Akceptujemy karty:

akceptowalne karty

Payu:

płatności
szybki kontakt
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw kobiety


Obraz kobiet w XIX i XX wieku w literaturze

Ocena punktowa: 20/20
Liczba stron: 5
Bibliografia: TAK
Ramowy plan: TAK

Multimedia:
brak



Określenie problemu:

Wizerunki bohaterek literackich w pisarstwie XIX i XX wieku były niesłychanie złożone.

W każdej epoce odnajdziemy cały wachlarz kobiecych postaci. Przedstawiane były jako anielice, femme fatale, muzy, trzpiotki, „lalki salonowe” czy istoty ezoteryczne. Z pewnością każda z wykreowanych przez literaturę postaci miała odmienne pragnienia, różne także były ich losy. Zależało to głównie od prądów danej epoki. Jedne skupiały się na kobiecej powierzchowności, nie wnikając w głąb duszy, inne z wnikliwością przyglądały się psychice przedstawicielek płci pięknej. Obraz kobiet stał się bardziej złożony wraz z emancypacją, a także rozwojem powieści w dziewiętnastym i dwudziestym wieku, która w szczegółowy sposób opisywała społeczeństwo, a także jego obyczajowość, nie pomijając kwestii dotyczących kobiet. Im bliższa nam epoka, tym dokładniejszy opis kobiecych przeżyć, a także sposobów patrzenia na świat i rolę w nim spełnianą. W swej prezentacji skupię się na utworach, które jednak pokazały szczegółowo kobiece wizerunki oraz ich złożoność.


Fascynację wyjątkową kobietą odnajdziemy w dramacie Adama Mickiewicza – IV części „Dziadów”. Poeta napisał ten utwór pod wpływem osobistych przeżyć. Kanwą utworu była jego wielka, niespełniona miłość do muzy - Maryli Wereszczakówny, którą poznał latem 1818 roku w Tuchanowiczach. Niestety Wereszczakówna była wówczas już zaręczona z hrabią Wawrzyńcem Puttkamerem. Maryla była natchnieniem Mickiewicza i obiektem westchnień, a także liryczną bohaterką, często adresatką jego utworów poetyckich. Odwiedzał ją w rodzinnym majątku jej rodziców. Wspólne spacery, wzajemne wyznania, bliskość serc i myśli, jaką oboje odczuwali bardzo zbliżyły młodych do siebie. Jak wskazują źródła, oboje byli uczuciowo zaangażowani, jednak presja rodziny dążącej do tego, by Maryla miała dostatnie i wygodne życie, sprawiła, że związek z poetą został przekreślony. Ukochana pisarza odeszła do innego mężczyzny, złamała serce i duszę zakochanego obłędnie Mickiewicza, oszukała go i niesprawiedliwie potraktowała. Potrafiła być bezwzględna, „ostro żartować” i niejednokrotnie nie zwracać uwagi na uczucia swojego adoratora. Maryla Wereszczakówna była kobietą, którą Mickiewicz postawił na piedestale, stworzył sobie jej obraz, który nie zawsze był zgodny z rzeczywistością. Dla niego była aniołem, boginią, ideałem wszelkich cnót, a tak naprawdę wyrachowaną, dbającą o siebie i własne interesy kobietą. To ona natchnęła poetę do stworzenia takich dzieł jak wspomniana IV część „Dziadów” czy wiersza „Do M***”.

strona:    1    2    3    4    5