Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw bohatera romantycznego


Różne wcielenia bohatera romantycznego. Dokonaj porównania na podstawie wybranych przykładów z literatury polskiej i obcej

Temat: Różne wcielenia bohatera romantycznego. Dokonaj porównania na podstawie wybranych przykładów z literatury polskiej i obcej.
Dzień dobry Państwu
Celem mojej prezentacji jest omówienie różnych wcieleń bohatera romantycznego. W swojej prezentacji nawiążę do utworów klasyków romantyzmu: „Giaura” Georga Byrona, „Cierpień młodego Wertera” Johanna Wolfganga Goethego oraz dwóch polskich utworów: „Konrada Wallenroda” napisanego przez Adama Mickiewicza oraz „Kordiana” stworzonego przez Juliusza Słowackiego.
Epoka romantyzmu była czasem ludzi wybitnych. Zarówno twórcy jak i kreowani przez nich bohaterowie wyrastali ponad przeciętność. Romantyzm to epoka w historii sztuki europejskiej trwająca od lat 90-tych XVIII wieku do połowy XIX wieku.Naczelnym hasłem romantyzmu była dominacja uczucia nad rozumem. „Miej serce i patrzaj w serce” wzywał w wierszu stanowiącym manifest polskich romantyków – w Romantyczności – Adam Mickiewicz. Epoka, w której nie mierzono „zamiar podług sił” lecz „siły na zamiary” musiała wytworzyć specyficzny typ bohatera oraz doprowadzić do wielu buntów. Typowy romantyczny bohater literacki to buntownik, motywowany wielkimi namiętnościami, takimi jak miłość lub nienawiść. Bohater ten charakteryzuje się nieprzeciętnością, konfliktowością, samotnie buntuje się przeciw normom społecznym lub walczy w obronie ojczyzny. Najważniejszym uczuciem dla romantyka jest miłość, przeważnie nieszczęśliwa i tragiczna, zawsze jednak wszechogarniająca i wszechpotężna. W swoim życiu musi przeżyć wielkie nieszczęście prowadzące do przemiany duchowej.
Twierdzi się, że romantyzm wypracowała dwa typy bohaterów: werteryczny i bajroniczn. Jednak każdy twórca tej epoki dostosowywał swojego bohatera do potrzeb utworu. Stąd mnogość różnych koncepcji i kreacji.
Dwoma klasycznymi typami bohaterów romantycznych byli Werter Johanna Wolfganga Goethego i Giaur Georga Byrona. Ten pierwszy – Werter – stanowi archetyp romantycznego kochanka. Młody, dobrze wykształcony, nie akceptujący konwenansów społecznych zakochuje się w Lotcie – dziewczynie, która już ma narzeczonego, co powoduje, że miłość Wertera jest uczuciem nie mogącym znaleźć spełnienia. Cechami charakterystycznymi tego bohatera są: uczuciowość, postrzeganie świata przez pryzmat marzeń i literatury, życie w kulcie przyrody i dostrzeganie piękna matury, wyznawanie kultu miłości, zbuntowanie wobec świata, życie w samotności, przeświadczenie o bezsensie egzystencji oraz popadnięcie w obłęd i popełnienie samobójstwa.
Nieco inną osobowością jest Giaur. Z Werterem łączy go życie w osamotnieniu, przeżywanie bólu istnienia, kierowanie się w życiu nie rozsądkiem a uczuciami oraz doświadczenia związane z nieszczęśliwą miłością. Różni go tajemniczość, skłonność do zemsty i aktywne dążenie do realizacji własnych planów. Najkrócej ujęłabym to następująco: Werter lubił wzdychać, dla Giaura najważniejsze było wywarcie zemsty”.
Konrad Wallenrod jest jednym z najbardziej znanych bohaterów romantycznych w Polsce. Posiada dużo cech typowego bohatera epoki. Samotny, kierujący się uczuciami, przeżywający nieszczęśliwą miłość kończy swoje życie samobójstwem. Podobnie jak Giaur dąży do zemsty i swoje plany realizuje z żelazną konsekwencją. Jednocześnie tak jak Werter potrafi wzdychać do ukochanej siedząc pod wieżą, w której Aldona jest zamknięta. Jednak przy głębszym poznaniu motywów kierujących postępowaniem Konrada Wallenroda możemy dostrzec wiele cech różniących go od Wertera i Giaura. Najważniejszą różnicą jest poczucie patriotyzmu. Ucieczka młodego Alfa do Litwinów była spowodowana poczuciem przynależności narodowej. Sam Alf potrafił znaleźć na chwilę szczęście osobiste i poukładać sobie życie rodzinne. Niestety, „nie mógł znaleźć szczęścia w rodzinie, bo go nie było w ojczyźnie”. Walka, jaką podejmuje z Krzyżakami nie jest zemstą Giaura – kochanka lecz walką patrioty za swoją ojczyznę. Według mnie jest o wiele szlachetniejsza i zyskuje racjonalność. Owszem, prowadzona jest podstępnie i niehonorowa, lecz bronią niewolnika jest właśnie zdrada. Inne są więc motywy buntu – u Konrada nie jest to nieszanowanie konwenansów społecznych lecz niezgoda na cierpienia ojczyzny.
Kolejną różnicą jest moment, w którym u Konrada pojawia się tak charakterystyczny ból istnienia. Według mnie chwilą, gdy bohater zaczyna go odczuwać jest moment podjęcia decyzji o sposobie walki z Krzyżakami i o porzuceniu żony. Wcześniej wątpię, aby szczęśliwy Alf czuł ów „jaskółczy niepokój”.
Chciałam w swojej prezentacji omówić postać Kordiana Juliusza Słowackiego gdyż jest to dla mnie postać ciekawa ze względu na bardzo ciekawą ewolucję jaką przechodzi w trakcie sztuki. W I akcie jest to typowy bohater werteryczny. Nudzi się, odczuwa jaskółczy niepokój, kocha – oczywiście nieszczęśliwie – Laurę. Jednak jest w nim coś szczególnego. Otóż w przeciwieństwie do Wertera zdaje sobie sprawę, iż oprócz pogrążenia się w nieszczęśliwej miłości istnieją inne sposoby życia. Młody Kordian stwierdza: „mogłem być wszystkim, jestem niczym”. Ta część utworu kończy się zgodnie z manierą romantyzmu – samobójstwem. W akcie II postać Konrada przypomina mi bardziej Giaura – bohater bowiem miota się osamotniony usiłując zrozumieć świat i stawić mu czoła. W dodatku w tym fragmencie utworu stara się o zrozumienie dla siebie – jest takim samym egoistą jak Giaur. Podróżuje do Anglii, Włoch i Watykanu. Jego wędrówka kończy się na szczycie Mount Blanc. Bohater podsumowuje ją następująco: „Uczucia po światowych opadły drogach… gorzkie pocałowania kobiety kupiłem… wiara dziecinna padła na papieskich progach…”. Na alpejskim szczycie Kordian przeżywa przemianę – powstaje jako zupełnie odmienny typ bohatera. Postanawia dokonać czynu na miarę legendarnego Winkelrieda. Bierze udział w spisku koronacyjnym, podejmuje próbę zabicia cara. To już nie jest znudzony werteryczny młodzieniec, to już nie jest tajemniczy i rozdarty buntownik służący sam sobie, to jest Polak walczący o wolność kraju. Jeśli ma cechy typowo romantyczne – samotność, wybitność, kierowanie się sercem, a nie rozumem, to uzupełnia je cecha nieznana Werterowi i Giaurowi – olbrzymie poświęcenie dla innych, chęć dokonania rzeczy wielkiej dla swojej Ojczyzny. Cechy te pojawiają się za to u Konrada Wallenroda. Widać więc wyraźnie jak doświadczenia historyczne zmieniły punkt widzenia polskich romantyków.

Mam nadzieję, iż przekonałam Państwa do następujących wniosków.
Po pierwsze: stworzone na początku epoki wzorce bohaterów romantycznych – Werter i Giaur - nie wystarczały na potrzeby polskich romantyków.
Po drugie: specyficzna sytuacja kraju będącego pod zaborami wpłynęła na charakterystyki bohaterów - nie mogli oni nie zajmować się sprawami narodowo – wyzwoleńczymi.
Po trzecie: polscy romantycy wykreowali nowy typ bohatera romantycznego – był on ciekawszy i autentyczniejszy od wzorca werterycznego i bajronicznego.
Dziękują Państwu za uwagę.

strona:    1    2    3  





Ewolucja bohatera w literaturze romantycznej. Rozwiń temat na przykładach wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Romantyczna literatura polska, odwołując się do zachodnioeuropejskich wzorców, stworzyła niepowtarzalne kreacje bohaterów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w sposób szczegółowy pokazuje podobieństwa i różnice bohaterów romantycznych. Poprawny język. Przejrzysta budowa pracy.

Bunt wielkiego indywidualisty. Analizując postawy różnych bohaterów literackich z różnych epok, porównaj portrety buntowników

Ocena:
20/20
Teza: Losy wielkich indywidualności literackich, które stać było na przeciwstawienie się innym, zamanifestowanie swej niezgody na otaczającą rzeczywistość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca pokazuje kilku ciekawych, odmiennych bohaterów, którzy nie bali się powiedzieć - nie. Poprawny plan i bibliografia.

Kreacja głównego bohatera w literaturze romantycznej. Omów temat na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Romantyczna literatura polska, odwołując się do zachodnioeuropejskich wzorców, stworzyła niepowtarzalne kreacje bohaterów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Bez zastrzeżeń.

Funkcjonowanie motywu cierpienia w literaturze romantycznej. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Zaprezentowanie funkcjonowania motywu cierpienia w literaturze romantycznej.

Ocena opisowa nauczyciela: Bogata w przykłady i cytaty z literatury podmiotowej praca.

Czołowi bohaterowie wybranych polskich dramatów romantycznych. Przedstaw podobieństwa i różnice między nimi

Ocena:
20/20
Teza: Wzorcowych bohaterów polskiego romantyzmu odnajdziemy w dramatach Mickiewicza, Słowackiego i Krasińskiego.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat, ukazując czterech bohaterów polskich dramatów romantycznych.

Wewnętrzna przemiana bohatera literackiego. Omów jej istotę oraz funkcję, analizując wybrane dramaty romantyczne

Ocena:
20/20
Teza: Metamorfoza jako kluczowy moment biografii romantycznego bohatera

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni realizuje temat, odwołuje się do najwybitniejszych polskich dramaturgów doby romantyzmu.

Dialog z tradycją romantyczną w literaturze późniejszych epok. Omów zagadnienie na podstawie wybranych utworów.

Ocena:
20/20
Teza: Twórcy późniejszych epok ustosunkowują się polemicznie do tradycji romantycznej.

Ocena opisowa nauczyciela: W pełni wyczerpany temat prezentacji. Poprawna bibliografia i ramowy plan.

Literacki portret bohatera romantycznego i kontynuacja jego wizerunku w późniejszych epokach literackich

Ocena:
19/20
Teza: Cechy bohatera romantycznego pozostają niezmienne, niezależnie od epoki literackiej.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna, rozbudowane argumenty, odwołania do różnych przykładów literackich. Można rozbudować trochę wnioski.

Przedstaw różne formy manifestacji buntu romantycznego w wybranych utworach

Ocena:
19/20
Teza: Poszczególni bohaterowie romantyczni buntowali się przeciw Bogu, światu, uczuciom, zaborcy czy niesprawiedliwości zastanej rzeczywistości.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przedstawia różne rodzaje romantycznego buntu.

Różne wcielenia bohatera romantycznego. Dokonaj porównania na podstawie wybranych przykładów z literatury polskiej i obcej

Ocena:
19/20
Teza: Wypracowane na początku romantyzmu wzorce bohaterów ze względu na specyficzne losy Polski okazały się za ubogie, dlatego też polscy twórcy tego okresu musieli wypracować własne modele bohaterów romantycznych.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo przejrzysta i zwięzła. Pokazuje w ciekawy sposób różnice miedzy zachodnim bohaterem romantycznym a rodzimym.

Bohater romantycznych dramatów. Przedstaw sposoby kreowania go w wybranych utworach romantycznych

Ocena:
17/20
Teza: Prezentacja sylwetek bohaterów romantycznych w znanych polskich utworach. Próba odnalezienia odniesień w późniejszych okresach literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra, choć nie wyczerpuje do końca tematu. Można dopracować argumenty i poszerzyć wnioski. Zwięzły ramowy plan wypowiedzi.

Metamorfozy bohatera romantycznego

Ocena:
17/20
Teza: Charakterystyka bohaterów romantycznych. Próba poznania przyczyn ich przemian.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bogato uargumentowana, mocne poszczególne części, jednak jako całość nie zachwyca. Można dopracować wstęp i wnioski.