Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw kobiety


Anioł czy femme fatale. Obraz kobiety w literaturze polskiej. Omów zagadnienie, odwołując się do wybranych przykładów

MOTTO:
„Nigdy nie można oznaczyć z pewnością, gdzie się w kobiecie anioł kończy,
a diabeł poczyna”
[Henrich Heine]

Kobiety opisuje się w literaturze od tysiącleci, ale tak naprawdę cały czas pozostają one frapującym, do końca niezbadanym obiektem refleksji, który cały czas potrafi czymś zaskoczyć. Sposobów, w jaki pisano o kobietach jest tyle, ile samych kobiet. Stąd pisma pełne bezgranicznego uwielbienia i zachwytu, przepełnione wielką miłością, stąd też złośliwe, przepojone sarkazmem i goryczą teksty. W każdej epoce spotykamy się z typowym dla niej wizerunkiem kobiety, który wynikał z kultury i historii. Tak na przykład w romantyzmie kobieta staje się ucieleśnieniem idealnego piękna, jest ubóstwiana za swą wrażliwość, delikatność, czułość; w pozytywizmie kobieta staje się już kimś więcej niż obiektem westchnień, często przedstawiana jest bowiem przez artystów jako społeczniczka czy silna podpora dla mężczyzny. Kolejne epoki prezentują zjawisko coraz większego wyzwolenia kobiet, co doskonale widać w utworach pochodzących na przykład z okresu Młodej Polski. Od tego momentu w sztuce coraz częściej spotykamy się z wizerunkiem kobiety niszczycielskiej, kobiety fatalnej. Prawdopodobnie jest to spowodowane lękiem mężczyzn przed coraz silniejszymi psychicznie kobietami; przed dominacją kobiet nad nimi oraz przed gwałtowną zmianą ról w społeczeństwie, w rodzinie, w relacjach z ludźmi. Przez setki lat zmieniał się zatem wizerunek kobiety w literaturze i w sztuce. Poczynając od kobiety idealnej – anioła, kończąc na kobiecie wyzwolonej, często postrzeganej jako femme fatale. W swojej wypowiedzi przybliżę z jednej strony skrajnie różne oblicza kobiet, a z drugiej – udowodnię, że skrajności często się w kobiecie łączą i ocena życia czy postępowania jakiejś bohaterki literackiej nie może być jednoznaczna.

Najlepszą przedstawicielką „kobiet aniołów” jest Zosia z utworu Adama Mickiewicza pt. „Pan Tadeusz”. Jest to piękna młoda dziewczyna, o czym świadczy zafascynowanie jej osobą większości mężczyzn występujących w utworze. Swoją uwagę zwrócili na nią m.in. Tadeusz i Hrabia. Jej uroda jest naturalna i harmonijna, co podkreśla zestawienie jej z urodą jej opiekunki - Telimeny, wystudiowanego, sztucznego piękna. Wykreowanie przez Mickiewicza piękna Zosi, porównywalnego do anioła nie pozwala na to, aby jej wygląd nie odzwierciedlał charakteru. Zosia jest niezwykle dobra, kocha wszystko co żyje, a poświęcanie swojego czasu dzieciom i zwierzętom jest jej ulubionym zajęciem. O jej dobrym sercu świadczy również to, że bez najmniejszych wahań zasłoniła własnym ciałem Gerwazego przed atakiem gości Soplicy. Ponad to Zosia jest osobą niezwykle skromną i nieśmiałą. Gdy jest chwalona na jej twarzy od razu pojawia się „rumień zawstydzenia”. Dziewczyna jest bardzo dobrze wychowana, zazwyczaj w pełni zgadza się z Telimeną, jednak w dniu swych zaręczyn sprzeciwia się jej i stawia na swoim. Bezgranicznie kocha swoją ojczyznę, więc zależy jej, aby w tak ważnym dla siebie dniu wystąpić w stroju litewskim, podkreślający patriotyzm. Tym samym po raz kolejny wzbudziła zachwyt zgromadzonych gości. Jednak jej zachowanie nie miało głębszych motywacji. Postępowała tak niczego nieświadoma, nie było w niej odrobiny kokieterii i zarozumiałości. Dużo szacunku okazywała także Tadeuszowi. Gdy ten pyta o jej zdanie w sprawie uwłaszczenia chłopów, Zosia odpowiada, że podejmowanie takich decyzji należy do mężczyzn. Zosia jest chrześcijanką, o czym świadczy prezent, który podarowała Tadeuszowi przed jego wyjazdem na wojnę – relikwiarzyk i obraz świętej Genowefy. To postać na wskroś wyidealizowana. Adam Mickiewicz stworzył niewinną, dobroduszną kobietę, której uroda jak i charakter są doskonałe. Obdarował ją wszystkimi cechami jakie powinna posiadać idealna szlachcianka. Jej dobroć, niewinność, naturalność przywiązanie do ojczyzny, chęć pomocy innym oraz samo porównanie przez autora do niemalże boskiej istoty sprawiła, że bez głębszych refleksji klasyfikuje się ją jako „kobietę anioła”.

Stanisława Bozowska, tytułowa bohaterka noweli Stefana Żeromskiego pt. „Siłaczka”, to kolejna postać o anielskim obliczu. Stasię poznajemy jako młodą dziewczynę marzącą o studiach medycznych. Jednak ciężka sytuacja materialna zmusiła ją do rezygnacji z marzeń o nauce. To spowodowało, że poświęciła się realizowaniu haseł pozytywizmu, a zwłaszcza hasła pracy u podstaw. Wierząc w słuszność swoich poglądów i zamiarów, zrezygnowała z możliwości założenia rodziny, z szansy na osobiste szczęście, była gotowa poświęcić się, ofiarować swe życie w darze społeczeństwu. W osiąganiu celów była wytrwała, nie zniechęcały jej trudne warunki pracy ani bieda. Nie poddała się przeciwnościom i do końca wierzyła w zwycięstwo swoich dążeń i wysiłków. Pracy w szkole poświęciła się bezgranicznie, a mimo to jeszcze znalazła czas i siłę, aby napisać podręcznik do fizyki, który byłby dostępny dla prostych ludzi. Ta wielka altruistka, dobra i życzliwa, bezkompromisowa i konsekwentna, zaangażowana społecznie i bezgranicznie oddana innym do chwili śmierci była wierna swym ideałom. Siła ducha i charakteru Bozowskiej, jej poświęcenie wzbudzają wielki podziw, a jej postawa, bez wątpienia jest wzorem szlachetności. Stefan Żeromski podkreślił zaangażowanie bohaterki oraz jej silny charakter zestawiając ją z Pawłem Obareckim. Mężczyzną, który był w podobnej sytuacji do niej, też chciał pomagać ludziom. Jednak nie potrafił wytrzymać w swoich postanowieniach. „Złamały” go przeciwności losu.

Zofia Nałkowska w swojej powieści pt. „Granica” także przedstawiła postać, którą można określić mianem anioła. Tą osobę jest Elżbieta Biecka. Jednak w jej przypadku ta klasyfikacja nie jest już tak oczywista jak w przypadku Zosi czy Stasi ze względu na to, iż jest to postać głęboka psychologicznie. Elżbieta większość dzieciństwa spędziła z ciotką, panią Kolichowską. W dzieciństwie została porzucona przez matkę, którą bardziej interesowali nowi mężczyźni niż własne dziecko, przez co była dzieckiem bardzo samotnym. Elżbieta pragnęła więc stworzyć pełen miłości i ciepła dom. Decyduje się wyjść za Zenona Ziembiewicza ponieważ uważa, że jest on w stanie zapewnić jej poczucie stabilizacji. Początkowo nie zdaje sobie sprawy ze zdrad przyszłego męża. Jednak nadchodzi moment, że się o tym dowiaduje, na dodatek dowiaduje się także o tym, że jego kochanka jest w ciąży. W tym momencie skłonna jest poświęcić swoje szczęście dla jeszcze nienarodzonego dziecka. Rozstaje się z narzeczonym bo, jak twierdzi, „to dziecko musi żyć” a Justyna jako jego matka powinna być z ojcem dziecka, czyli jej narzeczonym. Mimo tej sytuacji zakochani ponownie do siebie wracają i w końcu biorą ślub. Po ślubie Elżbieta stała się główną powierniczką męża i to ona najczęściej rozwiązywała problemy Zenona, choć była coraz bardziej zagubiona. Zdawała sobie sprawę, że Justyna już zawsze będzie w ich życiu i nie czuła się z tym komfortowo. Jednak mimo wszystko pomagała kochance męża i jednocześnie była lojalna wobec niego. Należy także podkreślić, że Elżbieta od zawsze wykazywała się empatią. Już w czasach szkolnych stawała zawsze w czyjejś obronie, potem starała się stawać po stronie lokatorów Kolichowskiej, jako prezydentowa pomagała biednym. Bardzo kochała syna i to była jedyna osoba, której Elżbieta okazywała swoje uczucia. Nie do końca zrozumiałe jest to, że podobnie jak ją matka w przeszłości, tak ona po samobójstwie męża porzuciła ukochanego synka. Zofia Nałkowska stworzyła bardzo skomplikowaną postać. Nie do końca wiadomo jakie są powody postępowania Elżbiety, dlaczego do końca była wierna mężowi. Jednak mimo wszystko uważam, że należy ona do kobiet aniołów. Nie była to kobieta idealna, miała liczne wady, ale zalet też jej nie brakowało. Jak większość kobiet chciała mieć szczęśliwą rodzinę, niestety los skomplikował życie, ale to nie przeszkodziło jej aby pomagać innym, biednym, nawet kochance męża.

Przeciwieństwem wcześniej omawianych kobiet są kobiety fatalne, których doskonałym przykładem jest Balladyna stworzona przez Juliusza Słowackiego. Podobnie jak u Mickiewiczowskiej Zosi, u Balladyny też wygląd zewnętrzny odzwierciedla charakter. Balladyna obdarzona jest alabastrową cerą, czarnymi włosami i oczami. Nimfa Goplana mówi o niej, że ma złe serce. Sama Wdowa - jej matka, twierdzi, że na jej widok płoszą się jaskółki. Bohaterka Słowackiego to kobieta, która aby osiągnąć swój cel skłonna jest do wszystkiego. Niszczy innych dla własnych, egoistycznych pobudek. Żądza władzy doprowadziła ją do tego, że nie wahała się zabić siostry, która była od niej lepsza i to ona mogłaby wyjść za króla. Pierwsza zbrodnia pociągnęła za sobą kolejne, które spowodowane były chęcią władzy i ukryciem poprzednich morderstw– zginął mąż, kochanek, pustelnik, Gralon, matka. Gdy spełniło się w końcu marzenie Balladyny i została władczynią absolutną na zamku, postanowiła odtąd rządzić uczciwie i sprawiedliwie. Balladyna osiągnęła swój cel – została królową, jednak ciężar winy i wyrzuty sumienia coraz bardziej jej doskwierały, a lud domagał się ukarania winnych wielu niezawinionych śmierci. Balladyna, jako bohaterka tragiczna, sama na siebie wydała wyrok. Zginęła od uderzenia pioruna, który zrzucił na nią Bóg. Balladyna jest typową przedstawicielką kobiet fatalnych. Wykorzystuje swoje atuty aby osiągnąć cel. Niszczy samą siebie i ludzi żyjących dookoła, ludzi którzy ja kochają. Jednak nie była w stanie tego odwzajemnić, zbyt zajęta ukrywaniem zbrodni i kolejnym morderstwami. Balladyna jest postacią burzącą wszelkie prawa i zakazy moralne.

Izabela Łęcka, tytułowa „Lalka” z powieści Bolesława Prusa, także należy do grona kobiet fatalnych. Izabela jest niepospolicie piękną kobietą i ma świadomość swojej urody. Uważa się za ideał, który mężczyźni powinni czcić. Żyje w świecie salonów. Każdy jej kaprys jest spełniany. Nie musi pracować, a plan dnia ustala w zależności od zachcianek. Żyje w przeświadczeniu, że ludzie istnieją tylko po to, by jej służyć, dostarczać rozrywki. Wie o istnieniu świata, w którym ludzie pracują i cierpią, traktuje go jednak jak obrazek, scenkę rodzajową. Panna Łęcka okazuje dobre serce biedakom, uważa bowiem, że to sam Jezus ukrywa się w ciele nędzarzy i daje jej możliwość okazania dobrego serca, angażuje się w akcje charytatywne i tym samym - udowadnia własny egoizm. Niedolę innych osób bohaterka interpretuje w kontekście własnego istnienia. Małżeństwo traktuje przedmiotowo i sądzi, że powinno się je zawierać z osobą z „tej samej półki”. Fatalny charakter Izabeli ujawnia się najpełniej w kontaktach z zakochanym w niej Wokulskim. Kobieta początkowo ignoruje Wokulskiego, który był w stanie poświęcić dla niej cały majątek. Dostrzega go wtedy gdy jej poziom życia mógłby się obniżyć z powodu kłopotów finansowych jej ojca. Wykorzystuje ślepą miłość Wokulskiego i traktuje go jako osobę potrzebną do spełniania zachcianek. Mimo, że została jego narzeczoną nie rezygnuje ze spotkań ze Starskim. Wszystko zaczyna jej się psuć gdy z kochankiem prowadzi rozmowę w obcym języku, myśląc że przyszły mąż nie rozumie o czym mówią. Jednak jest inaczej. Scena ta świadczy o jej wyrafinowaniu, bezczelności i zbytniej pewności siebie a nade wszystko zakłamaniu i nielojalności. Bohaterka jest zatem niebezpieczną kokietką, która gardzi uczuciami innych ludzi. Stanisław ją opuszcza, to samo robi kochanek, zostaje całkiem sama, w efekcie czego wstępuje do klasztoru. Motywacja jej dosyć zaskakującego kroku też ma duży wpływ na postrzeganie jej jako kobiety fatalnej. Nie wyciągnęła żadnych wniosków ze swojego postępowania, bała się tylko o swoja reputację. Bała się tego, że ludzie będą się z niej śmiać. Bała się zostać starą panną. Opisywana przez Prusa niespotykana uroda Izabeli Łęckiej mogłaby kazać zaliczyć bohaterkę do grona kobiet anielskich, jednak jej charakter czyni z niej kobietę fatalną, gdyż nie potrafi nikogo pokochać, niszczy mężczyznę, który obdarował ja prawdziwym uczuciem. Jednak nie jest to tylko jej wina. Wychowanie wśród określonej warstwy społecznej i obyczajowości spowodowało, że poniekąd sama stała się ofiarą. Wpojone od dzieciństwa wzory postępowania, poczucie wyższości i pogarda dla ludzi niższego stanu, uczyniły z niej kobietą zagubioną w otaczającej rzeczywistości, a ponieważ nie była dostatecznie odważna, nie mogła stawić czoła tejże rzeczywistości.

Tytuł femme fatale należy się także Jagnie, bohaterce „Chłopów” Władysława Reymonta. Jagna pochodzi z bogatej rodziny. Wychowana tylko przez matkę jest rozpieszczana, delikatna, stworzona jakby do innych celów niż do prac gospodarskich. Spontanicznie kieruje się odruchami, biernie przystając na zaaranżowane małżeństwo, a potem na kolejne romanse. Choć jest blisko trzy razy młodsza od Macieja Boryny, ulega namowom zafascynowanej jego bogactwem matki i wychodzi za mąż za niekochanego mężczyznę. Nie poddaje się spokojnemu życiu małżeńskiemu czy społecznym i chrześcijańskim nakazom, zdradzając nieświadomego niczego Borynę z jego własnym synem, który potrafi wzbudzić w niej najmocniejsze uczucia, sprawić, że odczuwa ogromną wewnętrzną siłę. Zmysłową fascynację Antkiem porzuca na rzecz poetyckiego oczarowania Jasiem, ulegając w międzyczasie cielesnym uciechom wójta, umilanym smakiem taniego alkoholu. Jagna wyraźnie wyróżnia się z Lipieckiego tłumu, nie tylko urodą ale również usposobieniem. Bardziej niż do lipieckiej gromady pasuje do dworku artystów. Jej odmienność przejawia się zarówno w zachowaniu (do łez wzrusza się muzyką, opowieściami Rocha czy mszami kościelnymi), jak i w zmienności emocjonalnej, skłonności do ciągłych huśtawek nastrojów, rozdrażnienia. Nie potrafi zastanowić się nad swym postępowaniem, w stosunkach z innymi ludźmi ulega często chwili, obce są jej głębsze refleksje. Jagnę wyróżnia także dziwne poczucie moralności – nie rozumiała swoich błędów, za swoje krzywdy obwiniała innych. Jagna za naruszenie norm moralnych swojej gromady, za swoje liczne romanse padła ofiarą okrutnego samosądu – została wygnana ze wsi, mimo że nie poczuwała się do winy, a jej niemoralność spowodowana była naturalnymi instynktami i popędem biologicznym.

Kolejna bohaterka – Aniela Dulska została stworzona przez Gabrielę Zapolską, która w słynnym dramacie pt. „Moralność pani Dulskiej” podjęła się krytyki drobnomieszczaństwa. Dulska jest przysadzistą panią w średnim wieku, która zupełnie o siebie nie dba i którą interesuje jedynie wizerunek, jaki ma w oczach obcych. Po domu chodzi niechlujna, w papilotach na głowie i nieświeżych ubraniach, zaś w razie wizyty jednego z lokatorów (Dulska jest właścicielką kamienicy czynszowej) ubiera się w elegancki, strojny szlafrok. To zachowanie doskonale odzwierciedla zasady moralne, którymi w życiu się kieruje – wszystko, co robi, robi na pokaz. Dulska jest kobietą skąpą i ordynarną. W tramwaju każe Hesi się kurczyć, żeby udawała dziecko, za które mniej zapłaci. Przez palce patrzy na romans syna, byleby siedział w domu. Ma bardzo wysokie mniemanie o własnej moralności, uważa się za osobę przestrzegającą zasad etycznych, a gardzi innymi ludźmi okrutnie obchodząc się z każdym, kto jest od niej uboższy. Toleruje w swojej kamienicy nierząd, bo bierze wysoki czynsz od prostytutki, ale wymawia lokatorce, która ma problemy osobiste, bo przed kamienicą zatrzymała się karetka pogotowia, gdy ratowano niedoszłą samobójczynię. Aniela Dulska nie ma żadnych pozytywnych cech nawet jako matka czy żona. Całej rodzinie narzuca swoje zasady i żąda przystosowania się do nich. W życiu kieruje się zasadą: „Na to mamy cztery ściany i sufit, aby brudy swoje prać w domu i aby nikt o nich nie wiedział. Rozwłóczyć je po świecie to ani moralne, ani uczciwe." Dulska dba wyłącznie o zachowanie pozorów nienagannego prowadzenia się, nie liczy się dla niej to, jak Zbyszko postąpił wobec Hanki, ale to, czy ludzie się o tym dowiedzą. Prawdziwą moralność człowieka według niej określają zewnętrzne pozory, a nie rzeczywiste wartości. Własne zepsucie i kołtunerię ukrywa pod cienkim płaszczykiem ogłady i zasad moralnych.

Jeżeli mowa jest o kobiecie, od razu narzuca się temat macierzyństwa. Podobnie jak oblicze charakteru kobiety, tak i jej macierzyństwo można podzielić na dobre i złe. Macierzyństwo może być bowiem uznane za jedną z najważniejszych kobiecych ról i w niej najłatwiej ujawniają się anielskie bądź demoniczne cechy. Dobre oblicze macierzyństwa doskonale prezentuje średniowieczny utwór pt „Lament świętokrzyski” nieznanego autora. Podmiotem w utworze jest kobieta, która traci jedynego ukochanego syna, bezradnie patrzy na jego cierpienie. W całej pieśni nie jest powiedziane kim jest ta kobieta. Z pojedynczych wersów możemy wywnioskować, że mówi Matka Boska obserwująca ukrzyżowanie Jezusa. W „Lamencie…” Matka Boska jest jednak ukazana jako zwykła kobieta z ludu.

Maryja udręczona jest do granic ludzkiej wytrzymałości. Jej lament pod krzyżem przeradza się w skargę. Matka Boska posiada bardzo ludzkie a nie boskie cechy, staje się symbolem uniwersalnego ludzkiego cierpienia. Tragedia Maryi sprawia, że przełamany zostaje dystans między Nią a ludźmi. Wydaje nam się bowiem, że mamy przed sobą nie możną orędowniczkę, ale zwykłą ziemską cierpiącą matkę. Już sam choćby fakt mówienia sprawia, że postać Matki Bożej nabiera człowieczeństwa. Maryja mówi do Syna, skarży się do Archanioła Gabriela - pierwszego zwiastuna radości, zwraca się do wszystkich matek i wszystkich ludzi, aby wzięli udział w Jej rozpaczy. Podczas, gdy dotąd u Niej szukano pomocy i pociechy, Teraz Ona szuka jej u ludzi. Przedstawione w utworze macierzyństwo jest idealne, archetypiczne, uniwersalne, jak kobieta, która je reprezentuje. Można odnieść wrażenie, że zranione macierzyństwo przysłania wszystko, nawet sens Zmartwychwstania. Maryja jest tu ukazana z całkiem innej strony niż z tej znanej z Biblii, przez co z utworem tym może się utożsamiać każda matka, która nie może pomóc swojemu cierpiącemu dziecku i musi patrzeć na jego krzywdę.

Zupełnie inne oblicze macierzyństwa spotykamy w dramacie Marka Pruchniewskiego „Łucja i jej dzieci”. Tytułowa Łucja wychowywała się w domu dziecka. Po ślubie zamieszkała wraz z mężem w jego rodzinnym domu, u teściów. W nowym domu nie było jej lekko, od początku była wykorzystywana przez nieprzychylną teściową i gwałcona przez męża alkoholika. Gdy ją poznajemy ma trójkę dzieci, jednak w dalszej części utworu dowiadujemy się, że miała ich więcej. Niestety dzieci te nie żyją, były zabijane zaraz po narodzinach. Każdy poród odbierała teściowa. Za pierwszym razem Łucja była przekonana, że dziecko urodziło się martwe. Niestety przy kolejnych ciążach działo się podobnie, aż w końcu dowiedziała się, że dzieci są zabijane jednak nic z tym nie zrobiła, pozwalała na zabijanie swojego potomstwa. Nie jest proste ocenienie jej postępowania pod względem moralnym, jeśli weźmiemy pod uwagę wszystkie czynniki. Należy podkreślić, iż bohaterka żyła w patologicznej rodzinie, pełnej nienawiści. Prawdopodobnie nie do końca zdawała sobie sprawę z tego co się dzieje, inaczej niż większość ludzi postrzegała tę sytuację, działała intuicyjnie. Do zbrodni „popchnęli” ją teściowa i mąż - ludzie od których była zależna. Nie bez znaczenia są także wiejskie kobiety, które na każdym kroku obgadywały ciężarną, nie bez znaczenia jest zniecierpliwienie księdza i brak pomocy również z jego strony. Łucja żyła pod ciągłą presją, pozostając bez żadnego wsparcia. Podejmując się oceny postępowania Łucji, trzeba wziąć także pod uwagę los dzieci, które żyły. Nie były one zaniedbane, Łucja opiekowała się nimi jak na matkę przystało. Zdawała sobie sprawę także z tego, że dzieciom w tym domu było dobrze, nie działa im się żadna krzywda. Dlatego też nie mogła po porostu się wyprowadzić razem z dziećmi, nie była w stanie zapewnić im warunków życiowych, do jakich były przyzwyczajone. Każdy krok Łucji, niczym bohaterki antycznej tragedii, skazany był na klęskę. Mimo wszystko Łucja zdecydowała się coś zmienić. Wybrała dzieci martwe, popełniła samobójstwo opuszczając dzieci, które wychowywała. Moim zdaniem wybór, którego dokonała był najgorszą z możliwych opcji. Porzuciła swoje żywe dzieci, mimo iż tym martwym nie była w stanie już pomóc. Dlatego też uważam, że Łucja jest kobietą o której macierzyństwie nie można powiedzieć, że było dobre.

Podsumowując powyższe rozważania pragnę zauważyć, iż rzadko spotykamy się z jednoznacznym obrazem kobiety w literaturze a co za tym idzie, trudno podejmować się oceny moralnej przedstawionych przeze mnie bohaterek. Ich zachowanie bardzo często ma podłoże psychiczne, jest też uwarunkowane stylem ich życia, obyczajowością świata, w którym dorastały, czyli czynnikach na które nie miały wpływu. W większości przypadków są to postaci mające zarówno wady jak i zalety. O przypisaniu bohaterki do danej kategorii decyduje to, w jaki sposób wykorzystała swoje cechy, czy potrafiła dobrymi cechami przyćmić te złe lub na odwrót. Podobnie jak w przypadku obrazu kobiety niejednoznaczny jest obraz macierzyństwa, które jest uważane za jej główną rolę.

W prezentacji przedstawiono bardziej lub mniej skrajne oblicza kobiet, ich cechy osobowości, a nawet niektóre role społeczne. Myślę, że udało mi się udowodnić tezę, że na przestrzeni wieków artyści ukazują anielską i demoniczną stronę kobiecej natury i że „nigdy nie można oznaczyć z pewnością, gdzie się w kobiecie anioł kończy, a diabeł poczyna”. Jak wspomniałam na początku swojej prezentacji, różne wizerunki kobiet w kulturze i sztuce i perspektywa postrzegania kobiecości wynikają z wielu czynników – ze stereotypów, lęków mężczyzn, obyczajowości różnych epok czy ról, do których kobiety były przystosowywane z własnej lub cudzej woli. Sądzę, że najważniejszym sensem, jaki można wyciągnąć z mojej wypowiedzi jest to, że tak naprawdę kobiecość jest uniwersalna. Dziś kobiety są wyzwolone, mają prawa społeczne. Wizerunek kobiety np. w mediach wygląda dużo inaczej niż wyglądałby sto lat temu. Ale dziś też spotkać można dobre Zosie, puste wewnętrznie Izabele, żądne władzy Balladyny czy Dulskie – hipokrytki, a macierzyństwo jest tak samo piękne i trudne.

strona:    1    2    3    4    5    6  





Mieszkanki salonów i wiejskich chat. Zaprezentuj literackie portrety kobiet w wybranych utworach

Ocena:
20/20
Teza: Literatura udowadnia, że zarówno salonowe damy, jak i niewiasty pochodzące z gminu są niewyczerpaną skarbnicą kobiecych portretów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta i zwięzła. Napisana poprawnym językiem.

Uwodzicielskie kobiety w literaturze i sztuce. Omów zagadnienie na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Kobiety uwodzą mężczyzn na wiele sposobów, gdyż każdy podatny jest na inne bodźce oraz zachowania.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca precyzyjna, przemyślana i odpowiednio skomponowana. Zawiera bogatą bibliografię.

Sposób przedstawiania kobiecego piękna w różnych epokach. Porównaj na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Sposoby przedstawiania kobiecego piękna są różnorodne. W dużej mierze zależy to od poglądów ludzi danej epoki.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bogata w przykłady z literatury i sztuki. Przemyślana i dojrzała.

Emancypacja kobiet na przestrzeni wieków. Przedstaw problem odwołując się do wybranych lektur

Ocena:
20/20
Teza: Różnorodność portretów i ról kobiet na przestrzeni epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca świadczy o samodzielnym myśleniu autorki. Ciekawy dobór lektur.

Omów różne wizerunki kobiet na przykładzie wybranych utworów literackich

Ocena:
20/20
Teza: Literatura prezentuje szeroką i różnorodną gamę kobiecych portretów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Właściwie dobrane przykłady. Przejrzysta treść.

Kobieta piękna, władcza, zdradziecka, zależna od mężczyzny, próżna – przedstaw sposoby kreowania postaci kobiecych na podstawie analizy utworów różnych epok

Ocena:
20/20
Teza: Kobiety są od wieków obiektem uwielbienia, marzeniami mężczyzn bez względu na to, jakie mają cechy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca we właściwy sposób realizuje temat. Ukazuje najbardziej popularne wizerunki kobiet. Plan i bibliografia bez zarzutu.

Kobiety - fascynujące czy irytujące? Omów temat na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Kobieta jako jeden z podstawowych lejtmotywów literatury światowej, przedstawiana w różnych ujęciach: jako matka, żona, córka, czy kochanka.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Ciekawe przykłady, prawidłowe wnioski.

Kreacje kobiet w epoce pozytywizmu, a postulat emancypacji

Ocena:
20/20
Teza: Emancypacja dla wielu kobiet w epoce pozytywizmu okazała się społeczno-ekonomiczną koniecznością.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Ukazuje kilka portretów kobiet. Bogata literatura przedmiotu.

Bohaterki literackie okresu Młodej Polski. Scharakteryzuj wizerunek kobiet tej epoki na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Młodopolskie bohaterki literackie cechuje bogata osobowość i skomplikowana psychika.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca odpowiada tezie i tematowi. Poprawne przedstawienie poszczególnych bohaterek. Właściwe wnioski.

Postacie kobiece i ich rola w utworach romantyków i pozytywistów. Przedstaw zagadnienie na wybranych utworach

Ocena:
20/20
Teza: W romantyzmie i pozytywizmie rola kobiet w literaturze często bywała kluczowa.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Poszczególne elementy spięte w logiczną całość. Poprawny język wypowiedzi.

Femme fatale w literaturze różnych epok. Przedstaw na przykładzie różnych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Motyw kobiety fatalnej towarzyszy literaturze od wieków.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w 100% realizuje temat. Lekki styl i logiczna konsekwencja.

Obraz kobiety w literaturze tworzonej przez kobiety. Omów problem na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: W różnych okresach kobiety tworzyły odmienne i złożone literackie bohaterki.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła, spójna. Ciekawe argumenty i sposób ukazania poszczególnych kobiecych postaci.

Kobiecość jako przywilej lub przekleństwo. Rozważ w odniesieniu do tekstów literackich wybranej epoki

Ocena:
20/20
Teza: Czy warto było być kobieta w epoce pozytywizmu?

Ocena opisowa nauczyciela: Praca samodzielna wykorzystująca bogate i nietuzinkowe lektury.

Od anioła do femme fatale. Scharakteryzuj kreacje bohaterek w wybranych utworach literackich różnych epok

Ocena:
20/20
Teza: Analizowanie wizerunków kobiecych w literaturze może być pasjonujące.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zawiera ciekawe kreacje bohaterek. poprawny plan i bibliografia.

Afrodyta - Wenus. Motyw mitycznej bogini piękności w literaturze i sztuce

Ocena:
20/20
Teza: Kult Afrodyty - Wenus przetrwał stulecia, o czym świadczą liczne dzieła sztuki i literatury.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zgrabnie napisana, oparta na ciekawych przykładach.

Porównaj kreacje postaci kobiecych w literaturze romantyzmu, pozytywizmu i Młodej Polski, analizując wybrane przykłady

Ocena:
20/20
Teza: Obraz postaci kobiecych w wybranych epokach.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana. Dobra kompozycja i język wypowiedzi.

Kobieta anioł, kobieta demon. Rozpatrz na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: W każdej kobiecie występuje pierwiastek zarówno anielski, jak i demoniczny, dlatego właśnie są one tak intrygujące.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna, ciekawie sformułowany problem i wnioski.

Tragiczny wpływ kobiet na bohaterów literackich. Omów na wybranych przykładach.

Ocena:
20/20
Teza: Przedstawienie tragicznego wpływu kobiet na wybranych bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca szczegółowo i wnikliwie analizuje temat.

Kobieta błogosławieństwem lub przekleństwem dla mężczyzny. Omów temat na wybranych utworach z różnych epok.

Ocena:
20/20
Teza: Kobieta może być równocześnie błogosławieństwem i przekleństwem dla mężczyzny – „jest bramą piekieł” lub „balsamem dla duszy”.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w zwięzły sposób ukazuje temat. Logicznie przeprowadzona argumentacja.

Uwielbiana, pożądana, znienawidzona. Porównaj różne wizerunki kobiet ukazane w literaturze różnych epok.

Ocena:
20/20
Teza: Literatura polska i światowa na przełomie wieków stworzyła wiele ponadczasowych kreacji kobiecych, których postaci budziły zachwyt, pożądanie, miłość lub nienawiść.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat.

Przedstaw, porównaj i oceń portrety kobiet znane ci z literatury XIX wieku

Ocena:
20/20
Teza: Literatura dziewiętnastowieczna uwieczniła wiele różnorodnych i niepowtarzalnych portretów kobiecych.

Ocena opisowa nauczyciela: Ciekawa praca, oparta na czterech lekturach z XIX wieku.

Przedstaw, porównaj i oceń portrety kobiet znane ci z polskiej literatury XIX wieku

Ocena:
20/20
Teza: W każdej epoce odnajdziemy cały wachlarz kobiecych postaci.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat.

Kobieta w malarstwie i literaturze. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Wizerunek kobiety idealnej wciąż ulega metamorfozom.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca nietuzinkowa, oparta na ciekawych przykładach - pokazuje ewolucję wizerunku kobiety.

Obraz kobiet w XIX i XX wieku w literaturze

Ocena:
20/20
Teza: Wizerunki bohaterek literackich w pisarstwie XIX i XX wieku były niesłychanie złożone.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna ukazuje bardzo różnorodne wizerunki kobiet.

Omów i porównaj miejsce kobiety w społeczeństwie na podstawie literatury XIX i XX wieku

Ocena:
20/20
Teza: W pisarstwie XIX i XX wieku możemy dostrzec istotne zmiany w postrzeganiu społecznej roli kobiet.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana - dojrzałe i celne wnioski.

Kobieta anioł, kobieta demon - jako źródło inspiracji w literaturze. Rozważ na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Motyw kobiety-demona i kobiety-anioła ponadczasowym źródłem artystycznych inspiracji.

Ocena opisowa nauczyciela: Wyczerpująca prezentacja napisana poprawnym, potoczystym stylem.

Różne oblicza kobiet ukazane w literaturze polskiej i innych dziedzinach sztuki XIX i XX wieku

Ocena:
20/20
Teza: Niezależnie od dziedziny sztuki, działa polskie ukazują nietuzinkowe portrety kobiece.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa oparta na literaturze, malarstwie, filmie i piosence.

Anioł czy femme fatale. Obraz kobiety w literaturze polskiej. Omów zagadnienie, odwołując się do wybranych przykładów

Ocena:
20/20
Teza: Na przestrzeni wieków artyści ukazują anielską i demoniczną stronę kobiecej natury.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo szeroko i szczegółowo opisuje wizerunki poszczególnych kobiet.

Przyczyny i skutki niemoralnych decyzji kobiet. Omów zagadnienie w oparciu o przykłady z różnych epok

Ocena:
20/20
Teza: Kobiety kroczące drogą niesprawiedliwości lub występku są niezwykle ciekawymi postaciami literackimi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca dojrzała, ciekawa, świadcząca o dobrym obyciu literackim.

Zinterpretuj portrety niezwykłych kobiet - bohaterek literatury polskiej na wybranych przykładach z różnych epok.

Ocena:
20/20
Teza: Przedstawienie niezwykłych portretów kobiet - bohaterek literatury polskiej na wybranych przykładach z różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni poprawna opisująca kilka kobiecych kreacji charakterystycznych dla polskiej literatury.

Kobiecość jako temat liryki. Przedstaw zagadnienie, odwołując się do utworów poetek XIX i XX wieku

Ocena:
20/20
Teza: Dzięki piszącym kobietom dokonała się zmiana w sposobie postrzegania kobiety.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bogata w literackie przykłady. Przejrzysta kompozycja i wnioski potwierdzające tezę.

Matka, żona, kochanka. Różne obrazy kobiet w literaturze Omów na wybranych przykładach.

Ocena:
20/20
Teza: Co determinuje ogromną różnorodność jej zachowań?

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja ciekawa, ukazuje różnorodność kobiecych literackich kreacji.

Grzeszne i grzeczne kobiety w literaturze i sztuce różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Kobiety są krańcowe: o wiele lepsze albo o wiele gorsze niż mężczyźni.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa, zwięzła, napisana lekkim piórem. W pełni realizuje założenia tematu.

Femme fatale w literaturze i sztuce. Przedstaw wizerunki kobiet fatalnych na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Chociaż wizerunek kobiety fatalnej odnajdujemy już w biblii, to największą fascynację tym motywem obserwujemy w wieku XIX i XX.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana i przejrzysta. Poprawny język.

Motyw żony w literaturze. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Kreacje żon w literaturze są niejednoznaczne - niektóre podtrzymują archetypy, natomiast inne łamią społeczne stereotypy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana i przejrzysta. Bogata treść i bibliografia.

Kobiety jako źródło nieszczęścia. Przedstaw na wybranych przykładach literackich

Ocena:
19/20
Teza: Literatura dostarcza nam wiele przykładów kobiet sprowadzających najczęściej na mężczyzn nieszczęście - od czasów mitologii po współczesność.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana, oparta na bogatej bibliografii. Dobry styl i interesujące wnioski.

Wizerunek złych kobiet w literaturze i sztuce. Przedstaw na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Literatów, malarzy i filmowców zawsze inspirowały kobiety niepokorne i złe, dlatego w sztuce odnajdujemy wiele wizerunków kobiet fatalnych.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oryginalna, oparta na niebanalnych przykładach. Zaznaczona jest indywidualność i własne przemyślenia autora.

Wizerunek kobiety w literaturze. Zanalizuj temat, odwołując się do utworów krajowych i zagranicznych

Ocena:
19/20
Teza: Kobieta i kobiecość to temat, który od zawsze pasjonował wielu artystów, dla wielu z nich kobieta była inspiracją do stworzenia dzieła.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje założenia tematu. Dobrze dobrana literatura i poprawnie sporządzony plan prezentacji.

Portrety kobiet w literaturze polskiej i światowej. Przedstaw na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Galeria portretów literackich kobiet jest niezwykle bogata, lecz mimo licznych rozbieżności można wyróżnić pewne wizerunki kobiet jakie zapisały się w literaturze na przestrzeni epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobrze skomponowana. Barwny i płynny język. W pełni zrealizowany temat prezentacji.

Różne koncepcje kobiecego piękna w literaturze i sztuce. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Od starożytności aż do czasów współczesnych obraz kobiety zmieniał się i przekształcał wraz z panującymi w danej epoce wyobrażeniami i inspiracjami.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca odwołuje się do licznych lektur i dziel sztuki. Sprawny język, bogata prezentacja.

Postać uwodzicielskiej kobiety w literaturze. Przedstaw na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Funkcjonowanie motywu uwodzicielki w literaturze.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, napisana płynnym stylem, przemyślana.

Portret kobiety w różnych epokach. Przedstaw w oparciu o przykłady z literatury i sztuki

Ocena:
19/20
Teza: Kobieta na piedestale w kolejnych epokach, w każdej z dziedzin literatury sztuki czy malarstwa.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca obszerna. Zawiera wiele przykładów. Poprawny styl i język.

Postacie kobiece w literaturze i sztuce. Porównaj wybrane bohaterki z różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Wiele bohaterek literatury, dzieł plastycznych i filmowych to postaci interesujące i ważne, wartościowe, czy też po prostu ciekawie ukazane.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta, poprawnie skonstruowana. Dobry styl wypowiedzi.

Wizerunek kobiety w literaturze i sztuce. Na wybranych przykładach przedstaw zagadnienie

Ocena:
19/20
Teza: Każdy artysta postrzega kobietę inaczej i dodaje jej inny, przez siebie zauważony walor, a niekiedy ukazuje jej wady.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna i przemyślana praca. Logiczne argumenty i dobry język.

Kobieta w literaturze i malarstwie. Przedstaw różne wizerunki, opierając się na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Głównym czynnikiem determinującym życie kobiety jest stopień jej niezależności.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni poprawna.

Literackie wizerunki kobiet. Omów zagadnienie na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Najciekawszy jest wizerunek kobiet złożonych, których natura obfituje w rażące sprzeczności i na ich przykładzie możemy podziwiać fascynujące oblicza kobiecej psychiki.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja standardowa. Przedstawia temat w pełni i dość zwięźle. Poprawny język.

Zmiana wizerunku kobiety na przestrzeni wieków. Przedstaw odwołując się do literatury i sztuki

Ocena:
19/20
Teza: W każdej epoce istniały muzy, które popychały poetów do tworzenia dzieł uwielbienia i zachwytu, malarzy do kreślenia portretów i aktów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana. W pełni ukazuje zmianę postrzegania kobiety na przestrzeni wieków. Poprawny język.

Świat kobiecych wartości. Przedstaw problem, odwołując się do wybranych utworów literackich

Ocena:
19/20
Teza: Dwoistość charakterów kobiet oraz ich świat wartości na podstawie wybranych utworów pozytywistycznych i dwudziestolecia międzywojennego.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca logiczna i przemyślana. Poszczególne argumenty przedstawiono przejrzyście. Poprawny język.

Wizerunek kobiety w romantyzmie. Przedstaw, odwołując się do wybranych lektur

Ocena:
19/20
Teza: Postacie kobiece w epoce romantyzmu były często eksponowane.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bogata w treści. W pełni odpowiada tematowi. Poprawny styl wypowiedzi.

Portret kobiety w literaturze polskiej. Przedstaw zagadnienie,odwołując się do wybranych przykładów

Ocena:
19/20
Teza: Zjawiskowość kobiecej natury nie uszła uwadze polskim pisarzom i poetom.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni poprawna. Na kilku przykładach prezentuje portret kobiety w utworach literackich. Poprawny konspekt prezentacji.

Kobieta matka, kobieta fatalna, kobieta bogini. Omów motywy na wybranych przykładach literackich

Ocena:
19/20
Teza: W literaturze zostały utrwalone między innymi wizerunki bogini, matki, kobiety fatalnej.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Różnorodne tematy, ciekawe przemyślenia.

Portrety kobiet w literaturze polskiej i obcej. Przedstaw na wybranych przykładach.

Ocena:
19/20
Teza: Kobiety jako obiekt uwielbienia, westchnień, pożądania i zazdrości.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca typowa. Oparta na powszechnie znanych lekturach.

Wizerunek ukochanej kobiety w romantycznej literaturze i epistolografii

Ocena:
19/20
Teza: Kobieta jako inspiracja twórczości poetyckiej, źródło natchnienia oraz przyczyna nieszczęść i zawodów miłosnych; przedstawiana głównie jako kochanka, matka, żona, jest obiektem uwielbienia, pożądania i zazdrości.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła, konkretna i na temat. Można by więcej uwagi poświęcić epistolografii.

Muza, żona, kochanka, matka. Różne sposoby kreowania postaci kobiet w literaturze. Omów ten problem na wybranych przez siebie przykładach dzieł literackich z różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Kobiety - bohaterki literatury - potrafią być jednocześnie różne i podobne.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bogata w przykłady, ukazuje jak różnorodne mogą być kobiety na przestrzeni epok.

Postacie kobiet w mitologii i Biblii. omów ich rolę i sposoby portretowania w wybranych utworach

Ocena:
19/20
Teza: Obydwa antyczne źródła kreują niepowtarzalne, często archetypiczne postaci kobiet.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca szeroko traktuje temat. Ukazuje kilka najbardziej archetypicznych wizerunków kobiet.

Postać kobiety fatalnej w literaturze polskiego pozytywizmu, Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego

Ocena:
19/20
Teza: Femme fatale polskiej literatury mają zgubny wpływ na mężczyzn i determinują ich losy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca świadczy o indywidualnym podejściu do tematu - wnioski. Poprawne argumenty i przedstawione ciekawie postacie.

Ewa nie tylko kusicielka. Przedstaw różne kreacje kobiet w literaturze

Ocena:
19/20
Teza: Literacki wizerunek zmieniał się od czasów ukazania biblijnej Ewy i zmienia się po dzień dzisiejszy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ukazuje kilka wybranych wizerunków kobiet.

Przedstaw różne portrety Polek na wybranych przykładach literackich. Zanalizuj wybrane utwory

Ocena:
19/20
Teza: Kreacje kobiet-Polek odnajdziemy w wielu epokach polskiej literatury.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ukazuje ciekawe wizerunki kobiet.

Kobieta błogosławieństwem czy przekleństwem dla mężczyzny. Rozważ problem, analizując na wybranych przykładach różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Różny wpływ płci pięknej na męskich przedstawicieli w literaturze.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat.

Motyw kobiety - muzy, natchnienia w sztuce i literaturze

Ocena:
19/20
Teza: Portrety kobiet, które dzięki swojej wyjątkowości zostały uwiecznione przez pisarzy i malarzy.

Ocena opisowa nauczyciela: Ciekawa praca pokazująca różnorodność ujęcia tematu.

Scharakteryzuj kobietę, jej życie i pragnienia, odwołując się do wybranych postaci literackich

Ocena:
19/20
Teza: Złożoność kobiecych wizerunków w pisarstwie XIX i XX wieku.

Ocena opisowa nauczyciela: Zwięzła praca opisująca trzy typy kobiece z literatury XIX i XX wieku.

Femme fatale. Kobieta fatalna w literaturze i sztuce

Ocena:
19/20
Teza: Rola femme fatale zostaje narzucona kobiecie przez samą ofiarę – mężczyznę.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja ciekawa, ukazująca spojrzenie na femme fatale z dwóch odmiennych perspektyw.

Motyw ciała kobiecego w literaturze i sztuce modernizmu

Ocena:
18/20
Teza: W literaturze i malarstwie ciało kobiece zostało było przedstawiane różnorodnie.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta i bogata w przykłady. Dobrze przedstawiony problem i wnioski.

Kreacje kobiet w literaturze polskiej i obcej. Omów, odwołując się do przykładów z różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Zarówno w polskiej, jak i obcej literaturze możemy dostrzec różnorodne portrety kobiet.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. Zawiera odpowiednio dobraną literaturę.

Kobieta jako literacka bohaterka. Przedstaw na wybranych przykładach z różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Kobieta uważana za uosobienie piękna, wdzięku i wrażliwości, stała się wdzięcznym tematem dzieł literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. Kolejne argumenty ułożone zostały w logiczna całość.

Kobieta demon, kobieta wamp, kobieta fatalna. Omów na przykładzie wybranych tekstów literackich

Ocena:
18/20
Teza: Tajemniczość, piękno, zagadkowość, niedostępność kobiety fatalnej niszczy mężczyzn i jednocześnie jest źródłem fascynacji literackich na przestrzeni wieków.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja napisana lekkim piórem. Poprawny język i styl wypowiedzi. Zwięzłość i logika argumentacji.

Przykłady zmiennych i tajemniczych kobiet w literaturze. Przedstaw, odwołując się do znanych ci utworów

Ocena:
18/20
Teza: W literaturze możemy spotkać się z połączeniem portretów kobiety złej i dobrej.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. W przejrzysty sposób ukazuje wizerunki trzech kobiet w literaturze.

Wizerunek kobiety w Biblii. Scharakteryzuj i porównaj różne bohaterki historii z Nowego i Starego Testamentu

Ocena:
18/20
Teza: W Biblii możemy odnaleźć zarówno pozytywne jak i negatywne wizerunki kobiet.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa. Zawiera zaskakujące wnioski. Oryginalne podejscie do tematu.

Funkcje kobiet w literaturze Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego. Przeanalizuj, opierając się na wybranych utworach

Ocena:
18/20
Teza: Kreacje i funkcje bohaterek kobiecych okresu Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego były zróżnicowane.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna praca. Napisana dobrym językiem, przejrzyste argumenty.

Inspirujące i irytujące kobiety. Przedstaw ich wizerunki, opierając się na literaturze i własnych przemyśleniach.

Ocena:
18/20
Teza: Od stuleci kobiety stanowią źródło natchnienia dla artystów, głównie mężczyzn.

Ocena opisowa nauczyciela: Trafny dobór cytatów. Praca przemyślana i ciekawa. Poprawny styl.

Bogactwo wizerunków kobiet w literaturze, różnorodność ich osobowości i barwność postaci

Ocena:
18/20
Teza: Literatura bez kobiet byłaby uboższa, są one tak różnorodne i występują w tak niezwykłych rolach, że trudno tę wielość portretów ogarnąć.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zgrabna, napisana płynnym językiem. Dobrze dobrana literatura. Zwięzłe argumenty.

Porównaj utrwalone w literaturze archetypy bohaterek, odwołując się do wybranych tekstów kultury romantycznej i młodopolskiej

Ocena:
18/20
Teza: Zjawiskowość kobiecej natury nie uszła uwadze artystom – malarzom, muzykom, pisarzom, poetom, którzy przez kolejne wieki i epoki, próbowali doścignąć i poznać w pełni kobietę, ulegając jej wpływom.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni poprawna. Właściwie dobrana literatura i argumenty.

Na podstawie wybranych wierszy współczesnej poetki przedstaw portret kobiety naszych czasów

Ocena:
18/20
Teza: Agnieszka Osiecka w swojej twórczości literackiej, pokazała nie tylko swoje oblicze, ale obraz wszystkich współczesnych Polek.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca pomysłowa. Ciekawe przykłady z twórczości Osieckiej.

Wpływ kobiet na wybory bohaterów literackich. Omów na wybranych przykładach z różnych epok literackich

Ocena:
18/20
Teza: Kobiety w literaturze często wywierały zgubny wpływ na mężczyznę.

Ocena opisowa nauczyciela: Motyw kobiety przedstawiony w ciekawy sposób. Poprawny język i styl.

Porównaj sposoby kreowania portretów kobiet w literaturze i malarstwie na podstawie analizy wybranych przykładów

Ocena:
18/20
Teza: W literaturze i malarstwie możemy odnaleźć bardzo wiele portretów kobiet.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła, konkretna.

Julia Capuletti jako ponadczasowa bohaterka w literaturze i sztuce. Omów temat na podstawie wybranych dzieł literackich oraz tekstów kultury

Ocena:
17/20
Teza: Julia Capuletti jest bohaterką do której odwołują się artyści po dzień dzisiejszy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oryginalna. Ukazuje nawiązania do postaci Julii w literaturze, filmie i musicalu.

Kobieta w renesansie. Przedstaw na wybranych przykładach z literatury i sztuki

Ocena:
17/20
Teza: Kobiety traktowane są nie tylko jako przedmiot westchnień i miłości zmysłowej, ale także jako symbol niezwykłej harmonii, cnoty i piękna, co inspiruje artystów na całym świecie do dziś.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca dobra, choć powierzchowna. Zbyt mało rozbudowane argumenty.

Motyw kobiety w literaturze. Przedstaw jego funkcjonowanie w wybranych dziełach

Ocena:
17/20
Teza: Obraz kobiety jako temat poruszany przez wielu artystów we wszystkich epokach literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. W pełni realizuje temat.

Przedstaw różnorodne sposoby ujęcia motywu kobiety, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
17/20
Teza: Motyw kobiety jest szeroko rozpowszechniony w literaturze.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. Bardzo zwięzła. Drobne usterki językowe.

Kobieto! Puchu marny... Zaprezentuj najciekawsze Twoim zdaniem portrety kobiet w literaturze

Ocena:
17/20
Teza: W literaturze możemy odnaleźć bardzo wiele portretów kobiet. Są one opisywane jako dzielne bohaterki, pełne poświęcenia i odwagi, ale także jako puste, naiwne lekkomyślne trzpiotki. W swojej pracy chciałbym/chciałabym przedstawić portrety ko

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwarta. Skrótowo ukazuje kilka portretów oryginalnych kobiet. Napisana na przeciętnym poziomie.