Akceptujemy karty:

akceptowalne karty

Payu:

płatności
szybki kontakt
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw przemijania


Motyw mogiły w literaturze i sztuce

Ocena punktowa: 20/20
Liczba stron: 5
Bibliografia: TAK
Ramowy plan: TAK

Multimedia:
Grafiki



Określenie problemu:

Motyw mogiły wykozystywany był najczęściej do snucia refleksji o przemijaniu, kruchości ludzkiej egzystencji, a także żądzącym ludzkim życiem przeznaczeniu.

Mogiła to miejsce spoczynku doczesnego ciała ludzkiego po śmierci. W dawnych czasach grobowce posiadali jedynie najznamienitsi – władcy, arystokraci, duchowni, zaś pospólstwo spoczywało w nieoznaczonych kwaterach. Obrządki pogrzebowe zmieniły się w XIX wieku, kiedy na wyznaczonych miejscach – cmentarzach – zaczęto stawiać pomniki każdemu ze zmarłych, by pamięć o danej osobie przetrwała jak najdłużej. Miejsce pogrzebania ludzkich zwłok zawsze związane było ze śmiercią, a więc momentem nie do końca pojętym, związanym z losem każdej żyjącej jednostki. Nad grobami pochylamy się w dzień zaduszny, wspominając swoich bliskich zmarłych, oddając im hołd i świadcząc o swojej nieustającej pamięci. Jednak symbolikę mogiły rozpatrywać należy w szerszym kontekście. W sztuce mogiła stanowi najczęściej symbol przemijania, śmierci człowieka i rozważań nad życiem pozagrobowym. Najczęścijej służyła snuciu refleksji dotyczących ludzkiej egzystencji i jej ulotności. Czasem mogiła symbolizowała miłość silniejszą niż śmierć, innym razem skłaniała do refleksji nad losem własnego narodu lub opowiadała tragiczną historię zawieruch historycznych.


Swoje refleksje na temat wykorzystania motywu mogiły rozpocznę od jednego z obrazów, który karze pamiętać o nieuchronności śmierci. „Et in Arcadia ego” –„I ja żyłem w Akradii” - to tytuł malowidła Nicolasa Poussina, najwybitniejszego przedstawiciela nurtu klasycznego we francuskim malarstwie XVII wieku. Tytułowy napis pojawia się na obrazie malarza. Wyryty jest na pomniku nagrobnym, któremu przyglądają się ze wzruszeniem trzej młodzi pasterze i kobieta. Tło obrazu stanowią drzewa i wzgórza widoczne w oddali. Kolorystyka zróżnicowana: z jednej strony dość ciemna: zieleń drzew, czarne elementy szat nawiązuje do powagi sytuacji, rozświetlona jednak przez jasne części garderoby przedstawionych postaci. Żyjący w Arkadii ze zdziwieniem i niedowierzaniem dostrzegają w swojej idealnej krainie oznaki śmierci, symbolizowane przez mogiłę. Pasterze starają się odczytać inskrypcję, która uświadamia im przemijanie, o którym zapewne nigdy nie myśleli, żyjąc w raju. Znaczenie napisu do dziś nie zostało jednoznacznie ustalone, można go bowiem tłumaczyć na dwa sposoby: „I ja żyłem w Arkadii”, który odnosiłby się do zmarłej osoby, albo „Ja (śmierć) jestem nawet w Arkadii”, co oznaczałoby, iż nawet w Arkadii nie można uciec od śmierci. Niektórzy ze śmiercią utożsamiają także kobiecą postać, która ma właśnie wypowiadać słowa o swojej nieuchronności. Wątpliwości nie budzi fakt, że malarz rysując arkadyjską, nawiązującą do antyku scenę, wykorzystał motyw mogiły, by świadczyć o tym, że śmierć jest wszędzie i spotka każdego. Nie omija nawet szczęśliwych krain, jaką z pewnością jest mityczna Arkadia.

strona:    1    2    3    4    5