Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw buntu


Bunt jako forma sprzeciwu na panującą rzeczywistość, omów na przykładach.

Człowiek nie żyje sam w świecie. Otoczony jest zarówno przez innych ludzi, żyje w rzeczywistości określonych norm społecznych, obyczajowych, kulturowych. Czasem czuje się obco w świecie, w którym dorasta, nie potrafi zaakceptować jego zasad, nie potrafi się odnaleźć. W takich sytuacjach ma dwie drogi – albo pokornie zgodzić się na narzucone reguły, albo sprzeciwić się im. Bunt to naturalna reakcja człowieka w sytuacji, gdy nie zgadza się na otaczającą go rzeczywistość. Niezgoda może objawiać się na wiele różnych sposobów. W eseju filozoficznym pt. „Człowiek zbuntowany” Albert Camus nazywa bunt momentem, w którym w człowieku zwycięża jego idea, w którym on sam jednostkowo się wyzwala, co pozwala mu na sprzeciw. Żaden myślący człowiek nie potrafi przejść obok zła, obłudy, fałszu obojętnie. Przeciętni ludzie powiedzą niesprawiedliwości „nie” i na tym kończy się ich sprzeciw. Ale tylko niektórzy zdolni są do prawdziwego buntu, podejmują konkretne działania, które dla nich są ostatecznością i nie potrafią żyć bez idei zmieniania otaczającego nas świata na lepsze. Bunt jest niejako sensem ich egzystencji. Ludzie od wieków sprzeciwiali się władzy, niesprawiedliwości społecznej, boskim prawom i religii czy innym ludziom. Bunt najczęściej zrodzony był z cierpienia, ucisku lub niezgody na otaczający świat. Zawsze wnosił zmiany, stwarzał nową jakość, nawet jeśli nie prowadził do poprawy, to otwierał innym ludziom oczy na istniejące problemy. W swojej prezentacji ukażę bohaterów, którzy mieli odwagę zbuntować się przeciwko otaczającej ich rzeczywistości.

Jednym z pierwszych twórców, który podjął się zagadnienia buntu przeciw ustalonym zasadom i moim zdaniem przedstawił je w sposób bardzo przekonywający, jest starożytny grecki dramatopisarz Sofokles, autor „Antygony”. Tytułowa bohaterka tej tragedii daje wyjątkowy przykład nieugiętej woli – religijna pobożność i siostrzana miłość każą jej pochować zwłoki brata, Polinejkesa, pomimo zakazu prawowitego króla - Kreona i kary śmierci grożącej za jego złamanie. Młoda dziewczyna od początku jest w swym buncie zupełnie sama. Nie może liczyć nawet na własną siostrę Ismenę, gdyż jak innym Tebańczykom jej także brak odwagi, by jawnie opowiedzieć się przeciw królowi. Mimo to Antygona nie ugina się, a gdy wściekły Kreon zapytuje ją: „I śmiałaś wbrew (…) stanowieniom działać?”, daje niezapomnianą odpowiedź:
„Nie Zeus to przecież obwieścił to prawo
Ni wola Diki, podziemnych bóstw siostry,
Taką ród ludzki związała ustawą.
A nie mniemałam, by ukaz twój ostry
Tyle miał wagi i siły w człowieku,
Aby mógł łamać święte prawa boże.
Które są wieczne i trwają od wieku,
Że ich początku nikt zbadać nie może.
Ja więc nie chciałam ulęknąć się człeka
I za złamanie praw tych kiedyś bogom
Zdawać tam sprawę. Bom śmierci ja pewna
Nawet bez twego ukazu; a jeśli
Wcześniej śmierć przyjdzie, za zysk to poczytam.
Bo komu przyszło żyć wśród nieszczęść tylu,
Jakżeby w śmierci zysku nie dopatrzył?
Tak więc nie mierzi mnie śmierci ta groźba,
Lecz mierziłoby mnie braterskie ciało
Nie pogrzebane. Tak, śmierć mnie nie straszy;
A jeśli głupio działać ci się zdaję,
Niech mój nierozum za nierozum staje.”
Zatem Antygona w żadnym momencie nie bierze pod uwagę możliwości ustąpienia Kreonowi dla ocalenia własnego życia, ale jak zauważa Robert Flacelière w swojej „Historii literatury greckiej”: „Gdy jednak zostanie sama z chórem złożonym z tebańskich mędrców, da się ponieść bólowi i długo będzie śpiewać własny tren. (…) Czy można powiedzieć, że słabnie, że chwieje się jej wola? Na pewno nie (…) Ale Sofokles wiedział, że nawet najwięksi herosi mogą zadrżeć przed śmiercią, nie przestając jednocześnie z całą odwagą stawiać jej czoła. Antygona jednak wzbudza w nas bardziej litość aniżeli podziw, ponieważ jej dusza, chociaż w swej głębi jest niewzruszona, pozostaje tak przejmująca i ludzka.” Niepogodzona ze światem, na który przyszła, by „współkochać, nie współnienawidzić”, Antygona popełnia samobójstwo, nie doczekawszy się zmiany wyroku Kreona. Antygona, wierna wpojonym jej zasadom, nie potrafiła zaakceptować wydanych przez Kreona zarządzeń. Świadomie sprzeciwiła się im, buntując się przeciw świeckim prawom. Poniosła za to karę, jednak do końca pozostała wierna sobie.

Realizatorem programowego buntu przeciwko niesprawiedliwości świata, który nie akceptował zastanej rzeczywistości był Tomasz Judym, główna postać „Ludzi bezdomnych” Stefana Żeromskiego. Bohater był zaangażowanym społecznikiem, który na swojej drodze musiał pokonać wiele przeszkód. Judym uparcie buntował się, szedł pod prąd, gardząc pieniędzmi, sukcesami i szczęściem osobistym. Do utraty tchu walczył z tym, z czym od wieków próbowano się uporać – z nędzą i niesionym przez nią upodleniem. Można go nazwać współczesnym Syzyfem, który wypalał się w daremnej pracy. Bohater był synem szewca, alkoholika. Swój rodzinny dom określił jako „suterenę, wilgotny grób pełen śmierdzącej pary. Ojciec wiecznie pijany, matka wiecznie chora. Zepsucie, nędza, śmierć...”. Ich sytuacja materialna była tragiczna, więc po śmierci matki przygarnęła go ciotka - prostytutka, której dom był domem hazardu i podejrzanych gości. To ona ułatwiła mu drogę do kariery, pomimo iż pod jej opieką wszyscy bardzo źle traktowali Tomasza, pomiatali nim, nie miał nawet własnego pokoju. Był chłopcem na posyłki, chodził w damskich butach, jego tryb życia uzależniony był od przybyłych gości.

Dzięki wielkiej pracowitości i finansowej pomocy ciotki zdobył wykształcenie średnie, a następnie wyjechał do Paryża, gdzie skończył medycynę. Zauważył upodlenie i ludzką nędzę dzięki czemu postanowił, że chce pomagać rodzinom. Na spotkaniu lekarzy w domu doktora Czernisza, Judym wygłosił referat, w którym poruszył kwestię higieny wśród biedoty i bezdomnych, czym naraził się środowisku lekarskiemu. Poczuli się urażeni oskarżeniami i wystawili bohaterowi bardzo złą opinię. W Cisach założył bezpłatny szpital dla biedoty, rozpowszechniał zasady higieny, chciał przenieść czworaki, aby zapobiec wielu chorobom. Swojej misji poświęcił się całkowicie, najważniejszy był nie sam bohater, ale to, co robił dla innych. Tomasz Judym to zdecydowany nonkonformista i romantyk. Wyrzekł się szczęścia osobistego i ustabilizowanego życia, aby poświęcić się w walce o dobro ludu. Wykazał się swoistym wallenrodyzmem. Zrealizował romantyczną zasadę prymatu działań mających na celu dobro ogółu nad osobistym z wykorzystaniem metod pozytywistycznych. W postawie Judyma można zauważyć programowy bunt przeciw niesprawiedliwości społecznej, dążenie do naprawy świata i przekonanie o wyjątkowej misji społecznej zawodu lekarza. Jego życiowa postawa i wybór jakiego dokonał – spłata „długu przeklętego” zamiast miłości do Joanny i stabilizacji rodzinnej i zawodowej napiętnowane są tragizmem.

Również lekarzem oraz buntownikiem był Bernard Rieux, bohater „Dżumy” Alberta Camusa. W obliczu epidemii zaciekle walczył o życie każdego człowieka, nie poddawał się, pomimo że walka była nierówna i w wielu przypadkach skazana na porażkę. Bohater często powtarzał, że medycynę jako kierunek studiów, wybrał nie dla altruistycznych pobudek. Wydawało mu się, że jest to dobry zawód dla młodego człowieka. Dopiero praktyka lekarska i ciągłe obcowanie ze śmiercią ukształtowało jego postawę wobec życia. Jako lekarz budził poszanowanie. Z pasją wykonywał swój zawód, ponieważ widział, że przy pomocy strzykawki i lekarstw potrafi przynieść chorym i cierpiącym ulgę. Był prawdziwie oddany swojej pracy, co dostrzegali inni pacjenci i darzyli go uznaniem. Od pojawienia się pierwszych oznak epidemii doktor mówił wszystkim otwarcie o zagrożeniach, ponieważ czuł się odpowiedzialny za mieszkańców. Podczas panowania dżumy Rieux stykał się z różnymi zachowaniami ludzi. Doktor zdawał sobie sprawę, że jakiekolwiek wysiłki poniesione w zmaganiach z epidemią są pozbawione sensu. Walka z chorobą była z góry skazana na klęskę. Mówił: „bakcyl dżumy nigdy nie umiera”, a wszystkie sukcesy są pozorne i tymczasowe. Pomimo tego nie unikał odpowiedzialności i nie przestawał walczyć. Nadal prowadził swoją lekarską praktykę, bo widział jak bardzo jest on ludziom potrzebny. Zorganizował szpital dla zarażonych oraz miejsca kwarantanny. Całymi dniami odwiedzał pacjentów, nacinał wrzody, zmieniał śmierdzące opatrunki. Znajdował również czas na rozmowę. Jako lekarz miał pełną świadomość tego, że walka, którą prowadził, była nierówna oraz że zła nie da się wytępić, ale nigdy nie wątpił w sens swoich działań i wciągał w to innych. Dzięki jego postawie do akcji przyłączył się Tarrou, który został koordynatorem działań służb sanitarnych. Z mieszkańcami zsolidaryzował się również Rambert. Doktor zaangażował również Granda i był wobec niego wyrozumiały. Lekarz Bernard Rieux zaciekle walczył o życie każdego człowieka. Nie był heroicznym buntownikiem, ale nie zgadzał się na bylejakość życia i walczył z nią.

Kolejny przykład buntu wynika z faktu, iż trudno jest zachować tożsamość w konformistycznym, zmaterializowanym świecie. Holden Caufield – bohater powieści Davida Salingera pt. „Buszujący w zbożu” to postać niezwykła. Czytelnik poznaje go kiedy po raz kolejny zostaje wyrzucony ze szkoły. Nastolatek nie potrafi przystosować się do otaczającej go rzeczywistości. Jest osobą bardzo inteligentną, choć nie lubi się uczyć. Chłopak buntuje się wobec schematycznych wzorów, narzuconych przez rodziców. Nie chce realizować marzeń ojca – prawnika i studiować na prestiżowej uczelni Yale. Holden podejmuje spontaniczną decyzję o ucieczce ze szkoły i kilka dni błąka się po ulicach Nowego Jorku. Paradoksalnie, będąc częścią skomercjalizowanego miasta, buntuje się przeciwko zasadom tam panującym. Wyraża pogardę dla tzw. ”wyścigu szczurów”: „Większość ludzi ma bzika na punkcie samochodów. Martwią się najlżejszym zadrapaniem lakieru, ustawicznie gadają o tym, ile mil przejechali na jednym galonie benzyny, a ledwie kupią sobie nowiuteńki wóz, już zaczynają myśleć, jak by tu go zamienić na jeszcze nowszy. To wreszcie wcale nie znaczy, żebym przepadał za starymi wozami. W ogóle samochody mnie guzik obchodzą. Wolałbym mieć konia. Koń ma w sobie przynajmniej coś ludzkiego.” Przeciwstawia się wszechobecnej konsumpcji: „Cholerne pieniądze. Zawsze w końcu człowiekowi ością w gardle staną.” Jego bunt przeciwko światu dorosłych, obłudzie, zakłamaniu stanowi przejaw heroizmu i nie jest typowym buntem okresu dorastania. Siedemnastolatek przebywając z prostytutkami, stara się zrozumieć dlaczego nie akceptuje go konformistyczne społeczeństwo. Chłopak chce przed nim ochronić również siostrę- małą Pheobe. Ważną sceną, podkreślającą dojrzałość bohatera jest rozmowa z siostrą na temat przyszłości. Holden zwierza się jej, iż chciałby zostać buszującym w zbożu i chronić dzieci przed upadkiem z urwiska. Bunt Holdena został zapoczątkowany przez obserwację rzeczywistości, w której nie ma miejsca na indywidualizm: „Vinson wciąż tylko napominał, żeby „ujednolicać” i „upraszczać”. A przecież nie ze wszystkim tak można. Chcę przez to powiedzieć, że pewnych spraw człowiek nie może ujednolicić, uprościć, i tylko dlatego, że ktoś mu tak nakazuje.”

Przykłady literackie przeze mnie ukazane wskazują na ich różnorodność postaw wobec panującej rzeczywistości. Każda z tych postaw związana jest z jakąś formą buntu. Silny sprzeciw może mieć swój początek w wydarzeniach osobistych, ale także może być rozpatrywany w kontekście historycznym, społecznym czy kulturowym. Często postawę nonkonformistyczną kształtuje również otoczenie. Stworzone przeze mnie portrety buntowników są oczywiście uproszczone, gdyż bunt to zjawisko złożone, które z założenia nie podlega usystematyzowaniu. Wokół tematów związanych z buntem panuje wiele stereotypów, a każda epoka literacka dostarcza nowych powodów do sprzeciwu. Jednak czynnikiem łączącym wszystkie postawy jest fakt, iż bunt to podstawa do rozwoju nie tylko społeczeństwa, ale przede wszystkim jednostki. Buntownicy XXI wieku mają utrudnione zadanie. Muszą szukać nowych sposobów na wyrażanie swoich poglądów, aby móc zmieniać zastaną rzeczywistość i pozostawić świat lepszym.

strona:    1    2    3    4  





Niepogodzeni ze światem. Zanalizuj źródła i formy buntu bohaterów literackich odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jest zjawiskiem złożonym, ma różne przyczyny i przyjmuje różne formy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Prezentowane argumenty potwierdzają tok myślenia autora. Utwory dobrane z rozmysłem. Styl wypowiedzi poprawny

Różne kreacje bohatera zbuntowanego w literaturze. Omów zagadnienie analizując wybrane teksty

Ocena:
20/20
Teza: Próba odnalezienia różnic i cech wspólnych bohaterów zbuntowanych na przykładzie literatury różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dobra. Autor odnalazł w literaturze najbardziej charakterystyczne obrazy bohaterów zbuntowanych, a zderzenie tych postaci prowadzi do interesujących wniosków.

Buntownicy w literaturze różnych epok i filmie

Ocena:
20/20
Teza: W historii filmu i literatury możemy odnaleźć różnorodne obrazy buntowników. Wszystkich ich łączy niezgoda na zastaną rzeczywistość, a dzieli forma i źródła buntu.

Ocena opisowa nauczyciela: 20 punktów - prezentacja poprawnie skonstruowana. Ciekawy dobór argumentów, rozbudowane wnioski. Na uwagę zasługują starannie dobrane cytaty.

Młodzi gniewni. Czy są światu potrzebni? Rozważania oprzyj na tekstach literackich i zjawiskach kulturowych

Ocena:
20/20
Teza: Buntownicy zmieniając przestrzeń wokół siebie, zmieniają świat. Są światu bardzo potrzebni.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dojrzała. Argumentacja przeprowadzona wzorowo. Zapadające w pamięć wnioski. Brawo. 20 punktów.

Motyw buntu w literaturze. Przedstaw na podstawie postaci Giaura, Cezarego Baryki i Wertera.

Ocena:
20/20
Teza: Trzech bohaterów – Werter, Giaur i Baryka – daje odmienne ujście swojej niezgodzie na otaczającą rzeczywistość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Poprawna konstrukcja i wnioski.

Bunt jako przykład aktywnej postawy wobec świata. Rozwiń temat na przykładzie wybranych utworów literackich.

Ocena:
20/20
Teza: „ A ludzie mych wierszy słuchając powstają I wilki wychodzą żenującą zgrają...Powołał mnie Pan. Na bunt”

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. W pełni realizuje założenia.

Bunt i ofiara - świadectwo wrażliwości, konieczność, przejaw szaleństwa. Mój sąd o wybranych bohaterach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Buntownicy są jednymi z nielicznych ludzi, którzy potrafią iść pod wiatr życiowych problemów i uparcie dążyć do postawionych sobie celów, często płacąc za to wysoką cenę.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca kompletna, ciekawie ukazane argumenty i wnioski.

Bunt i pokora jako sposoby zachowań człowieka wobec Boga. Przedstaw ich literackie ujęcia, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: W literaturze odnajdujemy wiele obrazów zachowań buntowniczych i pokornych względem Boga.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca konsekwentnie realizuje temat. W pełni poprawna argumentacja.

Niepogodzeni ze światem. Przedstaw wybrane sylwetki bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych na podstawie analizy utworów z dwóch epok literackich

Ocena:
20/20
Teza: W wyniku odmienności bohaterowie niepogodzeni ze światem często są niezrozumiani i odrzucani.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oparta jest na epoce romantyzmu i dwudziestolecia międzywojennego. Pokazuje złożoność i różnorodność wykorzystania motywu buntu.

Bunt jako odwieczne pragnienie wolności. Omów na przykładach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jest naturalną reakcją na próbę ograniczenia lub odebrania wolności.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w ciekawy sposób pokazuje złożoność problemu wolnosci i różne jej aspekty.

Bunt wielkiego indywidualisty. Analizując postawy różnych bohaterów literackich z różnych epok, porównaj portrety buntowników

Ocena:
20/20
Teza: Losy wielkich indywidualności literackich, które stać było na przeciwstawienie się innym, zamanifestowanie swej niezgody na otaczającą rzeczywistość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca pokazuje kilku ciekawych, odmiennych bohaterów, którzy nie bali się powiedzieć - nie. Poprawny plan i bibliografia.

Różne źródła i formy buntu. Omów zagadnienia, poddając analizie odpowiednio wybrane przykłady literackie z dwóch/trzech wybranych epok. Uwzględnij kontekst historyczny i literacki.

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jako jedna z najgwałtowniejszych reakcji na rzeczywistość. Zaprezentowanie różnych rodzajów buntu, poddając analizie odpowiednio wybrane przykłady literackie z dwóch/trzech wybranych epok literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wyczerpująco realizuje temat. Poprawnie dobrane argumenty i czytelnie przedstawione wnioski.

Przedstaw jak postać buntownika jest kreowana w literaturze i innych dziedzinach sztuki

Ocena:
20/20
Teza: Literatura i sztuka od wieków fascynowały się postaciami buntowników i często przestawiały ich portrety.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w ciekawy sposób realizuje temat. Ukazuje bardzo różnorodne formy buntu.

Bunt młodych w różnych epokach literackich. Omów jego przyczyny i konsekwencje na wybranych przykładach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Przykłady literackie pokazują, że chociaż bunt wynika często ze szlachetnych pobudek, zazwyczaj kończy się klęską bohatera.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja napisana w przystępny sposób, oparta na lekturach z rożnych epok. Konsekwentna argumentacja i wnioski.

Bunt wobec Boga jako postawa bohatera literackiego. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Istota i sens buntu bohaterów literackich wobec Boga.

Ocena opisowa nauczyciela: Dobrze skonstruowana prezentacja, liczne odwołania do literatury, dogłębna analiza problemu. Język i styl wypowiedzi poprawny.

Dlaczego się buntują? Przedstaw literackie portrety bohaterów niepokornych i niepogodzonych ze światem.

Ocena:
19/20
Teza: Bunt jako podstawa egzystencji wielu bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Dobrze dobrana bibliografia, ciekawy wybór argumentów. Język i styl wypowiedzi wymaga dopracowania

Aby istnieć, człowiek musi się buntować (A. Camus). Omów źródła i sens buntu na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Bunt jest niezgodą na zastaną rzeczywistość. Tylko jednostki silne, a jednocześnie wrażliwe są zdolne do buntu.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dojrzała, ciekawe wnioski, rozbudowane argumenty. Język i styl wypowiedzi poprawny.

Czy młodzi buntownicy są światu potrzebni? Omów problem na wybranych przykładach z literatury

Ocena:
19/20
Teza: Przyczyną buntu bohaterów literackich jest ich sprzeciw na zastaną rzeczywistość. Młodzi buntownicy są światu bardzo potrzebni, gdyż to oni dają sygnał do zmian.

Ocena opisowa nauczyciela: Wypowiedź rozbudowana, dogłębna analiza problemu. Można popracować nad ciekawszym wstępem.

Dlaczego się buntują? Omów przyczyny buntu bohaterów literackich

Ocena:
19/20
Teza: Przyczyn buntu jest tak wiele, jak wielu jest buntowników.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dobra. Trafne argumenty, umiejętnie dobrane cytaty, ciekawe podsumowanie

Prometeusz i szatan. Motyw buntu w literaturze różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Motyw buntu był często wykorzystywany przez pisarzy różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo obszerna. Szczegółowo omawia poszczególne utwory. Bogata bibliografia.

Literackie sposoby kreowania bohaterów zbuntowanych. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Portrety bohaterów zbuntowanych, których sprzeciw miał głębsze znaczenie.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta, ciekawa literatura przedmiotu. Płynny język wypowiedzi.

Różne źródła buntu w literaturze romantycznej

Ocena:
19/20
Teza: Romantyczny bunt miał wiele źródeł i wiele różnorodnych konsekwencji.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca obszernie ukazuje różne źródła buntu w literaturze romantycznej. Poprawny konspekt pracy.

Bunt jako forma sprzeciwu na panującą rzeczywistość, omów na przykładach.

Ocena:
19/20
Teza: Bohaterowie, którzy mieli odwagę zbuntować się przeciwko otaczającej ich rzeczywistości.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w zwięzły i logiczny sposób ukazuje wybrane przykłady buntowników.

Przedstaw różne formy manifestacji buntu romantycznego w wybranych utworach

Ocena:
19/20
Teza: Poszczególni bohaterowie romantyczni buntowali się przeciw Bogu, światu, uczuciom, zaborcy czy niesprawiedliwości zastanej rzeczywistości.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przedstawia różne rodzaje romantycznego buntu.

Niepogodzeni ze światem. Przedstaw literackie portrety bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych

Ocena:
18/20
Teza: Buntownik jako silny indywidualista.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Szczegółowo opisane losy wybranych buntowników uzupełniają ciekawe cytaty.

Buntownik z wyboru. Różne kreacje bohatera zbuntowanego w literaturze różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Buntownik, który walczy w słusznej sprawie, jest zawsze zwycięzcą.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra. Koncepcja pracy przemyślana. Na uwagę zasługuje duża liczba trafnych cytatów.

Na wybranych przykładach literackich przedstaw problem konfliktu pokoleń

Ocena:
18/20
Teza: Bunt sprzyja toczeniu nieustannej wojny miedzy młodością i starością, ale to także prowadzi do rozwoju i postępu ludzkości.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna i przejrzysta praca. Dobrze dobrana literatura przedmiotu i podmiotu.

Bohater cierpiący, zbuntowany, niezgadzający się na otaczający go świat. Przedstaw temat na wybranych przykładach literackich.

Ocena:
18/20
Teza: Bohater cierpiący, zbuntowany i niezgadzający się na otaczający świat jest zdeterminowany, a pomimo tego, nie zawsze wygrywa.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, dobrze skonstruowana. Momentami można popracować nad stylem, pogłębić zawarte argumenty.

Bohater zbuntowany. Przedstaw i porównaj literackie portrety bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych odwołując się do wybranych przykładów z literatury

Ocena:
17/20
Teza: Bunt jest jednym z ważniejszych motywów w literaturze. Można odnaleźć wiele cech wspólnych niepogodzonych ze światem bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Dobra analiza wybranych postaci literackich, udana próba porównania ich najważniejszych cech. Język wypowiedzi wymaga wygładzenia.

Bunt jako wyraz aktywnej postawy wobec świata. Przedstaw na wybranych przykładach literackie portrety bohaterów zbuntowanych iwyalienowanych

Ocena:
17/20
Teza: Bunt wynika z potrzeby zmiany, udoskonalenia siebie i świata.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna, dobry dobór argumentów. Pogłębienia wymaga jedynie zakończenie.