Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw zbrodni


Jak rodzą się zbrodniarze? Na podstawie analizy wybranych lektur wykaż, że literatura jest źródłem wiedzy o wpływie różnych czynników na degenerację jednostki

Zakłada się, że natura człowieka jest dwoista. Z jednej strony kieruje się szlachetnymi pobudkami, stara się postępować według pozytywnych wartości, takich jak dobro, sprawiedliwość, godność, poświecenie, z drugiej tkwią w nim mroczne żądze, które niekiedy zaczynają dominować. W literaturze takich właśnie postaci możemy spotkać wiele. Najczęściej, w pewnym momencie ich życia, siły zła są silniejsze niż siły dobra i opanowują ich duszę, sprowadzając człowieka na zbrodniczą drogę. Bohaterowie bez skrupułów dopuszczają się wówczas przestępstw, o których inni nawet by nie pomyśleli. Ich sumienie i wewnętrzne hamulce zostają zagłuszone, a kontrolę obejmują zbrodnicze popędy. Jak pokazują literackie przykłady, kiedy człowiek ulega mrocznej stronie swej duszy, zawsze prowadzi to do jego tragedii. W swej prezentacji ukażę jakie czynniki wpłynęły na wybrane postaci, popychając je do zbrodni.

W antycznym dramacie Sofoklesa - „Król Edyp” zbrodnia zostaje popełniona pod wpływem fatum, przeznaczenia, które zdaje się wyłączać działanie ludzkiej wolnej woli. Człowiek nie może uniknąć swego losu, nawet jeśli jest to los zbrodniarza. Zbrodnia jest tu przedstawiona w dość nietypowy sposób, bowiem tytułowy Edyp to bohater tragiczny, który doznaje samych cierpień. Nie ma żadnego wpływu na swój los, a każda jego decyzja jest skazana na niepowodzenie. Poznajemy go jeszcze przed klęską, jako mądrego i prawego władcę Teb. Przed laty rodzice odkrywając, iż ich niemowlę będzie ojcobójcą i kazirodcą, porzucają je w górach. Tam Edyp zostaje odnaleziony przez sługę króla i królowej Koryntu, którzy bez wahania decydują się go adoptować. Dorasta beztrosko do czasu, gdy wyrocznia wyjawia mu wróżbę, jaką usłyszeli niegdyś Lajos i Jokasta. Nie wiedząc, że nie wychowują go prawdziwi rodzice i chcąc uniknąć przepowiedni postanawia uciec. Tym sposobem paradoksalnie wypełnia zapisane mu przeznaczenie. Po drodze podczas bójki zabija Lajosa, a gdy rozwiązuje zagadkę Sfinksa i uwalnia Teby od klęsk, w nagrodę poślubia swoją matkę. Żyje szczęśliwie, lecz w pewnym momencie zły los znowu daje o sobie znać. Miasto zaczynają nawiedzać katastrofy, a król, chcąc znaleźć winowajcę zasięga porady u Tyrezjasza, który wyjawia mu okrutną prawdę. Ta prawda powoduje, że Jokasta popełnia samobójstwo, bo w jednej chwili jej życie straciło sens i zostało okryte hańbą. Tragizm Edypa polegał na tym, że popełnił zbrodnię i grzech kazirodztwa nie rozumiejąc, że wypełnia wolę bogów. Wbrew założeniom służącym uniknięciu przepowiedni, bezwiednie ją realizował. Dlatego też jego wina jest winą tragiczną - niezawinioną. Los nieustannie się nim bawił, na co on w pełni nie zasłużył. Bohater słono płaci za swe przewinienia i sprowadza na siebie bezwzględną karę. Został ukarany za to, że chciał decydować o swoim losie. Nie ucieka od konsekwencji, bo przekonał się, że od przeznaczenia nie da się uciec. Przyznaje się do winy i sam wyznacza sobie pokutę: okalecza się, opuszcza tron, odchodzi z miasta i umiera w samotności. W tym wypadku literatura sugeruje, że nie zawsze to zbrodniarz jest odpowiedzialny za swoje czyny i nie musi wcale być osobą zdemoralizowaną. Bywają historie, w których przyszłe zbrodnie po prostu muszą się wydarzyć, niezależnie od woli sprawcy.

Jednym z najpopularniejszych literackich bohaterów, którego mroczną stronę duszy poznajemy jest Makbet – tytułowy bohater dramatu Williama Szekspira. Jan Kot w swojej interpretacji tragedii określa ją mianem „zarażonych śmiercią”, a następnie udowadnia, że utwór wręcz ocieka krwią, która nie daje się zmyć ani z rąk, ani z twarzy. Krwi jest coraz więcej, Makbet zaczyna się i kończy rzezią. I tak jest w istocie – próżny bohater, ulegając podszeptom złych mocy i wiedziony pokusą wybicia się ponad przeciętność, zaczyna myśleć o królewskim tronie. Impuls do zbrodniczych myśli daje przepowiednia czarownic, świadcząca o ingerencji nieczystych sił w życie bohatera. Sam Makbet jest jednak zbyt wrażliwy, by osiągnąć cel wyrachowaną zbrodnią, takich problemów moralnych nie ma jego żona, która, rozbudzając ambicję Makbeta, doprowadza go do popełnienia królobójstwa. Mamy więc dwoje bohaterów, którzy porzucili prawe wartości i moralne zasady. Owładnięty strachem Makbet po pierwszym morderstwie, zabija wszystkich, którzy mogliby jego zbrodnię zdemaskować – początkiem historii jest zabicie króla, potem pojawiają się kolejne ofiary jego mrocznych żądz. Tak długo, aż ten, który zabijał, sam nie zostanie zabity. Zbrodnia staje się wyborem, decyzją i musem, kiedy tylko do Makbeta dotarło, że może zostać królem, doszedł do wniosku, że musi nim zostać, uległ wewnętrznej negatywnej części osobowości. Ten wewnętrzny przymus determinuje jego działanie:
„Wzdłuż i wszerz przetrząsnąć kraj.
Tych, co sieją panikę – powiesić. Podaj mi zbroję.”
Ale wraz z dokonaniem pierwszego zabójstwa, bohater zabija w sobie spokój. Zaczyna bać się świata – niemego świadka zbrodni, ale przede wszystkim dotąd nieskalany Makbet zaczyna bać się Makbeta – zbrodniarza. Z jednej strony przeżywa wyrzuty sumienia, z drugiej zaś morduje kolejne osoby, staje się nieobliczalny i niebezpieczny dla otoczenia, co jest konsekwencją raz naruszonych fundamentalnych zasad etycznych. W całej tej sytuacji bohater jest naiwnie przekonany o swojej wyjątkowości, a jego błąd polega na tym, że nie potrafi polegać na sobie i poczuciu wartości niezależnym od okoliczności, zaufał podszeptom i biernie wykonywał przepowiednie czarownic. Dopiero u progu życia uświadamia sobie, jaką igraszką losu się stał. Szekspir pokazuje psychikę człowieka opanowanego mrocznymi żądzami i mechanizm jego postępowania po dokonaniu zbrodni – zabijanie ze strachu. Makbet zabija, żeby wyjść z koszmaru pierwszej zbrodni. Dramat Szekspira pokazuje, iż naruszenie ładu moralnego niszczy człowieka, przynosi mu cierpienie o tragedię. Demoralizacja Makbeta nie byłaby możliwa, gdyby nie ingerencja mrocznych sił i zdecydowanie Lady Makbet. Wojownik ugiął się pod ich ciężarem, załamał się jego charakter i zmienił się w prawdziwego zbrodniarza, który, mimo wyrzutów sumienia, popełnia kolejne morderstwa.

Giaur, tytułowy bohater poematu Georga Byrona również jest zbrodniarzem, ale w przeciwieństwie to innych bohaterów, aktu zbrodni dokonał pod wpływem silnego uczucia – miłości. Bohater to postać niezwykle tajemnicza, jego losy pełne są niedomówień i zagadek. Wiemy, że był Wenecjaninem, prawdopodobnie członkiem świetnego rodu. Najważniejszą wartością w życiu była dla niego miłość:
„Zaiste, miłość jest świętym pożarem,
Iskrą, zatloną w ogniach nieśmiertelnych,
Aniołów dobrem, Wszechmocnego darem,
Balsamem rajskim dla serc skazitelnych”.

Potrafił się dla niej zatracić, stać się człowiekiem obłąkanym. Przewrotny los chciał, żeby bohater zakochał się w kobiecie, która była przeznaczona innemu mężczyźnie. Wybranką została Leila – porażająco piękna turecka branka baszy Hassana, która odwzajemniła uczucie Giaura. Kiedy ich miłość wyszła na jaw, okrutny Hassan rozkazał utopić niewierną Leillę, zgodnie z muzułmańskimi zasadami wierności. Giaur czuł się w pewien sposób odpowiedzialny za śmierć ukochanej, dlatego przyrzekł zemstę sprawcy ich nieszczęścia. Zabił Hassana, jednak nie przywróciło mu to spokoju sumienia. Jego stan psychiki najlepiej obrazują słowa:
„ Żyłem, lecz ból mi oddychać nie dawał,
Wąż pierś mi ścisnął, serce me obwinął,
Myśli me kąsał i zemstą napawał.
Odtąd świat cały miałem w obrzydzeniu,
Nie śmiałem zajrzeć w oczy przyrodzeniu,
Na wszystkie jego dźwięki i ozdoby
Padł całun mojej wewnętrznej żałoby”.

Giaur nie jest typowym zbrodniarzem, można go nazwać szlachetnym zbrodniarzem, skrzywdzonym krzywdzicielem. Przyczyną, która popchnęła go do złego czynu było najbardziej wartościowe uczucie – uczucie miłości. Zgadzał się z muzułmańskimi zasadami, sam stwierdził, że gdyby jego kochanka go zdradziła, postąpiłby tak samo, jednak górę wzięła ogromna nienawiść do sprawcy i jeszcze silniejsza miłość do ukochanej. „Nienawiść i miłość odmieniają twarz sprawiedliwości”- te słowa Pascala doskonale tłumaczą postępowanie Giaura. Bohater jest postacią wewnętrznie rozdartą, świadomie przekroczył zasady moralne, dlatego cierpiał. Po śmierci Leili pragnął śmierci dla siebie, nie był jednak zdolny do samobójstwa, dlatego przed okrutnym światem ukrył się w klasztorze. Nie ze względów religijnych, ponieważ z rozpaczy odwrócił się od Boga, ale dlatego, iż pragnął odosobnienia. W tym wypadku siłą, która popchnęła bohatera do zbrodni była wielka miłość i poczucie straty po śmierci ukochanej. Giaur nie mógł się powstrzymać od popełnienia morderstwa, był na granicy obłąkania, co jednak nie tłumaczy jego morderczego występku.

Zbrodnia, na którą zdecydował się Kordian, tytułowy bohater dramatu Juliusza Słowackiego, wynika z kolei z wielkiego patriotyzmu. Bohater pozostał sam, ponieważ jego zamiar wydał się innym zbyt śmiały i zbyt radykalny. Już samo imię tej postaci nasuwa skojarzenia z pewnymi pojęciami. Łacińskie cor, cordis oznacza „serce”. „Kordiaczny” charakteryzuje osobę swarliwą, czupurną, zaś „kordiak”, „kordiała” to śmiałek. Po połączeniu tych określeń powstaje obraz kogoś buntowniczego, aktywnego, a zarazem niesłychanie wrażliwego. Bohater dramatu Juliusza Słowackiego jest zarażony romantyczną „chorobą wieku”. Przedwcześnie dojrzały już jako dziecko skłonny jest do refleksji. Wyobraźnia rysuje przed nim obrazy przyszłej klęski. Nieodwzajemniona miłość do kuzynki Laury powoduje osamotnienie. Podróże po Europie oraz wizyta u papieża ukazują upadek wartości moralnych w świecie, zaś romans z Wiolettą utwierdza Kordiana w przekonaniu, że światem rządzi pieniądz. Podróż, której celem było odnalezienie sensu życia, kończy się symboliczną sceną na Mont Blanc. Tutaj dochodzi do przełomu światopoglądowego bohatera. Bunt przeciwko bierności rodaków oraz bezlitosnym rządom cara przybiera wielki rozmiar. Przyszły spiskowiec ma wrażenie własnej mocy, potęgi, mówi: „Jam jest posąg człowieka, na posągu świata”. Pragnie wlać w społeczeństwo swój entuzjazm, co wyrażają słowa: „Mogęż siłą uczucia serce moje nalać, | Aby się czuciem na tłumy rozciekło, | I przepełniło serca nad brzegi, | I popłynęło rzeką pod trony – obalać?” Chce stanąć na czele narodu i wspólnie walczyć o wolność. Krzycząc: „Polska Winkelriedem narodów!” nakłada na Ojczyznę niezwykle ważny obowiązek. Ona powinna mobilizować i przodować na drodze do uwolnienia spod dominacji Rosji. Jej zadaniem jest przyjąć na siebie pierwsze ciosy, by dać innym szansę wyzwolenia. Gdy idea Kordiana spotyka się z oporem większości polskiego społeczeństwa decyduje się na popełnienie zbrodni - sam postanawia zabić cara. W drodze do komnaty władcy pokonuje go strach przed powziętym zamiarem królobójstwa. Emocje związane z podjętym czynem sprowadzają na niego szaleństwo. Dręczący go Strach i Imaginacja powodują, że nie realizuje swojego zamierzenia i w konsekwencji trafia do szpitala psychiatrycznego. Na podstawie tego utworu obserwujemy, że szlachetne uczucia takie jak patriotyzm, czyli miłość do ojczyzny, mogą w człowieku stłumić moralne zasady i doprowadzić do ostateczności – decyzji o odebraniu komuś życia.

Powieść Fiodora Dostojewskiego „Zbrodnia i kara” przynosi odmienny obraz poruszanych przeze mnie tematów. Główny bohater Rodion Raskolnikow popełnia zbrodnię z zupełnie innych pobudek niż postacie przywołane wcześniej. W jakiś sposób targa nim zazdrość o posiadane przez zamordowaną lichwiarkę przedmioty, czyli motywuje go chęć zysku, ale w dużej mierze Rodion rości sobie prawo do zbawiania i ulepszania świata. Morderstwo jest aktem buntu przeciwko podłości świata, a on sam pragnie udowodnić własną wyższość nad zwyczajną egzystencją. Raskolnikow planuje swoją zbrodnię z premedytacją, pragnie odkupić nią nieszczęścia wszystkich nędzarzy. Jednak sama zbrodnia zajmuje w powieści niewiele miejsca, wydarza się na początku akcji, potem zaś czytelnik odczytuje niejako zapis kary, której doznaje Raskolnikow. Wiele miejsca w powieści zajmuje jego wewnętrzna walka między siłami dobra i zła, wyrzuty sumienia, próba tłumaczenia morderstwa przed samym sobą, wyjaśnienia jego przyczyn, próba uwolnienia się od przeszłości. Na oczach czytelnika przebiega przemiana zbrodniarza w pokutnika. Może właśnie dlatego, że bohater nie w pełni poddał się złu w nim tkwiącemu ma szansę na odkupienie. Rodion przechodzi najpierw przez mękę zbrodni – przy okazji planowanego zabójstwa, zabija też niewinną siostrę lichwiarki Lizawietę. Pyta sam siebie: „I czy rzeczywiście coś tak okropnego mogło mi przyjść do głowy? Tak czy owak, do jakiej podłości zdolne jest moje serce!” Potem majaczy, nie może spać, choruje z wyrzutów sumienia, sam na siebie zwraca uwagę policji, ale nie ma przeciw niemu wystarczających dowodów. Czuje się śledzony, krąży po ulicach bez celu, ma zawroty głowy, nie potrafi normalnie egzystować. Dopiero spotkanie z Sonią uświadamia mu potęgę człowieka, który, pielęgnując w sobie dobro, może nie poddać się złu świata. To jest moment przełomowy i po okrutnych męczarniach psychicznych, rozważaniu wszystkich za i przeciw, karze wewnętrznej, jaką zafundowało mu własne sumienie, Raskolnikow się przyznaje, zostaje skazany i odbywa karę rzeczywistą, która jest dla niego także pokutą. Powieść mówi, iż zło zawsze wyjdzie na jaw, że wyrzuty sumienia są często największą karą i tak długo drążą, aż się człowiek przyzna. Nie ma mniejszego zła, moralności sytuacyjnej czy zbawiania świata przez zbrodnie. Etyka jest jedna, psychika zbrodniarza bywa słaba i zawodna, a dobro i tak zawsze zwycięża. Rodion nie urodził się zbrodniarzem, ale okoliczności w których żył, upokorzenia, których doznawał dały mu prawo do popełnienia zbrodni w imię naprawy świata. Okazało się jednak, że nie zawahał się w chwili zabójstwa podłej lichwiarki, później nie potrafił żyć z piętnem wyrządzonego zła. Jego droga do demoralizacji była najbardziej złożona, jednak argumenty jakie przytaczał nie tłumaczą popełnionego przez niego czynu.


Jak widać na podstawie ukazanych przykładów ulec siłom zła, zbrodniczym zapędom, nie jest wcale tak trudno. Wielu bohaterów, którzy wcześniej mogli stanowić wzór, jak chociażby Makbet, przez podszepty nieczystych sił zgubiło zdrowy rozsadek i wkroczyło na drogę zbrodni. Inni kierowani szlachetnymi wartościami, takimi jak miłość, patriotyzm, chęć naprawy swiata, także ulegli. Opisanych bohaterów ogarnęły negatywne żądze i tylko nielicznym udało się zrozumieć swój błąd i wrócić na stronę dobra. Przykłady literackie pokazują, że, niezależnie od czynników jakie skłaniają do popełnienia zbrodni, wybór zła zawsze kończy się dla bohaterów tragedią i klęską.

strona:    1    2    3    4    5    6  





Zbrodnia doskonała w literaturze i sztuce różnych epok. Przedstaw na przykładzie wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: „Człowiek może znieść bardzo dużo, lecz popełnia błąd sądząc, że potrafi znieść wszystko.”

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bogata w treści, przemyślana i dojrzała. Łączy w sobie wiele obrazów zbrodni w sposób unikalny. Nie sposób się przy niej nudzić.

Obrazy zbrodniarzy w literaturze. Zanalizuj złożoność psychiki morderców na przykładzie kilku wybranych bohaterów literackich.

Ocena:
20/20
Teza: Postępowanie człowieka w sytuacji wyboru wynika z wielu różnorodnych czynników społecznych i indywidualnych. Często przeważają decyzje niezgodne z przyjętymi przez ogół zasadami moralnymi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana i dojrzała. Ciekawa prezentacja w pps.

Motyw zbrodni w literaturze różnych epok. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Twórców od zawsze intrygowały zbrodnicze motywy, akt dokonania zbrodni, a także skutki jej popełnienia w świadomości zbrodniarza.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni wyczerpuje temat. Pokazuje wiele różnych aspektów zbrodni. Bogata literatura przedmiotu.

Zbrodnia jako sposób dojścia do władzy. Omów temat, analizując wybrane teksty kultury

Ocena:
20/20
Teza: Literatura pokazuje wielu bohaterów, którzy, aby zdobyć władzę, nie cofnęli się nawet przed najgorszymi zbrodniami.

Ocena opisowa nauczyciela: Realizacja tematu sprawna, dobrze dobrane lektury i argumenty.

Motyw zbrodni i kary. Przedstaw różne ujęcia problemu w poznanych utworach polskich i obcych różnych epok

Ocena:
20/20
Teza: Czy zawsze po zbrodni pojawia się kara?

Ocena opisowa nauczyciela: Ciekawa praca ukazująca złożoność tematu. Poprawna bibliografia i plan.

Od Makbeta do Zbrodni i kary. Literackie odbicie mrocznej strony duszy człowieka

Ocena:
20/20
Teza: Kiedy człowiek ulega mrocznej stronie swej duszy, zawsze prowadzi to do jego tragedii.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta, dobrze skomponowana, widać, że została uprzednio przemyślana.

Jak rodzą się zbrodniarze? Na podstawie analizy wybranych lektur wykaż, że literatura jest źródłem wiedzy o wpływie różnych czynników na degenerację jednostki

Ocena:
20/20
Teza: Czynniki, jakie wpłynęły na wybrane postaci, popychając je do zbrodni.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana, czytelna i przejrzysta. Zamknięta poprawną klamra kompozycyjną.

Dlaczego źli? Przedstaw wybrane kreacje literackie bohaterów, którzy krzywdzą innych.

Ocena:
20/20
Teza: Przedstawienie kreacji bohaterów literackich, którzy krzywdzą innych.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca obszerna, bogata w literackie przykłady.

Motyw zbrodni i kary w literaturze. Omów różne aspekty zagadnienia. odwołując się do wybranych przykładów

Ocena:
20/20
Teza: Motyw zbrodni i kary dzięki swemu bogactwu jest atrakcyjny dla twórców, budzi bowiem ciekawość odbiorców. Jego rola w utworze może być różnoraka, co pozwala na jego różnorodne wykorzystanie.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca szczegółowo pokazuje mechanizmy i powiązania rządzące zbrodnią i karą opisane w dziełach literackich.

Motyw zbrodni – służącej zdobywaniu i utrzymywaniu władzy w literaturze.

Ocena:
20/20
Teza: Twórcy nie tylko uwidaczniali problemy wynikające ze sprawowania władzy, ale i przestrzegali przed jej zgubnym wpływem na człowieka.

Ocena opisowa nauczyciela: Ciekawa prezentacja oparta na klasycznych dziełach poruszających problem zbrodni i władzy.

Portrety zbrodniarzy w literaturze różnych epok. Przedstaw zagadnienie na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Literatura przedstawia różne portrety zbrodniarzy. W dorobku epok literackich odnajdujemy różnorakie obrazy morderców, które możemy podzielić ze względu na wagę ich zbrodni oraz jej podłoże.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwie przedstawia trzy zbrodnicze osobowości. Poprawny język i bibliografia.

Wizerunki literackich zbrodniarzy. Przedstaw, odwołując się do wybranych lektur

Ocena:
19/20
Teza: Każda zbrodnia destrukcyjnie wpływa na psychikę zbrodniarza.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wyczerpująca porusza kwestię zbrodni i zbrodniarzy w literaturze. Poprawny język i styl wypowiedzi. Szczegółowy plan pracy.

Psychologiczne portrety morderców w literaturze i sztuce

Ocena:
19/20
Teza: Mordercy to ludzie burzący porządek etyczny świata, a ich różnorodne kreacje są przestrogą artystów, którzy swoimi dziełami wpisują się w odwieczną walkę dobra ze złem.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca dojrzała, ciekawe wnioski. Poprawny konspekt prezentacji.

Motywy i wątki charakterystyczne dla kryminału w literaturze popularnej i pięknej. Przedstaw na wybranych przykładach

Ocena:
18/20
Teza: Motywy kryminalne zarówno w literaturze popularnej, jak i wysokiej, pozostają niezmienne przez wiele lat.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w oryginalny sposób ukazuje motyw zbrodni oraz jej konsekwencji. Porównanie i wnioski poprawne. Drobne usterki językowe.

Oskarżeni przed sądem w literaturze. Przedstaw zagadnienie na podstawie wybranych lektur

Ocena:
18/20
Teza: Oskarżenia, rozprawy sądowe, osądy społeczne, ferowanie wyroków w literaturze występowały już od czasów antycznych i są obecne aż do czasów współczesnych. Pojawiają się najczęściej przy motywach zbrodni, winy czy kary.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca porusza ciekawy problem postawienia w stan oskarżenia. Ciekawie przedstawione literackie sylwetki oskarżonych, dojrzały język.

Rola motywu winy i kary. Przedstaw na przykładzie utworów literackich z rożnych epok.

Ocena:
18/20
Teza: Topos winy i kary od dawna obecny jest w literaturze, której cel to nie tylko opis, lecz również ocena tego zagadnienia. Interesowało się tym wielu wybitnych twórców, których głównym zamierzeniem było pokazanie, iż nieodłącznym elementem win

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa, w pełni ukazuje temat, opierając argumenty na poprawnie dobranej literaturze.

Psychologiczny wizerunek zbrodniarza. Przedstaw zagadnienie na wybranych przykładach literackich

Ocena:
18/20
Teza: Postacie zbrodniarzy ujmowane są na wiele sposobów, czasem ich postępowanie się potępia, czasem usprawiedliwia, ale zawsze ich psychikę poddaje się wnikliwej analizie.

Ocena opisowa nauczyciela: Temat przedstawiony na podstawie konwencjonalnych lektur. Poprawny język i konspekt wypowiedzi.

Zbrodnia i jej wpływ na życie bohaterów literackich. Przedstaw na podstawie wybranych lektur.

Ocena:
18/20
Teza: Zbrodnia wyniszcza stopniowo psychikę, tego, kto ją popełnił. Zły czyn nie pozostanie bez echa. Powróci, obracając się przeciwko oprawcy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca płynna, napisana poprawnym językiem. Zarówno bibliografia, jak i plan są poprawne.

Psychika bohaterów literackich, którzy popełnili zbrodnię. Omów na wybranych przykładach literackich

Ocena:
18/20
Teza: Bez względu na wszelkie motywy i okoliczności, zbrodnia nigdy nie wpływa całkowicie obojętnie na psychikę przestępców. Zawsze pozostawia nieodwracalny ślad, który w konsekwencji zmienia charakter zbrodniarza.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przeciętna. Literatura i ramowy plan poprawne.

Uniwersalizm motywu zbrodni i kary w literaturze

Ocena:
18/20
Teza: Przypadki opisane w literaturze jednoznacznie pokazują, że zbrodnia nie popłaca i należy szukać innych sposobów rozwiązywania problemów, czy realizacji swoich marzeń i dążeń.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w sposób prawidłowy realizuje założoną tezę. Poprawny język.

Zbrodnia i kara w literaturze i filmie. Przedstaw, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
17/20
Teza: Zbrodnia i kara ma archetypiczny wymiar i pojawia się w kulturze każdej epoki.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przeciętna. Zawiera wszystkie niezbędne elementy. Poprawny język.