Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw kobiety


Tragiczny wpływ kobiet na bohaterów literackich. Omów na wybranych przykładach.

TEMAT:
Tragiczny wpływ kobiet na bohaterów literackich.
Omów na wybranych przykładach.


Kim jest kobieta?
Od wieków stanowi natchnienie, ukazywana przez malarzy i poetów jako anioł,ale również jako szatan, czy symbol zła. Można też pokusić się o stwierdzenie, że od zarania dziejów kobiety miały pełnić rolę służebnicy męskiej. Korzenie tego mitu sięgają aż do aktu stworzenia świata, kiedy to Bóg w ramach „urozmaicenia” życia Adama, uformował z jego żebra kobietę. Wymowa zatem jest tu dosyć wyraźna. Płeć piękna od samego początku skazana była na rolę drugoplanową. Obraz kobiety rodzicielki i opiekunki domowego ogniska kształtował się przez setki lat. Nie pozwalano jej podejmować jakichkolwiek decyzji. Białogłowa miała tylko urodzić męskiego potomka, wychować go, wykarmić i opiekować się domem. To mężczyźni podejmowali ważne decyzje, robili karierę. Historia pokazała jednak, że kobiety potrafiły wyjść z cienia mężczyzn. Udowodniły, iż płeć piękna jest zdolna nie tylko zapewniać ciągłość rodu, ale walczyć i rządzić, wpływać na bieg historii, i mieć przemożny wpływ na życie mężczyzn.
Śledząc jednak literaturę na przestrzeni wieków, odnajdziemy ciekawe kreacje kobiet, które miały zdecydowanie tragiczny wpływ na bohaterów literackich

Rozważania rozpocznę od dramatu „Makbet” Williama Szekspira.
Makbet jest wiernym, oddanym rycerzem swego króla, władcy Szkocji, Dukana. Kiedy go poznajemy, jest również człowiekiem szlachetnym i uczciwym, cieszącym się szacunkiem i powszechnym poważaniem oraz sympatią. Wydaje się, że Makbet nie ma żadnych predyspozycji do czynów zbrodniczych. Jest człowiekiem opanowanym, spokojnym, dobrym strategiem w walce umiejącym przewidywać wypadki i odpowiednio na nie reagować. Jednakże, kiedy tylko trzy wiedźmy zdradzają mu przepowiednię, że zostanie królem, wyzwalają się w nim ukryte dotąd żądze, które z dużym skutkiem podsyca jego ambitna żona, Lady Makbet. To właśnie ta kobieta, uznająca zasadę, że cel uświęca środki, popycha męża do zbrodni, mogących utorować mu drogę do spełnienia ukrytych marzeń. Lady Makbet jest kobietą o silnej osobowości i jednoznacznej charakterystyce. W zestawieniu z Makbetem wyróżnia się stanowczością, okrucieństwem i silna psychiką. Nie załamuje się z powodu rozterek moralnych czy wyrzutów sumienia. Wytrwale realizuje swoje marzenia o władzy u boku męża kierując jego postępowaniem przed i po pierwszym zabójstwie.
To pod wpływem jej wymówek, że Makbet jest człowiekiem słabym psychicznie i tchórzliwym, mężczyzna dojrzewa do decyzji – postanawia zabić Dukana, któremu wiele zawdzięcza, Robi to właściwie wbrew swojej woli, bardziej w imię ocalenia „dobrego imienia” w oczach żony.
Można by sądzić, że życie Lady Makbet przebiegało w oczekiwaniu na okazje do ujawnienia jej inteligencji i przebiegłości. Już w chwili, gdy otrzymuje list z wiadomościami od Makbeta, doskonale wie, ze nadeszła wspaniała okazja, by zrealizować marzenia, i nie wolno jej ich zmarnować. Sprytna i zapobiegliwa kobieta nie ma wątpliwości co do tego, że bez jej udziału całe przedsięwzięcie może się nie udać – uważa męża za zbyt słabego, by pomóc losowi w realizacji przepowiedni czarownic.
Lady Makbet jest jakby przedłużeniem inicjatywy wiedźm, kontynuuje ich zamiary, kieruje - jak one – działaniem Makbeta: rozpala żądzę władzy, zachęca do zbrodni, krytykuje go a nawet szantażuje demagogicznymi wymówkami. Jeszcze szybciej i łatwiej niż Makbet poddaje się magii słów wypowiedzianych przez czarownice. Od początku też żywi przekonanie, że losowi trzeba pomóc. Dobór środków do realizacji wytyczonego celu nie nastręcza jej żadnych trudności ani wątpliwości – zabójstwo Dunkana jest najprostszym sposobem, by przyspieszyć otrzymanie korony przez Makbeta, więc o słuszności czy moralnym aspekcie tej decyzji nie ma sensu dyskutować. Jako inicjatorka działań mających otworzyć mężowi drogę do tronu liczy także zapewne na jego oddanie i podporządkowanie – w gruncie rzeczy sama chce sprawować rządy.
Głównym motorem napędowym Lady Makbet jest rządza władzy. Kobieta nie ulega emocjom, nie wdaje się w drobiazgowe rozważanie sytuacji, w jej duszy nie ma miejsca na strach. Działa szybko i zgodnie z planem. Szekspir pozbawił ją kobiecej wrażliwości, płochliwości, delikatności. Lady Makbet nie ma w sobie nic z subtelnej, skłonnej do miłosiernych, wielkodusznych gestów Lady Grouch – historycznej zony króla Makbeta. Nie ulega grozie opowieści Makbeta o duchu Banka, jej wyrachowanie i uczuciowa oziębłość nie dopuszczają takich dziwactw jak zjawy.
Chociaż Lady Makbet nakręca spiralę zbrodni, sama bezpośrednio w niej nie uczestniczy. Przez cały czas jednak czuwa nad biegiem spraw – wychodzi nocą na dziedziniec, by dopilnować wszystkich szczegółów związanych z zabójstwem Dunkana, tłumaczy biesiadnikom dziwne zachowania męża, dba, by nie wzbudzić podejrzeń.
Lady Makbet istotnie wykazuje wielka sprawność w knuciu zbrodniczej intrygi. Działa w sposób przemyślany, stara się wykluczyć wszelkie ryzyko ujawnienia sprawcy zbrodni - usypia pokojowców czuwających pod drzwiami króla, pilnuje Makbeta, by w szoku nie zdradził się przed gośćmi.
Kiedy okazuje się, że Makbet rozsmakował się w sprawowaniu władzy i sam stara się ją zachować popełniając kolejne zbrodnie, Lady Makbet traci zimną krew. Odrzucenie przez męża jest równoznaczne z odsunięciem od rządzenia. Tego spokojna i wyrachowana Lady nie umie zaakceptować. Zbrodnia i wspólna tajemnica, wbrew założeniom inicjatorki, nie stała się elementem jednoczącym małżonków. Makbet poświęcił swoje myśli wyłącznie jednej namiętności. Oddalił się od niej do tego stopnia, że wiadomość o jej śmierci skomentował słowami, że dawno powinna odebrać sobie życie…
Obsesja władzy, zbrodnie, jakie ona prowokuje, została także opisana w literaturze polskiej. Najlepszym przykładem jest dramat „Balladyna” Juliusza Słowackiego. Lektura dramatu budzi wyraźne skojarzenia z działami Szekspira - świat rzeczywisty przeplata się ze światem fantastycznym, żądza władzy jest silniejsza od miłości rodzinnej, a wątki tragiczne równoważone są przez sceny budzące śmiech. Tytułowa bohaterka to prosta dziewczyna, która przez przypadek otrzymała od losu szansę na objęcie władzy. Kiedy na horyzoncie pojawia się Kirkor - rycerz, Balladyna czyni dosłownie wszystko, by zostać jego żoną. Popełnia wtedy pierwszą zbrodnię - zabija główną konkurentkę do ręki Kirkora, swą siostrę Alinę. Jej dalsze postępowanie naznaczone jest równie wielką bezwzględnością – z zimną krwią zabija kolejnych mężczyzn, którzy stają jej na drodze do objęcia władzy. Balladyna zabija nocą Grabca, po tym jak dowiedziała się, iż to właśnie on jest w posiadaniu upragnionej i niezbędnej do zdobycia władzy korony Lecha. Podobny pomysł miał też Kostryn, lecz Balladyna okazała się od niego sprytniejsza i szybsza. Kirkor natomiast, zdając sobie sprawę z tego, iż korona została skradziona, zagroził zemstą każdemu, kto się z nią pokaże. Balladyna więc, wespół z Kostrynem, postanowiła uknuć kolejny morderczy plan. Zdecydowali się zamordować Pustelnika, bo tylko on mógł skorzystać z korony. Zaś pod murami Gniezna Kirkor przygotowywał swoich żołnierzy do walki. Wtem goniec przyniósł mu wiadomość, iż Pustelnika znaleziono powieszonego przez nieznanych morderców przed jego chatką. Balladyna i Kostryn, którzy dokonali tego morderstwa, postanowili wyruszyć przeciwko wojskom Kirkora. Przekupili część jego żołnierzy, a sam Kirkor zginął z rąk Kostryna. Wkrótce potem morderczą parę powitano na zamku jako nowo panujących władców.
Balladynie to jednak nie wystarczyło. Postanowiła otruć Kostryna, by cała władza znalazła się w jej rękach. Otruła go chlebem, którym obywatele witali ich jako nowych panujących. Rządy Balladyny stają się festiwalem krwawych zbrodni, dokonywanych przez nią na kolejnych mężczyznach po to, by prawda o tym, w jaki sposób doszła do zaszczytów,nie wyszła nigdy na jaw.
Balladyna w przeciwieństwie do Lady Makbet zabija kolejnych mężczyzn własnymi rękami i pomimo tylu zbrodni nie załamuje się. Jednakże kobieta, pragnąca mimo wszystko praworządności, sama wydaje na siebie wyrok i ginie, rażona piorunem.
„Giaur” George’a Byrona to utwór, który przedstawia dramat cierpienia i wyobcowania, które odczuwa główny bohater, nie dość, że cierpiący po śmieci ukochanej Leili, to jeszcze niosący brzemię zbrodni w swym sercu. Akcja utworu toczy się w Grecji w końcu XVIII wieku.
Wenecjanin Giaur głęboko pokochał muzułmańską brankę, Gruzinkę – Leilę. Była ona niezwykle piękna, ale kochał ją też jej pan – basza Hassan.
Gdy Hassan dowiedział się o jej zdradzie, ukarał kobietę zgodnie ze zwyczajem muzułmańskim, topiąc ją w wodach zatoki. Zrozpatrzony Giaur nie zdołał zapobiec egzekucji, nie zdążył, jak planował, wykraść ukochanej i uciec z nią. Poprzysiągł jednak Hassanowi zemstę.
Hassan również cierpiał po stracie Leili, nie mógł zaznać spokoju, dręczyło go sumienie, nie cieszyły inne niewolnice, piękny pałac, ogrody. Miał też świadomość zgodności swego postępowania z prawem zwyczajowym i religijnym. Żył we wspólnocie i jej prawami się kierował. Z utratą ukochanej kobiety stracił też szczęście, dlatego postanowił wyruszyć w podróż w poszukiwaniu nowej żony.
Giaur, który związał się z bandą zabójców, zaczaił się na niego w górskim wąwozie, napadł, wyciął w pień jego orszak i zabił Hassana. Po dopełnieniu zemsty tułał się po świecie, by wreszcie znaleźć schronienie w klasztorze. Do końca życia Giaur pozostał wierny uczuciu do Leili, nie zamierzał układać sobie życia bez niej, cierpiał z powodu jej śmierci, której – bez złej woli – stał się pośrednim sprawcą. Rozumiał decyzje Hassana o zabójstwie ukochanej, ale nie potrafił mu tego wybaczyć.
Giaur to bohater tragiczny, wewnętrznie bogaty i zarazem rozdzierany cierpieniem. Nie znajduje pocieszenia - nie może zapomnieć o Leili, pamięć o niej stale podsyca rozmyślaniami, wspomnieniami, uparcie pielęgnowaną tęsknotą.
Miłość do Leili miała tragiczny wpływ na życie bohatera. Osobista klęska Giaura wynika głównie z tego, że sięgnął po zakazany owoc. Podtrzymując znajomość z Leilą, naraził ją na posądzenie o zdradę i śmierć, siebie tym samym uczynił mścicielem i zabójcą.

Romantyzm nadawał miłości specyficzną formę. Była ona często nieodwzajemniona, tragiczna, często doprowadzała kogoś do śmierci. Wrażliwy, uczuciowy bohater romantyczny był gotowy dla ukochanej zrobić wszystko. Tak jest w przypadku „Giaura”, taki obraz przynosi też powieść epistolarna Goethego - „Cierpienia młodego Wertera”.
W pierwszym liście Werter zwierza się przyjacielowi -Wilhelmowi, że wyjechał z miasta z powodu zamieszania w związkach uczuciowych. Otóż, zostawił Eleonorę, ponieważ nieopatrznie rozbudził miłość w jej siostrze, a teraz sam sobie wyrzuca, że dawał jej ku temu powody. Wyjazd Wertera do ciotki na wieś ma na celu również uporządkowanie rodzinnych spraw majątkowych.
Pragnie też odzyskać utracony spokój duszy. Tam, przy okazji organizowanego balu poznaje Lottę, która budzi w nim niezwykłe uczucie. Wie o jej zaręczynach z Albertem, nie przeszkadza mu to jednak jej kochać. Odwiedza ją, zjednuje sobie serce jej młodszego rodzeństwa, zdobywa zaufanie. Jego miłość przybiera niewyobrażalną siłę, bohater sam nie umie się od niej uwolnić. Werter zdaje sobie sprawę z tego, że nie może liczyć na to, iż Lotta zrezygnuje z poślubienia Alberta, zresztą sam ma o swoim konkurencie jak najlepsze zdanie. Tworzą oni trójkąt miłosny, w którym jeden z młodych mężczyzn – Werter, skazany jest na klęskę.
Bohater postanawia wyjechać na pewien czas w góry, jednak nie przynosi to ostudzenia jego uczuć, więc podejmuje decyzje o wyjeździe na stałe. Robi wszystko, by zapomnieć o ukochanej kobiecie. W nowym mieście podejmuje pracę w poselstwie, poznaje pannę B., która przypomina mu Lottę, ale oczywiście nie może się z nią równać. Werter wraca więc na wieś. Nie mogąc pokonać wewnętrznej potrzeby spotkania z Lottą, odurzony alkoholem, odwiedza ją. Obserwuje kobietę, zachwyca się nią i rozpamiętuje swą beznadziejną sytuację. Każde spojrzenie, słowo i gest Lotty wzmagają cierpienie zakochanego do szaleństwa mężczyzny. Z czasem coraz bardziej pogrąża się w przeżywaniu nieszczęśliwej miłości, traci równowagę ducha, słabnie z wyczerpania. Podczas swojego ostatniego spotkania Werter i Lotta oddają się namiętnemu pocałunkowi, co kobieta uważa za wielce niestosowne i ucieka do drugiego pokoju. Niespełniony kochanek pożycza pistolet od Alberta i popełnia samobójstwo, strzelając sobie w głowę. Sługa znalazł go rano jeszcze żyjącego, ale lekarz nie mógł przywrócić mu życia. Werter zmarł w południe po 12 godzinach konania wypełnionego ogromnym cierpieniem. Miłość do Lotty wypaliła go do granic możliwości i odebrała najwyższą wartość – życie…
Omawiając tragiczny wpływ kobiety na życie mężczyzny, nie można zapomnieć o Adamie Mickiewiczu, który nie tylko pokochał Marylę Wereszczakównę miłością idealną, ale i stworzył wiele utworów opisujących to wyjątkowe uczucie. Kobieta w lutym 1821 roku wyszła jednak za mąż za arystokratę i bogacza – hrabiego Wawrzyńca Puttkamera, z którym trudno było konkurować biednemu nauczycielowi kowieńskiemu. Nieszczęśliwe uczucie Mickiewicza do Maryli znalazło odbicie w wielu utworach, między innymi w wierszu „Do M***” czy w IV części „Dziadów”.
Maryla była jedyną kobietą, która miała wpływ na twórczość Mickiewicza. Była natchnieniem i źródłem jego wzruszeń, a także – co można dostrzec właśnie w IV części „Dziadów” – powodem jego cierpienia. Utwór bywa traktowany jako rodzaj listu autora do ukochanej. W takiej formie Mickiewicz mógł pokazać pełnię przeżyć, bez konieczności ubierania ich w maskę spokoju i obojętności. Maryla miała więc okazję przekonać się o sile jego uczuć tak wielkiej, że popychającej do oskarżeń pełnych goryczy, pogłębionych poetycką wyobraźnią wspomnień.
Upiór, a zarazem Widmo z II części „Dziadów”, pojawia się w części IV jako Pustelnik – Gustaw. Jest to umarły dla świata, nieszczęśliwy kochanek, którego miłość do kobiety pchnęła nawet do samobójstwa. Gustaw jest wzorcowym kochankiem romantycznym, zakochanym bez pamięci, do szaleństwa, bez względu na wszystkie okoliczności. Właściwie nawet trudno mieć pewność co do tego, czy jest to zwykły, żywy człowiek, czy też upiór – pojawiający się po śmierci wśród żyjących, ponieważ nie może osiągnąć szczęścia wiecznego. Od chwili przybycia do domu Księdza zaskakuje swoją niezwykłością. Zachowuje się jak człowiek chory, szaleniec, który żyje jakby w innej, wyimaginowanej rzeczywistości. Szybko się wyjaśnia, że przyczyną niepokoju bohatera jest nieszczęśliwa, nieodwzajemniona miłość do dziewczyny, która wyszła za innego. Ten fakt sprawia, że Gustaw stoi na przegranej pozycji, nie będzie już miał możliwości połączenia się z ukochaną, nie może nawet starać się być blisko niej.
Gdybyśmy podjęli charakterystykę Pustelnika – Gustawa, to na plan pierwszy wysunęłyby się cechy związane ze stanem jego duszy po odrzuceniu przez ukochaną. Tragiczny kochanek z IV części „Dziadów” jest pełen niepokoju i nieufności wobec otoczenia, nie może uwolnić się od wspomnień przywołujące na myśl chwile z utraconą dziewczyną, czuje się samotny i odrzucony. Stan jego uczuć i myśli powoduje, że nie znajduje porozumienia z Księdzem, jest wyśmiewany przez dzieci. Powodem tej alienacji społecznej jest jego indywidualizm. Gustaw skupia się wyłącznie na własnych osobistych przeżyciach. Za swoją szczególną wrażliwość i wynikająca z niej żarliwość uczuć czyni odpowiedzialnymi książki zbójeckie – najbardziej poczytne wśród romantyków dzieła Rousseau i Goethego. Naśladując nieszczęśliwego w miłości Wertera, Gustaw postanawia pójść w jego ślady i stwierdza, że tylko samobójstwo może wybawić go z trudnej sytuacji,w jakiej się znalazł. Ksiądz stara się go powstrzymać, ale jego rady trafiają w próżnię. Gustaw z uporem wraca do samobójczych planów. Bohater w ogóle nie wyobraża sobie, by kiedykolwiek mógł zapomnieć o miłości jego życia, tylko związek z ukochaną nadawałby sens jego myślom i czynom, tylko dzięki niej mógłby odnaleźć szczęście i radość.
Osamotniały jednak i oszalały z rozpaczy Gustaw skłania się do samobójstwa. Bezsens życia bez ukochanej jest dla niego nie do zniesienia.
Na drugim biegunie rozważań o kochanku romantycznym sytuuje się wybranka jego serca, obiekt westchnień i pożądania, a także krytyki czy wręcz niechęci. Gustaw buntuje się przeciwko postawie Maryli, która uległa presji rodziny, wyszła za mąż za innego i na zawsze unieszczęśliwiła tego, który kochał ją bezinteresowną, szczerą miłością.
„Lalka” Bolesława Prusa to powieść, w której odnajdujemy wiele wątków istotnych w przypadku rozważań na różne tematy. Jednym z nich jest oczywiście tragiczna miłość głównego bohatera. Przełomowym momentem w jego życiu było poznanie Izabeli Łęckiej, w której zakochał się od pierwszego wejrzenia. Odtąd wszelkie dotychczasowe ideały bohatera zaczęły usuwać się w cień. Izabela stała się sensem jego życia. Miłość zaczęła obalać stworzony wcześniej system myślenia. Można by nawet stwierdzić, że Wokulski odkąd zaczął kochać - przestał myśleć. Lecz zakochał się w kobiecie, która okazała się egoistką i ignorantką, żyjącą w przeświadczeniu, że jest wyśnionym ideałem każdego mężczyzny. Cechował ją chłód uczuciowy, ponad wszystko stawiała swoja pozycję i konwenanse. Mimo to, Wokulski oślepiony uczuciem, nie dostrzegał jej wad. Nie potrafił zrozumieć, że to kobieta niezdolna do uczuć. Łęcka traktowała go z pogardą, naśmiewała się z jego uczuć. Zawiedziony postawą swej wybranki, toczył ze sobą wewnętrzny bój, z własnym sumieniem, obawiał się bowiem samozakłamania i miłosnego zaślepienia. Przeżywał męki zazdrości, zwątpienia, upokorzenia, przekonał się o obojętności i obłudzie ukochanej kobiety. Mimo przebłysków trzeźwego krytycyzmu nie potrafił zrezygnować z uczucia do niej. Chciał ją poślubić nie dlatego, że była arystokratką, ale dlatego, że dostrzegał w niej anioła. Kochał ją miłością romantyczną. Tłumił uczucie racjonalizmem, jednak na nic zdała się mądrość życiowa bohatera. Łęcka zdecydowała się na zaręczyny z Wokulskim, tylko dlatego, że miał on pieniądze, a jej rodzina stała na progu bankructwa. Kobieta, którą pokochał stała się przekleństwem w jego życiu. Wszystko co robił podporządkował miłości do niej. Izabela doprowadziła go nawet do załamania psychicznego i próby samobójstwa.

W powyżej zaprezentowanych postaciach kobiecych zamieszkują różne dusze, i te anielskie, i te diabelskie, ale niezmiennym pozostaje fakt, że każda z nich miała tragiczny wpływ na mężczyznę. Stanowi to potwierdzenie faktu, że kobieta jest skomplikowanym stworzeniem, którego istoty nie da się określić za pomocą kilku przymiotników.
Jest w kobiecie niszcząca zazdrość, ale i miłość jakiej świat nie widział. Kobieta daje życie i potrafi je szybko odebrać. Jest podobna żywiołom. To ona wybiera, pozostawiając iluzje wyboru mężczyźnie. I tak - mężczyznami, którzy starali się o czymś na tym świecie współdecydować, niemal zawsze manipulowały kobiety. Piękne kobiety.

Literatura przeszła zasadniczą rewolucję, ukazując obraz niewiasty w różnych aspektach.
Kobieta to nie tylko kochanka i obiekt westchnień mężczyzny, to także postać, która życie mężczyzny może zamienić w koszmar. Jest coś w autorach dzieł literackich, co każe tworzyć artystom bohaterki wiodące mężczyzn do zatraty, bądź marzeń o ideale, który nigdy nie może zostać osiągnięty.





Mieszkanki salonów i wiejskich chat. Zaprezentuj literackie portrety kobiet w wybranych utworach

Ocena:
20/20
Teza: Literatura udowadnia, że zarówno salonowe damy, jak i niewiasty pochodzące z gminu są niewyczerpaną skarbnicą kobiecych portretów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta i zwięzła. Napisana poprawnym językiem.

Uwodzicielskie kobiety w literaturze i sztuce. Omów zagadnienie na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Kobiety uwodzą mężczyzn na wiele sposobów, gdyż każdy podatny jest na inne bodźce oraz zachowania.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca precyzyjna, przemyślana i odpowiednio skomponowana. Zawiera bogatą bibliografię.

Sposób przedstawiania kobiecego piękna w różnych epokach. Porównaj na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Sposoby przedstawiania kobiecego piękna są różnorodne. W dużej mierze zależy to od poglądów ludzi danej epoki.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bogata w przykłady z literatury i sztuki. Przemyślana i dojrzała.

Emancypacja kobiet na przestrzeni wieków. Przedstaw problem odwołując się do wybranych lektur

Ocena:
20/20
Teza: Różnorodność portretów i ról kobiet na przestrzeni epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca świadczy o samodzielnym myśleniu autorki. Ciekawy dobór lektur.

Omów różne wizerunki kobiet na przykładzie wybranych utworów literackich

Ocena:
20/20
Teza: Literatura prezentuje szeroką i różnorodną gamę kobiecych portretów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Właściwie dobrane przykłady. Przejrzysta treść.

Kobieta piękna, władcza, zdradziecka, zależna od mężczyzny, próżna – przedstaw sposoby kreowania postaci kobiecych na podstawie analizy utworów różnych epok

Ocena:
20/20
Teza: Kobiety są od wieków obiektem uwielbienia, marzeniami mężczyzn bez względu na to, jakie mają cechy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca we właściwy sposób realizuje temat. Ukazuje najbardziej popularne wizerunki kobiet. Plan i bibliografia bez zarzutu.

Kobiety - fascynujące czy irytujące? Omów temat na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Kobieta jako jeden z podstawowych lejtmotywów literatury światowej, przedstawiana w różnych ujęciach: jako matka, żona, córka, czy kochanka.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Ciekawe przykłady, prawidłowe wnioski.

Kreacje kobiet w epoce pozytywizmu, a postulat emancypacji

Ocena:
20/20
Teza: Emancypacja dla wielu kobiet w epoce pozytywizmu okazała się społeczno-ekonomiczną koniecznością.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Ukazuje kilka portretów kobiet. Bogata literatura przedmiotu.

Bohaterki literackie okresu Młodej Polski. Scharakteryzuj wizerunek kobiet tej epoki na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Młodopolskie bohaterki literackie cechuje bogata osobowość i skomplikowana psychika.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca odpowiada tezie i tematowi. Poprawne przedstawienie poszczególnych bohaterek. Właściwe wnioski.

Postacie kobiece i ich rola w utworach romantyków i pozytywistów. Przedstaw zagadnienie na wybranych utworach

Ocena:
20/20
Teza: W romantyzmie i pozytywizmie rola kobiet w literaturze często bywała kluczowa.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Poszczególne elementy spięte w logiczną całość. Poprawny język wypowiedzi.

Femme fatale w literaturze różnych epok. Przedstaw na przykładzie różnych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Motyw kobiety fatalnej towarzyszy literaturze od wieków.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w 100% realizuje temat. Lekki styl i logiczna konsekwencja.

Obraz kobiety w literaturze tworzonej przez kobiety. Omów problem na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: W różnych okresach kobiety tworzyły odmienne i złożone literackie bohaterki.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła, spójna. Ciekawe argumenty i sposób ukazania poszczególnych kobiecych postaci.

Kobiecość jako przywilej lub przekleństwo. Rozważ w odniesieniu do tekstów literackich wybranej epoki

Ocena:
20/20
Teza: Czy warto było być kobieta w epoce pozytywizmu?

Ocena opisowa nauczyciela: Praca samodzielna wykorzystująca bogate i nietuzinkowe lektury.

Od anioła do femme fatale. Scharakteryzuj kreacje bohaterek w wybranych utworach literackich różnych epok

Ocena:
20/20
Teza: Analizowanie wizerunków kobiecych w literaturze może być pasjonujące.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zawiera ciekawe kreacje bohaterek. poprawny plan i bibliografia.

Afrodyta - Wenus. Motyw mitycznej bogini piękności w literaturze i sztuce

Ocena:
20/20
Teza: Kult Afrodyty - Wenus przetrwał stulecia, o czym świadczą liczne dzieła sztuki i literatury.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zgrabnie napisana, oparta na ciekawych przykładach.

Porównaj kreacje postaci kobiecych w literaturze romantyzmu, pozytywizmu i Młodej Polski, analizując wybrane przykłady

Ocena:
20/20
Teza: Obraz postaci kobiecych w wybranych epokach.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana. Dobra kompozycja i język wypowiedzi.

Kobieta anioł, kobieta demon. Rozpatrz na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: W każdej kobiecie występuje pierwiastek zarówno anielski, jak i demoniczny, dlatego właśnie są one tak intrygujące.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna, ciekawie sformułowany problem i wnioski.

Tragiczny wpływ kobiet na bohaterów literackich. Omów na wybranych przykładach.

Ocena:
20/20
Teza: Przedstawienie tragicznego wpływu kobiet na wybranych bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca szczegółowo i wnikliwie analizuje temat.

Kobieta błogosławieństwem lub przekleństwem dla mężczyzny. Omów temat na wybranych utworach z różnych epok.

Ocena:
20/20
Teza: Kobieta może być równocześnie błogosławieństwem i przekleństwem dla mężczyzny – „jest bramą piekieł” lub „balsamem dla duszy”.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w zwięzły sposób ukazuje temat. Logicznie przeprowadzona argumentacja.

Uwielbiana, pożądana, znienawidzona. Porównaj różne wizerunki kobiet ukazane w literaturze różnych epok.

Ocena:
20/20
Teza: Literatura polska i światowa na przełomie wieków stworzyła wiele ponadczasowych kreacji kobiecych, których postaci budziły zachwyt, pożądanie, miłość lub nienawiść.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat.

Przedstaw, porównaj i oceń portrety kobiet znane ci z literatury XIX wieku

Ocena:
20/20
Teza: Literatura dziewiętnastowieczna uwieczniła wiele różnorodnych i niepowtarzalnych portretów kobiecych.

Ocena opisowa nauczyciela: Ciekawa praca, oparta na czterech lekturach z XIX wieku.

Przedstaw, porównaj i oceń portrety kobiet znane ci z polskiej literatury XIX wieku

Ocena:
20/20
Teza: W każdej epoce odnajdziemy cały wachlarz kobiecych postaci.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat.

Kobieta w malarstwie i literaturze. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Wizerunek kobiety idealnej wciąż ulega metamorfozom.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca nietuzinkowa, oparta na ciekawych przykładach - pokazuje ewolucję wizerunku kobiety.

Obraz kobiet w XIX i XX wieku w literaturze

Ocena:
20/20
Teza: Wizerunki bohaterek literackich w pisarstwie XIX i XX wieku były niesłychanie złożone.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna ukazuje bardzo różnorodne wizerunki kobiet.

Omów i porównaj miejsce kobiety w społeczeństwie na podstawie literatury XIX i XX wieku

Ocena:
20/20
Teza: W pisarstwie XIX i XX wieku możemy dostrzec istotne zmiany w postrzeganiu społecznej roli kobiet.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana - dojrzałe i celne wnioski.

Kobieta anioł, kobieta demon - jako źródło inspiracji w literaturze. Rozważ na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Motyw kobiety-demona i kobiety-anioła ponadczasowym źródłem artystycznych inspiracji.

Ocena opisowa nauczyciela: Wyczerpująca prezentacja napisana poprawnym, potoczystym stylem.

Różne oblicza kobiet ukazane w literaturze polskiej i innych dziedzinach sztuki XIX i XX wieku

Ocena:
20/20
Teza: Niezależnie od dziedziny sztuki, działa polskie ukazują nietuzinkowe portrety kobiece.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa oparta na literaturze, malarstwie, filmie i piosence.

Anioł czy femme fatale. Obraz kobiety w literaturze polskiej. Omów zagadnienie, odwołując się do wybranych przykładów

Ocena:
20/20
Teza: Na przestrzeni wieków artyści ukazują anielską i demoniczną stronę kobiecej natury.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo szeroko i szczegółowo opisuje wizerunki poszczególnych kobiet.

Przyczyny i skutki niemoralnych decyzji kobiet. Omów zagadnienie w oparciu o przykłady z różnych epok

Ocena:
20/20
Teza: Kobiety kroczące drogą niesprawiedliwości lub występku są niezwykle ciekawymi postaciami literackimi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca dojrzała, ciekawa, świadcząca o dobrym obyciu literackim.

Zinterpretuj portrety niezwykłych kobiet - bohaterek literatury polskiej na wybranych przykładach z różnych epok.

Ocena:
20/20
Teza: Przedstawienie niezwykłych portretów kobiet - bohaterek literatury polskiej na wybranych przykładach z różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni poprawna opisująca kilka kobiecych kreacji charakterystycznych dla polskiej literatury.

Kobiecość jako temat liryki. Przedstaw zagadnienie, odwołując się do utworów poetek XIX i XX wieku

Ocena:
20/20
Teza: Dzięki piszącym kobietom dokonała się zmiana w sposobie postrzegania kobiety.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bogata w literackie przykłady. Przejrzysta kompozycja i wnioski potwierdzające tezę.

Matka, żona, kochanka. Różne obrazy kobiet w literaturze Omów na wybranych przykładach.

Ocena:
20/20
Teza: Co determinuje ogromną różnorodność jej zachowań?

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja ciekawa, ukazuje różnorodność kobiecych literackich kreacji.

Grzeszne i grzeczne kobiety w literaturze i sztuce różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Kobiety są krańcowe: o wiele lepsze albo o wiele gorsze niż mężczyźni.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa, zwięzła, napisana lekkim piórem. W pełni realizuje założenia tematu.

Femme fatale w literaturze i sztuce. Przedstaw wizerunki kobiet fatalnych na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Chociaż wizerunek kobiety fatalnej odnajdujemy już w biblii, to największą fascynację tym motywem obserwujemy w wieku XIX i XX.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana i przejrzysta. Poprawny język.

Motyw żony w literaturze. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Kreacje żon w literaturze są niejednoznaczne - niektóre podtrzymują archetypy, natomiast inne łamią społeczne stereotypy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana i przejrzysta. Bogata treść i bibliografia.

Kobiety jako źródło nieszczęścia. Przedstaw na wybranych przykładach literackich

Ocena:
19/20
Teza: Literatura dostarcza nam wiele przykładów kobiet sprowadzających najczęściej na mężczyzn nieszczęście - od czasów mitologii po współczesność.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana, oparta na bogatej bibliografii. Dobry styl i interesujące wnioski.

Wizerunek złych kobiet w literaturze i sztuce. Przedstaw na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Literatów, malarzy i filmowców zawsze inspirowały kobiety niepokorne i złe, dlatego w sztuce odnajdujemy wiele wizerunków kobiet fatalnych.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oryginalna, oparta na niebanalnych przykładach. Zaznaczona jest indywidualność i własne przemyślenia autora.

Wizerunek kobiety w literaturze. Zanalizuj temat, odwołując się do utworów krajowych i zagranicznych

Ocena:
19/20
Teza: Kobieta i kobiecość to temat, który od zawsze pasjonował wielu artystów, dla wielu z nich kobieta była inspiracją do stworzenia dzieła.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje założenia tematu. Dobrze dobrana literatura i poprawnie sporządzony plan prezentacji.

Portrety kobiet w literaturze polskiej i światowej. Przedstaw na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Galeria portretów literackich kobiet jest niezwykle bogata, lecz mimo licznych rozbieżności można wyróżnić pewne wizerunki kobiet jakie zapisały się w literaturze na przestrzeni epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobrze skomponowana. Barwny i płynny język. W pełni zrealizowany temat prezentacji.

Różne koncepcje kobiecego piękna w literaturze i sztuce. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Od starożytności aż do czasów współczesnych obraz kobiety zmieniał się i przekształcał wraz z panującymi w danej epoce wyobrażeniami i inspiracjami.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca odwołuje się do licznych lektur i dziel sztuki. Sprawny język, bogata prezentacja.

Postać uwodzicielskiej kobiety w literaturze. Przedstaw na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Funkcjonowanie motywu uwodzicielki w literaturze.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, napisana płynnym stylem, przemyślana.

Portret kobiety w różnych epokach. Przedstaw w oparciu o przykłady z literatury i sztuki

Ocena:
19/20
Teza: Kobieta na piedestale w kolejnych epokach, w każdej z dziedzin literatury sztuki czy malarstwa.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca obszerna. Zawiera wiele przykładów. Poprawny styl i język.

Postacie kobiece w literaturze i sztuce. Porównaj wybrane bohaterki z różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Wiele bohaterek literatury, dzieł plastycznych i filmowych to postaci interesujące i ważne, wartościowe, czy też po prostu ciekawie ukazane.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta, poprawnie skonstruowana. Dobry styl wypowiedzi.

Wizerunek kobiety w literaturze i sztuce. Na wybranych przykładach przedstaw zagadnienie

Ocena:
19/20
Teza: Każdy artysta postrzega kobietę inaczej i dodaje jej inny, przez siebie zauważony walor, a niekiedy ukazuje jej wady.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna i przemyślana praca. Logiczne argumenty i dobry język.

Kobieta w literaturze i malarstwie. Przedstaw różne wizerunki, opierając się na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Głównym czynnikiem determinującym życie kobiety jest stopień jej niezależności.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni poprawna.

Literackie wizerunki kobiet. Omów zagadnienie na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Najciekawszy jest wizerunek kobiet złożonych, których natura obfituje w rażące sprzeczności i na ich przykładzie możemy podziwiać fascynujące oblicza kobiecej psychiki.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja standardowa. Przedstawia temat w pełni i dość zwięźle. Poprawny język.

Zmiana wizerunku kobiety na przestrzeni wieków. Przedstaw odwołując się do literatury i sztuki

Ocena:
19/20
Teza: W każdej epoce istniały muzy, które popychały poetów do tworzenia dzieł uwielbienia i zachwytu, malarzy do kreślenia portretów i aktów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana. W pełni ukazuje zmianę postrzegania kobiety na przestrzeni wieków. Poprawny język.

Świat kobiecych wartości. Przedstaw problem, odwołując się do wybranych utworów literackich

Ocena:
19/20
Teza: Dwoistość charakterów kobiet oraz ich świat wartości na podstawie wybranych utworów pozytywistycznych i dwudziestolecia międzywojennego.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca logiczna i przemyślana. Poszczególne argumenty przedstawiono przejrzyście. Poprawny język.

Wizerunek kobiety w romantyzmie. Przedstaw, odwołując się do wybranych lektur

Ocena:
19/20
Teza: Postacie kobiece w epoce romantyzmu były często eksponowane.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bogata w treści. W pełni odpowiada tematowi. Poprawny styl wypowiedzi.

Portret kobiety w literaturze polskiej. Przedstaw zagadnienie,odwołując się do wybranych przykładów

Ocena:
19/20
Teza: Zjawiskowość kobiecej natury nie uszła uwadze polskim pisarzom i poetom.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni poprawna. Na kilku przykładach prezentuje portret kobiety w utworach literackich. Poprawny konspekt prezentacji.

Kobieta matka, kobieta fatalna, kobieta bogini. Omów motywy na wybranych przykładach literackich

Ocena:
19/20
Teza: W literaturze zostały utrwalone między innymi wizerunki bogini, matki, kobiety fatalnej.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Różnorodne tematy, ciekawe przemyślenia.

Portrety kobiet w literaturze polskiej i obcej. Przedstaw na wybranych przykładach.

Ocena:
19/20
Teza: Kobiety jako obiekt uwielbienia, westchnień, pożądania i zazdrości.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca typowa. Oparta na powszechnie znanych lekturach.

Wizerunek ukochanej kobiety w romantycznej literaturze i epistolografii

Ocena:
19/20
Teza: Kobieta jako inspiracja twórczości poetyckiej, źródło natchnienia oraz przyczyna nieszczęść i zawodów miłosnych; przedstawiana głównie jako kochanka, matka, żona, jest obiektem uwielbienia, pożądania i zazdrości.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła, konkretna i na temat. Można by więcej uwagi poświęcić epistolografii.

Muza, żona, kochanka, matka. Różne sposoby kreowania postaci kobiet w literaturze. Omów ten problem na wybranych przez siebie przykładach dzieł literackich z różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Kobiety - bohaterki literatury - potrafią być jednocześnie różne i podobne.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bogata w przykłady, ukazuje jak różnorodne mogą być kobiety na przestrzeni epok.

Postacie kobiet w mitologii i Biblii. omów ich rolę i sposoby portretowania w wybranych utworach

Ocena:
19/20
Teza: Obydwa antyczne źródła kreują niepowtarzalne, często archetypiczne postaci kobiet.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca szeroko traktuje temat. Ukazuje kilka najbardziej archetypicznych wizerunków kobiet.

Postać kobiety fatalnej w literaturze polskiego pozytywizmu, Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego

Ocena:
19/20
Teza: Femme fatale polskiej literatury mają zgubny wpływ na mężczyzn i determinują ich losy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca świadczy o indywidualnym podejściu do tematu - wnioski. Poprawne argumenty i przedstawione ciekawie postacie.

Ewa nie tylko kusicielka. Przedstaw różne kreacje kobiet w literaturze

Ocena:
19/20
Teza: Literacki wizerunek zmieniał się od czasów ukazania biblijnej Ewy i zmienia się po dzień dzisiejszy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ukazuje kilka wybranych wizerunków kobiet.

Przedstaw różne portrety Polek na wybranych przykładach literackich. Zanalizuj wybrane utwory

Ocena:
19/20
Teza: Kreacje kobiet-Polek odnajdziemy w wielu epokach polskiej literatury.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ukazuje ciekawe wizerunki kobiet.

Kobieta błogosławieństwem czy przekleństwem dla mężczyzny. Rozważ problem, analizując na wybranych przykładach różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Różny wpływ płci pięknej na męskich przedstawicieli w literaturze.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat.

Motyw kobiety - muzy, natchnienia w sztuce i literaturze

Ocena:
19/20
Teza: Portrety kobiet, które dzięki swojej wyjątkowości zostały uwiecznione przez pisarzy i malarzy.

Ocena opisowa nauczyciela: Ciekawa praca pokazująca różnorodność ujęcia tematu.

Scharakteryzuj kobietę, jej życie i pragnienia, odwołując się do wybranych postaci literackich

Ocena:
19/20
Teza: Złożoność kobiecych wizerunków w pisarstwie XIX i XX wieku.

Ocena opisowa nauczyciela: Zwięzła praca opisująca trzy typy kobiece z literatury XIX i XX wieku.

Femme fatale. Kobieta fatalna w literaturze i sztuce

Ocena:
19/20
Teza: Rola femme fatale zostaje narzucona kobiecie przez samą ofiarę – mężczyznę.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja ciekawa, ukazująca spojrzenie na femme fatale z dwóch odmiennych perspektyw.

Motyw ciała kobiecego w literaturze i sztuce modernizmu

Ocena:
18/20
Teza: W literaturze i malarstwie ciało kobiece zostało było przedstawiane różnorodnie.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta i bogata w przykłady. Dobrze przedstawiony problem i wnioski.

Kreacje kobiet w literaturze polskiej i obcej. Omów, odwołując się do przykładów z różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Zarówno w polskiej, jak i obcej literaturze możemy dostrzec różnorodne portrety kobiet.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. Zawiera odpowiednio dobraną literaturę.

Kobieta jako literacka bohaterka. Przedstaw na wybranych przykładach z różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Kobieta uważana za uosobienie piękna, wdzięku i wrażliwości, stała się wdzięcznym tematem dzieł literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. Kolejne argumenty ułożone zostały w logiczna całość.

Kobieta demon, kobieta wamp, kobieta fatalna. Omów na przykładzie wybranych tekstów literackich

Ocena:
18/20
Teza: Tajemniczość, piękno, zagadkowość, niedostępność kobiety fatalnej niszczy mężczyzn i jednocześnie jest źródłem fascynacji literackich na przestrzeni wieków.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja napisana lekkim piórem. Poprawny język i styl wypowiedzi. Zwięzłość i logika argumentacji.

Przykłady zmiennych i tajemniczych kobiet w literaturze. Przedstaw, odwołując się do znanych ci utworów

Ocena:
18/20
Teza: W literaturze możemy spotkać się z połączeniem portretów kobiety złej i dobrej.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. W przejrzysty sposób ukazuje wizerunki trzech kobiet w literaturze.

Wizerunek kobiety w Biblii. Scharakteryzuj i porównaj różne bohaterki historii z Nowego i Starego Testamentu

Ocena:
18/20
Teza: W Biblii możemy odnaleźć zarówno pozytywne jak i negatywne wizerunki kobiet.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa. Zawiera zaskakujące wnioski. Oryginalne podejscie do tematu.

Funkcje kobiet w literaturze Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego. Przeanalizuj, opierając się na wybranych utworach

Ocena:
18/20
Teza: Kreacje i funkcje bohaterek kobiecych okresu Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego były zróżnicowane.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna praca. Napisana dobrym językiem, przejrzyste argumenty.

Inspirujące i irytujące kobiety. Przedstaw ich wizerunki, opierając się na literaturze i własnych przemyśleniach.

Ocena:
18/20
Teza: Od stuleci kobiety stanowią źródło natchnienia dla artystów, głównie mężczyzn.

Ocena opisowa nauczyciela: Trafny dobór cytatów. Praca przemyślana i ciekawa. Poprawny styl.

Bogactwo wizerunków kobiet w literaturze, różnorodność ich osobowości i barwność postaci

Ocena:
18/20
Teza: Literatura bez kobiet byłaby uboższa, są one tak różnorodne i występują w tak niezwykłych rolach, że trudno tę wielość portretów ogarnąć.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zgrabna, napisana płynnym językiem. Dobrze dobrana literatura. Zwięzłe argumenty.

Porównaj utrwalone w literaturze archetypy bohaterek, odwołując się do wybranych tekstów kultury romantycznej i młodopolskiej

Ocena:
18/20
Teza: Zjawiskowość kobiecej natury nie uszła uwadze artystom – malarzom, muzykom, pisarzom, poetom, którzy przez kolejne wieki i epoki, próbowali doścignąć i poznać w pełni kobietę, ulegając jej wpływom.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni poprawna. Właściwie dobrana literatura i argumenty.

Na podstawie wybranych wierszy współczesnej poetki przedstaw portret kobiety naszych czasów

Ocena:
18/20
Teza: Agnieszka Osiecka w swojej twórczości literackiej, pokazała nie tylko swoje oblicze, ale obraz wszystkich współczesnych Polek.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca pomysłowa. Ciekawe przykłady z twórczości Osieckiej.

Wpływ kobiet na wybory bohaterów literackich. Omów na wybranych przykładach z różnych epok literackich

Ocena:
18/20
Teza: Kobiety w literaturze często wywierały zgubny wpływ na mężczyznę.

Ocena opisowa nauczyciela: Motyw kobiety przedstawiony w ciekawy sposób. Poprawny język i styl.

Porównaj sposoby kreowania portretów kobiet w literaturze i malarstwie na podstawie analizy wybranych przykładów

Ocena:
18/20
Teza: W literaturze i malarstwie możemy odnaleźć bardzo wiele portretów kobiet.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła, konkretna.

Julia Capuletti jako ponadczasowa bohaterka w literaturze i sztuce. Omów temat na podstawie wybranych dzieł literackich oraz tekstów kultury

Ocena:
17/20
Teza: Julia Capuletti jest bohaterką do której odwołują się artyści po dzień dzisiejszy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oryginalna. Ukazuje nawiązania do postaci Julii w literaturze, filmie i musicalu.

Kobieta w renesansie. Przedstaw na wybranych przykładach z literatury i sztuki

Ocena:
17/20
Teza: Kobiety traktowane są nie tylko jako przedmiot westchnień i miłości zmysłowej, ale także jako symbol niezwykłej harmonii, cnoty i piękna, co inspiruje artystów na całym świecie do dziś.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca dobra, choć powierzchowna. Zbyt mało rozbudowane argumenty.

Motyw kobiety w literaturze. Przedstaw jego funkcjonowanie w wybranych dziełach

Ocena:
17/20
Teza: Obraz kobiety jako temat poruszany przez wielu artystów we wszystkich epokach literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. W pełni realizuje temat.

Przedstaw różnorodne sposoby ujęcia motywu kobiety, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
17/20
Teza: Motyw kobiety jest szeroko rozpowszechniony w literaturze.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. Bardzo zwięzła. Drobne usterki językowe.

Kobieto! Puchu marny... Zaprezentuj najciekawsze Twoim zdaniem portrety kobiet w literaturze

Ocena:
17/20
Teza: W literaturze możemy odnaleźć bardzo wiele portretów kobiet. Są one opisywane jako dzielne bohaterki, pełne poświęcenia i odwagi, ale także jako puste, naiwne lekkomyślne trzpiotki. W swojej pracy chciałbym/chciałabym przedstawić portrety ko

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwarta. Skrótowo ukazuje kilka portretów oryginalnych kobiet. Napisana na przeciętnym poziomie.