Akceptujemy karty:

akceptowalne karty

Payu:

płatności
szybki kontakt
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motywy religijne


Postawa franciszkańska w literaturze. Wskaż jej obecność w literaturze różnych epok

Ocena punktowa: 20/20
Liczba stron: 5
Bibliografia: TAK
Ramowy plan: TAK

Multimedia:
brak



Określenie problemu:

Znaczenie idei Świętego Franciszka w literaturze.

„Franciszku jakżeś Ty odgadł,

że Bóg w nieskończoność rozciągnięty,

mieszka cichutko pod korzeniem dębu,

dziś już spod prawa wyjęty.

Albo kto Ci powiedział, kiedyś ty po górach chodził,

że Ty i kwiaty, że was Bóg urodził?

Patrzę, bo tak Ci ładnie w tym worku, tylko zastanawiam się dlaczego

Bóg od ośmiu długich wieków, nie dał Ci butów i worka lepszego?”

(tekst piosenki religijnej)



Drugie tysiąclecie chrześcijaństwa można nazywać tysiącleciem franciszkańskim, ponieważ duch św. Franciszka z Asyżu przez ponad osiem wieków ubogacał, ożywiał i fascynował wielu ludzi. Franciszek pociągnął za sobą rzeszę, która zapragnęła żyć Ewangelią, przekazywać ją światu, czy po prostu naśladować pokornego Świętego z jego miłością do Boga, ludzi i przyrody. Święty Franciszek, a więc Franciszek Bernardone, urodził się w umbryjskim mieście - Asyżu. Data jego narodzin nie jest dokładnie znana - źródła podają, iż miało to miejsce w 1181 lub 1182 roku. Jego ojciec, Piotr Bernardone był kupcem, dlatego Franciszek prowadził bardzo dostatnie i beztroskie życie. W bitwie pod Ponte San Giovanni został wzięty do niewoli, a następnie uprowadzony do Perugii i uwięziony. Gdy go zwolniono i wrócił do Asyżu nagle zachorował. Był to przełomowy moment w jego życiu, skutkiem czego postanowił wziąć udział w wyprawie krzyżowej Wówczas przyśnił mu się dziwny sen. Kiedy zatrzymał się w Spoleto, Pan spytał go we śnie: „Franciszku, komu chcesz służyć - Panu czy słudze?”. Od tego czasu wszystko się zmieniło. Franciszek opuścił rodzinny dom i rozpoczął życie według Ewangelii, pełne ascezy, wyrzeczeń i modlitwy. Tego samego roku, modląc się w kościele św. Damiana, usłyszał głos Chrystusa mówiącego: „Franciszku, idź i odnów mój dom, bo popada w ruinę.”. Potem kolejno odnowił kościół św. Damiana, a następnie kościółek Matki Bożej Anielskiej w Porcjunkuli, cały czas żyjąc w pokorze i ubóstwie. Wędrując po Włoszech głosił kazania i gromadził swoich naśladowców. Współtowarzyszy ciągle przybywało, więc Franciszek ułożył na podstawie Ewangelii krótką regułę, którą niebawem zatwierdził papież Innocenty III. Bracia wędrując głosili nauki Chrystusowe i troszczyli się o najuboższych i skrzywdzonych przez los. Sami żyli wyłącznie z ofiarowanej im jałmużny, nie gromadzili nic z dóbr doczesnych, nawet jedzenia. W 1212 r. habit z rąk św. Franciszka otrzymała późniejsza św. Klara Favarone di Offreduzzo – założycielka Zakonu Ubogich Pań (tzw. klarysek), których reguła była najbardziej surowa (chodziły boso, sypiały na ziemi i przestrzegały ciągłego postu). Rok później Franciszek założył pustelnię na górze La Verna. W 1221 r. udał się do Egiptu, a potem zwiedził Syrię i miejsca święte w Palestynie. Zawiadomiony o problemach w zakonie, wrócił do Włoch. Potem opracował zasady życia chrześcijańskiego dla świeckich, tworząc tym samym III zakon (tzw. tercjarzy). Na święto Bożego Narodzenia jako pierwszy w historii kościoła przygotował Pasterkę i żłóbek w Greccio (1223 r.). Przed Wielkanocą odbywał czterdziestodniowy post, na wzór Chrystusa, na górze La Vernie, który to zaowocował mistyczną wizją i naznaczeniem stygmatami. Zmarł 3 października 1226 r., a pochowano go w kościele św. Jerzego w Asyżu.


strona:    1    2    3    4    5