Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw buntu


Bunt jako odwieczne pragnienie wolności. Omów na przykładach literackich

Aby ukazać sylwetki bohaterów literackich dążących do wyzwolenia należy najpierw zastanowić się nad słowem wolność. Jest to termin wieloznaczny i można go interpretować na wielu płaszczyznach. Rozpatrując problem wolności można mówić o wolności osobistej, o niepodległości i suwerenności państwa, o braku jakichkolwiek zasad i nakazów, czyli anarchii. W dzisiejszych czasach słowo to wydaje się być nadużywane. Na co dzień słyszymy o wolności słowa, wolności obyczajowej czy religijnej. Wielu osobom wolność kojarzy się z pozwoleniem na samodzielne rozporządzanie swoim życiem, czasem itd. Taka interpretacja wolności jest chyba najbardziej rozpowszechniona wśród młodzieży. Jakkolwiek byśmy jej nie rozumieli cechą wspólną jest wpisana w każdą jednostkę wewnętrzna potrzeba bycia niezależnym. Jeśli w jakiś sposób wolność zostaje zagrożona czy odebrana naturalną reakcją jest bunt. W swej prezentacji skupię się zatem na sylwetkach postaci, którzy buntowali się przeciw ograniczaniu zarówno ich wolności, jak i niepodległości całych społeczeństw.

Tytułowa bohaterka tragedii antycznej Sofoklesa „Antygona” musi wybrać między prawem boskim, a świeckim. Obaj jej bracia nie żyją, a dziewczyna ma pozwolenie na pochowanie tylko jednego z nich. Antygona próbuje przekonać Kreona, że nie może sądzić ludzi po śmierci, ponieważ oni podlegają już tylko wyrokom boskim. Staje przed bardzo trudnym wyborem. Być posłuszną wobec Boga czy króla? Znajduje się w trudnej sytuacji, jakkolwiek by nie postąpiła zostanie ukarana. Dochodzi tu do skrzyżowania dwóch równorzędnych racji między, którymi staje młoda dziewczyna. Szarpana emocjami i uczuciami musi podjąć jakąś decyzję. Podejmuje decyzję słuszną z własnym sumieniem – buntuje się w imię wolności religijnej przeciw ludzkiemu prawu. Pochowała brata, a jednocześnie złamała zakaz Kreona. Nie boi się kary, którą poniesie za ten czyn. Jest silną osobowością, ma swoje priorytety w życiu i nimi się kieruje. Jej bunt był podyktowany miłością do brata. Wybrała samotną drogę buntu, ale pozostała wierna sobie. Wolała „raczej umrzeć stojąc niż żyć na kolanach”. Kocha obu braci tak samo i nie widzi powodu dlaczego miałaby pochować tylko jednego z nich. Z jej wnętrza płynie poczucie obowiązku, aby zapewnić pochówek obu braciom. Myślenie Kreona polega na chłodnej kalkulacji, w której nie ma miejsca na jakiekolwiek uczucia. Sfera uczuć jest dla niego bardzo odległym tematem, którego nie umie zrozumieć. Inaczej patrzy na to narzeczona następcy tronu. Ona kieruje się uczuciami, jakimi darzyła obu braci, a także wielką pobożnością, w jakiej została wychowana. Przykazań boskich nie próbuje analizować, ani tym bardziej sprzeciwiać się im, ponieważ skoro są to przykazania boskie to muszą być dobre dla ludzi. Kreon zaślepiony przez pychę i władzę przegrał w sferze, której nigdy nie chciał do siebie dopuścić, mianowicie pokonał go strach o życie własnego dziecka. Król w końcu zrozumiał, że żadne racje nie są tak ważne, aby przez nie łamać prawa boskie. W efekcie Kreon odnosi zwycięstwo jako władca, bo udowadnia, że jego prawo tryumfuje nad Antygoną, która zostaje przykładnie ukarana, to jednak moralne zwycięstwo należy do Antygony.

Romantyzm to epoka określana mianem „czasów burzy i naporu”, w której bunt był nie tylko obowiązkiem, z czasem stał się również modą. Źródeł buntu Konrada z III części „Dziadów” Adama Mickiewicza należy szukać w kontekście wydarzeń historycznych i politycznych, jakimi były zabory czyli naruszenie polskiej niepodległości, upadek powstania listopadowego i związane represje oraz wzrost terroru. Nonkonformizm wieszcza przekłada się na kreację romantycznego bohatera i z całą siłą ujawnia się w „Wielkiej Improwizacji”. Konrad-poeta zamknięty w więziennej celi podejmuje prometejską walkę z Bogiem, o swój naród, będący w niewoli. Buntuje się przeciwko martyrologii Polaków i ich krzywdzie sprowadzonej przez carski aparat terroru. Pełen pychy i egoizmu mówi: „Ja chcę mieć władzę, jaką Ty posiadasz, Ja chcę duszami władać, jak Ty nimi władasz”. Konrad nie podejmuje większych działań. Jest przekonany o własnej wartości, czuje się wewnętrznie wolny, krzyczy:
„Ja mistrz!
Ja mistrz wyciągam dłonie! Wyciągam aż w niebiosa i kładę me dłonie
Na gwiazdach jak na szklanych harmoniki kręgach”, jest przekonany, że potrafi rozmawiać z Bogiem. Cechuje go wielka miłość do ojczyzny, twierdzi również, że ma w sobie boski pierwiastek. Ma zapędy dyktatorskie, chce rządzić miłością. Zarzuca stwórcy, że tego nie robi, że podporządkowuje sobie ludzkość. Konradem zawładnęła myśl o wolności, która wyzwoliła w nim przekonanie o własnej wielkości i misji, pychę, bunt wobec Boga. Pełen egzaltacji monolog mógłby zakończyć się bluźnierstwem, gdyby nie omdlenie bohatera. Konrad to indywidualista i samotnik, a jego bunt ma charakter zarówno mistyczny jak i przyziemny. O uniwersalności dzieła Mickiewicza świadczy fakt, iż zakaz jego wystawiania na deskach teatru spotkał się w 1968 roku z silnym oporem społeczeństwa i zapoczątkował tzw. wydarzenia marcowe, będące przejawem buntu wobec komunistycznej władzy. Podsumowując moje rozważania na temat wolności w epoce romantyzmu możemy dojść do wniosku, że najważniejszym jej aspektem była wolność narodowa, co było ściśle związane z sytuacją polityczną narodu polskiego dlatego też literatura tego czasu bogata jest w postaci bohaterów-buntowników poświęcających swoje życie w imię wolności ogółu.

Bunt przeciwko totalitaryzmowi, który ograniczał niemal wszystkie wolności i prawa człowieka Georg Orwell w „Folwarku zwierzęcym”. Autor bardzo dokładnie przedstawił prawdy ogólne dotyczące wzajemnych układów na płaszczyźnie władza – społeczność zniewolona przez system. Na folwarku pana Jonesa stopniowo pogarszały się warunki życia zwierząt, którymi właściciel nie interesował się, a które były całkowicie od niego uzależnione. Ich tragiczną sytuację uświadomił zwierzętom dopiero stary knur Major, który zaproponował im wyzwolenie się spod panowania człowieka – jedynego wroga i źródła wszelkich nieszczęść. Major ustalił zasadę równości wszystkich zwierząt, solidarność między nimi oraz zakazał upodabniania się do ludzi, czy wykonywania typowo ludzkich czynności. Ich wspólnym hymnem i znakiem jedności była pieśń „Zwierzęta Anglii”, którą również zaproponował knur. Zwierzęta żyły nadzieją na wybuch powstania. W końcu inicjatywę przejęły najmądrzejsze na folwarku świnie, liderami zostali Snowball i Napoleon. Stworzono reguły postępowania nazwane Animalizmem, a kiedy pan Jones przesadził w zaniedbywaniu swoich podopiecznych, doszło do oficjalnego buntu, który przygotowywany był od dawna. Pierwszym krokiem było zniszczenie wrot spichlerza, aby zwierzęta mogły się w końcu porządnie najeść. Doszło do pojedynku z ludźmi w rezultacie którego musieli oni opuścić folwark i zwierzęta zostały same. Zniszczyły atrybuty niewoli, zaśpiewały swój hymn i poszły odpoczywać. Przez następne dni zwierzęta żyły radosne i szczęśliwe według ustalonych nowych zasad. Z czasem jednak wszystko uległo zmianie. Elita rządząca chciała władzy bezwzględnej, bunt okazał się być mało konstruktywny i właściwie zwierzęta znowu stały się zniewolone i ubezwłasnowolnione.

Najdotkliwszym doświadczeniem dla człowieka współczesnego był okres wojny i okupacji. Tutaj myślenie o wolności jest podobne do tego romantycznego, ponieważ ludzie również byli zniewoleni fizycznie i obcowali na co dzień ze śmiercią. W wywiadzie Hanny Krall z Markiem Edelmanem „Zdążyć przed Panem Bogiem” pokazana jest rzeczywistość getta warszawskiego. Jeden z przywódców powstania Marek Edelman pokazuje współczesnemu czytelnikowi dylematy, przed którymi stawiany był człowiek w tamtym trudnym czasie. Pokazany jest tu nieco odmienny aspekt wolności, niż w omówionych wcześniej utworach. W skrajnej sytuacji, kiedy pewna była śmierć, wolność utożsamiano z wyborem. Wybierano, jaki rodzaj śmierci przyjąć, czy zginąć w walce, czy się poddać. Opisany tu wybór jest heroiczny, ginie się w postawie wyprostowanej. Jak mówi Marek Edelman „nic większego niż śmierć, zawsze chodziło przecież o śmierć, nigdy o życie. (...) chodziło tylko o wybór sposobu umierania”. Wolność rozumiana przez żydowskich powstańców to możliwość wyboru rodzaju swojej śmierci. Gdy nic innego nie pozostaje, nawet to wydaje się istotnym elementem walki o człowieczeństwo. Skazani na śmierć Żydzi nie pozostali bierni. Zbuntowali się wywołując powstanie. Choć większość z nich i tak zginęła, ocaliła swoją godność.


Innym rodzajem buntu w imię wolności, o którym wspomnę jest bunt przeciw ograniczaniu osobistej niezależności. Rozumiem przez nią przede wszystkim prawo do samodzielnego decydowania o swoim życiu, prawo do podejmowania decyzji według własnego sumienia oraz kierowania się swoimi potrzebami i uczuciami. W takim ujęciu jest to wolność bardzo egoistyczna, w której centrum zawsze stawiamy samego siebie, swoje potrzeby i odczucia. O taki typ wolności – przeciwstawiając się ograniczeniom nałożonymi wbrew własnym przekonaniom i planom, walczy jeden z bohaterów „Dżumy” Alberta Camusa – Raymond Rambert. Pozwolę sobie przybliżyć postać i okoliczności w jakich się znalazł, zanim przejdę do omówienia sposobu walki jaki podjął. Rambert był dziennikarzem francuskiego pisma, który został wysłany do Oranu w celu zebrania wiadomości o Arabach. Przybył do miasta na krótko przed wybuchem epidemii, która jak się okazało, wpłynęła na konieczność zmiany planów bohatera. Rambert liczył na to, że szybko załatwi zleconą mu przez redakcje pisma pracę i będzie mógł wrócić do Paryża, gdzie zostawił swoja ukochaną. Kiedy wybuchła epidemia dżumy i zamknięto granice miasta, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się choroby, Rambert jasno postawił sprawę – nic nie łączy go z Oranem, jest tu tylko przejazdem, nie musi więc stosować się do obowiązujących w mieście przepisów. Był oburzony faktem, że wbrew własnej woli został zamknięty wraz z mieszkańcami w zakażonym mieście. Postanowił więc podjąć walkę o odzyskanie wolności. Początkowo uciekał się do działań legalnych – wizytował urzędy, prosił doktora Rieux o wydanie zaświadczenia, że nie jest zakażony i nie będzie stanowić zagrożenia po opuszczeniu miasta. Bohater stara się za wszelką cenę wydostać z miasta, w którym znalazł się wyłącznie ze względów zawodowych. Nie potrafi pogodzić się z koniecznością pozostania w miejscu, gdzie na każdym kroku czyha na człowieka śmierć pod postacią dżumy. Zachowuje się egoistycznie, ponieważ gdy zawodzą legalne sposoby na opuszczenie miasta, za pośrednictwem Cottarda – miejscowego przestępcy decyduje się podjąć nielegalne działania aby tylko wydostać się z Oranu. Jest gotów zapłacić każdą kwotę, jeżeli tylko umożliwi mu to powrót do ukochanej.

Rambert walczy o swoje szczęście, o miłość i wolność wyboru. Walczy także o wolność, która została mu odebrana decyzją o zamknięciu miasta. Jednak to miłość do pozostawionej w Paryżu kobiety jest głównym powodem dla którego podejmuje walkę. Bohater chce odzyskać wolność koncentrując wszystkie swoje działania na konieczności opuszczenia Oranu i powrocie do Paryża. Na przykładzie tego bohatera możemy zauważyć, że dla człowieka bardzo ważna jest wolność osobista. I nie ma znaczenia czy mówimy tu o prawach do prywatności czy podejmowania samodzielnych decyzji zależnych tylko i wyłącznie od własnych przekonań i odczuć. Bohater Camusa pokazuje nam, że człowiek w obronie swojej wolności gotów jest zrobić właściwie wszystko. Kiedy nie może osiągnąć celu drogą powszechnie akceptowaną często decyduje się na podjęcie działań niezgodnych z prawem, uważając, że właśnie przez to prawo został pozbawiony czegoś, co było dla niego bardzo ważne. W przypadku Ramberta była to miłość do kobiety, którą zostawił w Paryżu. Czy w literaturze występują inni bohaterowie walczący jak Rambert o odzyskanie wolności osobistej? To pytanie jest niemal retoryczne. O wolność przekonań i działań, podobnie jak Rambert walczą m. in. Penelopa, która nocami pruje koszulę, którą szyła przez cały dzień, aby nie być zmuszoną do poślubienia mężczyzny którego nie kocha, czy chociażby Józio – bohater „Ferdudurke” Witolda Gombrowicza, który nie chce podporządkować się absurdalnym prawom, które go otaczają i wielokrotnie podejmuje próby ich zniszczenia. To tylko kilka z wielu utworów literackich, których bohaterowie podejmują walkę w obronie swoich wolności osobistej.

Bunt jest nieodłączną częścią natury ludzkiej. Bierze się z potrzeby doskonalenia siebie i świata, ale także z walki o przyrodzoną każdemu człowiekowi wolność. Jest siłą, która ożywia, rodzi arcydzieła, nowe ustroje, ale i zabija – starą władzę, niekiedy ludzką godność. Czasami wiedzie on w ślepe uliczki, ale zawsze ma jakiś głębszy sens wynikający z ideologii, jaką wyznaje buntownik. Jest podstawą istnienia człowieka, bo jak powiedział A. Camus: „Aby istnieć, człowiek musi się buntować”. Można to rozumieć także tak, że aby być wolnym – niezależnym, człowiek nie może godzić się na ograniczenie swej egzystencji. Nie bez powodu najczęściej stosowana karą za przestępstwa jest właśnie pozbawienie wolności. Dopóki gdziekolwiek na Ziemi ktoś będzie starał się wpływać na wolności innej jednostki, dopóty motyw buntu w imię niezależności będzie gościł na kartach literatury.

strona:    1    2    3    4  





Niepogodzeni ze światem. Zanalizuj źródła i formy buntu bohaterów literackich odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jest zjawiskiem złożonym, ma różne przyczyny i przyjmuje różne formy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Prezentowane argumenty potwierdzają tok myślenia autora. Utwory dobrane z rozmysłem. Styl wypowiedzi poprawny

Różne kreacje bohatera zbuntowanego w literaturze. Omów zagadnienie analizując wybrane teksty

Ocena:
20/20
Teza: Próba odnalezienia różnic i cech wspólnych bohaterów zbuntowanych na przykładzie literatury różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dobra. Autor odnalazł w literaturze najbardziej charakterystyczne obrazy bohaterów zbuntowanych, a zderzenie tych postaci prowadzi do interesujących wniosków.

Buntownicy w literaturze różnych epok i filmie

Ocena:
20/20
Teza: W historii filmu i literatury możemy odnaleźć różnorodne obrazy buntowników. Wszystkich ich łączy niezgoda na zastaną rzeczywistość, a dzieli forma i źródła buntu.

Ocena opisowa nauczyciela: 20 punktów - prezentacja poprawnie skonstruowana. Ciekawy dobór argumentów, rozbudowane wnioski. Na uwagę zasługują starannie dobrane cytaty.

Młodzi gniewni. Czy są światu potrzebni? Rozważania oprzyj na tekstach literackich i zjawiskach kulturowych

Ocena:
20/20
Teza: Buntownicy zmieniając przestrzeń wokół siebie, zmieniają świat. Są światu bardzo potrzebni.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dojrzała. Argumentacja przeprowadzona wzorowo. Zapadające w pamięć wnioski. Brawo. 20 punktów.

Motyw buntu w literaturze. Przedstaw na podstawie postaci Giaura, Cezarego Baryki i Wertera.

Ocena:
20/20
Teza: Trzech bohaterów – Werter, Giaur i Baryka – daje odmienne ujście swojej niezgodzie na otaczającą rzeczywistość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Poprawna konstrukcja i wnioski.

Bunt jako przykład aktywnej postawy wobec świata. Rozwiń temat na przykładzie wybranych utworów literackich.

Ocena:
20/20
Teza: „ A ludzie mych wierszy słuchając powstają I wilki wychodzą żenującą zgrają...Powołał mnie Pan. Na bunt”

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. W pełni realizuje założenia.

Bunt i ofiara - świadectwo wrażliwości, konieczność, przejaw szaleństwa. Mój sąd o wybranych bohaterach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Buntownicy są jednymi z nielicznych ludzi, którzy potrafią iść pod wiatr życiowych problemów i uparcie dążyć do postawionych sobie celów, często płacąc za to wysoką cenę.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca kompletna, ciekawie ukazane argumenty i wnioski.

Bunt i pokora jako sposoby zachowań człowieka wobec Boga. Przedstaw ich literackie ujęcia, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: W literaturze odnajdujemy wiele obrazów zachowań buntowniczych i pokornych względem Boga.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca konsekwentnie realizuje temat. W pełni poprawna argumentacja.

Niepogodzeni ze światem. Przedstaw wybrane sylwetki bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych na podstawie analizy utworów z dwóch epok literackich

Ocena:
20/20
Teza: W wyniku odmienności bohaterowie niepogodzeni ze światem często są niezrozumiani i odrzucani.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oparta jest na epoce romantyzmu i dwudziestolecia międzywojennego. Pokazuje złożoność i różnorodność wykorzystania motywu buntu.

Bunt jako odwieczne pragnienie wolności. Omów na przykładach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jest naturalną reakcją na próbę ograniczenia lub odebrania wolności.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w ciekawy sposób pokazuje złożoność problemu wolnosci i różne jej aspekty.

Bunt wielkiego indywidualisty. Analizując postawy różnych bohaterów literackich z różnych epok, porównaj portrety buntowników

Ocena:
20/20
Teza: Losy wielkich indywidualności literackich, które stać było na przeciwstawienie się innym, zamanifestowanie swej niezgody na otaczającą rzeczywistość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca pokazuje kilku ciekawych, odmiennych bohaterów, którzy nie bali się powiedzieć - nie. Poprawny plan i bibliografia.

Różne źródła i formy buntu. Omów zagadnienia, poddając analizie odpowiednio wybrane przykłady literackie z dwóch/trzech wybranych epok. Uwzględnij kontekst historyczny i literacki.

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jako jedna z najgwałtowniejszych reakcji na rzeczywistość. Zaprezentowanie różnych rodzajów buntu, poddając analizie odpowiednio wybrane przykłady literackie z dwóch/trzech wybranych epok literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wyczerpująco realizuje temat. Poprawnie dobrane argumenty i czytelnie przedstawione wnioski.

Przedstaw jak postać buntownika jest kreowana w literaturze i innych dziedzinach sztuki

Ocena:
20/20
Teza: Literatura i sztuka od wieków fascynowały się postaciami buntowników i często przestawiały ich portrety.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w ciekawy sposób realizuje temat. Ukazuje bardzo różnorodne formy buntu.

Bunt młodych w różnych epokach literackich. Omów jego przyczyny i konsekwencje na wybranych przykładach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Przykłady literackie pokazują, że chociaż bunt wynika często ze szlachetnych pobudek, zazwyczaj kończy się klęską bohatera.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja napisana w przystępny sposób, oparta na lekturach z rożnych epok. Konsekwentna argumentacja i wnioski.

Bunt wobec Boga jako postawa bohatera literackiego. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Istota i sens buntu bohaterów literackich wobec Boga.

Ocena opisowa nauczyciela: Dobrze skonstruowana prezentacja, liczne odwołania do literatury, dogłębna analiza problemu. Język i styl wypowiedzi poprawny.

Dlaczego się buntują? Przedstaw literackie portrety bohaterów niepokornych i niepogodzonych ze światem.

Ocena:
19/20
Teza: Bunt jako podstawa egzystencji wielu bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Dobrze dobrana bibliografia, ciekawy wybór argumentów. Język i styl wypowiedzi wymaga dopracowania

Aby istnieć, człowiek musi się buntować (A. Camus). Omów źródła i sens buntu na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Bunt jest niezgodą na zastaną rzeczywistość. Tylko jednostki silne, a jednocześnie wrażliwe są zdolne do buntu.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dojrzała, ciekawe wnioski, rozbudowane argumenty. Język i styl wypowiedzi poprawny.

Czy młodzi buntownicy są światu potrzebni? Omów problem na wybranych przykładach z literatury

Ocena:
19/20
Teza: Przyczyną buntu bohaterów literackich jest ich sprzeciw na zastaną rzeczywistość. Młodzi buntownicy są światu bardzo potrzebni, gdyż to oni dają sygnał do zmian.

Ocena opisowa nauczyciela: Wypowiedź rozbudowana, dogłębna analiza problemu. Można popracować nad ciekawszym wstępem.

Dlaczego się buntują? Omów przyczyny buntu bohaterów literackich

Ocena:
19/20
Teza: Przyczyn buntu jest tak wiele, jak wielu jest buntowników.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dobra. Trafne argumenty, umiejętnie dobrane cytaty, ciekawe podsumowanie

Prometeusz i szatan. Motyw buntu w literaturze różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Motyw buntu był często wykorzystywany przez pisarzy różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo obszerna. Szczegółowo omawia poszczególne utwory. Bogata bibliografia.

Literackie sposoby kreowania bohaterów zbuntowanych. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Portrety bohaterów zbuntowanych, których sprzeciw miał głębsze znaczenie.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta, ciekawa literatura przedmiotu. Płynny język wypowiedzi.

Różne źródła buntu w literaturze romantycznej

Ocena:
19/20
Teza: Romantyczny bunt miał wiele źródeł i wiele różnorodnych konsekwencji.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca obszernie ukazuje różne źródła buntu w literaturze romantycznej. Poprawny konspekt pracy.

Bunt jako forma sprzeciwu na panującą rzeczywistość, omów na przykładach.

Ocena:
19/20
Teza: Bohaterowie, którzy mieli odwagę zbuntować się przeciwko otaczającej ich rzeczywistości.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w zwięzły i logiczny sposób ukazuje wybrane przykłady buntowników.

Przedstaw różne formy manifestacji buntu romantycznego w wybranych utworach

Ocena:
19/20
Teza: Poszczególni bohaterowie romantyczni buntowali się przeciw Bogu, światu, uczuciom, zaborcy czy niesprawiedliwości zastanej rzeczywistości.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przedstawia różne rodzaje romantycznego buntu.

Niepogodzeni ze światem. Przedstaw literackie portrety bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych

Ocena:
18/20
Teza: Buntownik jako silny indywidualista.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Szczegółowo opisane losy wybranych buntowników uzupełniają ciekawe cytaty.

Buntownik z wyboru. Różne kreacje bohatera zbuntowanego w literaturze różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Buntownik, który walczy w słusznej sprawie, jest zawsze zwycięzcą.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra. Koncepcja pracy przemyślana. Na uwagę zasługuje duża liczba trafnych cytatów.

Na wybranych przykładach literackich przedstaw problem konfliktu pokoleń

Ocena:
18/20
Teza: Bunt sprzyja toczeniu nieustannej wojny miedzy młodością i starością, ale to także prowadzi do rozwoju i postępu ludzkości.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna i przejrzysta praca. Dobrze dobrana literatura przedmiotu i podmiotu.

Bohater cierpiący, zbuntowany, niezgadzający się na otaczający go świat. Przedstaw temat na wybranych przykładach literackich.

Ocena:
18/20
Teza: Bohater cierpiący, zbuntowany i niezgadzający się na otaczający świat jest zdeterminowany, a pomimo tego, nie zawsze wygrywa.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, dobrze skonstruowana. Momentami można popracować nad stylem, pogłębić zawarte argumenty.

Bohater zbuntowany. Przedstaw i porównaj literackie portrety bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych odwołując się do wybranych przykładów z literatury

Ocena:
17/20
Teza: Bunt jest jednym z ważniejszych motywów w literaturze. Można odnaleźć wiele cech wspólnych niepogodzonych ze światem bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Dobra analiza wybranych postaci literackich, udana próba porównania ich najważniejszych cech. Język wypowiedzi wymaga wygładzenia.

Bunt jako wyraz aktywnej postawy wobec świata. Przedstaw na wybranych przykładach literackie portrety bohaterów zbuntowanych iwyalienowanych

Ocena:
17/20
Teza: Bunt wynika z potrzeby zmiany, udoskonalenia siebie i świata.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna, dobry dobór argumentów. Pogłębienia wymaga jedynie zakończenie.