Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Inne


Od Zielonego Balonika do Kabaretu Moralnego Niepokoju - stare i nowe oblicze polskiego kabaretu. Prześledź przemiany w nim zachodzące, odwołując się do wybranych przykładów

Kabaret był niegdyś miejscem, a nie rodzajem przedstawienia. Szło się do niego specjalnie, aby spędzić miły wieczór przy lampce wina. Nazwa „kabaret” wywodzi się właśnie od francuskiej winiarni. Piwnice takie służyły jako miejsce występów wędrownych komediantów, których wpuszczali właściciele z nadzieją na zwabienie klienteli. W XIX wieku główną formą rozrywki stała się piosenka, fr. „chanson”. Kawiarnie z jednym śpiewakiem szybko się rozrastały, zaczynały wykorzystywać kostiumy i scenografię – tak powstały tzw. cafe-concerts. To właśnie z nich wyrósł kabaret. Już od 1880 pojawiły się w nim zwiastuny zabawy intelektualnej i artyzmu. Stał się miejscem przyciągającym artystów. W Polsce kabaret ma niezwykle bogatą tradycję. Początki łączy się z powrotem Jana Augusta Kisielewskiego z Paryża w 1905. Pomysł powstał przy stoliku malarskim w „Jamie Michalikowej”, czyli słynnej cukierni krakowskiej Jana Michalika, miejscu spotkań młodych, o głośnych później w sztuce nazwiskach, która stała się siedzibą kabaretu. Podczas takiego właśnie wieczoru, kiedy artyści wyszli po spotkaniu na Rynek, ujrzeli roznoszącego zielone balony chłopca – tak właśnie powstała nazwa pierwszego w Polsce teatrzyku - „Zielony Balonik”. Jego założyciele to Edward Żeleński – brat Tadeusza Boya-Żeleńskiego – Kisielewski i Stanisław Kuczborski. Kabaret ten nazywany był „kabaretem artystów”, nie literackim, bowiem pracowali w nim głównie malarze i plastycy. Różnił się od francuskiego i niemieckiego tym, że pisali do niego teksty artyści nieznani, np. Boy, w tamtych czasach dopiero wchodzący na scenę (później wszystkie teksty z „Balonika” zamieścił w tomie pt. „Słówka”).

Kabaret artystów stał się bardzo znany w całym kraju. Na przedstawienia przychodziły takie osobistości jak Henryk Sienkiewicz, Władysław Reymont czy Stefan Żeromski. Jego popularność była ogromna. Nie wszyscy jednak byli mu przychylni. Krytykowano go przede wszystkim za to, że powstał wtedy, kiedy Polską wstrząsnęły dwa wielkie wydarzenia – rewolucja i śmierć Stanisława Wyspiańskiego – i że je kompletnie zignorował. Twierdzili także, że „Balonik” jest odpowiedzialny za zdziczenie i bezideowość młodzieży. Kabaret obronił jednak uczestnik spotkań „Jamy Michalikowej” Adam Grzymała-Siedlecki, mówiąc, że założyli go artyści wychowani na twórczości Stanisława Wyspiańskiego, a cały kunszt humorystyki polegał na tym, że wyciskali ją z drobnych spraw Krakowa, bo to, co się dzieje w Warszawie, po prostu ich nie obchodziło. Kabaret przestał istnieć w 1912, ale wciąż powoływano się na jego tradycję.

Inne przedwojenne kabarety to: „Miraż” z lat 1916- 1919 na Nowym Świecie, w nim pierwsze kroki stawiali Julian Tuwim i Jan Brzechwa. W 1918 – powstał literacki „Picador” i występował w kawiarni „Pod Picadorem” też na Nowym Świecie. Związani z nim byli „Skamandryci”, tj. Antoni Słonimski, Jan Lechoń, Julian Tuwim, Jarosław Iwaszkiewicz i Kazimierz Wierzyński.

Istotny był również „Qui Pro Quo”, co znaczy po łacinie „jeden zamiast drugiego”, czyli po prostu „nieporozumienie”. Od 1919 był głównym ośrodkiem rozrywki w Warszawie. Kierownikiem artystycznym został Jerzy Boczkowski, literackim – Julian Tuwim. To właśnie stąd wywodzą późniejsze gwiazdy tj. Zula Pogorzelska, Hanka Ordonówna, Eugeniusz Bodo czy Kazimierz Krukowski. Posługiwano się szmoncesem, czyli naumyślnym przekręcaniem słów, np. „wią” zamiast „wiedzą”. „Qui Pro Quo” wyróżniał się wysokim stylem tekstów literackich i sztuki aktorskiej! Nie pominął milczeniem żadnego ważnego wydarzenia, o którym mówiła stolica oraz tego, co oburzało i śmieszyło. Został zamknięty w 1931 ze względu na brak funduszy.

Okres 1939-1945 był dla kabaretu bardzo trudny. W Polsce funkcjonował tylko jeden, od marca do września 1939. Nazywał się „Ali Baba”. Powstał w podziemiach teatru „Wielka Rewia” w Warszawie. Został założony przez Kazimierza Krukowskiego, Andrzeja Własta i Tadeusza Sygietyńskiego. Teksty pisali Julian Tuwim i Marian Hemar, aktorzy to m.in. Mira Zimińska i Ludwik Sempoliński, piosenki wykonywał Mieczysław Fogg. W krótkim okresie działalności odbyło się zaledwie kilka przedstawień, oczywiście satyryczno-politycznych. Jeden z nich to „Orzeł czy reszka”. Sempoliński występował w nim jako Chaplin, parodiując Hitlera i śpiewając słynną piosenkę „Wąsik, ach, ten wąsik!”. Następny występ to satyryczna szopka „Gabinet Figur Wo(j)skowych”. Nie przypadła jednak do gustu rządowi. Codziennie w południe dzwoniono do teatru z Ministerstwa Spraw Zewnętrznych lub Komisariatu Rządu, co sprawiało ciągłe zmiany w tekstach, np. „Hitler Gdańska nie dostanie” zamieniono na „Wolnym miastem Gdańsk zostanie”. Ostatni program nosił nazwę „Pakty i fakty”. Premiera odbyła się pierwszego września i nigdy nie doczekała się recenzji. Przyszła na nią garstka osób. Żarty o Niemcach nikogo nie bawiły, bo wkrótce na dachach Warszawy powiewały już flagi niemieckie, a portrety frera pokrywały mury ratusza. Piątego września gmach „Wielkiej Rewii” runął pod bombami, grzebiąc w gruzach „Ali Babę” - ostatni teatrzyk-kabaret przedwojennej stolicy.

Pierwszym polskim powojennym kabaretem była „Syrena”. Powstała tuż po wyzwoleniu w 1945 w Łodzi. Twórca to Jerzy Jurandot. W 1948 przeniosła się do Warszawy i zajęła tam należne miejsce wśród wszystkich warszawskich kabaretów. Krukowski był tu aktorem, reżyserem, dyrektorem, a nawet pisał teksty. Związane z „Syreną” były takie osobistości jak Alina Janowska, Hanka Bielicka, Jerzy Połomski i Tomasz Stockinger. Poruszano tu najróżniejsze tematy - wielkiej polityki i małych plotek, stołecznych nowinek, polskich obyczajów, festiwali ogólnopolskich, remontów ulic, zmian kadrowych i skandali łóżkowych. Panowały dwie linie repertuarowe. Jedna to współczesne sztuki, styl kabaretu satyryczno-rewiowego, aktualne treści i cięty dowcip, druga z kolei to komedie muzyczne lub farsy z klasycznego repertuaru polskiego i obcego. Posługiwano się wodewilami, skeczami, dialogami, monologami i piosenkami. „Syrena” jest warszawskim teatrem do dziś.

W grudniu 1956 w podziemiach „Pałacu pod Baranami” na krakowskim Rynku Głównym odbyła się premiera pierwszego kabaretowego wystąpienia „Piwnicy pod Baranami”. A przyczyniła się do tego jedna z największych osobistości Krakowa – Piotr Skrzynecki. Kabaret bardzo szybko przysporzył sobie fanów. Ewa Demarczyk, Marek Grechuta i Grzegorz Turnau śpiewali, a Wiesław Dymny, mąż Anny, pisał teksty. Wykorzystywano tu teksty z Biblii, traktaty filozoficzne, komunikaty prasowe i instrukcje obsługi. I tak na 10-lecie istnienia „Piwnicy” przygotowano program nazwany „Jak żyliśmy, jak żyjemy i do czego doprowadziliśmy swoje mieszkania”. Tytuł ten zaczerpnięto z broszury dla gospodyń wiejskich. Drwiono zarówno z konwencji scenicznych, aktorskich i literackich, jak i z widzów oraz samych siebie. Noszono zdekompletowane stroje, wielkie kapelusze, peruki. Aktorzy mieli bardzo dobry kontakt z publicznością – zachęcali ją na wszelkie sposoby do wspólnej zabawy. Doszło nawet do tego, że podczas jednego z przedstawień na widzów spadła posiekana kapusta oraz banknoty i szmaty. Kabaret istnieje do tej pory, w tym samym miejscu, lecz oczywiście ze zmienionym składem. Cały czas jest jednym z ulubionych miejsc spotkań krakowian.

Kolejnym kabaretem zapisanym na długo w pamięci Polaków był „Kabaret Starszych Panów”. Tytułowi panowie to Jeremi Przybora piszący teksty oraz Jerzy Wasowski komponujący muzykę. Panowie byli z pewnością fenomenem masowej kultury. Po kraju krążyła o nich anegdota - w dobie jego popularności, znajomy Przybory oglądał „Kabaret Starszych Panów” na wsi, w chałupie. Chłopi patrzyli, zafascynowani. Zapytani, co im się tak szczególnie podoba, odparli: „Bo dzisiaj takich grzecznych ludzi to już nie ma”. Kabaret ten jako pierwszy w historii nie występował na żywo i publicznie. Nagrano było 16 programów głównych plus 5 dodatkowych wyświetlanych wieczorami w TVP. Pierwszy miał premierę w październiku 1958, ostatni w lipcu 1966. Wasowski i Przybora posługiwali się pastiszem stylów i gatunków. Ich programy wyróżniały się od innych, ponieważ były elitarne i wysublimowane, dominowała w nich groteska, żart i liryczna zaduma. Zapraszano śmietankę aktorską owych czasów w osobach gwiazd takich jak Kalina Jędrusik, Edward Dziewoński i Irena Kwiatkowska.

W 1967 powstał potomek studenckiego kabaretu „Hybrydy”. Nazywał się „Pod Egidą”. Jego „ojcami” byli Jonasz Kofta i Jan Pietrzak. Dość szybko stał się oczkiem w głowie Warszawiaków. Założyciele współpracowali m.in. z Agnieszką Osiecką, Danielem Passentem, Krystyną Jandą i Piotrem Fronczewskim. Jedną z atrakcji przyciągających widzów były serwowane ziemniaki. Czas, kiedy kabaret występował, to PRL. Nie dziwi więc nikogo, że uprawiał satyrę obywatelską – w nastroju zabawy mówiono o polityce. Był nieustannie inwigilowanym kabaretem niespodzianek i improwizacji oraz dialogu wykonawców z publiką na tematy aktualne. Aktorzy musieli formułować teksty tak, by były zrozumiałe dla publiczności, a cenzura nie miała powodów do ingerencji. „Piosenka jest dobra na wszystko jako nowa forma dyskusji i rozważań satyrycznych” to motto „Pod Egidą”. Kabaret istniał do 1975. Do końca jego siedzibą była kawiarenka w pałacyku Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych przy ul. Chmielnej.

12 marca 1971 na Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu zadebiutował i pokonał takie sławy jak „Elita” i „Pod Egidą” kabaret „Tey”. W poznańskim oznacza to po prostu „ty”. Kabaret zwyciężył i dostał za to „Złotą Szpilkę.” Przyniosło mu to ogromną popularność. Założycielami byli Krzysztof Jaślar, Zenon Laskowik i Aleksander Gołębiowski. Jednymi z popularniejszych członków byli Bohdan Smoleń, Janusz Rewiński i Rudi Schubert. W 1984, po zakończeniu stanu wojennego, kabaret zmienił nazwę na „Teyatr”. Ostatni występ w Polsce grupa zaprezentowała w 1987. W 1989 kabaret w skromnym składzie Laskowik i Smoleń, wystąpił w nowszej wersji skeczu "Pelagia".

W 1989 rozpoczął się najdłuższy cykl kabaretowy programu TVP: ponad 100 wydań, 5-6 razy do roku, 30-50 minut - „Kabaret Olgi Lipińskiej”. Występowały tu bardzo znane osobistości, tj. m.in. Hanna Śleszyńska, Marek Siudym, Krzysztof Tyniec, Jan Kobuszewski. Każdy program podzielony był na kilka mini-cykli. I tak np. od 1993 wprowadzono „Tok-szoł”, który ośmieszał płytkość programów telewizyjnych, prowadzony przez Pawła Wawrzeckiego. Przedstawienie nasączone było piosenkami nawiązującymi do polskiej literatury – Lipińska uwielbia Gałczyńskiego, toteż większość z nich była jego autorstwa. Często wykorzystywano teksty Mickiewicza, Słowackiego i Wyspiańskiego. Publiczność tamtych czasów żądna była taniej i nędznej rozrywki, co Olga próbowała zwalczyć.

Krytykowano peerelowską neutralność Polaków, Kościół i zadufanych polityków. Kpiono z polskich kompleksów narodowych wobec Niemców, Żydów i Rosjan. Poruszano wątki polityczne, światopoglądowe, kulturowe i społeczne. Kabaret miał niejednego wroga. Duchowni zarzucali mu atak na tradycyjne wartości etyczne, straszenie Polaków państwem wyznaniowym, kwestionowano jego neutralność polityczną – podobno prawica krytykowana była częściej niż lewica. Przez 15 lat III RP twór Lipińskiej budził krańcowe emocje, prowokował do myślenia, tępił narodowe przywary. Jednak w 2005 przestał istnieć. Politykom i zarządowi TVP nie podobało się to, że autorka nie była neutralna. Wystąpiła nawet w komitetach wyborczych Aleksandra Kwaśniewskiego i Włodzimierza Cimoszewicza, co przekreśliło dalszą karierę jej kabaretu.

W latach 90. i kolejnych na polskiej scenie kabaretowej pojawiło się wiele nowych młodych grup. Różnorodność repertuaru, stylu wykorzystywanego komizmu, poczucia humoru jest olbrzymia. Ich wielość daje możliwość wyboru najbardziej wybrednym odbiorcom. I tak np. mamy kabaret muzyczny „Grupa MoCarta”, stand-up Marcina Dańca lub Grzegorza Halamy, humor kabaretu „MUMIO” wykorzystywany jest w reklamach sieci komórkowej Plus, w telewizyjnych programach Piotra Bałtroczyka występują połączone kabarety i tworzą improwizowany serial „Spadkobiercy”, który wyśmiewa wszystkie zagraniczne telenowele. Organizowanych jest mnóstwo imprez kabaretowych, np. w Operze Leśnej. Istnieje nawet gala „Świry”. „Ani Mru Mru”, „Paranienormalni”, „Koń Polski”, „Hrabi”, „Łowcy.B”, „Pod Wyrwigroszem”, „Kabaret Skeczów Męczących” to zaledwie maleńka część tych wszystkich grup, które królują na polskiej scenie. W swej prezentacji skupię się na ulubionym przeze mnie kabarecie - „Kabarecie Moralnego Niepokoju”. Jego początki sięgają 1993 roku, jednak za oficjalną datę jego powstania uznać należy rok 1996. Artyści całą wiedzę o publicznym rozśmieszaniu czerpali z telewizyjnych programów Starszych Panów, kabaretu Potem, Stanisława Tyma i Dudka. Wkrótce udało się im odebrać nagrodę Grand Prix festiwalu „PAKA”. Od chwili powstania roku kabaret zrealizował siedem programów. O rodzaju uprawianej przez siebie satyry członkowie piszą: „Wychodzimy z założenia, że skoro robimy kabaret to powinno być śmiesznie. Ale nie za wszelką cenę. Telewizja na przykład preferuje rechot. Dlatego ani razu nie użyliśmy na scenie słowa „viagra”, obce są nam też dosadne seksualne dowcipasy. Nie bawimy widowni obrażając ją (...). Staramy się, aby nasze programy charakteryzowała pewna subtelność, chociaż szybko przekonaliśmy się, że nie zawsze to, co podoba się Czcigodnemu Jury równym poważaniem cieszy się u Szanownej Publiczności”. W swej twórczości grupa odwołuje się do takich zjawisk, jak: przedwojenne warszawskie kabarety z Jarosym i Tuwimem, STS z Osiecką, Dudek z Młynarskim i Tymem, Kabaret Starszych Panów , a także pojedynczo Gałczyńskiego, Fedorowicza i Laskowika oraz Dobrowolskiego. Duża część ich twórczości odnosi się do aktualnej rzeczywistości społeczno-obyczajowej, choć nieobca jest im także poetyka absurdu. Podobnie jak inne współczesne kabarety unikają polityki.

W dzisiejszych czasach rzadko kiedy śmiejemy się z polityków. Nastała era kabaretu obyczajowego, społecznego. Bawią nas nasze przywary, wady, porażki i sukcesy, jak i życie codzienne. Kabaret na przestrzeni lat bardzo się zmieniał w zależności od sytuacji politycznej, społecznej i gospodarczej kraju. Przybierał różne formy artystyczne i literackie. Ma on bardzo bogatą tradycję. Zbyt bogatą, by móc ją całą, w szczegółach opisać, zwłaszcza w ciągu 15 minut...

strona:    1    2    3    4    5    6  





Postać inkwizytora w literaturze. Przedstaw na przykładzie wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: W przeciągu wieków powstało wiele dzieł mówiących wprost lub dotykających w jakiejś części inkwizycji.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwie przygotowana. Ciekawe przykłady, oryginalne wnioski.

Przedstaw zjawisko homogenizacji (ujednolicenia) kultury, odwołując się do współczesnej kultury masowej

Ocena:
20/20
Teza: Kultura masowa pozbawiona jest jedności stylu oraz hierarchii wartości. W jej ramach produkcja jest organizowana na zasadzie różnorodności i obfitości.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni wyczerpuje temat. Zawiera wiele przykładów z różnych dziedzin kultury. Przemyślana.

Ewolucja form kabaretowych w Polsce. Przeanalizuj temat, odnosząc się do konkretnych grup i ich twórczości.

Ocena:
20/20
Teza: Kabaret na przestrzeni stu lat bardzo się zmieniał w zależności od sytuacji politycznej, społecznej i gospodarczej kraju.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwa i przemyślana. Teza zrealizowana w 100%.

Wartości kreowane przez poezję śpiewaną. Przedstaw zagadnienie na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Poezja śpiewana dzięki emocjom płynącym z tekstu i muzyki, daje możliwość własnej interpretacji utworów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta i rozbudowana. Ciekawa prezentacja pps.

Motyw Fausta w literaturze różnych epok. Przedstaw na wybranych utworach

Ocena:
20/20
Teza: Faust jako ponadczasowy symbol niespełnionego naukowca, człowieka przełomu epok oraz osoby zmagającej się z ograniczeniami natury ludzkiej.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oryginalna. Przemyślana i dobrze skonstruowana. Poprawny język wypowiedzi.

Motyw syna marnotrawnego w literaturze i sztuce. Omów funkcjonowanie tego motywu na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Literatura i malarstwo często odwołują się do motywu syna marnotrawnego, rozumiejąc go dosłownie bądź przenośnie.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana i poprawnie skonstruowana. Opiera się na przykładach literackich i malarskich. Poprawny język wypowiedzi.

Różne sposoby funkcjonowania w literaturze obrazu wschodu i zachodu słońca. Przeanalizuj na wybranych przykładach.

Ocena:
20/20
Teza: Wschód i zachód słońca jako najważniejsze momenty związane z motywem słońca.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wyczerpuje temat. Autor w sposób szczegółowy zanalizował poszczególne utwory. Przejrzysta kompozycja.

Idea poświęcenia jednostki. Przedstaw, odwołując się do wybranych utworów literackich i filmowych

Ocena:
20/20
Teza: Obecność w literaturze i filmie postaci, które były w stanie zrezygnować z własnego szczęścia, spokoju, bezpieczeństwa dla dobra innych.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca kompletna. Ciekawy dobór literatury podmiotu. Poprawna argumentacja i wnioski.

Codzienność PRL-u w polskiej literaturze współczesnej. Omów temat na podstawie wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Peerelowska codzienność opisana w literaturze pozwala choć trochę przybliżyć się do tamtych czasów i poznać sposób myślenia ówczesnych mieszkańców Polski.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w szerokiej perspektywie ujmuje tematykę peerelowskiej rzeczywistości. Poprawna bibliografia i ramowy plan.

Obraz biedy i nędzy w literaturze. Przedstaw odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Dzięki realistycznym pełnym opisom wiejskich i miejskich społeczności otrzymujemy bardzo wyraźny obraz biedoty.

Ocena opisowa nauczyciela: Obrazy nędzy przedstawione poprawnie. Praca bez zarzutu.

Średniowieczny asceta, renesansowy humanista i barokowy Sarmata. Omów na wybranych przykładach wzorce osobowe kreowane przez twórców epoki staropolskiej

Ocena:
20/20
Teza: Kolejne staropolskie okresy literackie przynosiły często odmienne spojrzenie na człowieka i różnorodne wzorce osobowe.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zawiera bogata bibliografię. Kreśli dokładnie obraz wskazanych w temacie wzorców osobowych.

Honor i godność. Wartości wyznawane lub odrzucone przez bohaterów literackich

Ocena:
20/20
Teza: Literatura od zamierzchłych czasów opisywała dylematy moralne bohaterów - podejmowane przez nich wybory między tym co honorowe i godne, a tym co niehonorowe i niegodne.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca konkretna, przemyślana i zwarta konstrukcja.

Od Zielonego Balonika do Kabaretu Moralnego Niepokoju - stare i nowe oblicze polskiego kabaretu. Prześledź przemiany w nim zachodzące, odwołując się do wybranych przykładów

Ocena:
20/20
Teza: W Polsce kabaret ma niezwykle bogatą tradycję.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca szczegółowo opisuje historię polskiego kabaretu, charakteryzuje poszczególne grupy.

Drzewo w literaturze różnych epok. Przedstaw na wybranych przykładach funkcje motywu

Ocena:
20/20
Teza: Nośność motywu drzewa w literaturze.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana i przejrzysta. Motyw doskonale ukazany.

Człowiek wobec tajemnicy losu, fatum, przeznaczenia. Przedstaw i porównaj postawy bohaterów na różnych epokach

Ocena:
20/20
Teza: Literatura od wieków zajmuje się tajemnicą losu.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana, ciekawe własne spostrzeżenie, bogata analiza.

Kreacja mafii włoskiej w literaturze i filmie XX wieku

Ocena:
20/20
Teza: Przedstawienie literackich oraz filmowych kreacji mafii.

Ocena opisowa nauczyciela: Świetna praca o mafii włoskiej! Ciekawy temat dla amatorów gangów i porachunków mafijnych, a także filmu "Ojciec chrzestny".

Współczesna piosenka jako źródło wiedzy o życiu człowieka i jego losie. Zinterpretuj na podstawie wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Współczesna piosenka, jako skarbnica prawd życiowych.

Ocena opisowa nauczyciela: Bogata w różnorodne przykłady muzyczne prezentacja.

Odwaga jest potrzebna nie tylko w bitwie, ale i w codziennym życiu. Analizując wybrane utwory literackie, uzasadnij słuszność stwierdzenia.

Ocena:
20/20
Teza: Motyw odwagi bez wątpienia jest potrzebny nie tylko w bitwie, ale i w codziennym życiu.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przemyślana, zgodna z tematem.

Ofiary własnych ambicji na przykładzie bohaterów różnych epok literackich. Omów, analizując wybrane utwory

Ocena:
20/20
Teza: Przedstawienie kreacji bohaterów literackich, którzy stali się ofiarami własnych ambicji.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca świadczy o samodzielnym myśleniu autora. Poprawna literatura i plan prezentacji.

Ekspresjonizm w literaturze i sztuce. Omów jego funkcje na wybranych przykładach dzieł

Ocena:
20/20
Teza: Omówienie funkcji nurtu ekspresjonistycznego w literaturze i sztuce na podstawie wybranych dzieł.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana, zawiera bogatą literaturę przedmiotową, staranna prezentacja multimedialna.

Motyw zemsty. Zaprezentuj na wybranych dziełach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Literackie przykłady udowadniają, że problem zemsty jest złożony.

Ocena opisowa nauczyciela: Temat dogłębnie przemyślany i napisany. Ciekawe i dojrzałe wnioski.

Pożądanie siła niszcząca czy budująca? Omów na przykładach z różnych epok

Ocena:
20/20
Teza: Negatywny wpływ pragnienia posiadania na jednostki.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca na konkretnych przykładach opisuje uczucie pożądania. Mówi o pożądaniu miłości, pieniędzy oraz władzy.

Motyw lotu w literaturze i sztuce. Omów jego funkcje, odwołując się do wybranych tekstów kultury

Ocena:
20/20
Teza: Motyw lotu jest tak bogaty w treści, iż pełni on wiele różnych funkcji w tekstach kultury.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zawiera opis motywu lotu w wielu różnorodnych tekstach kultury i rozumianemu na wielu płaszczyznach.

Strój jako element znaczący w różnych tekstach kultury. Omów zagadnienie, odwołując się do wybranych przykładów

Ocena:
20/20
Teza: Motyw stroju może pełnić liczne funkcje w tekstach kultury, zaś dyskusja o tym czy „szata czyni człowieka” jest jedną z najbardziej pasjonujących debat w historii kultury.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa, wykorzystująca wszechstronne teksty kultury.

Kamienica jako przestrzeń życiowa człowieka. Rozważ zagadnienie

Ocena:
20/20
Teza: Kamienica ukazywana jako przestrzeń życiowa człowieka spełnia w utworze wiele funkcji, co wpływa na sposób tworzenia jej obrazu.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa, w pełni wyczerpuje temat, ukazując jak różne funkcje pełni kamienica w utworach literackich.

Filmy Andrzeja Wajdy jako interpretacja dzieł literatury polskiej

Ocena:
20/20
Teza: Adaptacja filmowa stanowi interpretację utworu literackiego ponieważ ukazuje nowe znaczenia dzieła pisanego oraz wydobywa jego symbolikę.

Ocena opisowa nauczyciela: Wnikliwa analiza dzieł literackich i ich filmowych adaptacji.

Dokonaj analizy i interpretacji tekstów wybranego artysty współczesnej sceny muzycznej.

Ocena:
20/20
Teza: Analiza i interpretacja tekstów Katarzyny Nosowskiej, jako przedstawicielki współczesnej sceny muzycznej.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo szczegółowo i dojrzale analizuje wybrane utwory wokalistki i autorki.

Słynni detektywi i ich metody działania. Omów temat na wybranych przykładach.

Ocena:
20/20
Teza: Wzór detektywa stworzony na przełomie XIX i XX wieku obecny jest w literaturze do dziś.

Ocena opisowa nauczyciela: Interesująca prezentacja przywołująca klasyczne utwory detektywistyczne.

Motyw pociągu w literaturze i filmie. Dokonaj jego omówienia w oparciu o wybrane dzieła

Ocena:
20/20
Teza: Omówienie motywu pociągu w literaturze i filmie.

Ocena opisowa nauczyciela: Ciekawy, choć niezbyt częsty motyw, poprawnie ukazany w literaturze XIX i XX wieku.

Przedstaw różne ujęcia motywu światła i ciemności. Odwołaj się do wybranych przykładów

Ocena:
20/20
Teza: Symbolika światła i ciemności opiera się na dychotomii dobro – zło.

Ocena opisowa nauczyciela: Wnikliwa analiza występowania w literaturze motywu ciemności i światłości.

Postęp techniczny kontra tradycja. Przedstaw ten problem na przykładzie wybranych utworów literackich

Ocena:
20/20
Teza: Literatura stoi na straży tradycji, przeciwstawiając ją postępowi technicznemu.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwie analizuje temat. Dojrzale formułuje argumenty.

Przedstaw sposoby ujęcia i funkcje motywu powrotu, odwołując się do wybranych utworów literackich

Ocena:
20/20
Teza: Inspirowani motywem powrotu artyści przypisują mu wielorakie funkcje.

Ocena opisowa nauczyciela: Bardzo sprawnie napisana prezentacja. Poprawna kompozycja i wnioski.

Kreacje negatywnych bohaterów w literaturze i sztuce. Ukaż sposób i cel kreowania takich postaci w wybranych dziełach

Ocena:
19/20
Teza: Postaci zbrodniarzy, szaleńców czy zdrajców zawsze intrygowały twórców, dlatego niemal w każdym dziele literackim i filmowym znajdziemy czarny charakter.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, zawiera różnorodne opisy czarnych charakterów. Poprawny język i styl wypowiedzi.

Kreacja współczesnego świata przez media i ich wpływ na kształtowanie postaw młodego człowieka. Przedstaw na podstawie wybranych tekstów kultury i własnych przemyśleń

Ocena:
19/20
Teza: Media, czerpiąc z dorobku kulturowego poprzednich pokoleń, wpływają na kształtowanie postawy życiowej młodego pokolenia.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje tezę. Poprawny język i styl wypowiedzi.

Związek kiczu i kultury masowej. Przedstaw, analizując wybrane teksty kultury i opierając się na własnych obserwacjach

Ocena:
19/20
Teza: Kicz jako jeden z warunków istnienia kultury masowej.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna praca opisująca ciekawe zjawisko. Dobra treść i ilustracje.

Wpływ namiętności na psychikę ludzką. Przedstaw na wybranych przykładach z literatury i sztuki.

Ocena:
19/20
Teza: Namiętności często niszczą psychikę człowieka, jednak brak pasji i żądz czyni życie pustym i nudnym.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwie przestawia temat, wnikliwie analizując wybrane utwory.

Motyw bohaterstwa w literaturze i sztuce. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Na przestrzeni wieków bohaterstwo prezentowano w różnorodny sposób.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwie na różnorodnych przykładach ilustruje tezę. Poprawny styl wypowiedzi. Szczegółowy plan prezentacji.

Motyw narkomanii i narkomanów w literaturze i sztuce. Przedstaw na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Narkomania jest tematem, który bardzo często poruszany jest we współczesnej literaturze, a także sztuce filmowej.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oryginalna i przemyślana. Porusza problem narkomanii pokazując szerokie spectrum występowania motywu narkomanów w literaturze i innych dziedzinach sztuki.

Socrealistyczna rzeczywistość w literaturze i sztuce. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: W epoce socrealizmu władza stosowała różnorodne środki w celu manipulacji społeczeństwem.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa, porusza wiele aspektów z epoki socrealizmu. Poprawny język, barwne cytaty.

Bohaterowie Szekspira. Omów złożoność ich psychiki i motywacje poszczególnych działań

Ocena:
19/20
Teza: Bohaterowie Szekspira nie są postaciami o jednolitych rysach, lecz prawdziwymi ludźmi, którymi targają wielkie namiętności.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawnie opisuje psychikę trzech szekspirowskich bohaterów. Dobra kompozycja i bibliografia.

Kalejdoskop bohaterów Stefana Żeromskiego. Przedstaw i oceń, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
19/20
Teza: Wartości i ideały wpisane w twórczość Żeromskiego, pozwalają jego bohaterom odnaleźć sens życia i są miarą ich człowieczeństwa.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Kolejni bohaterowie przedstawieni kompleksowo. Dobra bibliografia i plan.

Motyw przebaczenia w literaturze różnych epok. Przedstaw, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
19/20
Teza: Literaturze nieobce są akty przebaczenia.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. Zawiera przykłady z różnych epok i różnorodnych utworów. Poprawny język wypowiedzi, przejrzysta kompozycja.

Kontrowersyjni bohaterowie w literaturze. Przedstaw zagadnienie na wybranych przykładach

Ocena:
18/20
Teza: Literatura przedstawia niezwykle szeroką gamę postaci kontrowersyjnych, których nie można ocenić w sposób jednoznaczny.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przeciętna. Prawidłowo realizuje temat. Dobry styl wypowiedzi.

Kicz w literaturze i sztuce. Przedstaw zagadnienie na wybranych przykładach z literatury i sztuki

Ocena:
18/20
Teza: Wbrew powszechnej opinii kicz nie jest zjawiskiem nowym, choć w ciągu ostatniego wieku zyskał szczególny rozgłos, a nawet dostąpił nobilitacji w epoce pop-artu.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wieloaspektowo realizuje temat. Ciekawe przykłady i wnioski.

Sposób przedstawiania emocji w literaturze i sztuce. Przedstaw, odwołując się do wybranych treści

Ocena:
18/20
Teza: Kontrast i deformacja świata rzeczywistego oraz poetyka krzyku, wstrząsają odbiorców negatywnym ładunkiem emocjonalnym.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła, napisana dobrym stylem.

Motywy filozoficzne w wybranych utworach literackich

Ocena:
18/20
Teza: Twórcy niejednokrotnie inspirowali się filozofią charakterystyczną dla danej epoki, opisującą stany duchowe bliskie ludziom ich czasów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w przekrojowy sposób traktuje temat. Czytelny plan i poprawna bibliografia.

Portrety muzyków w literaturze polskiej. Przedstaw, porównując wybranych bohaterów z poszczególnych dzieł

Ocena:
18/20
Teza: Muzyków łączy miłość do muzyki i artystyczna dusza, jednak każdy z bohaterów jest inny, tak samo, jak różne są utwory, w których się pojawiają.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa, oparta na interesujących przykładach literackich. Poprawny styl wypowiedzi.

Prowokacja artystyczna w literaturze różnych epok. Omów sposoby, jakimi twórcy starają się zaszokować odbiorcę

Ocena:
18/20
Teza: W artystach od zawsze drzemała chęć prowokacji, która na przestrzeni poszczególnych epok przejawiała się na różne sposoby.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca opisuje ciekawie zagadnienie. Poprawny język i styl wypowiedzi.

Sylwetki żeglarzy, marynarzy, ludzi morza i ich zmagania z morskim żywiołem. Przedstaw na wybranych przykładach

Ocena:
18/20
Teza: Motyw marynarza był różnorodnie wykorzystywany, przede wszystkim w zależności od doświadczeń autorów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przeciętna, oparta na dobrze dodanej literaturze. Brak spójności wypowiedzi.

Bohaterowie - społecznicy w prozie Stefana Żeromskiego. Przedstaw kilka przykładów, scharakteryzuj sposoby ich kreowania i funkcje jakie pełnią w utworze

Ocena:
18/20
Teza: Stefan Żeromski w swej twórczości stworzył oryginalny rys bohatera – społecznika.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwie analizuje sylwetki bohaterów Żeromskiego. Przejrzysta kompozycja, poprawna bibliografia i plan prezentacji.

Wielkie monologi w literaturze polskiej. Przedstaw ich funkcje na wybranych przykładach

Ocena:
17/20
Teza: Monologi pełnią istotną funkcję w dziełach literackich, stanowiąc wykładnię poglądów epoki lub danego autora dzieła.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła i treściwa. Dobrze dobrane przykłady, proste podsumowanie.

Wielkie dialogi w literaturze różnych epok. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
17/20
Teza: Wielkie dialogi pełnią istotną funkcję w dziełach literackich, przedstawiając ideologię epoki lub będąc wykładnią poglądów autora.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła i poprawna. Dobrze dobrane przykłady.

Współczesna ocena wybranych bohaterów z literatury pięknej. Przytocz dzieła i uzasadnij swój sąd

Ocena:
16/20
Teza: Kordian, Wokulski, Judym jako nieprzeciętni bohaterowie literaccy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zbyt szczegółowa, choć wnikliwie przedstawia problem. Poprawny język i styl wypowiedzi.