Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw buntu


Niepogodzeni ze światem. Przedstaw wybrane sylwetki bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych na podstawie analizy utworów z dwóch epok literackich

Czym jest bunt, tak ważny i tak często występujący w literaturze? Według „Słownika języka polskiego” podaje następującą definicję buntu: „sprzeciw, protest, opór przeciwko czemuś, komuś” oraz „zorganizowane wystąpienie przeciwko władzy”. Pozostaje odpowiedzieć na pytanie jakie są jego przyczyny i jak on się wyraża. Niezgoda człowieka na rzeczywistość ma dość wieloznaczne źródła, zależące od indywidualnych przeżyć i doświadczeń człowieka. W literaturze odnajdziemy sylwetki niepogodzonych ze światem w wyniku nieszczęśliwej miłości, nierówności społecznych, narzucaniu form przez innych czy niewoli własnego narodu. Formy w jakich się buntują również są rozmaite. To co łączy bohaterów zbuntowanych to indywidualizm, silna osobowość, wola walki ze światem, a także wyobcowanie. W wyniku odmienności bohaterowie niepogodzeni ze światem często są niezrozumiani i odrzucani. W swej prezentacji ukażę niepokorne postaci z dwóch epok literackich – romantyzmu i dwudziestolecia międzywojennego.

Romantyzm to epoka w której było najwięcej bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych. Jedną z literackich postaci, która wybiera drogę buntu jest główny bohater „Cierpień młodego Wertera”, Johanna Wolfganga Goethego. Nakreśla on schemat romantycznego bohatera – niepogodzonego ze światem oraz wyobcowanego. Cechy te tworzą powstały w literaturze nurt nazwany werteryzmem. Młody bohater jest przykładem postaci o ogromnej wrażliwości, która swoimi przeżyciami dzieli się z przyjacielem za pośrednictwem listów. Mimo, iż czuje pewną więź i sympatię do wiejskiej społeczności niewielkiej miejscowości Wahlheim, raczej izoluje się i szuka swojego miejsca pośród natury oraz ukojenia w literaturze. Świat dostrzega poprzez pryzmat marzeń, dlatego spotykając na swej drodze Lottę, zakochuje się w niej, widząc wyłącznie łączącą ich więź dusz. Jednak, gdy dowiaduje się, że jego wybranka jest zaręczona z kimś innym nie może się z tym pogodzić. Pozostawiony sam sobie w braku zrozumienia buntuje się przeciw niesprawiedliwemu światu. Uważa, że jego życie bez ukochanej nie ma sensu. Niemożność pogodzenia się z tą sytuacją doprowadza Wertera wręcz do obłędu. Coraz częściej miewa myśli samobójcze oraz egoistycznie pragnie Lottę tylko dla siebie. Odczuwa głęboko pojęty ból istnienia, nazywany Weltschmerz. Wprowadza go to w melancholijne stany apatii oraz świadomość wielkiej bezsilności. Wobec bezsensu ludzkiej egzystencji przyjął on postawę rezygnacji, bierności. Utrzymywał, że próba realizacji trudnych do osiągnięcia zamierzeń zawsze skończy się fiaskiem, dlatego też pozostawał w sferze marzeń, rozmyślań, zamiast dążyć do osiągnięcia szczęścia. Przyjęcie biernej postawy sprawiło, że znalazł on więcej czasu na rozczulanie się nad samym sobą, co prowadziło do nadwrażliwości, stanu depresyjnego, sprawiało, że większość postaw życiowych Wertera stała się wystudiowana, „na pokaz”. Ostatecznie Werter bezpowrotnie żegna się ze światem, w którym nie ma dla niego miejsca. Nie otrzymuje również żadnego wsparcia lub pomocy i w konsekwencji popełnia samobójstwo. Jak bardziej można być niepogodzonym ze światem jak odebrać sobie życie? Werter jest przykładem bohatera, który poprzez swą „niepraktyczność” nie pasuje do realiów, w których dane było mu żyć. Jego romantyczna wizja prawdziwej miłości zderza się z twardą rzeczywistością. Prezentuje on także bierną formę buntu, jest rozdarty wewnętrznie. Kotłujące się w nim emocje ostatecznie skłaniają go ku samozagładzie. Bunt Wertera to przykład sprzeciwu, który z buntu przeciwko wszystkiemu stał się buntem także przeciwko samemu buntującemu się.

Inne są przyczyny buntu Kordiana, który wynika z wielkiego patriotyzmu. Bohater pozostał sam, ponieważ jego zamiar wydał się innym zbyt śmiały i zbyt radykalny. Już samo imię tej postaci nasuwa skojarzenia z pewnymi pojęciami. Łacińskie cor, cordis oznacza „serce”. „Kordiaczny” charakteryzuje osobę swarliwą, czupurną, zaś „kordiak”, „kordiała” to śmiałek. Po połączeniu tych określeń powstaje obraz kogoś buntowniczego, aktywnego, a zarazem wrażliwego. Bohater dramatu Juliusza Słowackiego jest zarażony romantyczną „chorobą wieku”. Przedwcześnie dojrzały już jako dziecko skłonny jest do refleksji. Wyobraźnia rysuje przed nim obrazy przyszłej klęski. Nieodwzajemniona miłość do kuzynki Laury powoduje osamotnienie. Podróże po Europie oraz wizyta u papieża ukazują upadek wartości moralnych w świecie, zaś romans z Wiolettą utwierdza Kordiana w przekonaniu, że światem rządzi pieniądz. Podróż, której celem było odnalezienie sensu życia kończy się symboliczną sceną na Mont Blanc. Tutaj dochodzi do przełomu światopoglądowego bohatera. Bunt przeciwko bierności rodaków oraz bezlitosnym rządom cara przybiera wielki rozmiar. Przyszły spiskowiec ma wrażenie własnej mocy, potęgi, mówi: „Jam jest posąg człowieka, na posągu świata”. Pragnie wlać w społeczeństwo swój entuzjazm, co wyrażają słowa: „Mogęż siłą uczucia serce moje nalać, | Aby się czuciem na tłumy rozciekło, | I przepełniło serca nad brzegi, | I popłynęło rzeką pod trony – obalać?” Chce stanąć na czele narodu i wspólnie walczyć o wolność. Krzycząc: „Polska Winkelriedem narodów!” nakłada na Ojczyznę niezwykle ważny obowiązek. Ona powinna mobilizować i przodować na drodze do uwolnienia spod dominacji Rosji. Jej zadaniem jest przyjąć na siebie pierwsze ciosy, by dać innym szansę wyzwolenia. Gdy idea Kordiana spotyka się z oporem większości polskiego społeczeństwa sam postanawia zabić cara, jednak w drodze do komnaty pokonuje go strach przed powziętym zamiarem królobójstwa.

Inna formę wyobcowanie i bunt przybiera w dramacie Zygmunta Krasińskiego „Nie-Boska komedia”. Hrabia Henryk, inaczej Mąż, Pan Młody to główna postać dramatu Zygmunta Krasińskiego. Henryk, podobnie, jak autor „Nie – Boskiej komedii” jest arystokratą. To niewątpliwie bohater romantyczny. Wikła się w konflikt ze sobą i światem, poszukuje własnej tożsamości, czuje się indywidualistą. Fascynuje go poezja, nie tylko jako sztuka słowa, ale nade wszystko jako ekwiwalent władzy i sławy. Uważa, iż poezja nadaje wielką moc. Proza codzienności zabija marzenia, pozostaje marność egzystencji, a z tą Henryk nie potrafi się pogodzić. Jest poszukiwaczem piękna i nie odnajduje go w życiu domowym, czuje się wyobcowany. Początkowo ideałem wydaje mu się Żona, pragnie ją kochać, chce by była jego muzą – jego „pieśnią”, Mąż ulega jednak namowom zwiewnej Dziewicy i opuszcza wraz z nią dom. Wraca przywołany do porządku przez Anioła Stróża. Szatan zsyła następnie na hrabiego Henryka Orła, który namawia go, przewidując mu przyszłą sławę i bohaterstwo, do bezlitosnej walki z wrogiem w obronie swojej klasy społecznej. Buntuje go przeciwko rewolucjonistom, każe stanąć na czele arystokratów i bronić honoru oraz godności swej warstwy. Siły zła wywołują w bohaterze chęć walki, podsycają jego gniew, skłaniają do buntu i zabijania. Krasiński, podobnie jak Słowacki, był przeciwny zbrojnym wystąpieniom, dlatego w roli burzyciela stawia szatana, który ucieleśnia zło.

Obraz buntu społecznego przedstawił Stefan Żeromski w „Przedwiośniu”. Powieść ukazuje historię dojrzewania Cezarego Baryki, historię jego uczuć i poszukiwań, budzenia się miłości do kraju rodziców, a następnie gorzkiego rozczarowania. Ideowa biografia Baryki to historia buntu młodego człowieka, który żyje w niełatwym dla niego okresie - wojny i czasów powojennych. Bunt Baryki uwidacznia się już w Baku, gdzie jako dziecko występuje przeciw rodzicom, pozwalając sobie na różne wybryki: opuszcza lekcje, włócząc się z kolegami po Baku, prowadzi nieustanne spory z nauczycielami. Jako młodzieniec dołącza do bakijskich rewolucjonistów, uczestniczy w pochodach, głosi entuzjastyczne hasła. Rewolucja to czas pierwszych, naiwnych ideologicznych fascynacji Baryki. Świadczą o tym jego słowa: „Rewolucja (…) jest to konieczność, wyższa ponad wszystko. Jest to prawo moralne.”.

Świeżo upieczony towarzysz dał się porwać hasłom bolszewików do tego stopnia, że oddał im skarb zakopany przez ojca w ogrodzie – zabezpieczenie finansowe jego i matki. Przez długi czas pozostawał bezkrytyczny wobec postulatów oraz metod bolszewików. Dopiero z czasem następuje w jego życiu przebudzenie. Śmierć ukochanej matki sprawiła, że po raz pierwszy w życiu poczuł się naprawdę samotny, czuł, że nie ma już nikogo. Po wybuchu wojny tatarsko – ormiańskiej młody Cezary zostaje wcielony do armii. Obdarty, brudny i głodny snuje się bez celu po ruinach bakijskiego miasta. Młody chłopak poznaje wojnę i okrucieństwa rewolucji, gdy po zakończeniu wojny zostaje zatrudniony przy grzebaniu zwłok zmarłych. Poza tym codziennie jest świadkiem bezwzględnych mordów, gwałtów, znęcania się nad niewinnymi ludźmi. W jednej chwili dostrzega jej bezwzględność i okrucieństwo – na stosie trupów zauważa ciało pięknej ormiańskiej dziewczyny, która była jedną z setek tysięcy ofiar rewolucji. W tym momencie Cezary uświadamia sobie całą prawdę o jego pokoleniu, myślami zwraca się do nieżyjącej już dziewczyny: „Byłoż kiedy pokolenie podlejsze niż moje i twoje, męczennico?” .

Będąc w Warszawie Cezary nawiązuje znajomość z Szymonem Gajowcem i bierze udział w wojnie polsko – rosyjskiej. W wyniku tych doświadczeń dojrzewa, kształtuje się jego osobowość, charakter i światopogląd. Będąc dojrzałym mężczyzną Cezary występuje przeciw rzeczywistości nowej Polski, widząc niesprawiedliwość w wymarzonym państwie „szklanych domów”: wyzyskowi polskich chłopów, opieszałości władz. Cezary nie jest zwolennikiem ani komunizmu, ani rewolucji, jest uczuciowo związany z Polską i jednocześnie przeciwko tej Polsce zbuntowany. Za namową Antoniego Lulka – zagorzałego komunisty udaje się na zebranie. Zostaje jednak pokonany przez komunistycznych mówców, przerażony tym, co usłyszał, pobity, wyśmiany, upokorzony. Wypowiedziawszy całą masę zastrzeżeń wobec ich programu, oskarża następnie Szymona Gajowca i jego założenia. Cezary nie akceptuje braku działań polskich władz państwowych, ich opieszałości i bierności. Nie godzi się na propozycję ewolucyjną, nie popiera też rewolucji, ponadto dostrzega niedojrzałość klasy robotniczej i jej niezdolność do rządzenia krajem. Konsekwencją jest jego pochód na Belweder, będący manifestacją polskich robotników. Baryka odłącza się jednak od szeregu, co świadczy o braku poparcia dla każdej z grup: „Baryka wyszedł z szeregu robotników i parł oddzielnie, wprost na ten szary mur żołnierzy – na czele zbiedzonego tłumu.” To przyłączenie się do manifestacji pokazuje, że młody buntownik nie osiągnął jeszcze pełnej dojrzałości, że wciąż się miota, nie potrafi sformułować własnego pozytywnego programu naprawy Polski. Ostateczne odłączenie Baryki pokazuje go jednak jako jednostkę, która w przyszłości podejmie trud znalezienia własnej koncepcji naprawczej. Baryka – samotnik i indywidualista – wychodzi przed tłum, bo jest już gotowy do samodzielnej pracy. Młody buntownik przeżywa również osobiste dramaty: niespełniona miłość do Laury dopełnia cierpień. Cezary traci to, co pokochał: dom, rodziców, miłość, przeżywa gorycz, zawód i rozczarowanie. Jak każdy buntownik ponosi ofiary.

Wymowa „Ferdydurke” Witolda Gombrowicza podejściem do zagadnienia buntu różni się od wszystkich wcześniej omawianych przeze mnie lektur. Przede wszystkim dlatego, że jej główny bohater, Józio Kowalski, buntuje się przeciw czemuś, czego sens z początku trudno uchwycić – tak zwanej Formie. Pojęcie to określa sposób zachowania i wyrażania siebie, jaki przyjmujemy w kontaktach z poszczególnymi ludźmi. Myślę, że warto byłoby odnieść to do naszej obecnej sytuacji, bowiem między mną – mówcą, a szanownymi paniami – czyli oceniającymi mnie słuchaczkami, także wytworzyła się pewna forma, która na przykład mi nakazuje zachowanie możliwie najbardziej rzeczowego tonu wypowiedzi, i to pomimo zdenerwowania, które ustawicznie chwyta mnie za gardło. Skoro więc udało się nam nieco obłaskawić straszną formę, wróćmy do 30-letniego już Józia, który wciąż nieokreślony i nieukształtowany, na początku powieści zostaje gwałtem wepchnięty w formę uczniaka i poddany wychowawczej obróbce „upupiania”, czyli dziecinnienia. To pierwsza z trzech przygód, jakie go spotykają. W każdej z nich przeciwstawia się „byciu takim, jakim go widzą”, usiłuje zachować swą autentyczność. W szkole walczy aby utrzymać dystans wobec dwóch ścierających się ideałów: niewinnych Chłopiąt i wulgarnych Chłopaków. Na stancji, w domu Młodziaków – aby utrzymać niezależność wobec wyznawanego tu mitu nowoczesności, a zarazem nie dać sobie przyprawić „gęby” staroświeckości. Natomiast w dworku Hurleckich, aby nie ulec mitom społeczno-klasowym. I praktycznie cały czas jest w swym buncie osamotniony – wszyscy wokół niego tkwią bowiem w jakiejś formie, nawet towarzyszący mu przez większość przygód Miętus zdradza słabość do formy folwarcznego parobka. Koniec końców Józio ponosi klęskę – ani skończona powszechną bójką walka na miny w szkole, ani kompot u Młodziaków, ani też romantyczna ucieczka z Zosią nie uwalniają go na stałe od groźby wszechobecnej formy. Świadomy daremności swych trudów, ostatecznie stwierdza, że „nie ma ucieczki przed gębą, jak tylko w inną gębę”, bo łamiąc jeden stereotyp, natychmiast uruchamiamy następny.
Podsumowując, bunt i wyobcowanie to zjawiska niezwykle złożone. Zależnie od okoliczności i buntownika przyjmuje różne formy i wynika z różnych przyczyn. Od buntu uciszonego, wyrażonego manifestem, po walkę, opór, sztukę; od buntu z pobudek religijnych, po społeczne i polityczne. W obojętnie jakiej formie pozostaje jednak jednym z ulubionych i najczęściej wykorzystywanych motywów. Dlaczego? Powtórzę słowa Camusa – „Żeby istnieć, człowiek musi się buntować”. Porównując wszystkie postawy można stwierdzić, że bunt jest zjawiskiem nieodzownym w ludzkim życiu. Zachowanie buntownika jest zawsze spowodowane jakimiś czynnikami zewnętrznymi, np. traumatycznym zdarzeniem. Buntuje się zazwyczaj jednostka. Inna niż reszta, wyjątkowa, bardziej świadoma i odważniejsza. Dlatego może buntownicy są najczęściej wyobcowani, nie potrafią z otoczeniem znaleźć wspólnego języka, pozostają sami walczą w imię słusznej lub mniej słusznej idei.

strona:    1    2    3    4  





Niepogodzeni ze światem. Zanalizuj źródła i formy buntu bohaterów literackich odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jest zjawiskiem złożonym, ma różne przyczyny i przyjmuje różne formy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Prezentowane argumenty potwierdzają tok myślenia autora. Utwory dobrane z rozmysłem. Styl wypowiedzi poprawny

Różne kreacje bohatera zbuntowanego w literaturze. Omów zagadnienie analizując wybrane teksty

Ocena:
20/20
Teza: Próba odnalezienia różnic i cech wspólnych bohaterów zbuntowanych na przykładzie literatury różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dobra. Autor odnalazł w literaturze najbardziej charakterystyczne obrazy bohaterów zbuntowanych, a zderzenie tych postaci prowadzi do interesujących wniosków.

Buntownicy w literaturze różnych epok i filmie

Ocena:
20/20
Teza: W historii filmu i literatury możemy odnaleźć różnorodne obrazy buntowników. Wszystkich ich łączy niezgoda na zastaną rzeczywistość, a dzieli forma i źródła buntu.

Ocena opisowa nauczyciela: 20 punktów - prezentacja poprawnie skonstruowana. Ciekawy dobór argumentów, rozbudowane wnioski. Na uwagę zasługują starannie dobrane cytaty.

Młodzi gniewni. Czy są światu potrzebni? Rozważania oprzyj na tekstach literackich i zjawiskach kulturowych

Ocena:
20/20
Teza: Buntownicy zmieniając przestrzeń wokół siebie, zmieniają świat. Są światu bardzo potrzebni.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dojrzała. Argumentacja przeprowadzona wzorowo. Zapadające w pamięć wnioski. Brawo. 20 punktów.

Motyw buntu w literaturze. Przedstaw na podstawie postaci Giaura, Cezarego Baryki i Wertera.

Ocena:
20/20
Teza: Trzech bohaterów – Werter, Giaur i Baryka – daje odmienne ujście swojej niezgodzie na otaczającą rzeczywistość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Poprawna konstrukcja i wnioski.

Bunt jako przykład aktywnej postawy wobec świata. Rozwiń temat na przykładzie wybranych utworów literackich.

Ocena:
20/20
Teza: „ A ludzie mych wierszy słuchając powstają I wilki wychodzą żenującą zgrają...Powołał mnie Pan. Na bunt”

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. W pełni realizuje założenia.

Bunt i ofiara - świadectwo wrażliwości, konieczność, przejaw szaleństwa. Mój sąd o wybranych bohaterach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Buntownicy są jednymi z nielicznych ludzi, którzy potrafią iść pod wiatr życiowych problemów i uparcie dążyć do postawionych sobie celów, często płacąc za to wysoką cenę.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca kompletna, ciekawie ukazane argumenty i wnioski.

Bunt i pokora jako sposoby zachowań człowieka wobec Boga. Przedstaw ich literackie ujęcia, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: W literaturze odnajdujemy wiele obrazów zachowań buntowniczych i pokornych względem Boga.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca konsekwentnie realizuje temat. W pełni poprawna argumentacja.

Niepogodzeni ze światem. Przedstaw wybrane sylwetki bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych na podstawie analizy utworów z dwóch epok literackich

Ocena:
20/20
Teza: W wyniku odmienności bohaterowie niepogodzeni ze światem często są niezrozumiani i odrzucani.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oparta jest na epoce romantyzmu i dwudziestolecia międzywojennego. Pokazuje złożoność i różnorodność wykorzystania motywu buntu.

Bunt jako odwieczne pragnienie wolności. Omów na przykładach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jest naturalną reakcją na próbę ograniczenia lub odebrania wolności.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w ciekawy sposób pokazuje złożoność problemu wolnosci i różne jej aspekty.

Bunt wielkiego indywidualisty. Analizując postawy różnych bohaterów literackich z różnych epok, porównaj portrety buntowników

Ocena:
20/20
Teza: Losy wielkich indywidualności literackich, które stać było na przeciwstawienie się innym, zamanifestowanie swej niezgody na otaczającą rzeczywistość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca pokazuje kilku ciekawych, odmiennych bohaterów, którzy nie bali się powiedzieć - nie. Poprawny plan i bibliografia.

Różne źródła i formy buntu. Omów zagadnienia, poddając analizie odpowiednio wybrane przykłady literackie z dwóch/trzech wybranych epok. Uwzględnij kontekst historyczny i literacki.

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jako jedna z najgwałtowniejszych reakcji na rzeczywistość. Zaprezentowanie różnych rodzajów buntu, poddając analizie odpowiednio wybrane przykłady literackie z dwóch/trzech wybranych epok literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wyczerpująco realizuje temat. Poprawnie dobrane argumenty i czytelnie przedstawione wnioski.

Przedstaw jak postać buntownika jest kreowana w literaturze i innych dziedzinach sztuki

Ocena:
20/20
Teza: Literatura i sztuka od wieków fascynowały się postaciami buntowników i często przestawiały ich portrety.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w ciekawy sposób realizuje temat. Ukazuje bardzo różnorodne formy buntu.

Bunt młodych w różnych epokach literackich. Omów jego przyczyny i konsekwencje na wybranych przykładach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Przykłady literackie pokazują, że chociaż bunt wynika często ze szlachetnych pobudek, zazwyczaj kończy się klęską bohatera.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja napisana w przystępny sposób, oparta na lekturach z rożnych epok. Konsekwentna argumentacja i wnioski.

Bunt wobec Boga jako postawa bohatera literackiego. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Istota i sens buntu bohaterów literackich wobec Boga.

Ocena opisowa nauczyciela: Dobrze skonstruowana prezentacja, liczne odwołania do literatury, dogłębna analiza problemu. Język i styl wypowiedzi poprawny.

Dlaczego się buntują? Przedstaw literackie portrety bohaterów niepokornych i niepogodzonych ze światem.

Ocena:
19/20
Teza: Bunt jako podstawa egzystencji wielu bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Dobrze dobrana bibliografia, ciekawy wybór argumentów. Język i styl wypowiedzi wymaga dopracowania

Aby istnieć, człowiek musi się buntować (A. Camus). Omów źródła i sens buntu na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Bunt jest niezgodą na zastaną rzeczywistość. Tylko jednostki silne, a jednocześnie wrażliwe są zdolne do buntu.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dojrzała, ciekawe wnioski, rozbudowane argumenty. Język i styl wypowiedzi poprawny.

Czy młodzi buntownicy są światu potrzebni? Omów problem na wybranych przykładach z literatury

Ocena:
19/20
Teza: Przyczyną buntu bohaterów literackich jest ich sprzeciw na zastaną rzeczywistość. Młodzi buntownicy są światu bardzo potrzebni, gdyż to oni dają sygnał do zmian.

Ocena opisowa nauczyciela: Wypowiedź rozbudowana, dogłębna analiza problemu. Można popracować nad ciekawszym wstępem.

Dlaczego się buntują? Omów przyczyny buntu bohaterów literackich

Ocena:
19/20
Teza: Przyczyn buntu jest tak wiele, jak wielu jest buntowników.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dobra. Trafne argumenty, umiejętnie dobrane cytaty, ciekawe podsumowanie

Prometeusz i szatan. Motyw buntu w literaturze różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Motyw buntu był często wykorzystywany przez pisarzy różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo obszerna. Szczegółowo omawia poszczególne utwory. Bogata bibliografia.

Literackie sposoby kreowania bohaterów zbuntowanych. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Portrety bohaterów zbuntowanych, których sprzeciw miał głębsze znaczenie.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta, ciekawa literatura przedmiotu. Płynny język wypowiedzi.

Różne źródła buntu w literaturze romantycznej

Ocena:
19/20
Teza: Romantyczny bunt miał wiele źródeł i wiele różnorodnych konsekwencji.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca obszernie ukazuje różne źródła buntu w literaturze romantycznej. Poprawny konspekt pracy.

Bunt jako forma sprzeciwu na panującą rzeczywistość, omów na przykładach.

Ocena:
19/20
Teza: Bohaterowie, którzy mieli odwagę zbuntować się przeciwko otaczającej ich rzeczywistości.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w zwięzły i logiczny sposób ukazuje wybrane przykłady buntowników.

Przedstaw różne formy manifestacji buntu romantycznego w wybranych utworach

Ocena:
19/20
Teza: Poszczególni bohaterowie romantyczni buntowali się przeciw Bogu, światu, uczuciom, zaborcy czy niesprawiedliwości zastanej rzeczywistości.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przedstawia różne rodzaje romantycznego buntu.

Niepogodzeni ze światem. Przedstaw literackie portrety bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych

Ocena:
18/20
Teza: Buntownik jako silny indywidualista.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Szczegółowo opisane losy wybranych buntowników uzupełniają ciekawe cytaty.

Buntownik z wyboru. Różne kreacje bohatera zbuntowanego w literaturze różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Buntownik, który walczy w słusznej sprawie, jest zawsze zwycięzcą.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra. Koncepcja pracy przemyślana. Na uwagę zasługuje duża liczba trafnych cytatów.

Na wybranych przykładach literackich przedstaw problem konfliktu pokoleń

Ocena:
18/20
Teza: Bunt sprzyja toczeniu nieustannej wojny miedzy młodością i starością, ale to także prowadzi do rozwoju i postępu ludzkości.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna i przejrzysta praca. Dobrze dobrana literatura przedmiotu i podmiotu.

Bohater cierpiący, zbuntowany, niezgadzający się na otaczający go świat. Przedstaw temat na wybranych przykładach literackich.

Ocena:
18/20
Teza: Bohater cierpiący, zbuntowany i niezgadzający się na otaczający świat jest zdeterminowany, a pomimo tego, nie zawsze wygrywa.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, dobrze skonstruowana. Momentami można popracować nad stylem, pogłębić zawarte argumenty.

Bohater zbuntowany. Przedstaw i porównaj literackie portrety bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych odwołując się do wybranych przykładów z literatury

Ocena:
17/20
Teza: Bunt jest jednym z ważniejszych motywów w literaturze. Można odnaleźć wiele cech wspólnych niepogodzonych ze światem bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Dobra analiza wybranych postaci literackich, udana próba porównania ich najważniejszych cech. Język wypowiedzi wymaga wygładzenia.

Bunt jako wyraz aktywnej postawy wobec świata. Przedstaw na wybranych przykładach literackie portrety bohaterów zbuntowanych iwyalienowanych

Ocena:
17/20
Teza: Bunt wynika z potrzeby zmiany, udoskonalenia siebie i świata.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna, dobry dobór argumentów. Pogłębienia wymaga jedynie zakończenie.