Bunt młodych w różnych epokach literackich. Omów jego przyczyny i konsekwencje na wybranych przykładach literackich
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw buntu


Bunt młodych w różnych epokach literackich. Omów jego przyczyny i konsekwencje na wybranych przykładach literackich

Bunt jest wpisany w ludzką naturę i charakterystyczny przede wszystkim dla wieku adolescencji. Każdy, kto decyduje się na podjęcie ryzykownego kroku, stawia coś na jedną kartę, zastanawia się, czy Bóg istnieje, kocha w sposób zakazany, czy nie mieści się w formie, jest buntownikiem. Bunt przybiera różne postaci, może mieć konstruktywny, ale też destruktywny charakter. Nigdy jednak bunt nie pojawia się bez przyczyny. Buntownik zawsze o coś walczy. Najczęściej buntownikami są ludzie młodzi. Dzieje się tak dlatego gdyż młodzi w fazie dorastania budzą się z pięknego snu dzieciństwa i widzą jak niedoskonały jest otaczający świat, pragną go zmieniać gdyż w ich życie jeszcze nie wkradła się bierność i rutyna. Ich protest wnosi powiew świeżości i entuzjazmu do „przestarzałego świata”. Bunt młodych jest zazwyczaj indywidualny i nieobliczalny, bierze się z potrzeby udoskonalania siebie i świata. Przykłady literackie pokazują, że chociaż bunt wynika często ze szlachetnych pobudek, zazwyczaj kończy się klęską bohatera. O takich właśnie postawach pragnę opowiedzieć w swoim wystąpieniu.

Tytułowa bohaterka tragedii antycznej Sofoklesa „Antygona” musi wybrać między prawem boskim, a świeckim. Obaj jej bracia nie żyją, a dziewczyna ma pozwolenie na pochowanie tylko jednego z nich. Antygona próbuje przekonać władcę Teb - Kreona, że nie może sądzić ludzi po śmierci, ponieważ podlegają już tylko wyrokom boskim. Staje przed bardzo trudnym wyborem. Być posłuszną wobec Boga czy króla. Znajduje się w trudnej sytuacji o jakkolwiek by nie postąpiła, zostanie ukarana. Dochodzi tu do skrzyżowania dwóch równorzędnych racji między, którymi staje młoda dziewczyna. Szarpana emocjami i uczuciami musi podjąć jakąś decyzję. Podejmuje ją zgodnie z własnym sumieniem. Pochowała brata, a jednocześnie złamała zakaz Kreona. Nie boi się kary, którą poniesie za ten czyn. Jest silną osobowością, opiera się na własnych życiowych priorytetach. Jej młodzieńczy bunt był podyktowany miłością do brata, bohaterka deklaruje: „Współkochać przyszłam, nie współnienawidzić”. Wybrała samotną drogę buntu, ale pozostała wierna sobie. Wolała „raczej umrzeć stojąc, niż żyć na kolanach”. Kocha obu braci tak samo i nie widzi powodu dlaczego miałaby pochować tylko jednego z nich. Z jej wnętrza płynie poczucie obowiązku, aby zapewnić godny pochówek obu braciom. Myślenie Kreona polega na chłodnej kalkulacji, w której nie ma miejsca na jakiekolwiek uczucia. Sfera uczuć jest dla niego bardzo odległa, nie umie jej zrozumieć. Inaczej patrzy na to narzeczona następcy tronu.

Antygona kieruje się uczuciami, jakimi darzyła obu braci, a także wielką pobożnością, w jakiej została wychowana. Przykazań boskich nie próbuje analizować, ani tym bardziej sprzeciwiać się im, ponieważ skoro są to przykazania boskie to muszą być dobre dla ludzi. Kreon zaślepiony przez pychę i władzę przegrał w sferze, której nigdy nie chciał do siebie dopuścić, mianowicie pokonał go strach o życie własnego dziecka. Król w końcu zrozumiał, że żadne racje nie są tak ważne, aby przez nie łamać prawa boskie. W efekcie Kreon odnosi zwycięstwo jako władca, bo udowadnia, że jego prawo tryumfuje nad Antygoną. Skazana na zamknięcie w grocie bohaterka ponosi sprawiedliwą wedle ludzkich praw karę. Dziewczyna popełnia samobójstwo. Mimo utraty życia do niej należy moralne zwycięstwo.

Adam Mickiewicz po powstaniu listopadowym, w którym nie brał udziału czuł moralny dług wobec Polaków. Za próbę rozliczenia się poety ze swoją przeszłością uważa się arcydramat romantyczny, jakim jest trzecia część „Dziadów”. W utworze tym pojawia się kolejny młody buntownik – postać skrajnie indywidualna, przekonana o swojej wyjątkowości. Jest jednym z młodych spiskowców, przetrzymywanych w klasztorze ojców bazylianów. Ta jednostka przechodzi symboliczną przemianę: z Gustawa – romantycznego kochanka przeobraża się w Konrada – bojownika o sprawę narodową. Bohater prezentuje się jako postać osamotniona i wyjątkowa, co określa nadludzka skala wrażliwości, cierpień i poetyckiego talentu. Poczucie wyższości i samotnictwa jest podkreślone dodatkowo przestrzenią więziennej celi. Konrad staje się uosobieniem i reprezentantem całego narodu, wszystkich jego cierpień, utożsamia się z ojczyzną, mówi: „Ja i ojczyzna to jedno” oraz „Nazywam się Milijon, bo za miliony kocham i cierpię katusze”. Porażony klęską narodowej sprawy śpiewa buntowniczą pieśń zemsty, wzywając do krwawego odwetu na wrogu „z Bogiem i choćby mimo Boga”.

W „Wielkiej Improwizacji” bunt Konrada przybiera większą formę – jest to bunt metafizyczny skierowany przeciw porządkowi świata i jego twórcy Bogu, oskarżonemu o panujące w historii zło. Wyzywa Boga na pojedynek dlatego, że ten rządzi światem bez miłości, ze spokojem patrzy na ból i poniżenie ludzi. Dlatego domaga się otrzymania od Boga „rządu dusz”:
„Jeśli mnie nad duszami równą władzę nadasz,
Ja bym mój naród jak pieśń żywą stworzył,
I większe niźli Ty zrobiłbym dziwo,
Zanuciłbym pieśń szczęśliwą!”

Tak więc bunt Konrada ma mu zapewnić władzę nad ludzkimi uczuciami, by wreszcie mógł uczynić świat, a przede wszystkim ojczysty kraj szczęśliwszym. Jako największy twórca na ziemi i prometejski buntownik podejmuje rozprawę z uosabiającym rozum Bogiem. Ale i tę walkę musi przegrać. Ponosi klęskę, ponieważ Bóg milczy niewzruszony postawą buntownika. Konrad ponosi ponadto kolejne ofiary: bunt, zwątpienie i rozpacz okazują się występkiem moralnym, są nacechowane pychą. Główny bohater jest też o krok od popełnienia bluźnierstwa. Czystość intencji i patriotyzm stwarzają jednak możliwość ocalenia go.

Bunt przeciwko konwenansom jest obecny w utworze Witolda Gombrowicza - ,,Ferdydurke”. Pisarz tworzył w okresie rozwoju nowoczesnej cywilizacji, kształtującej i narzucającej pewne wzory życia przez propagowanie utartych formuł. Gombrowicz akcentował prawo jednostki do indywidualnego świata duchowego. Zbiór schematów i wzorców nazwał pisarz formą. Główny bohater utworu, Józio, jest młody, a młodość to stan wrogi wszelkiemu uporządkowaniu. Zostaje on wtłoczony przez profesora Pimkę w formę ucznia. W domu państwa Młodziaków zmaga się z formą nowoczesności. Uciekając od niej zostaje wepchnięty w formę dworu szlacheckiego, skąd ucieka z Zosią jak romantyczny kochanek. Zatem każda próba buntu, ucieczki od formy, której podejmuje się Józio, sama staje się formą. Na koniec utworu Józio stwierdza, że „nie ma ucieczki przed gębą, jak tylko w inną gębę.” Józio przeciwstawia się takiemu stanowi rzeczy. Jednakże każda forma buntu przeciwko „gębie” kończy się „kupą”. Co to oznacza? Bunt przeciwko konwenansom musi być beznadziejny a jego rezultat z góry skazany na niepowodzenie. Jaki jest więc cel tej, z pozoru, bezsensownej walki? Otóż istotą nie jest sama walka, a wnioski z niej płynące. Józio akceptuje istnienie formy, bowiem nie ma przed nią ucieczki, ale jednocześnie wypowiada jej wojnę. Uczy się obnażać, demaskować kolejne gęby, walczy z nimi.

Powieść zawiera refleksję o niemożności wyzwolenia się z form, o daremności wędrówki w poszukiwaniu kształtu, który można by uznać za autentyczny. Pojęcie formy zostaje tu skrytykowane. Rozdział XI powieści opisuje absurdalny ciąg przyczynowo-skutkowy, który wynika z podporządkowania się człowieka formie. Nieuformowanie jest natomiast kojarzone z młodością i pięknem, które jest wrogiem surowych zasad i hierarchii.

Kolejnym młodym buntownikiem jakiego pragnę opisać jest Artur, bohater dramatu Sławomira Mrożka „Tango”. Mrożek w swym dramacie uzyskał iście przerażający efekt. Ukazał wrogi, nieprzyjazny świat otaczający młodego bohatera - Artura. Bohaterzy „Tanga” znaleźli się w dziwnym teatrze życia. Teatr ów wypełniony jest zniekształconymi i przejaskrawionymi rolami. Typowa polska wielopokoleniowa rodzina, wydawałoby się normalna, lecz w miarę rozwoju akcji zauważyć można, że zachowanie jej członków nie jest normalne. Dorośli zachowują się jak nastolatki, starają się obalić dotychczasowe normy i tradycje rodzinne. To rodzice Artura, Stomil i Eleonora w wyniku rewolucji obyczajowej i upadku norm moralnych, zaczęli „rozbijać rodzinę”. W tym świecie bałaganu, chaosu i nowatorstwa rodziców nie może odnaleźć się syn Artur, student trzech fakultetów, przystojny, inteligentny. Czuje się jak ktoś obcy, nie akceptuje tego świata, w którym jedyna zasadą jest wolność i życie zgodne z naturą. Sprzeciw Artura wydaje się być jak najbardziej słuszny, nie satysfakcjonuje go jednak gdyż młody buntownik zdaje sobie sprawę, że w nowoczesnym świecie „Już nic nie jest możliwe, ponieważ wszystko jest możliwe”.

Wszystkie normy i konwencje złamało pokolenie ojca Artura – Stomila. Pokolenie to bunt utożsamiło z postępem, nową wartością „dynamiczną, czyli zawsze pozytywnie choćby negatywnie” - jak powiedział Stomil. Artur pragnie buntować się przeciwko rodzinie. Jednak doskonale wie, że jego sprzeciw pozbawiony jest sensu, gdyż jak sam powiedział: „Namawiacie mnie do antykonformizmu, który zmienia się od razu w konformizm”. Bunt stał się wyjściem poza normy, które stało się normą. Regułą mrożkowego świata jest brak schematów, który stał się schematem i wzorcem postępowań. Artur żyje w świecie, w którym nie ma zakazów wszystko jest dozwolone, co jest moralnym przymusem do niemoralności. „W tak obrzydliwych czasach prawdziwy protest jest piękny” powiedział Phil Ochs, muzyk folkowy. Jednak jak się można buntować przeciw anarchistycznej swobodzie skoro bunt jest fundamentem czasów nowoczesnych, o które tak zaciekle walczyło pokolenie rodziców bohatera? W buncie Artura tkwi paradoks: sprzeciwiając się (za namową rodziców) ich woli, zachowuje status quo nowoczesnej, mrożkowskiej rzeczywistości. To też jakikolwiek bunt jest akceptacją współczesnego świata. Artur zmuszony był wymyślić quasi-bunt, dzięki któremu zmieniłby otaczający go świat. Bohater postanowił zakotwiczyć swą rodzinę w historii i w uniwersalnym i ponadczasowym porządku świata, nadać jej formę, której się pozbawiła, by odnaleźć swoją tożsamość. Początkowo chciał dokonać tego, obnażając prawdę o romansie Eleonory z Edkiem i zmuszając ojca do zabicia kochanków. Następnie chciał przywrócić rodzinie normy moralne za sprawą swojego ślubu z Alą. Niestety bunt Artura skończył się tragicznie. Artur został zamordowany przez Edka, który wprowadził następnie rządy silnej ręki. Choć sprzeciw Artura był słuszny, był także pełen paradoksów. Młody bohater spróbował walczyć o przywrócenie formy jednak przegrał z despotyzmem i władzą silnej ręki.

Powyższe przykłady pokazują, że niezależnie od przyczyn buntu często jest on skazany na niepowodzenie. Młodzi buntownicy, nie chcąc przyjąć zastanego świata, przeciwstawiają się panującym zasadom. Czynią to między innymi w imię miłości do bliskich, do ojczyzny, wierności własnym wartościom, niezależności czy tez pragnienia ładu i harmonii. Ich postawa jest niewzruszona, a upór nieprzejednany. Jednak w zderzeniu z prawem boskim lub ludzkim, z zasadami odwiecznie rządzącymi światem lub siłą okazują się za słabi. Ulegają. Czy jednak ich bunt jest nadaremny? Moim zdaniem – nie. Bez buntowników świat stałby się homogenicznym piekłem, gdzie wszyscy upodobniliby się do siebie i postępowali jedynie według ustalonych norm. Bunt wyzwala energię i może zmienić oblicze świata, choć wymaga wówczas zaangażowanie nie tylko jednostek, ale mas. Najlepiej pokazała to rewolucja hippisowska w USA proklamująca bunt młodych przeciwko światu dorosłych. Jej owoce są widoczne w kulturze także i dziś.

strona:    1    2    3    4    5  





Niepogodzeni ze światem. Zanalizuj źródła i formy buntu bohaterów literackich odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jest zjawiskiem złożonym, ma różne przyczyny i przyjmuje różne formy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Prezentowane argumenty potwierdzają tok myślenia autora. Utwory dobrane z rozmysłem. Styl wypowiedzi poprawny

Różne kreacje bohatera zbuntowanego w literaturze. Omów zagadnienie analizując wybrane teksty

Ocena:
20/20
Teza: Próba odnalezienia różnic i cech wspólnych bohaterów zbuntowanych na przykładzie literatury różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dobra. Autor odnalazł w literaturze najbardziej charakterystyczne obrazy bohaterów zbuntowanych, a zderzenie tych postaci prowadzi do interesujących wniosków.

Buntownicy w literaturze różnych epok i filmie

Ocena:
20/20
Teza: W historii filmu i literatury możemy odnaleźć różnorodne obrazy buntowników. Wszystkich ich łączy niezgoda na zastaną rzeczywistość, a dzieli forma i źródła buntu.

Ocena opisowa nauczyciela: 20 punktów - prezentacja poprawnie skonstruowana. Ciekawy dobór argumentów, rozbudowane wnioski. Na uwagę zasługują starannie dobrane cytaty.

Młodzi gniewni. Czy są światu potrzebni? Rozważania oprzyj na tekstach literackich i zjawiskach kulturowych

Ocena:
20/20
Teza: Buntownicy zmieniając przestrzeń wokół siebie, zmieniają świat. Są światu bardzo potrzebni.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dojrzała. Argumentacja przeprowadzona wzorowo. Zapadające w pamięć wnioski. Brawo. 20 punktów.

Motyw buntu w literaturze. Przedstaw na podstawie postaci Giaura, Cezarego Baryki i Wertera.

Ocena:
20/20
Teza: Trzech bohaterów – Werter, Giaur i Baryka – daje odmienne ujście swojej niezgodzie na otaczającą rzeczywistość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Poprawna konstrukcja i wnioski.

Bunt jako przykład aktywnej postawy wobec świata. Rozwiń temat na przykładzie wybranych utworów literackich.

Ocena:
20/20
Teza: „ A ludzie mych wierszy słuchając powstają I wilki wychodzą żenującą zgrają...Powołał mnie Pan. Na bunt”

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. W pełni realizuje założenia.

Bunt i ofiara - świadectwo wrażliwości, konieczność, przejaw szaleństwa. Mój sąd o wybranych bohaterach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Buntownicy są jednymi z nielicznych ludzi, którzy potrafią iść pod wiatr życiowych problemów i uparcie dążyć do postawionych sobie celów, często płacąc za to wysoką cenę.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca kompletna, ciekawie ukazane argumenty i wnioski.

Bunt i pokora jako sposoby zachowań człowieka wobec Boga. Przedstaw ich literackie ujęcia, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: W literaturze odnajdujemy wiele obrazów zachowań buntowniczych i pokornych względem Boga.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca konsekwentnie realizuje temat. W pełni poprawna argumentacja.

Niepogodzeni ze światem. Przedstaw wybrane sylwetki bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych na podstawie analizy utworów z dwóch epok literackich

Ocena:
20/20
Teza: W wyniku odmienności bohaterowie niepogodzeni ze światem często są niezrozumiani i odrzucani.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oparta jest na epoce romantyzmu i dwudziestolecia międzywojennego. Pokazuje złożoność i różnorodność wykorzystania motywu buntu.

Bunt jako odwieczne pragnienie wolności. Omów na przykładach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jest naturalną reakcją na próbę ograniczenia lub odebrania wolności.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w ciekawy sposób pokazuje złożoność problemu wolnosci i różne jej aspekty.

Bunt wielkiego indywidualisty. Analizując postawy różnych bohaterów literackich z różnych epok, porównaj portrety buntowników

Ocena:
20/20
Teza: Losy wielkich indywidualności literackich, które stać było na przeciwstawienie się innym, zamanifestowanie swej niezgody na otaczającą rzeczywistość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca pokazuje kilku ciekawych, odmiennych bohaterów, którzy nie bali się powiedzieć - nie. Poprawny plan i bibliografia.

Różne źródła i formy buntu. Omów zagadnienia, poddając analizie odpowiednio wybrane przykłady literackie z dwóch/trzech wybranych epok. Uwzględnij kontekst historyczny i literacki.

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jako jedna z najgwałtowniejszych reakcji na rzeczywistość. Zaprezentowanie różnych rodzajów buntu, poddając analizie odpowiednio wybrane przykłady literackie z dwóch/trzech wybranych epok literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wyczerpująco realizuje temat. Poprawnie dobrane argumenty i czytelnie przedstawione wnioski.

Przedstaw jak postać buntownika jest kreowana w literaturze i innych dziedzinach sztuki

Ocena:
20/20
Teza: Literatura i sztuka od wieków fascynowały się postaciami buntowników i często przestawiały ich portrety.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w ciekawy sposób realizuje temat. Ukazuje bardzo różnorodne formy buntu.

Bunt młodych w różnych epokach literackich. Omów jego przyczyny i konsekwencje na wybranych przykładach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Przykłady literackie pokazują, że chociaż bunt wynika często ze szlachetnych pobudek, zazwyczaj kończy się klęską bohatera.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja napisana w przystępny sposób, oparta na lekturach z rożnych epok. Konsekwentna argumentacja i wnioski.

Bunt wobec Boga jako postawa bohatera literackiego. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Istota i sens buntu bohaterów literackich wobec Boga.

Ocena opisowa nauczyciela: Dobrze skonstruowana prezentacja, liczne odwołania do literatury, dogłębna analiza problemu. Język i styl wypowiedzi poprawny.

Dlaczego się buntują? Przedstaw literackie portrety bohaterów niepokornych i niepogodzonych ze światem.

Ocena:
19/20
Teza: Bunt jako podstawa egzystencji wielu bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Dobrze dobrana bibliografia, ciekawy wybór argumentów. Język i styl wypowiedzi wymaga dopracowania

Aby istnieć, człowiek musi się buntować (A. Camus). Omów źródła i sens buntu na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Bunt jest niezgodą na zastaną rzeczywistość. Tylko jednostki silne, a jednocześnie wrażliwe są zdolne do buntu.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dojrzała, ciekawe wnioski, rozbudowane argumenty. Język i styl wypowiedzi poprawny.

Czy młodzi buntownicy są światu potrzebni? Omów problem na wybranych przykładach z literatury

Ocena:
19/20
Teza: Przyczyną buntu bohaterów literackich jest ich sprzeciw na zastaną rzeczywistość. Młodzi buntownicy są światu bardzo potrzebni, gdyż to oni dają sygnał do zmian.

Ocena opisowa nauczyciela: Wypowiedź rozbudowana, dogłębna analiza problemu. Można popracować nad ciekawszym wstępem.

Dlaczego się buntują? Omów przyczyny buntu bohaterów literackich

Ocena:
19/20
Teza: Przyczyn buntu jest tak wiele, jak wielu jest buntowników.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dobra. Trafne argumenty, umiejętnie dobrane cytaty, ciekawe podsumowanie

Prometeusz i szatan. Motyw buntu w literaturze różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Motyw buntu był często wykorzystywany przez pisarzy różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo obszerna. Szczegółowo omawia poszczególne utwory. Bogata bibliografia.

Literackie sposoby kreowania bohaterów zbuntowanych. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Portrety bohaterów zbuntowanych, których sprzeciw miał głębsze znaczenie.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta, ciekawa literatura przedmiotu. Płynny język wypowiedzi.

Różne źródła buntu w literaturze romantycznej

Ocena:
19/20
Teza: Romantyczny bunt miał wiele źródeł i wiele różnorodnych konsekwencji.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca obszernie ukazuje różne źródła buntu w literaturze romantycznej. Poprawny konspekt pracy.

Bunt jako forma sprzeciwu na panującą rzeczywistość, omów na przykładach.

Ocena:
19/20
Teza: Bohaterowie, którzy mieli odwagę zbuntować się przeciwko otaczającej ich rzeczywistości.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w zwięzły i logiczny sposób ukazuje wybrane przykłady buntowników.

Przedstaw różne formy manifestacji buntu romantycznego w wybranych utworach

Ocena:
19/20
Teza: Poszczególni bohaterowie romantyczni buntowali się przeciw Bogu, światu, uczuciom, zaborcy czy niesprawiedliwości zastanej rzeczywistości.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przedstawia różne rodzaje romantycznego buntu.

Niepogodzeni ze światem. Przedstaw literackie portrety bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych

Ocena:
18/20
Teza: Buntownik jako silny indywidualista.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Szczegółowo opisane losy wybranych buntowników uzupełniają ciekawe cytaty.

Buntownik z wyboru. Różne kreacje bohatera zbuntowanego w literaturze różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Buntownik, który walczy w słusznej sprawie, jest zawsze zwycięzcą.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra. Koncepcja pracy przemyślana. Na uwagę zasługuje duża liczba trafnych cytatów.

Na wybranych przykładach literackich przedstaw problem konfliktu pokoleń

Ocena:
18/20
Teza: Bunt sprzyja toczeniu nieustannej wojny miedzy młodością i starością, ale to także prowadzi do rozwoju i postępu ludzkości.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna i przejrzysta praca. Dobrze dobrana literatura przedmiotu i podmiotu.

Bohater cierpiący, zbuntowany, niezgadzający się na otaczający go świat. Przedstaw temat na wybranych przykładach literackich.

Ocena:
18/20
Teza: Bohater cierpiący, zbuntowany i niezgadzający się na otaczający świat jest zdeterminowany, a pomimo tego, nie zawsze wygrywa.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, dobrze skonstruowana. Momentami można popracować nad stylem, pogłębić zawarte argumenty.

Bohater zbuntowany. Przedstaw i porównaj literackie portrety bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych odwołując się do wybranych przykładów z literatury

Ocena:
17/20
Teza: Bunt jest jednym z ważniejszych motywów w literaturze. Można odnaleźć wiele cech wspólnych niepogodzonych ze światem bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Dobra analiza wybranych postaci literackich, udana próba porównania ich najważniejszych cech. Język wypowiedzi wymaga wygładzenia.

Bunt jako wyraz aktywnej postawy wobec świata. Przedstaw na wybranych przykładach literackie portrety bohaterów zbuntowanych iwyalienowanych

Ocena:
17/20
Teza: Bunt wynika z potrzeby zmiany, udoskonalenia siebie i świata.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna, dobry dobór argumentów. Pogłębienia wymaga jedynie zakończenie.