Przedstaw jak postać buntownika jest kreowana w literaturze i innych dziedzinach sztuki
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw buntu


Przedstaw jak postać buntownika jest kreowana w literaturze i innych dziedzinach sztuki

Czym jest bunt? Słownik języka polskiego podaje dość prostą definicję, mianowicie, że jest to „sprzeciw, protest, opór”. Ale przeciw czemu? Przeciw czemuś, co jest nie po naszej myśli, co nie zgadza się z naszym światopoglądem. Jest to sprzeciw wobec zastanego świata, przybierający różne formy. Bunt to wyraz aktywnej postawy wobec zastanego świata, którą najczęściej przejawiają ludzie odważni, niebojący się wyrazić swego znania nawet wbrew temu co myśli większość. Literatura i sztuka od wieków fascynowały się postaciami buntowników i często przestawiały ich portrety. Powody buntu bywały bardzo różne, różne także były postawy buntowników. Jedni przeciwstawiali się złu panującemu na świecie, inni występowali przeciw Bogu, jeszcze inni poddawali się swoim marzeniom zapominając o zasadach rządzących w realnym świecie. W swojej prezentacji przedstawię kilka najciekawszych moim zdaniem postaci buntowników – bohaterów literatury i innych tekstów kultury.

Jednym z pierwszych marzycieli-buntowników, którzy zapomnieli o zasadach rządzących światem, oddając się swym marzeniom i beztrosce był mitologiczny Ikar. W „Mitologii greckiej” Parandowskiego w podrozdziale „Legendy Kreteńskie” możemy przeczytać mit o Dedalu i Ikarze. Ikar był synem Dedala - nadwornego artysty króla Minosa na wyspie Krecie, powszechnie cenionego konstruktora i wynalazcy. Tęsknota za ojczyzną była tak silna, że Dedal wraz z synem Ikarem mimo wcześniejszej odmowy króla, postanowili opuścić wyspę. Dopomóc w ucieczce miały, stworzone właśnie na potrzebę lotu, olbrzymie skrzydła wykonane z ptasich piór. Tuż przed odlotem ojciec przestrzegł Ikara, by ten nie leciał zbyt blisko słońca. Dedal leciał na przodzie, pokazując drogę synowi. Z ziemi, ze zdziwieniem spoglądali na nich rybak zakładający sieci, pasterz, oracz. Jednakże Ikar będąc pod wrażeniem wynalazku ojca mimo jego wcześniejszych ostrzeżeń wznosił się wyżej, i wyżej. I wówczas okazało się, iż przewidywania Dedala wcale nie były bezzasadne. Wosk, topiąc się, sprawił iż pióra zaczęły odpadać jedno po drugim. Ikar ostatecznie spadł do morza, zabijając się na miejscu. Scenę śmierci mitologicznego buntownika utrwalił miedzy innymi Piter Breughel na obrazie „Pejzaż z upadającym Ikarem”. Malowidło na pierwszym planie chłopa orzącego ziemię wołem, dalej widzimy sylwetkę pasterza strzegącego swych owiec, po morzu płynie jakiś okręt. W tle rozpościera się miasto. Gdy ogarniemy już wzrokiem cały obraz, nasuwa się na myśl pytanie - gdzie jest tytułowy Ikar? W prawym dolnym rogu płótna dostrzegamy dwie nogi wystające znad powierzchni wody oraz kilka opadających nad nimi ptasich piór. Tak właśnie ukazany Ikar - zostaje wręcz sprowadzony do elementu krajobrazu, wtapia się w tło, i jest niemalże niezauważalny. Kompozycja obrazu jest otwarta, użyto jasnych i nasyconych barw. Malarz, mimo tytułu obrazu, nie skupił się na postaci Ikara. Może to świadczyć o przyjetej przez artystę postawie – niechęci wobec marzycielstwa i buntowników. Autor, umieszczając na pierwszym planie sylwetkę pracującego chłopa, wyraża swoją pochwałę ciężkiej pracy. Na obrazie nikt nie wydaje się przejmować śmiercią młodego marzyciela. Obraz może być metaforą losu wszystkich buntowników – mimo iż ich postawa wyróżnia ich od pozostałych – często ich bunt nie zostaje dostrzeżony, a życie wokół toczy się dalej swoim utartym rytmem.

Czasem bunt jest wynikiem silnych, negatywnych doznań. Człowiek, nie mogąc pogodzić się z cierpieniem, obraca się przeciw panującym prawom, także przeciw prawom boskim. Z takim rodzajem buntu spotykamy się przy lekturze trenów Jana Kochanowskiego. Ten wybitny humanista opiewający wcześniej wielkiego Stwórcę, w chwili osobistego dramatu jakim była śmierć córki Urszuli, zadaje pytania o sens wiary. W „Trenie X” i „Trenie XI” wyraża postawę buntu i podobnie jak biblijny Hiob oczekuje od Boga odpowiedzi. Rozpacz ojca przekształca się w nie do końca dopowiedziany bunt przeciwko wyrokom Boga i ustanowionemu przez Niego porządkowi świata. Bunt ten równocześnie jest gorącą prośbą cierpiącego ojca, prośbą o ukojenie, o ulgę. Podmiot liryczny czuje się oszukany, skrzywdzony, porzucony przez Boga, któremu zawsze i wiernie służył.

„Tren X” ma formę pytań, z których każde następne jest krzykiem rozpaczy. Kochanowski poszukuje Urszulki niemal wszędzie, w zaświatach chrześcijańskich, pogańskich, mitologicznych, w Kosmosie. Jednak żadna odpowiedź nie jest wystarczająco pewna. W tej sytuacji, poeta zaczyna wątpić w istnienie zaświatów, życia pozagrobowego, a tym samym w istnienie Boga i dlatego mówi:
„Gdziekolwiek jest, jeśliś jest, lituj mej żałości”
Zwrot ten zawiera równocześnie podstawowe stwierdzenie egzystencjalne: „czy Bóg istnieje?” To pytanie wskazuje na załamanie się tej pełnej optymizmu wiary. „Tren XI” jest natomiast jednym wielkim krzykiem podmiotu nad niesprawiedliwością świata, którym rządzi Bóg, w którym nie liczą się żadne wartości, a nieobliczalna śmierć dosięga wszystkich. Kochanowski wyraża swój bunt poprzez zupełne zwątpienie w praworządność świata. I dlatego zadaje rozpaczliwe pytanie:
„Kogo kiedy pobożność jego ratowała?
Kogo dobro przypadku złego uchowała?”
pokazując, że światem nie rządzą prawa moralne, że króluje w nim zło i występek, a:
„Nieznajomy wróg jakiś miesza ludzkie rzeczy,
Nie mając ani dobrych, ani złych na pieczy”
Kim jest ten „wróg nieznajomy”? Czy to zły los, fatum? Bezpośredniej odpowiedzi w „Trenach” nie znajdziemy. W tych utworach poeta przede wszystkim zakwestionował fundamentalną zasadę boskiej sprawiedliwości. Według poety człowiek ich nie rozumie i nie jest w stanie się pogodzić.

Kolejną postacią, która próbowała przeciwstawić się panującym zasadom jest Tomasz Judym, główny bohater powieści Stefana Żeromskiego pt. „Ludzie bezdomni”. To lekarz medycyny, pochodzący z ubogiej warstwy społecznej. W dzieciństwie, wychowywany przez ciotkę doświadcza biedy i przemocy. Te przeżycia zdają się mieć decydujący wpływ na charakter i poczynania doktora. Poświęca on swoje życie biednym, których chce wyrwać z nędzy, jakiej sam doświadczył. Judym od początku musi stawiać czoła wszelkim przeciwnościom i jedynie dzięki własnemu uporowi i ambicji udaje mu się zdobyć wykształcenie. Jest on osobą o bardzo skomplikowanej osobowości. Sam autor napisał o nim: „chybiony pozytywista, romantyk realizmu, Hamlet dzisiejszy”.

Judym buntuje się przeciwko niesprawiedliwości społecznej, nędzy biedoty. Jest przeciwny postawom lekarzy, którzy leczą głównie ludzi bogatych, zajmują się ludźmi ze względu na ich stan majątkowy. Uważa, że lekarz powinien być lekarzem ludzi biednych, a nie tylko bogatych „ułatwiać życie bogacza, ażeby pospołu z nim dzielić okruchy zbytku; lekarz dzisiejszy – to lekarz ludzi bogatych”. Judym usiłuje buntować się przeciw egoizmowi warstwy, w której się znalazł w ramach „awansu” zawodowo- towarzyskiego. Jego buntownicza postawa zostaje po raz pierwszy odkryta w salonie dr Czernisza. Jednak postulaty Judyma dotyczące poprawy warunków życia biedoty czy też oskarżenia wobec lekarzy wywołują wśród nich tylko oburzenie. Niechęć środowiska zawodowego do bohatera i jego skłócenie z otoczeniem, powodują, że jest samotny w swoich dążeniach. Coraz bardziej osamotniony i niezrozumiany przez innych, postanawia całkowicie poświecić się i zostać lekarzem najuboższych. Równocześnie staje przed możliwością znalezienia szczęścia rodzinnego i założenia własnego domu. Może związać się z kochającą go Joasią, lecz miłość jej jest przez niego postrzegana jako potencjalne zagrożenie, które może być utrudnieniem w realizacji jego drogi życiowej. Postanawia być sam, aby nikt nie mógł go powstrzymać w pracy dla idei: „nie mogę mieć ani ojca, ani matki, ani żony, ani jednej rzeczy, którą bym przycisnął do serca z miłością, dopóki z oblicza ziemi nie znikną te podłe nory, muszę wyrzec się szczęścia, muszę być sam jeden, żeby obok mnie nikt nie był, nikt mnie nie trzymał”. Jedynie samotność jest według niego gwarancją całkowitego oddania się idei. W końcu zostaje całkowicie opuszczony, sam, niby rozdarta sosna, rosnąca na piaszczystym brzegu kopalnianego zawaliska, na której spoczęły jego oczy po rozstaniu z Joasią. Sosna jest symbolem jego rozdartej duszy po tym rozstaniu. Judym jest „romantycznym organicznikiem”, łączy w sobie romantyczny bunt przeciw krzywdzie, ideę poświęcenia i samotnej walki z pozytywistycznym kultem pracy i nauki.

Jednym z ważniejszych sprawdzianów dla człowieczeństwa jest to, jaką postawę przyjmuje się wobec zła. Można je akceptować, lub udawać, że się go nie dostrzega, można też aktywnie zbuntować się przeciwko niemu. Taką właśnie postawę reprezentuje Bernard Rieux, główny bohater „Dżumy” Alberta Camusa. Jako lekarz ma świadomość, że dżumy, która w utworze symbolizuje wszechobecne zło, nie pokona, a mimo to nie waha się jej sprzeciwić, podjąć z nią walki. Filozofia doktora stawia go po stronie ludzi, jego moralność i etyka zawodowa popychają go do walki z chorobą, walki, która wymaga dużego poświęcenia, pracy, a jej efekty są niewielkie. Rieux przyjmuje buntowniczą, prometeistyczną postawę, którą udowadnia, że nie należy być biernym w obliczu zagrożenia, że nie tylko, jako lekarz, jest się zobowiązanym dbać o drugiego człowieka znajdującego się w skrajnej potrzebie. To osoba silna, która swą zapałem, humanitaryzmem budzi podziw i szacunek, staje się wzorem. Bernard poświęca całą własną energię w walce z dżumą, dając tym samym przykład niesamowitej miłości wobec ludzi i wiary w siłę dobra, wiarę w człowieka. Rieux jest buntownikiem bezkompromisowo stawiającym czoło złu, cierpieniu, zarazie. Bierny nie pozostaje także Jean Tarrou, który jako pierwszy zaproponował Bernardowi pomoc w walce z dżumą. Jean przyjechał do Oranu kilka tygodniu przed wybuchem epidemii, pomaga Rieux, organizując pomocnicze oddziały sanitarne. Odznacza się niesamowitym zapałem i chęcią niesienia pomocy innym. Bohater ten, który sam przeżył w młodości silny wstrząs dowiadując się, że jego ojciec uczestniczy w egzekucjach ludzi jest przekonany o konieczności walki z dżumą jak z każdym złem. Tarrou untuje się przeciwko śmierci, uważa, że nikt nie ma prawa odbierać drugiemu człowiekowi życia, nawet za cenę najwyższej prawdy czy idei. Pomaga zarażonym w Oranie, ponieważ uznaje, że nie udzielenie pomocy potrzebującym jest akceptowaniem zła. Na przekór wszystkim przeciwnością pragnie zostać świętym, lecz bez Boga, w którego nie wierzy. Przejawia altruistyczną postawę, buntuje się dla dobrej sprawy i bezinteresownie ratuje ludzkie życie. Tarrou jak najbardziej prezentuje „prometejską” postawę, poświęca się dla ratowania życia zadżumionych, a w momencie, gdy choroba wycofuje się, on zostaje zarażony i umiera. Odchodzi w spokoju, spełnił swój obowiązek walki ze złem, a jego osoba pozostała w pamięci wielu ludzi, przede wszystkim samego Rieux, dla którego stał się on najlepszym przyjacielem.

Barokowy malarz - Peter Paul Rubens często na swoich obrazach przedstawiał mitologiczne sceny i postaci. Jedną z nich jest Prometeusz - tytan uznawany przez niektóre mity za twórcę ludzkości. Bohater, widząc bezbronność człowieka, wykradł bogom ogień i ofiarował go ludziom, dzięki czemu stali się silniejsi i mądrzejsi. Czynem tym przeciwstawił się władcom Olimpu, za co został surowo przez nich ukarany - z rozkazu Zeusa zostaje przykuty do skalnej ściany, a jego wciąż odrastającą wątrobą żywi się nadlatujący sęp. Bohaterowi temu przez to, czego dokonał można przypisać miano buntownika i bezinteresownego dobroczyńcy ludzkości, którego historia stała się podstawą wielu interpretacji literackich i malarskich. Na obrazie Rubensa „Prometeusz skowany” widzimy moment odbywania przez Prometeusza kary. Malowidło zainspirowane zostało wizytą Rubensa we Włoszech gdzie ujrzał kolory i majestatyczne formy które zastosował właśnie w tym dziele. Obraz powstał pomiędzy 1611 a 1612. Centralną część obrazu stanowi ciało przykutego do skały tytana, oraz drapieżny ptak, który żywi się jego wątrobą. Ciało przedstawione jest w nienaturalnej postaci. Bohater wydaje się zwijać z bólu i cierpienia. Na ciemnym i niewyraźnym tle obrazu wyraźnie zaznacza się sylwetka Prometeusza. Dominuje także postać olbrzymiego orła, który od wieków symbolizuje potęgę i władzę. Malarz może sugerować, że wobec wielkości bogów i wyznaczonych przez nich praw człowiek jest nikim, musi poddać się nawet najstraszniejszym rozkazom, a bunt przeciw prawom spotka surowa kara.

Postacie buntowników występują również często na szklanym ekranie. Film „Buntownik z wyboru” Vana Santa opowiada historię młodego niepokornego dwudziestoletniego woźnego pracującego na Uniwersytecie Harvarda Willa Hunting, w postać którego wcielił się Matt Damon. Młodzieniec, mimo wykonywanego zawodu, przejawia niezwykłe matematyczne zdolności. Pewnego dnia odkrywa je profesor matematyki - Gerald Lambeau. Pragnie pomóc chłopakowi w doskonaleniu swych umiejętności, jednak ten nie należy do „grzecznych chłopców”. Często popada w konflikt z prawem a z opresji ratuje go wspomniany wykładowca. Kiedy chłopak trafia do więzienia i zostaje skazany za sprowokowanie bójki, nie ma wyboru - musi zgodzić się na udzielanie się na uczelni w zamian za poręczenie profesora i wyjście z więzienia. Kolejni psychoterapeuci, którzy mają spróbować wpłynąć na postępowanie Willa, odchodzą po zaledwie kilku minutach spędzonych w towarzystwie tego nieokrzesanego buntownika. W końcu bohater trafia pod opiekę psychoterapeuty - Seana Maguire, którego zagrał Robin Williams. Chłopakiem kierują emocje, nie potrafi wybrać, co jest dla niego najlepsze. Łamie konwenanse, rezygnuje z pracy nad własną psychiką i umysłowymi umiejętnościami. Odrzuca propozycje pracy dla amerykańskiego rządu porzuca też dziewczynę, która na wieść o tym wyjeżdża. Szczęśliwie jednak chłopak, zdławiwszy w sobie młodzieńczy bunt, osiąga wewnętrzną równowagę psychiczną i wyrusza śladami utraconej kobiety, by odzyskać jej względy. Will to przykład współczesnego buntownika, który sam pragnie pokierować swoim życiem. Nie kusi go kariera naukowa, ani praca dla ważnych instytucji. Za wszelka cenę próbuje zachować niezależność. Dopiero miłość sprawia, że porzuca maskę wiecznego buntownika, dojrzewa, postanawiając porzucić dotychczasowe życie.

W prezentacji przedstawiono bardzo różnorodne wizerunki buntowników. Każdy z nich miał inne powody, by przeciwstawić się zastanym regułom i prawom, podważyć istniejący porządek. Są wśród nich tytani, którzy buntują się przeciw bogom w imię dobra ludzkości, jest cierpiący ojciec, który po stracie ukochanego dziecka podważa zasady boskiej sprawiedliwości. Innymi powodami buntu mogą być marzycielstwo, chęć zachowania niezależności, czy też odwaga przeciwstawienia się złu i niesprawiedliwości. Poprzez nietuzinkowość przedstawionych buntowników autorzy stworzyli niepowtarzalne i bardzo różnorodne dzieła. Ilość postaci występujących w tekstach kultury, którzy przyjęli buntowniczą postawę świadczy o atrakcyjności tego motywu. O wiele ciekawiej przedstawiać postać, która wyróżnia się z tłumu, przeciwstawia się konwencjom, niż przeciętnego bezbarwnego człowieka.

strona:    1    2    3    4    5  





Niepogodzeni ze światem. Zanalizuj źródła i formy buntu bohaterów literackich odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jest zjawiskiem złożonym, ma różne przyczyny i przyjmuje różne formy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Prezentowane argumenty potwierdzają tok myślenia autora. Utwory dobrane z rozmysłem. Styl wypowiedzi poprawny

Różne kreacje bohatera zbuntowanego w literaturze. Omów zagadnienie analizując wybrane teksty

Ocena:
20/20
Teza: Próba odnalezienia różnic i cech wspólnych bohaterów zbuntowanych na przykładzie literatury różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dobra. Autor odnalazł w literaturze najbardziej charakterystyczne obrazy bohaterów zbuntowanych, a zderzenie tych postaci prowadzi do interesujących wniosków.

Buntownicy w literaturze różnych epok i filmie

Ocena:
20/20
Teza: W historii filmu i literatury możemy odnaleźć różnorodne obrazy buntowników. Wszystkich ich łączy niezgoda na zastaną rzeczywistość, a dzieli forma i źródła buntu.

Ocena opisowa nauczyciela: 20 punktów - prezentacja poprawnie skonstruowana. Ciekawy dobór argumentów, rozbudowane wnioski. Na uwagę zasługują starannie dobrane cytaty.

Młodzi gniewni. Czy są światu potrzebni? Rozważania oprzyj na tekstach literackich i zjawiskach kulturowych

Ocena:
20/20
Teza: Buntownicy zmieniając przestrzeń wokół siebie, zmieniają świat. Są światu bardzo potrzebni.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dojrzała. Argumentacja przeprowadzona wzorowo. Zapadające w pamięć wnioski. Brawo. 20 punktów.

Motyw buntu w literaturze. Przedstaw na podstawie postaci Giaura, Cezarego Baryki i Wertera.

Ocena:
20/20
Teza: Trzech bohaterów – Werter, Giaur i Baryka – daje odmienne ujście swojej niezgodzie na otaczającą rzeczywistość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Poprawna konstrukcja i wnioski.

Bunt jako przykład aktywnej postawy wobec świata. Rozwiń temat na przykładzie wybranych utworów literackich.

Ocena:
20/20
Teza: „ A ludzie mych wierszy słuchając powstają I wilki wychodzą żenującą zgrają...Powołał mnie Pan. Na bunt”

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. W pełni realizuje założenia.

Bunt i ofiara - świadectwo wrażliwości, konieczność, przejaw szaleństwa. Mój sąd o wybranych bohaterach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Buntownicy są jednymi z nielicznych ludzi, którzy potrafią iść pod wiatr życiowych problemów i uparcie dążyć do postawionych sobie celów, często płacąc za to wysoką cenę.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca kompletna, ciekawie ukazane argumenty i wnioski.

Bunt i pokora jako sposoby zachowań człowieka wobec Boga. Przedstaw ich literackie ujęcia, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: W literaturze odnajdujemy wiele obrazów zachowań buntowniczych i pokornych względem Boga.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca konsekwentnie realizuje temat. W pełni poprawna argumentacja.

Niepogodzeni ze światem. Przedstaw wybrane sylwetki bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych na podstawie analizy utworów z dwóch epok literackich

Ocena:
20/20
Teza: W wyniku odmienności bohaterowie niepogodzeni ze światem często są niezrozumiani i odrzucani.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oparta jest na epoce romantyzmu i dwudziestolecia międzywojennego. Pokazuje złożoność i różnorodność wykorzystania motywu buntu.

Bunt jako odwieczne pragnienie wolności. Omów na przykładach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jest naturalną reakcją na próbę ograniczenia lub odebrania wolności.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w ciekawy sposób pokazuje złożoność problemu wolnosci i różne jej aspekty.

Bunt wielkiego indywidualisty. Analizując postawy różnych bohaterów literackich z różnych epok, porównaj portrety buntowników

Ocena:
20/20
Teza: Losy wielkich indywidualności literackich, które stać było na przeciwstawienie się innym, zamanifestowanie swej niezgody na otaczającą rzeczywistość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca pokazuje kilku ciekawych, odmiennych bohaterów, którzy nie bali się powiedzieć - nie. Poprawny plan i bibliografia.

Różne źródła i formy buntu. Omów zagadnienia, poddając analizie odpowiednio wybrane przykłady literackie z dwóch/trzech wybranych epok. Uwzględnij kontekst historyczny i literacki.

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jako jedna z najgwałtowniejszych reakcji na rzeczywistość. Zaprezentowanie różnych rodzajów buntu, poddając analizie odpowiednio wybrane przykłady literackie z dwóch/trzech wybranych epok literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wyczerpująco realizuje temat. Poprawnie dobrane argumenty i czytelnie przedstawione wnioski.

Przedstaw jak postać buntownika jest kreowana w literaturze i innych dziedzinach sztuki

Ocena:
20/20
Teza: Literatura i sztuka od wieków fascynowały się postaciami buntowników i często przestawiały ich portrety.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w ciekawy sposób realizuje temat. Ukazuje bardzo różnorodne formy buntu.

Bunt młodych w różnych epokach literackich. Omów jego przyczyny i konsekwencje na wybranych przykładach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Przykłady literackie pokazują, że chociaż bunt wynika często ze szlachetnych pobudek, zazwyczaj kończy się klęską bohatera.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja napisana w przystępny sposób, oparta na lekturach z rożnych epok. Konsekwentna argumentacja i wnioski.

Bunt wobec Boga jako postawa bohatera literackiego. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Istota i sens buntu bohaterów literackich wobec Boga.

Ocena opisowa nauczyciela: Dobrze skonstruowana prezentacja, liczne odwołania do literatury, dogłębna analiza problemu. Język i styl wypowiedzi poprawny.

Dlaczego się buntują? Przedstaw literackie portrety bohaterów niepokornych i niepogodzonych ze światem.

Ocena:
19/20
Teza: Bunt jako podstawa egzystencji wielu bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Dobrze dobrana bibliografia, ciekawy wybór argumentów. Język i styl wypowiedzi wymaga dopracowania

Aby istnieć, człowiek musi się buntować (A. Camus). Omów źródła i sens buntu na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Bunt jest niezgodą na zastaną rzeczywistość. Tylko jednostki silne, a jednocześnie wrażliwe są zdolne do buntu.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dojrzała, ciekawe wnioski, rozbudowane argumenty. Język i styl wypowiedzi poprawny.

Czy młodzi buntownicy są światu potrzebni? Omów problem na wybranych przykładach z literatury

Ocena:
19/20
Teza: Przyczyną buntu bohaterów literackich jest ich sprzeciw na zastaną rzeczywistość. Młodzi buntownicy są światu bardzo potrzebni, gdyż to oni dają sygnał do zmian.

Ocena opisowa nauczyciela: Wypowiedź rozbudowana, dogłębna analiza problemu. Można popracować nad ciekawszym wstępem.

Dlaczego się buntują? Omów przyczyny buntu bohaterów literackich

Ocena:
19/20
Teza: Przyczyn buntu jest tak wiele, jak wielu jest buntowników.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dobra. Trafne argumenty, umiejętnie dobrane cytaty, ciekawe podsumowanie

Prometeusz i szatan. Motyw buntu w literaturze różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Motyw buntu był często wykorzystywany przez pisarzy różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo obszerna. Szczegółowo omawia poszczególne utwory. Bogata bibliografia.

Literackie sposoby kreowania bohaterów zbuntowanych. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Portrety bohaterów zbuntowanych, których sprzeciw miał głębsze znaczenie.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta, ciekawa literatura przedmiotu. Płynny język wypowiedzi.

Różne źródła buntu w literaturze romantycznej

Ocena:
19/20
Teza: Romantyczny bunt miał wiele źródeł i wiele różnorodnych konsekwencji.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca obszernie ukazuje różne źródła buntu w literaturze romantycznej. Poprawny konspekt pracy.

Bunt jako forma sprzeciwu na panującą rzeczywistość, omów na przykładach.

Ocena:
19/20
Teza: Bohaterowie, którzy mieli odwagę zbuntować się przeciwko otaczającej ich rzeczywistości.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w zwięzły i logiczny sposób ukazuje wybrane przykłady buntowników.

Przedstaw różne formy manifestacji buntu romantycznego w wybranych utworach

Ocena:
19/20
Teza: Poszczególni bohaterowie romantyczni buntowali się przeciw Bogu, światu, uczuciom, zaborcy czy niesprawiedliwości zastanej rzeczywistości.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przedstawia różne rodzaje romantycznego buntu.

Niepogodzeni ze światem. Przedstaw literackie portrety bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych

Ocena:
18/20
Teza: Buntownik jako silny indywidualista.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Szczegółowo opisane losy wybranych buntowników uzupełniają ciekawe cytaty.

Buntownik z wyboru. Różne kreacje bohatera zbuntowanego w literaturze różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Buntownik, który walczy w słusznej sprawie, jest zawsze zwycięzcą.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra. Koncepcja pracy przemyślana. Na uwagę zasługuje duża liczba trafnych cytatów.

Na wybranych przykładach literackich przedstaw problem konfliktu pokoleń

Ocena:
18/20
Teza: Bunt sprzyja toczeniu nieustannej wojny miedzy młodością i starością, ale to także prowadzi do rozwoju i postępu ludzkości.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna i przejrzysta praca. Dobrze dobrana literatura przedmiotu i podmiotu.

Bohater cierpiący, zbuntowany, niezgadzający się na otaczający go świat. Przedstaw temat na wybranych przykładach literackich.

Ocena:
18/20
Teza: Bohater cierpiący, zbuntowany i niezgadzający się na otaczający świat jest zdeterminowany, a pomimo tego, nie zawsze wygrywa.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, dobrze skonstruowana. Momentami można popracować nad stylem, pogłębić zawarte argumenty.

Bohater zbuntowany. Przedstaw i porównaj literackie portrety bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych odwołując się do wybranych przykładów z literatury

Ocena:
17/20
Teza: Bunt jest jednym z ważniejszych motywów w literaturze. Można odnaleźć wiele cech wspólnych niepogodzonych ze światem bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Dobra analiza wybranych postaci literackich, udana próba porównania ich najważniejszych cech. Język wypowiedzi wymaga wygładzenia.

Bunt jako wyraz aktywnej postawy wobec świata. Przedstaw na wybranych przykładach literackie portrety bohaterów zbuntowanych iwyalienowanych

Ocena:
17/20
Teza: Bunt wynika z potrzeby zmiany, udoskonalenia siebie i świata.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna, dobry dobór argumentów. Pogłębienia wymaga jedynie zakończenie.