Różne źródła buntu w literaturze romantycznej
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw buntu


Różne źródła buntu w literaturze romantycznej

Buntowanie się leży w ludzkiej naturze. Każdy z nas buntował się w swoim życiu przeciw czemuś, ponieważ nie ma takiej osoby, która zgodziłaby się na wszystko, co oferują bądź nakazują jej inni. A gdy na drodze człowieka pojawia się coś, co przeszkadza mu w byciu szczęśliwym, coś, co sprawia, że odczuwa on psychiczny dyskomfort, naturalnym jest pragnienie usunięcia tejże przeszkody. Z tego składa się całe nasze życie – z ciągłych starań o utrzymanie uczucia szczęśliwości. Przecież nawet, gdy stajemy w czyjejś obronie, to dlatego, że potrafimy wyobrazić sobie, jak dana osoba się czuje, i odczuć jej krzywdę jak własną – nie zgadzamy się na cierpienie, które przez chwilę stało się także naszym udziałem, dlatego zaczynamy działać. Można nawet zaryzykować stwierdzenie, że buntujemy się z potrzeby udoskonalenia siebie i świata wokół nas. Bunt z reguły rodzi się z nienawiści; w ludziach narasta gniew, który łatwo wyzwolić; wystarczy tylko mieć odpowiednie predyspozycje osobowościowe, aby nim dobrze pokierować, a już stoi się na czele grupy gotowej na wszystko w imię swoich przekonań. Motyw buntu od dawna interesował pisarzy – był i wciąż pozostaje dla nich wyzwaniem: wszak za buntem stoją zwykle bardzo silne, długo nawarstwiające się emocje i wyzwaniem jest umiejętne opisanie, a później przedstawienie następstw ich ostatecznego wybuchu, wśród których częstym jest dopadające buntownika poczucie wyobcowania. Epoką, w której bunt odegrał szczególna role był romantyzm, którego początki nazywane były „czasem burzy i naporu”. Już założenia epoki, jej główne prądy, przeciwstawiały się wcześniejszemu oświeceniowemu myśleniu. Poszczególni bohaterowie buntowali się przeciw Bogu, światu, uczuciom, zaborcy czy niesprawiedliwości zastanej rzeczywistości. W swojej prezentacji postaram się udowodnić, że romantyczny bunt miał wiele źródeł i wiele różnorodnych konsekwencji.

Jedną z romantycznych literackich postaci, która wybiera drogę buntu jest tytułowa postać „Cierpień młodego Wertera”, Johanna Wolfganga Goethego. Nakreśla on schemat romantycznego bohatera – niepogodzonego ze światem oraz wyobcowanego. Cechy te tworzą powstały w literaturze nurt nazwany werteryzmem. Młody bohater jest przykładem postaci o ogromnej wrażliwości, która swoimi przeżyciami dzieli się z przyjacielem za pośrednictwem listów. Mimo, iż czuje pewną więź i sympatię do wiejskiej społeczności niewielkiej miejscowości Wahlheim, raczej izoluje się i szuka swojego miejsca pośród natury oraz ukojenia w literaturze. Świat dostrzega poprzez pryzmat marzeń, dlatego spotykając na swej drodze Lottę, zakochuje się w niej, widząc wyłącznie łączącą ich więź dusz. Jednak, gdy dowiaduje się, że jego wybranka jest zaręczona z kimś innym nie może się z tym pogodzić. Pozostawiony sam sobie w braku zrozumienia buntuje się przeciw niesprawiedliwemu światu. Uważa, że jego życie bez ukochanej nie ma sensu. Niemożność pogodzenia się z tą sytuacją doprowadza Wertera wręcz do obłędu. Coraz częściej miewa myśli samobójcze oraz egoistycznie pragnie Lottę tylko dla siebie. Odczuwa głęboko pojęty ból istnienia, nazywany Weltschmerz. Wprowadza go to w melancholijne stany apatii oraz świadomość wielkiej bezsilności. Wobec bezsensu ludzkiej egzystencji przyjął on postawę rezygnacji, bierności. Utrzymywał, że próba realizacji trudnych do osiągnięcia zamierzeń zawsze skończy się fiaskiem, dlatego też pozostawał w sferze marzeń, rozmyślań, zamiast dążyć do osiągnięcia szczęścia. Przyjęcie biernej postawy sprawiło, że znalazł on więcej czasu na rozczulanie się nad samym sobą, co prowadziło do nadwrażliwości, stanu depresyjnego, sprawiało, że większość postaw życiowych Wertera stała się wystudiowana, „na pokaz”. Ostatecznie Werter bezpowrotnie żegna się ze światem, w którym nie ma dla niego miejsca. Nie otrzymuje również żadnego wsparcia lub pomocy i w konsekwencji popełnia samobójstwo. Jak bardziej można być niepogodzonym ze światem jak odebrać sobie życie? Werter jest przykładem bohatera, który poprzez swą „niepraktyczność” nie pasuje do realiów, w których dane było mu żyć. Jego romantyczna wizja prawdziwej miłości zderza się z twardą rzeczywistością. Prezentuje on także bierną formę buntu, jest rozdarty wewnętrznie. Kotłujące się w nim emocje ostatecznie skłaniają go ku samozagładzie. Bunt Wertera to przykład sprzeciwu, który z buntu przeciwko wszystkiemu stał się buntem także przeciwko samemu buntującemu się.

Z całej plejady bohaterów romantycznych o cechach buntowników warto wspomnieć także Giaura – bohatera poetyckiej powieści George’a Byrona, bowiem posiada w pełni rozwinięte trzy następujące cechy: niepogodzenie się ze światem, zbuntowanie i wyobcowanie. Giaur jest typowym bohaterem byronicznym – buntuje się przeciwko panującej rzeczywistości, samotnie walczy o prawo do indywidualizmu. Nie znamy jego imienia i nazwiska, pochodzenia ani losów życia. Bunt jak wiadomo nie bierze się z niczego. Tak jest także w przypadku Giaura. Zakochany z wzajemnością w tureckiej brance Leili, jednej z żon baszy Hassana, przeżywa wiele dni „obfitych w rozkosz”. Gdy Hassan dowiaduje się o zdradzie swojej kochanki, rozkazuje tureckim obyczajem utopić ją w morzu w zawiązanym worku. Od tego momentu jego życie zmienia się, pała on jedynie chęcią zemsty na Hassanie i dokonuje tego. Wypowiada walkę niesprawiedliwości i panującej krzywdzie. Po dokonaniu zabójstwa na Hassanie żyje dalej jedynie po to , aby dożyć swoich dni, nie widzi dla siebie żadnej przyszłości. Giaur jest bohaterem wyobcowanym (przebywa wśród muzułmanów, obcych ludzi pod względem kultury i wyznania), stroni, odsuwa się od ludzi. Widać to po śmierci Leili, gdy nie chce przebywać wśród społeczeństwa, ponieważ to ono akceptowało karę, jaka spotkała jego ukochaną. Bohater świadomie wybiera drogę samotności, izolacji i cierpienia, gdyż uważa że tylko jednostki słabe się poddają. W swoim wyobcowaniu trwa już do końca swojego życia, wie, że nikt nie zrozumie jego cierpienia. Zakłada więc habit, lecz nie z powołania, czy chęci pokuty, tylko z pragnienia życia w odosobnieniu. Przestaje wierzyć w cokolwiek (choć przebywa wśród zakonników), odrzuca religię, buntując się tym samym przeciw Bogu. Podczas spowiedzi, która nie jest spowiedzią w religijnym znaczeniu tego słowa, lecz lirycznym monologiem - wyznaje, że zrobiłby wszystko tak samo: „żyłbym tak, jak żyłem”. Jego tragizm polega na tym, że zatracił się w chęci zemsty, która nie dała mu ukojenia ani pocieszenia.

Literatura polskiego romantyzmu również obfituje w buntownicze postaci. Wielki romantyczny wieszcz Adam Mickiewicz jako poeta przełomu wieków występuje przeciw światu ojców – klasyków i ludzi oświecenia. Pragnie odciąć się od „wieku oświecenia”, czyli od „wieku rozumu” i „wieku filozofów”. Racjonalizm, empiryzm, klasycyzm – głównie przeciwko tym prądom umysłowym przeciwstawia Mickiewicz nowy, zmysłowy sposób poznawania świata. Romantyczny wieszcz odrzuca oświeceniowy ład, harmonię, kanony i konwencje, a zapoczątkowuje epokę romantyzmu – czas wielkiej poezji, uczuć, marzeń, intuicji, twórczej wyobraźni. W „Odzie do młodości” nawołuje do burzenia starych, skostniałych form rzeczywistości, buntuje się przeciw klasykom, ich „szkiełku i oku”. Podmiot liryczny w imię wartości wspólnoty młodych występuje przeciw racjonalizmowi mędrców, egoizmowi i lękowi starców, bowiem podstawą konstrukcji wiersza jest kontrast pomiędzy światem młodych i starych: „Bez serc, bez ducha to szkieletów ludy” – tak mówi o przedstawicielach świata starych. W ich kontekście pojawia się obraz starca z pokrytym zmarszczkami czołem, który pochylony już wiekiem:
„Takie widzi świata koło,
Jakie tępymi zakreśla oczy”.
Świat starych to pokryty mgłą „obszar gnuśności zalany odmętem”. Opisując go, poeta sięga nawet po elementy brzydoty i mówi, że pokrywają go „wody trupie”. To świat martwy, świat ludzi ospałych, bezczynnych. Zarzuca się im egoizm, porównuje do „płaza w skorupie”, który:
„sam sobie sterem, żeglarzem, okrętem”
W „Odzie do młodości” to młodość jest dynamiczna, pełna entuzjazmu, gotowa zmienić oblicze świata:
„Razem młodzi przyjaciele!...
W szczęściu wszystkiego są wszystkich cele;
Jednością silni, rozumni szałem”
„Oda do młodości” jest więc wyrazem buntu nie tylko młodego poety, ale i młodego romantyka.

Adam Mickiewicz tworzył w okresie, gdy Polska znajdowała się pod zaborami i był czynnym patriotą. Za uczestnictwo w Towarzystwie Filomatów i tajnym Związku Filaretów został aresztowany i skazany na wygnanie do Rosji, skąd później przeniósł się do Paryża. Jego utwory powstawały więc na emigracji i skupiały się głównie wokół problemu przywrócenia Polsce niepodległości. W swojej twórczości często ukazywał bunt wobec zaborcy, którego źródłem było poczucie zniewolenia i braku suwerenności narodowej. Najlepszym tego przykładem jest tytułowa postać „Konrada Wallenroda”. Był on synem litewskiego rycerza. Będąc jeszcze małym dzieckiem, został uprowadzony przez Krzyżaków i jako Walter Alf dorastał na dworze mistrza krzyżackiego Winrycha, który był jego ojcem chrzestnym. Krzyżacki opiekun traktował go niczym własnego syna, lecz nigdy nie zdołał zyskać jego miłości. Na rozwój Konrada bowiem ogromny wpływ wywarł litewski wajdelota (wędrowny pieśniarz), który na zamku krzyżackim pełnił funkcję tłumacza. Halban opowiadał chłopcu o Litwie, umiejętnie podsycając uczucie tęsknoty za rodzinnymi stronami i nienawiść do Krzyżaków. Jednocześnie wpajał mu zasady walki z wrogiem, z których najbardziej skuteczną miał być podstęp. Konrad uczył się więc rzemiosła rycerskiego, wierząc, że kiedyś je wykorzysta, buntując się przeciw swoim wychowawcom i mszcząc się za krzywdy swojego narodu. Udało mu się w końcu zbiec na litewską stronę i wraz z Halbanem dotrzeć na dwór księcia Kiejstuta, gdzie osiadł i ożenił się z córką przychylnego mu władcy – Aldoną. Kiedy Krzyżacy ponownie zaczęli najeżdżać ziemie litewskie i po krwawych walkach zdobyli Kowno i Kiejdany, Walter zdecydował się wprowadzić w życie nauki Halbana. Porzucił żonę oraz dom i z wiernym wajdelotom u boku, walczył w Finlandii i w Niemczech. Tam jako giermek dołączył do orszaku hrabiego Wallenroda, udającego się na wyprawę do Palestyny. Podejrzany o zamordowanie swego pana, uciekł do Hiszpanii, gdzie pod przybranym mianem Konrada Wallenroda zasłynął z dzielności w walkach z Maurami. Już jako znany rycerz wstąpił do zakonu Krzyżaków, gdzie szybko awansował aż do pozycji mistrza Zakonu. Mimo nękających go wątpliwości, doprowadził do klęski wojsk krzyżackich. Został jednak zdemaskowany i zginął śmiercią samobójczą.

Źródłem buntu Wallenroda były krzywdy wyrządzane przez Krzyżaków Litwinom. Mickiewicz wyposażając Konrada Wallenroda w cechy prometejskie, chciał pokazać odbiorcom utwory, że bezpośrednia i otwarta walka z wrogiem nie jest jedynym wyjściem, czasami, aby coś zyskać trzeba się uciec do podstępu. Należy jednak przy tym posiadać takie cechy, jakie prezentuje przedstawiony wyżej bohater i przede wszystkim być gotowym na bezgraniczne poświęcenie – porzucenie wszystkiego, co się do tej pory posiadało, zapomnienie o szczęściu, miłości, a nawet o życiu, które w każdej chwili można stracić. Autor mówi, że taka postawa nie jest łatwa i wymaga ogromnego zdeterminowania, lecz ten, kto się jej podejmie będzie nieśmiertelny, gdyż choć sam zginie, jego czyn nigdy nie zniknie z pamięci ludzi i będzie przekazywany z pokolenia na pokolenie.

Mickiewicz po powstaniu listopadowym, w którym nie brał udziału, czuł moralny dług wobec Polaków. Za próbę rozliczenia się poety ze swoją przeszłością uważa się arcydramat romantyczny, jakim są „Dziady” cz. III. W utworze tym pojawia się kolejny młody buntownik – postać skrajnie indywidualna, przekonana o swojej wyjątkowości. Jest jednym z młodych spiskowców, przetrzymywanych w klasztorze ojców bazylianów. Zbuntował się przeciwko tyranii caratu i niewoli ojczyzny oraz w rezultacie przeciwko Bogu. Jest to najsilniejszy bunt tego rodzaju w literaturze. Ta jednostka przechodzi symboliczną przemianę: z Gustawa – romantycznego kochanka przeobraża się w Konrada – bojownika o sprawę narodową. Bohater prezentuje się jako postać osamotniona i wyjątkowa, co określa nadludzka skala wrażliwości, cierpień i poetyckiego talentu. Poczucie wyższości i samotnictwa jest podkreślone dodatkowo przestrzenią więziennej celi. Konrad staje się uosobieniem i reprezentantem całego narodu, wszystkich jego cierpień, utożsamia się z ojczyzną, mówi: „Ja i ojczyzna to jedno” oraz „Nazywam się Milijon, bo za miliony kocham i cierpię katusze”. Porażony klęską narodowej sprawy śpiewa buntowniczą pieśń zemsty, wzywając do krwawego odwetu na wrogu „z Bogiem i choćby mimo Boga”.

W „Wielkiej Improwizacji” bunt Konrada przybiera większą formę – jest to bunt metafizyczny skierowany przeciw porządkowi świata i jego twórcy Bogu, oskarżonemu o panujące w historii zło. Wyzywa Boga na pojedynek dlatego, że ten rządzi światem bez miłości, że ze spokojem patrzy na ból i poniżenie ludzi. Dlatego domaga się otrzymania od Boga „rządu dusz”:
„Jeśli mnie nad duszami równą władzę nadasz,
Ja bym mój naród jak pieśń żywą stworzył,
I większe niźli Ty zrobiłbym dziwo,
Zanuciłbym pieśń szczęśliwą!”
Tak więc bunt Konrada ma mu zapewnić władzę nad ludzkimi uczuciami, by wreszcie mógł uczynić ten świat szczęśliwszym. Jako największy twórca na ziemi i prometejski buntownik podejmuje rozprawę z uosabiającym rozum Bogiem. Ale i tę walkę musi przegrać. Konrad ponosi ponadto kolejne ofiary: bunt, zwątpienie i rozpacz okazują się występkiem moralnym, są nacechowane pychą. Główny bohater jest też o krok od popełnienia bluźnierstwa. Czystość intencji i patriotyzm stwarzają jednak możliwość ocalenia go.

Bunt Kordiana, bohatera dramatu Juliusza Słowackiego,, również wynika z wielkiego patriotyzmu. Bohater pozostał sam, ponieważ jego zamiar wydał się innym zbyt śmiały i zbyt radykalny. Już samo imię tej postaci nasuwa skojarzenia z pewnymi pojęciami. Łacińskie cor, cordis oznacza „serce”. „Kordiaczny” charakteryzuje osobę swarliwą, czupurną, zaś „kordiak”, „kordiała” to śmiałek. Po połączeniu tych określeń powstaje obraz kogoś buntowniczego, aktywnego, a zarazem niesłychanie wrażliwego. Bohater dramatu Juliusza Słowackiego jest zarażony romantyczną „chorobą wieku”. Przedwcześnie dojrzały już jako dziecko skłonny jest do refleksji. Wyobraźnia rysuje przed nim obrazy przyszłej klęski. Nieodwzajemniona miłość do kuzynki Laury powoduje osamotnienie. Podróże po Europie oraz wizyta u papieża ukazują upadek wartości moralnych w świecie, zaś romans z Wiolettą utwierdza Kordiana w przekonaniu, że światem rządzi pieniądz. Podróż, której celem było odnalezienie sensu życia kończy się symboliczną sceną na Mont Blanc. Tutaj dochodzi do przełomu światopoglądowego bohatera. Bunt przeciwko bierności rodaków oraz bezlitosnym rządom cara przybiera wielki rozmiar. Przyszły spiskowiec ma wrażenie własnej mocy, potęgi, mówi: „Jam jest posąg człowieka, na posągu świata”. Pragnie wlać w społeczeństwo swój entuzjazm, co wyrażają słowa: „Mogęż siłą uczucia serce moje nalać, | Aby się czuciem na tłumy rozciekło, | I przepełniło serca nad brzegi, | I popłynęło rzeką pod trony – obalać?” Chce stanąć na czele narodu i wspólnie walczyć o wolność. Krzycząc: „Polska Winkelriedem narodów!” nakłada na Ojczyznę niezwykle ważny obowiązek. Ona powinna mobilizować i przodować na drodze do uwolnienia spod dominacji Rosji. Jej zadaniem jest przyjąć na siebie pierwsze ciosy, by dać innym szansę wyzwolenia. Gdy idea Kordiana spotyka się z oporem większości polskiego społeczeństwa sam postanawia zabić cara, jednak w drodze do komnaty pokonuje go strach przed powziętym zamiarem królobójstwa. Emocje związane z podjętym czynem sprowadzają na niego szaleństwo. Dręczący go Strach i Imaginacja powodują, że nie realizuje swojego zamierzenia i w konsekwencji trafia do szpitala psychiatrycznego. Mimo iż ideały Kordiana były słuszne, uważam, że porywanie się w pojedynkę na cara było istnym szaleństwem.

Inne przesłanie zawarte jest w „Nie-Boskiej komedii” Zygmunta Krasińskiego. Ingerencja sił nieczystych w życie ludzi i wpływ na ich decyzje przyjmuje tu postać kuszenia; szatan zsyła na głównego bohatera – hrabiego Henryka – Orła, który namawia go, przewidując mu przyszłą sławę i bohaterstwo, do bezlitosnej walki z wrogiem w obronie swojej klasy społecznej. I znów to siły zła wywołują w człowieku chęć walki, podsycają jego gniew, skłaniają do zabijania. Krasiński, podobnie jak Słowacki, jest przeciwny zbrojnym wystąpieniom i dlatego w roli burzyciela stawia szatana, który ucieleśnia zło. Obrazem szatańskiego buntu jest w tym utworze także obóz rewolucjonistów. Pomimo, iż nie jest tam wyraźnie powiedziane, że to diabeł kieruje buntownikami, to obraz, który widzimy kojarzy się z piekłem. W obozie tym panuje ogólny chaos, każdy robi, co chce; mężczyźni wciąż mówią o zabijaniu i opowiadają sobie wzajemnie ilu to już ludzi wymordowali i w jaki sposób tego dokonali, kobiety są grzeszne i rozpustne. Tłum ten składa się z ludzi żądnych krwi; nienawidzą swych przeciwników i pragną ich śmierci oraz cierpień. Prezentuje on najgorsze cechy ludzkie, w jego składzie są pozbawieni skrupułów mordercy – ich reprezentanci to rzeźnicy, którzy pałają rządzą zabijania – karierowicze, tacy jak Bianchetti, który w rewolucji widzi możliwość zdobycia sławy, władzy i bogactwa, oraz zdrajcy, do których zalicza się Przechrzta – Żyd, który pozornie zmienił wiarę, aby po zwycięstwie rewolucji zgładzić chrześcijan. Grzech, krew i szaleństwo to cechy, które kojarzą się z diabłem i złem, dlatego uważam, że obóz rewolucjonistów to również przykład buntu.

Bunt jest następstwem niezgody na obserwowaną rzeczywistość, gwałtownym przejawem niepogodzenia z otaczającym światem. Bywa skutkiem silnych uczuć i przez to nierzadko wiedzie buntownika w ślepy zaułek, z czego nie zawsze zdaje on sobie sprawę, do końca przekonany o swoich racjach. Romantyczny bunt w literaturze to moim zdaniem temat – rzeka, nie sposób w tak krótkim czasie zawrzeć wszystkich jego źródeł. Bunt literacki ma swoje odzwierciedlenie w rzeczywistości – ludzie buntowali się zawsze i jedno jest pewne – będą robić to nadal, bowiem świat nigdy nie wyda nam się wystarczająco dobry. Dopóki na świat przychodzić będą buntownicy, dopóty będzie się on rozwijał – ich wrażliwość otwiera nam bowiem oczy na kwestie, które zawsze wydawały się nam już dawno rozstrzygnięte i oczywiste. Idąc pod prąd, buntownicy zmuszają nas do myślenia i przez to do dokonywania zmian.

strona:    1    2    3    4    5    6  





Niepogodzeni ze światem. Zanalizuj źródła i formy buntu bohaterów literackich odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jest zjawiskiem złożonym, ma różne przyczyny i przyjmuje różne formy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Prezentowane argumenty potwierdzają tok myślenia autora. Utwory dobrane z rozmysłem. Styl wypowiedzi poprawny

Różne kreacje bohatera zbuntowanego w literaturze. Omów zagadnienie analizując wybrane teksty

Ocena:
20/20
Teza: Próba odnalezienia różnic i cech wspólnych bohaterów zbuntowanych na przykładzie literatury różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dobra. Autor odnalazł w literaturze najbardziej charakterystyczne obrazy bohaterów zbuntowanych, a zderzenie tych postaci prowadzi do interesujących wniosków.

Buntownicy w literaturze różnych epok i filmie

Ocena:
20/20
Teza: W historii filmu i literatury możemy odnaleźć różnorodne obrazy buntowników. Wszystkich ich łączy niezgoda na zastaną rzeczywistość, a dzieli forma i źródła buntu.

Ocena opisowa nauczyciela: 20 punktów - prezentacja poprawnie skonstruowana. Ciekawy dobór argumentów, rozbudowane wnioski. Na uwagę zasługują starannie dobrane cytaty.

Młodzi gniewni. Czy są światu potrzebni? Rozważania oprzyj na tekstach literackich i zjawiskach kulturowych

Ocena:
20/20
Teza: Buntownicy zmieniając przestrzeń wokół siebie, zmieniają świat. Są światu bardzo potrzebni.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dojrzała. Argumentacja przeprowadzona wzorowo. Zapadające w pamięć wnioski. Brawo. 20 punktów.

Motyw buntu w literaturze. Przedstaw na podstawie postaci Giaura, Cezarego Baryki i Wertera.

Ocena:
20/20
Teza: Trzech bohaterów – Werter, Giaur i Baryka – daje odmienne ujście swojej niezgodzie na otaczającą rzeczywistość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Poprawna konstrukcja i wnioski.

Bunt jako przykład aktywnej postawy wobec świata. Rozwiń temat na przykładzie wybranych utworów literackich.

Ocena:
20/20
Teza: „ A ludzie mych wierszy słuchając powstają I wilki wychodzą żenującą zgrają...Powołał mnie Pan. Na bunt”

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. W pełni realizuje założenia.

Bunt i ofiara - świadectwo wrażliwości, konieczność, przejaw szaleństwa. Mój sąd o wybranych bohaterach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Buntownicy są jednymi z nielicznych ludzi, którzy potrafią iść pod wiatr życiowych problemów i uparcie dążyć do postawionych sobie celów, często płacąc za to wysoką cenę.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca kompletna, ciekawie ukazane argumenty i wnioski.

Bunt i pokora jako sposoby zachowań człowieka wobec Boga. Przedstaw ich literackie ujęcia, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: W literaturze odnajdujemy wiele obrazów zachowań buntowniczych i pokornych względem Boga.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca konsekwentnie realizuje temat. W pełni poprawna argumentacja.

Niepogodzeni ze światem. Przedstaw wybrane sylwetki bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych na podstawie analizy utworów z dwóch epok literackich

Ocena:
20/20
Teza: W wyniku odmienności bohaterowie niepogodzeni ze światem często są niezrozumiani i odrzucani.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oparta jest na epoce romantyzmu i dwudziestolecia międzywojennego. Pokazuje złożoność i różnorodność wykorzystania motywu buntu.

Bunt jako odwieczne pragnienie wolności. Omów na przykładach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jest naturalną reakcją na próbę ograniczenia lub odebrania wolności.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w ciekawy sposób pokazuje złożoność problemu wolnosci i różne jej aspekty.

Bunt wielkiego indywidualisty. Analizując postawy różnych bohaterów literackich z różnych epok, porównaj portrety buntowników

Ocena:
20/20
Teza: Losy wielkich indywidualności literackich, które stać było na przeciwstawienie się innym, zamanifestowanie swej niezgody na otaczającą rzeczywistość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca pokazuje kilku ciekawych, odmiennych bohaterów, którzy nie bali się powiedzieć - nie. Poprawny plan i bibliografia.

Różne źródła i formy buntu. Omów zagadnienia, poddając analizie odpowiednio wybrane przykłady literackie z dwóch/trzech wybranych epok. Uwzględnij kontekst historyczny i literacki.

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jako jedna z najgwałtowniejszych reakcji na rzeczywistość. Zaprezentowanie różnych rodzajów buntu, poddając analizie odpowiednio wybrane przykłady literackie z dwóch/trzech wybranych epok literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wyczerpująco realizuje temat. Poprawnie dobrane argumenty i czytelnie przedstawione wnioski.

Przedstaw jak postać buntownika jest kreowana w literaturze i innych dziedzinach sztuki

Ocena:
20/20
Teza: Literatura i sztuka od wieków fascynowały się postaciami buntowników i często przestawiały ich portrety.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w ciekawy sposób realizuje temat. Ukazuje bardzo różnorodne formy buntu.

Bunt młodych w różnych epokach literackich. Omów jego przyczyny i konsekwencje na wybranych przykładach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Przykłady literackie pokazują, że chociaż bunt wynika często ze szlachetnych pobudek, zazwyczaj kończy się klęską bohatera.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja napisana w przystępny sposób, oparta na lekturach z rożnych epok. Konsekwentna argumentacja i wnioski.

Bunt wobec Boga jako postawa bohatera literackiego. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Istota i sens buntu bohaterów literackich wobec Boga.

Ocena opisowa nauczyciela: Dobrze skonstruowana prezentacja, liczne odwołania do literatury, dogłębna analiza problemu. Język i styl wypowiedzi poprawny.

Dlaczego się buntują? Przedstaw literackie portrety bohaterów niepokornych i niepogodzonych ze światem.

Ocena:
19/20
Teza: Bunt jako podstawa egzystencji wielu bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Dobrze dobrana bibliografia, ciekawy wybór argumentów. Język i styl wypowiedzi wymaga dopracowania

Aby istnieć, człowiek musi się buntować (A. Camus). Omów źródła i sens buntu na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Bunt jest niezgodą na zastaną rzeczywistość. Tylko jednostki silne, a jednocześnie wrażliwe są zdolne do buntu.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dojrzała, ciekawe wnioski, rozbudowane argumenty. Język i styl wypowiedzi poprawny.

Czy młodzi buntownicy są światu potrzebni? Omów problem na wybranych przykładach z literatury

Ocena:
19/20
Teza: Przyczyną buntu bohaterów literackich jest ich sprzeciw na zastaną rzeczywistość. Młodzi buntownicy są światu bardzo potrzebni, gdyż to oni dają sygnał do zmian.

Ocena opisowa nauczyciela: Wypowiedź rozbudowana, dogłębna analiza problemu. Można popracować nad ciekawszym wstępem.

Dlaczego się buntują? Omów przyczyny buntu bohaterów literackich

Ocena:
19/20
Teza: Przyczyn buntu jest tak wiele, jak wielu jest buntowników.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dobra. Trafne argumenty, umiejętnie dobrane cytaty, ciekawe podsumowanie

Prometeusz i szatan. Motyw buntu w literaturze różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Motyw buntu był często wykorzystywany przez pisarzy różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo obszerna. Szczegółowo omawia poszczególne utwory. Bogata bibliografia.

Literackie sposoby kreowania bohaterów zbuntowanych. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Portrety bohaterów zbuntowanych, których sprzeciw miał głębsze znaczenie.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta, ciekawa literatura przedmiotu. Płynny język wypowiedzi.

Różne źródła buntu w literaturze romantycznej

Ocena:
19/20
Teza: Romantyczny bunt miał wiele źródeł i wiele różnorodnych konsekwencji.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca obszernie ukazuje różne źródła buntu w literaturze romantycznej. Poprawny konspekt pracy.

Bunt jako forma sprzeciwu na panującą rzeczywistość, omów na przykładach.

Ocena:
19/20
Teza: Bohaterowie, którzy mieli odwagę zbuntować się przeciwko otaczającej ich rzeczywistości.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w zwięzły i logiczny sposób ukazuje wybrane przykłady buntowników.

Przedstaw różne formy manifestacji buntu romantycznego w wybranych utworach

Ocena:
19/20
Teza: Poszczególni bohaterowie romantyczni buntowali się przeciw Bogu, światu, uczuciom, zaborcy czy niesprawiedliwości zastanej rzeczywistości.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przedstawia różne rodzaje romantycznego buntu.

Niepogodzeni ze światem. Przedstaw literackie portrety bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych

Ocena:
18/20
Teza: Buntownik jako silny indywidualista.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Szczegółowo opisane losy wybranych buntowników uzupełniają ciekawe cytaty.

Buntownik z wyboru. Różne kreacje bohatera zbuntowanego w literaturze różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Buntownik, który walczy w słusznej sprawie, jest zawsze zwycięzcą.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra. Koncepcja pracy przemyślana. Na uwagę zasługuje duża liczba trafnych cytatów.

Na wybranych przykładach literackich przedstaw problem konfliktu pokoleń

Ocena:
18/20
Teza: Bunt sprzyja toczeniu nieustannej wojny miedzy młodością i starością, ale to także prowadzi do rozwoju i postępu ludzkości.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna i przejrzysta praca. Dobrze dobrana literatura przedmiotu i podmiotu.

Bohater cierpiący, zbuntowany, niezgadzający się na otaczający go świat. Przedstaw temat na wybranych przykładach literackich.

Ocena:
18/20
Teza: Bohater cierpiący, zbuntowany i niezgadzający się na otaczający świat jest zdeterminowany, a pomimo tego, nie zawsze wygrywa.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, dobrze skonstruowana. Momentami można popracować nad stylem, pogłębić zawarte argumenty.

Bohater zbuntowany. Przedstaw i porównaj literackie portrety bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych odwołując się do wybranych przykładów z literatury

Ocena:
17/20
Teza: Bunt jest jednym z ważniejszych motywów w literaturze. Można odnaleźć wiele cech wspólnych niepogodzonych ze światem bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Dobra analiza wybranych postaci literackich, udana próba porównania ich najważniejszych cech. Język wypowiedzi wymaga wygładzenia.

Bunt jako wyraz aktywnej postawy wobec świata. Przedstaw na wybranych przykładach literackie portrety bohaterów zbuntowanych iwyalienowanych

Ocena:
17/20
Teza: Bunt wynika z potrzeby zmiany, udoskonalenia siebie i świata.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna, dobry dobór argumentów. Pogłębienia wymaga jedynie zakończenie.