Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw miasta


Świat mieszczański. Analizując celowo wybrane utwory, omów aspekty życia grupy społecznej. W swojej prezentacji uwzględnij kontekst kulturowy

Mieszczaństwo to jeden ze stanów społecznych składający się z obywateli miast, czyli osób wolnych, podlegających prawu miejskiemu. Grupa ta ukształtowała się już w średniowieczu, jednak w różnych europejskich krajach odgrywała odmienną rolę. Na Zachodzie mieszczaństwo dosyć szybko zaczęło odgrywać ważną role w życiu politycznym i ekonomicznym. W Polsce ze względu na dominację stanu szlacheckiego, a następnie zabory proces ten wyglądał inaczej. Obecnie nie ma wątpliwości, że to właśnie w miastach, gdzie w rozwiniętych krajach żyje większość obywateli podejmowane są najważniejsze decyzje. W literaturze spotykamy często charakterystykę mieszkańców miast, którzy ze względu na specyfikę miejsca swojego życia wyróżniają się na tle innych grup. W swojej prezentacji przedstawię kilka prób ukazania mieszczaństwa w dziełach literackich różnych epok.

Twórcy epok ilustrują nam miasto w bardzo różnoraki sposób. Dostrzegają jego walory i wartość, częstszym jednak tematem dzieł jest tzw. ciemna strona miasta. Jeden z obrazów miasta i jego mieszkańców Cyprian Kamil Norwid ukazał w wierszu „Larwa”. Jak wygląda Londyn w wierszu? Jest to miejsce odrażające. Już sam tytuł – „Larwa” nie pozostawia wątpliwości, że utwór bynajmniej nie będzie opisywał uroków życia w mieście. Jest to bowiem miejsce budzące wstręt. Podmiot liryczny opisuje śliski bruk, błoto. Miasto spowija mgła, co stwarza nastrój tajemniczości, ale i grozy. Podmiot liryczny wśród tłumu przechodniów zapamiętał jedną postać – kobietę. Pyta on retorycznie:
Czoło ma w cierniu? czy w brudzie?
Rozpoznać tego nie można
Cierń jest symbolem cierpienia, brud – nieczystego sumienia, ale i zła, które sami wybraliśmy. Pytanie to jest więc dociekaniem, czy kobieta sama wybrała swój los, czy cierpienie jest niezależne od niej. Idąc nieco dalej, możemy zapytać – czy chciała żyć w brudnym, ponurym Londynie, czy może była zmuszona tu mieszkać? Londyn nie jest przyjaznym miejscem. Jego mieszkańcy opisani są jako żądni zysku, odrzucający najważniejsze wartości:
Rzekłbyś, że to Biblii księga
Zataczająca się w błocie -
Po która nikt już nie sięga,
Iż nie czas myśleć... o cnocie!
„Biblia” symbolizuje oczywiście czystość, świętość. Kobieta opisana w wierszu najwidoczniej te cechy utraciła. Nikt nie chce podnieść sprofanowanej książki; nikt nie poda również ręki osobie, która ma „niepewną reputację”. Choć mieszczanie sami są zdeprawowani, nie pomogą „niemoralnej” osobie. Kobieta przedstawiona w „Larwie” jest niewidoma („Błyskają bielmem jej źrenic”), a może tylko zaślepiona? Bielmem w jej oku jest bowiem „rozpacz i pieniądz”. Nie znamy jej przyszłości ani celu; zmierza ona „zapewne – gdzie nic!”. Prawdopodobnie to chciwość jest przyczyną upadku kobiety. I trudno się dziwić, że pragnie ona pieniędzy – jest biedna, stąpa w błocie nocą po ulicach Londynu. A przecież wszyscy mieszczanie chcą tylko jednego – bogactwa. Opisana kobieta to uosobienie całej ludzkości.
Ludzkość, co płacze dziś i drwi;
- Jak historia?... wie tylko: "krwi!..."
Jak społeczność?... tylko - "pieniędzy!..."
Miasto to dla podmiotu lirycznego miejsce, gdzie obywatele odrzucają wartości, wybierają „mieć” zamiast „być”. Nie chcą świętości, nie podniosą brudnej „Biblii”, za to bez wahania schylą się po pieniądze. Cyprian Kamil Norwid zdecydowanie potępił mieszczan. Choć był nietypowym romantykiem, w tej kwestii był zgodny z innymi przedstawicielami epoki. Romantycy zwrócili się ku naturze, duchowości; tęsknili za tym, co pierwotne i jednocześnie nadprzyrodzone. Wszystko to odnajdywali na wsi. Mieli tam bliski kontakt z przyrodą i mogli bez przeszkód ją kontemplować. Prosty, wiejski lud uznawali za osoby „widzące”, mające dar intuicji i kontaktu z duchami. Mieszkańcy miast byli tego przeciwieństwem. Wielkie skupiska ludzi, samotność, zbyteczna mechanizacja, świat „szkiełka i oka” – tak właśnie miasto postrzegali polscy (i nie tylko) romantycy.

Pisarze dziewiętnastowieczni także w sposób realistyczny prezentowali miejskie życie. Powieść mogła więc służyć za przewodnik po ulicach Warszawy czy Paryża. Szkicowano tu wygląd zaułków, uliczek, opis pełnił funkcję jakby zwierciadła, pisarze niczego nie ukrywali opisując egzystencję miejskich społeczeństw. Taką rzeczywistość szkicuje Honoriusz Balzac w utworze pt. „Ojciec Goriot”. Balzak ukazuje realistyczny obraz Paryża - „nowoczesnego monstrum”, a ściślej społeczność miasta, podobnie jak w liryku Norwida, miotaną wielkimi namiętnościami, dążeniem do kariery, władzy, uciech – w śmiertelnej walce, która według Balzaka stanowi jądro współczesnego świata. Na zasadzie kontrastu autor przedstawia ubogą Dzielnicę Łacińską z znajdującym się tam nędznym pensjonatem pani Vauquer i bogatą dzielnicę Saint-Germain ze wspaniałą rezydencją hrabiny Beauseant. W powieści ukazane jest życie biednych, najuboższych ludzi, mieszkających w zniszczonych domach i tanich pensjonatach oraz ludzi z wyższych sfer – arystokracji, którzy zamieszkują piękne dzielnice. Przedstawicielami biedoty są ludzie zamieszkujący w pensjonacie pani Vauquer, którzy potrafią cierpieć, współczuć, pomagać i przede wszystkim nie rezygnują z własnych marzeń. Natomiast bogata ludność paryska skupiona jest na dzielnicy St. Germanim. Do nich zaliczamy ludzi, którzy są bywalcami salonów, miłośnikami sztuki oraz zwolennikami swobodnych związków uczuciowych. Taki zabieg pozwala dostrzec czytelnikowi podział klasowy, przepaście pomiędzy mieszkańcami tego samego przecież miasta! Każdy człowiek zna w nim swoje miejsce, a awans społeczny jest trudny, wręcz niemożliwy. Autor przedstawia Paryż jako miasto przede wszystkim ludzi nieuczciwych, zepsutych, egoistycznych, pozbawionych moralności, którzy stąpając drogą przestępstw wspinają się po szczeblach kariery. Paryż ukazany jest również jako miasto – dżungla, w której toczy się walka o byt, o przetrwanie i tylko silniejsi maja prawo przeżyć, natomiast słabsi giną.
Podążając śladami bohaterów, dostrzegamy upadek wartości, ludzie wyznają tu jedynie kult pieniądza, a jakiekolwiek zasady moralne zwyczajnie nie istnieją. Balzack brutalnie obnaża wszystkie wady wielkiego Paryża, metropolii i centrum kultury. Pisarzowi doskonale udało się stworzyć tło dla losów głównego bohatera. Miasto jest tu sceną, klasyfikuje postaci, dokładny, pełen precyzji i detali opis miejsc i przedmiotów, których używają bohaterowie, pozwala nam określić ich samych. Miasto, a raczej miejsca z otoczenia naszych bohaterów, stają się podłożem dla rozgrywającej się w powieści tragedii tytułowego Goriota. Widzimy więc, że Balazac w mistrzowski sposób nakreślił kontrast środowisk. To grupy społeczne z jednej strony otoczone zgnilizną, butwiejącymi i rozpadającymi się meblami, z drugiej zaś porcelaną, srebrami i kryształami. W tej powieści „wszystko jest prawdą” – ludzkie nieszczęścia, porażki, ludzkie uczucie i wreszcie prawdziwe jest miasto, prawdziwy jest Paryż! Dzięki takim powieściom jak Ojciec Goriot wiemy, że istniała ta gorsza strona Paryża - miasta, które dziś jest symbolem, dumą Europy, atrakcją turystyczną dla miłośników sztuki czy historii.
Odmienny obraz Paryża możemy dostrzec w powieści z epoki pozytywizmu pt. „Lalka” – autorstwa Bolesława Prusa. Utwór ukazywał się najpierw w odcinkach w „Kurierze Codziennym”, natomiast pierwsze wydanie osobne ukazało się w 1890 roku w Warszawie. Główny bohater bardzo dużo spacerował i zwiedzał Paryż, by zapomnieć o ukochanej Izabeli. Stolica Francji jawi się mu jako potężne miasto, w którym znajduje się wiele ulic, zaułków, wysokich budynków, sklepów z wystawami, szkół, starych zabytków, muzeów, teatrów. Wokulski zaczyna obserwować prawdziwe życie Paryża, jego przepełnione rozmawiającymi ludźmi kawiarnie, czy też modni mieszkańcy mijający się na chodnikach. Życie w tym mieście toczy się szybciej i wszystko wydaje się obce, budzi w bohaterze przerażenie, a zarazem fascynuje. Studiując plan Paryża odnalazł pewną logikę tego miejsca. Ogromne miasto, które jeszcze niedawno budziło w nim nieuzasadniony lęk i było dla niego chaosem, stało się przejrzyste, zrozumiałe i posiadające określony cel. Pomimo że Paryż budowany był przez kilkanaście wieków, miliony ludzi, nie wiedzących o sobie to udało się im stworzyć wielki labirynt, który jest dziś całością. Wokulski porównuje stolice Francji do organizmu posiadającego stabilny kręgosłup. Wygląd miasta jest odzwierciedleniem jego historii. Bohater podziwia również francuską pracowitość, ważny jest dla miasta podział pracy, a każda dzielnica rzemieślnicza odpowiada za produkcję innego towaru. Paryż jest również dla Wokulskiego miastem nowoczesnym, wykorzystującym nowoczesne technologie, a miejsce priorytetowe zajmuje nauka, rozwój i praca. Jego mieszkańcy są kreatywni, potrafią wykorzystywać zdobycze cywilizacji.
Dla kontrastu w powieści została ukazana Warszawa w dobie rewolucji przemysłowej, która oznaczała wzrost roli miasta i mieszczan dla państwa. W tym czasie bardzo widoczne były kontrasty społeczne. Dostrzec je można zwłaszcza w dużych miastach wraz z jej obywatelami. Literacki przykład Warszawy pokazuje nam panujący dualizm – świat biednych i świat bogatych, struktura miasta jest odbiciem struktury społeczeństwa. Bolesław Prus przedstawił bardzo rozległą panoramę życia w tym mieście w końcu XIX wieku. Samo miasto ukazał niemal z fotograficzną dokładnością. Utwór prezentuje różne grupy mieszczan – m.in. kapitalistów, finansistów, kupców, arystokrację, także mieszczaństwo polskie, niemieckie i żydowskie oraz biedotę. Każda z grup żyje w określonym miejscu – pałace, dwory, kamienice, baraki, nawet ulica. Warszawa staje się tu autonomicznym bohaterem. Jest miniaturą rzeczywistości.
Z jednej strony w „Lalce” widzimy okazałe kamienice, świat pełen rozrywek warszawskiej elity, spotkania lekarzy, liczne pałace, restauracje, sklepy z egzotycznymi przedmiotami. Ale Warszawa to również biedne, żydowskie Powiśle, miejsca brudne, cuchnące. Nie wszyscy mieszkańcy są jak Izabela; inni, np. studenci, żyją niemal w skrajnej nędzy. Miasto jest symbolem przemian, ale i labiryntem, w którym łatwo stracić własną tożsamość. Warszawa nie ma dobrego wpływu na mieszkańców. Przygnębia i wpędza w depresję Wokulskiego. Arystokrację czyni próżną, rozrzutną i przekonaną o swojej wysokiej pozycji.

Negatywne oddziaływanie miasta na bohaterów było wielokrotnie krytykowane przez literatów. Mieszczaństwo było synonimem obłudy, zakłamania, fałszywej moralności. Widzimy to w wierszu Juliana Tuwima „Mieszkańcy” oraz dramacie „Moralność Pani Dulskiej”. W utworze Tuwima miasto jest miejscem demoralizacji. Tytułowi mieszkańcy są zakłamani, mają wąskie horyzonty, a ich życie to „ciemne konanie”. Mieszczanie są bezmyślni, „widzą wszystko oddzielnie”, „bredzą”, „bełkocą”. Są skąpi i dewocyjnie religijni, jednak w ich modlitwie nie ma wiary. Ich życie jest gnuśne. Poeta mistrzowsko podkreślił to powtórzeniami, kolokwialnym językiem, rymami. W wierszu została zawarta duża dawka ironii. Mieszkańcy budzą pogardę, wstręt, są ukazani w sytuacjach wręcz kompromitujących. Pokazany jest prosty człowiek, który każdego dnia dba jedynie o gromadzenie dóbr materialnych oraz zaspokajanie własnych najbardziej przyziemnych potrzeb. Jego cały dzień to ciągła gonitwa za zdobywaniem dóbr doczesnych. Całe jego życie to konsumpcja. Nawet czynność taka jak modlitwa, która powinna być szczerą, osobistą i przemyślaną rozmową z Bogiem, staje się monotonną czynnością, wypowiedzeniem kilku prostych frazesów, w których zawarte są jedynie prośby o korzyści materialne. Do opisania człowieka, jego życia, a co za tym idzie całego świata, autor używa jednego określenia „straszny”.

Podobną krytykę życia mieszczan odnajdziemy w dramacie Gabrieli Zapolskiej „Moralność Pani Dulskiej”. Obraz mieszczan tworzą poszczególne, niezwykle osobliwe postacie. Tytułowa bohaterka to niedbała, skąpa, obłudna egoistka. Twierdzi ona, że najważniejsze jest to, co powiedzą inni. Zgadza się ona na romans syna ze służącą, jednak kiedy ta zachodzi w ciążę, bohaterka próbuje uniknąć skandalu. Dulska jest postacią karykaturalną. Aniela Dulska została przedstawiona jako przysadzista pani w średnim wieku, która zupełnie o siebie nie dba i którą interesuje jedynie wizerunek jaki ma w oczach innych. Wszystko co robi, robi na pokaz. Autorka stworzyła swoją bohaterkę zgodnie z założeniami naturalizmu – kierunku, który ma na celu ujawnienie najbardziej wstydliwych i intymnych momentów, zachowań czy reakcji. Za przykład może tu posłużyć bardzo szczegółowo opisany styl bycia pani Dulskiej. W domu kobieta całkowicie dominuje nad innymi członkami rodziny. Jest apodyktyczna i wymaga całkowitego posłuszeństwa i oddania. Potrafi być również bezmyślna i okrutna. Dulska jest doskonałym przykładem drobnomieszczańskiej obłudy i podwójnej moralności. Śmieszy jej prostactwo, potyczki językowe oraz używanie niewłaściwych słów. Jest kobietą skąpą i chciwą. Stara się na wszystkim oszczędzać, podwyższa czynsz lokatorom, a przy tym żałuje pieniędzy na kulturę, oświatę i porządne ubrania. Jest prymitywna i niewykształcona, potępia wszystko, co nowe lub nieznane. Ma ograniczone horyzonty, nie ceni wiedzy i nauki, nie posiada żadnych wartości czy ideałów. Jest małostkowa i bezmyślna.
Mąż Dulskiej, Felicjan, całkowicie podporządkowuje się władczej i energicznej żonie. Ich córka Hesia jest nieprzyzwoita i momentami ordynarna, natomiast Mela – spokojna i cicha. Zbyszek to typowy lekkoduch, który jednak nienawidzi swojej rodziny i obłudy w niej panującej. Postać Anieli jest tak charakterystyczna, że do języka weszło określenie „dulszczyzna” – zbiór negatywnych cech mieszczaństwa, takich jak dewocja, zakłamanie, kołtuństwo, skąpstwo i egoizm. Utwór stanowi więc krytykę mieszczaństwa. Autorka opisuje Lwów dość dokładnie. Mieszkańcy tego miasta tworzą świat śmieszny i straszny zarazem. Podporządkowują się mieszczańskiej „moralności”, bo tak jest im wygodniej. Miasto po raz kolejny deprawuje, wypacza ludzką wrażliwość. Kreując tytułową bohaterkę w taki sposób, Zapolska tworzy bardzo negatywny obraz zarówno ukazanej przez siebie rodziny jak i całego społeczeństwa drobnomieszczańskiego.

Jak widać autorzy poszczególnych epok nie szczędzili gorzkich słów mieszkańcom miast. Miasta, szczególnie od XIX wieku stały się głównym miejscem wydarzeń ukazujących się dzieł. Poeci i pisarze obserwowali rozwój aglomeracji i jego wpływ na coraz większą rzeszę mieszkańców. Najczęściej wytykali im, że za główną wartość przyjęli pieniądze. W pogoni za karierą i bogactwem nie interesują się innymi ludźmi. Nie dbają o rozwój całej miejskiej społeczności a jedynie o własne dobro. Miasto ta także miejsce gdzie upadają ideały, a szlachetne wartości dezawuują się. Jedynie nieliczne przykłady literackie pokazują, że miasto może być miejscem rozwoju, przede wszystkim nauki i sztuki. Myślę, że krytyka mieszkańców w poszczególnych utworach jest nieraz przejaskrawiona, co ma na celu zwrócenie uwagi na wady mieszkańców miast i pragnienie wyzbycia się tych wad.

strona:    1    2    3    4    5    6  





Literacki obraz miasta i jego mieszkańców w twórczości wybranych pisarzy. Oceń wpływ miasta na na losy bohaterów

Ocena:
20/20
Teza: Miasto pełni niezwykle istotną funkcję, ma wpływ na jednostkę, warunkuje jej działania. Wpływ ten ma często charakter negatywny.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dobra. Prawidłowa konstrukcja, celna argumentacja. Autor wykazał się przekrojową znajomością literatury.

Miasto przestrzenią egzystencji człowieka. Omów zagadnienie na podstawie wybranych dzieł kultury

Ocena:
20/20
Teza: Miasto tworzy rozpięta w czasie minionym przestrzeń symboliczna, którą mieszkańcy wypełniają swoimi wartościami.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja wzorowa. Ciekawa kompozycja pracy, literatura wykraczająca poza kanon lektur szkolnych. Całość uzupełniają celnie dobrane cytaty.

Paryż, Warszawa, Petersburg - obrazy miast w literaturze. Przedstaw na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: W literaturze możemy spotkać różnorodne opisy miast.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana i logiczna. Miasta odpowiednio scharakteryzowane. Poprawna bibliografia i plan prezentacji.

Warszawa oczyma bohaterów literackich różnych epok. Omów temat, odwołując się do wybranych przykładów

Ocena:
20/20
Teza: Chwile chwały i upadku stolicy, a także opis jej architektury i mieszkańców odnajdziemy, spacerując z bohaterami po jej ulicach, lub, przemykając się wraz z walczącymi patriotami, zarówno w XIX, jak i XX wieku.

Ocena opisowa nauczyciela: W pracy przedstawiono bardzo różnorodny obraz Warszawy. Bogata bibliografia, przejrzysta konstrukcja.

Różne ujęcia Warszawy w literaturze, malarstwie i fotografii

Ocena:
20/20
Teza: Artyści zachwycali się jej urokiem, dostrzegali wady, utrwalali tragiczne bądź chwalebne wydarzenia rozgrywające się w stolicy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana, pokazuje Warszawę z różnych stron. Ciekawe pomysły.

Przedstaw funkcje różnorodnego ujęcia motywu miasta, analizując wybrane utwory literackie

Ocena:
20/20
Teza: Różnorodność wizerunków skupisk miejskich w zależności od funkcji jakie motywowi miasta przypisał dany autor.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w sposób przejrzysty realizuje temat. Odpowiednio rozkłada akcenty na funkcje motywu miasta w poszczególnych powieściach.

Kamienica jako przestrzeń życiowa człowieka. Rozważ zagadnienie

Ocena:
20/20
Teza: Kamienica ukazywana jako przestrzeń życiowa człowieka spełnia w utworze wiele funkcji, co wpływa na sposób tworzenia jej obrazu.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa, w pełni wyczerpuje temat, ukazując jak różne funkcje pełni kamienica w utworach literackich.

Obraz miasta w literaturze i sztukach plastycznych. Przedstaw różne ujęcia odwołując się do wybranych przykładów

Ocena:
20/20
Teza: Obraz miasta w literaturze i sztukach plastycznych bywa różnorodny ze względu na różnorodne funkcje pełnione w dziełach kultury.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bogata w przykłady literackie i plastyczne.

Miasto - przestrzeń znacząca, miejsce destrukcji, szansa rozwoju... Na podstawie wybranych utworów omów, jakie sensy nadała temu motywowi literatura

Ocena:
20/20
Teza: Miasto jako przestrzeń znacząca, miejsce destrukcji oraz szansa rozwoju.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja ukazuje jak różnie miasto było postrzegane i jaką symbolikę miało na przestrzeni wieków. Poprawny konspekt i bibliografia.

Obraz miasta w literaturze. Omów na podstawie utworów pochodzących z różnych epok

Ocena:
20/20
Teza: Przedstawienie obrazu miasta w literaturze, odwołując się do przykładów z różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Bardzo szeroka panorama miast w tekstach literackich od antyku po współczesność.

Poeta o mieście i jego mieszkańcach. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Miasto ukazywane przez poetów jako soczewka, która koncentruje ówczesne problemy.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna, oparta na utworach z romantyzmu i dwudziestolecia międzywojennego.

Świat mieszczański. Analizując celowo wybrane utwory, omów aspekty życia grupy społecznej. W swojej prezentacji uwzględnij kontekst kulturowy

Ocena:
20/20
Teza: W literaturze spotykamy często charakterystykę mieszkańców miast.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja proponuje szeroką charakterystykę mieszczan. Zwraca przede wszystkim uwagę na wady wytykane przez literatów w różnych epokach.

Motyw miasta w literaturze i sztuce. Omów na podstawie wybranych utworów z literatury, muzyki i malarstwa

Ocena:
19/20
Teza: Miasto w twórczości artystów różnych epok nie jest jednorodne. Możemy odnaleźć zarówno pozytywne, jak i negatywne obrazy.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra. Autor głęboko wniknął w historię miasta w literaturze i sztuce. Na szczególną uwagę zasługuje dobór bibliografii.

Różne obrazy miasta w literaturze. Omów problem, odwołując się do treści i formy wybranych utworów

Ocena:
19/20
Teza: Miasto w społeczeństwach rozwiniętych jest przestrzenią życiową dla wielu ludzi. Nie jest to jednak zawsze przestrzeń przyjazna człowiekowi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta, napisana poprawnym językiem. Bogatą argumentację uzupełniają ciekawe cytaty.

Warszawa w literaturze i malarstwie. Omów temat odwołując się do wybranych przykładów

Ocena:
19/20
Teza: Warszawa w literaturze i sztuce jest miastem wielobarwnym. Artyści prezentują zarówno jasne, jak i ciemne strony miasta.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. Bogata bibliografia, ciekawe dodatki do pracy. Tekst prezentacji wymaga jednak dopracowania.

Obraz Warszawy w literaturze i sztuce. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Warszawa dla wielu artystów nie jest tylko miejscem, w którym się mieszka, ale często posiada znaczenie metafizyczne.

Ocena opisowa nauczyciela: Autor wykazał się dobrą znajomością literatury. Bogatą argumentację uzupełniają ciekawie dobrane cytaty.

Miasto w oczach artystów. Omów zagadnienie na podstawie wybranych utworów literackich

Ocena:
19/20
Teza: Miasto – tło i niemy świadek wydarzeń, miejsce przygnębiające i bardzo nieprzyjazne bohaterom literackim.

Ocena opisowa nauczyciela: Rozbudowana argumentacja, potwierdzająca tezę, dobry styl wypowiedzi, bogata bibliografia.

Paryż i jego mieszkańcy. Omów różne wizje Paryża w literaturze polskiej i światowej

Ocena:
19/20
Teza: Kiedy mówimy Paryż, od razu przychodzą na myśl określenia – miasto miłości, mekka artystów itp. Obraz Paryża w literaturze nie jest jednak tak jednoznacznie pozytywny.

Ocena opisowa nauczyciela: Autor skutecznie broni postawionej tezy. Dojrzały język, ciekawe wnioski.

Obrazy miasta jako przestrzeni życiowej. Zanalizuj temat, wykorzystując wybrane teksty kultury

Ocena:
19/20
Teza: Miasto jako przestrzeń pozbawiająca marzeń i złudzeń.

Ocena opisowa nauczyciela: Temat sztampowy, jednak ciekawie zrealizowany. Na uwagę zasługuje dobór dzieł literackich, a także niezwykłe cytaty.

Porównaj obraz Warszawy w malarstwie Canaletta i Lalce Bolesława Prusa

Ocena:
19/20
Teza: Warszawa w XVIII wieku na obrazach Canaletta oraz stolica Polski na podstawie „Lalki” Bolesława Prusa.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca skupia się na najważniejszych elementach twórczości Canaletta i Prusa. Ciekawa bibliografia przedmiotowa.

Warszawa i Paryż w Lalce Prusa. Przedstaw obrazy dwóch metropolii i oceń ich wpływ na losy głównego bohatera powieści

Ocena:
19/20
Teza: Warszawa i Paryż są zarówno miejscem rozgrywania się akcji „Lalki”, jak i w istotny sposób wpływają na świadomość i decyzje podejmowane przez głównego bohatera.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwie ukazuje obrazy Paryża i Warszawy ukazane w powieści Prusa.

Miasto. Przestrzeń przyjazna człowiekowi czy raczej labirynt, dżungla...

Ocena:
19/20
Teza: Temat miasta był często i bardzo chętnie podejmowany przez pisarzy i poetów, dlatego literatura dostarcza nam bardzo dużo zróżnicowanych obrazów tego miejsca.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, opisy właściwe. Zwięzłe ujęcie problemu.

Warszawa w oczach artystów różnych epok. Jak kreowany jest obraz stolicy przez twórców z różnych okresów literackich?

Ocena:
18/20
Teza: Obraz Warszawy zmieniał się w twórczości artystów i był ściśle powiązany z historią kraju i społeczeństwa.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przeciętna. Pomysł ciekawy. Prezentacja wymaga drobnego dopracowania.

Przedstaw różne wizje Petersburga w twórczości wybranych pisarzy

Ocena:
18/20
Teza: Petersburg prezentowany jest w literaturze negatywnie. Szare miasto pogłębia negatywne emocje bohaterów stając się jednym z źródeł ich nieszczęścia.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca dobra. Autor doskonale zaprezentował mroczną stronę Petersburga. Język wypowiedzi poprawny.