Akceptujemy karty:

akceptowalne karty

Payu:

płatności
szybki kontakt
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw lagrów i łagrów


Różne formy przetrwania w łagrach i obozach koncentracyjnych. Omów temat na podstawie wybranych utworów literatury powojennej

Ocena punktowa: 20/20
Liczba stron: 5
Bibliografia: TAK
Ramowy plan: TAK

Multimedia:
brak



Określenie problemu:

Relacje ludzi, którzy przeżyli pobyt w łagrach lub lagrach w literaturze powojennej.

Mechanizmami zbrodniczej polityki zarówno nazistów, jak i sowietów były obozy koncentracyjne oraz łagry. Łagrem nazywamy obóz pracy przymusowej w Związku Radzieckim. W łagrach wyniszczano więźniów niewolniczą pracą w straszliwych warunkach. Za najdrobniejszy sprzeciw wobec obowiązującej w partii komunistycznej linii politycznej można było zostać zesłanym do łagru na Kołymie czy w Kazachstanie. Natomiast lagier jest to niemiecki obóz koncentracyjny w czasie II wojny światowej. Oprócz celowej eksterminacji i świadomego ludobójstwa najczęstszymi przyczynami śmierci bardzo wielu więźniów były głód, ciężka praca i nieludzkie warunki obozowego życia. Zasadniczym celem zarówno jednych, jak i drugich była fizyczna i psychiczna zagłada człowieka, jego wyniszczenie, degradacja. Większość osób, które trafiły do lagru lub łagru, nigdy z nich nie wróciło, jednak bardzo wielu przetrwało nieludzkie warunki i mogło o nich opowiedzieć. Ich relacje odnajdziemy na kartach literatury powojennej.


Świat obozów ukazał katastroficzną wizję końca cywilizacji, czas masowej zagłady i upadek moralny człowieka. Nie było do tej pory tak wyrafinowanego systemu ludobójstwa. Tadeusz Borowski w opowiadaniu „Proszę państwa do gazu” napisał: „Nie, ludzi nie zabraknie, Spalą się Żydzi, spalą się Polacy, spalą się Rosjanie, przyjdą ludzie z Zachodu i Południa…przyjdą ludzie w pasiakach, odbudują zburzone miasta niemieckie, zaorzą odłogiem leżącą ziemię, a gdy osłabną w bezlitosnej pracy – otworzą się drzwi gazowych komór…”. Borowski był więźniem obozu w Oświęcimiu i swoje przeżycia opisał w licznych opowiadaniach i utworach poetyckich. Wojna zburzyła wszystkie dotychczasowe normy etyczne, pojęcia związane z moralnością zostały przewartościowane, odwrócone. Obóz został pokazany jako miejsce, rządzące się prawem odwróconego dekalogu. Aby przeżyć, ludzie nie mogli pozwolić sobie na wspomnienia i odniesienia do przedwojennej rzeczywistości. Utwór „Ludzie, którzy szli” – to opowieść, w której spotykają się dwa światy: świat lagrowanych więźniów i tłum ludzi z transportu prowadzonych na śmierć do komór gazowych. Więźniowie budowali boisko do piłki nożnej za barakiem szpitala. Siali kwiatki pod oknami bloków i wykładali dróżki czerwoną, tłuczoną cegłą. Siali również warzywa, zakładali trawniki, grali w piłkę, prowadzili rozmowy. Codziennie wychodzili do niewolniczej pracy. Tymczasem na rampę przyjeżdżały towarowe pociągi z ludźmi przeznaczonymi do zagazowania. Borowski pisze: „Wróciłem z piłką i podałem na róg. Między jednym, a drugim kornerem za moimi plecami zagazowano trzy tysiące ludzi.” Ludzie natomiast szli dwiema drogami do lasu, gdzie były komory gazowe (kobiety, mężczyźni i dzieci). Więźniowie mieli swoje troski: kradli, aby przeżyć, czekali na paczki i listy z domu, intrygowali między ludźmi. Obojętnie patrzyli na gromady ludzi idących na śmierć. Borowski pisze, że pamięć ludzka przechowuje tylko obrazy. Aby zachować zdrowie psychiczne nie można przeżywać śmierci innych. Ceną za własne przeżycie jest właśnie obojętność.

strona:    1    2    3    4    5