Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw patriotyzmu


Różne oblicza patriotyzmu. Przedstaw na przykładzie wybranych tekstów literackich

Patriotyzm to postawa społeczno-polityczna oparta na zasadach miłości i przywiązania do ojczyzny, jedności i solidarności z własnym narodem, poczuciu więzi społecznej z innymi członkami narodu. Jest to forma ideologii narodowej postulująca podporządkowanie i poświęcenie dążeń osobistych sprawom narodu i ojczyzny. Głębokie przywiązanie do kraju rodzinnego, gotowość poświęcenia się dla jego dobra oraz przede wszystkim moralna powinność powodowały, że pisarze oraz poeci wytykali błędy swoim współczesnym i przedstawiali propozycje ich naprawy w swoich dziełach. Apelowali także do sumień i serc swoich członków swojego narodu, bądź utrwalali godne naśladowania postawy, które pojawiały się przede wszystkim w trudnych dla kraju momentach dziejowych. W swojej prezentacji ukażę, że motyw patriotyzmu odegrał szczególną rolę w polskiej literaturze ze względu na tragiczną historię naszej ojczyzny.
Pierwszym utworem, który przedstawię jest „Konrad Wallenrod” Adama Mickiewicza. Autor wykorzystał średniowieczną historię jako tło do wydarzeń sobie współczesnych – posłużył się kostiumem historycznym. Kostium historyczny był częstym środkiem stosowanym przez poetów tamtego okresu, ponieważ obowiązywała cenzura. Konrad Wallenrod, aby walczyć o ojczyznę, musiał skorzystać z podstępu, a więc zrezygnować z kodeksu rycerskiego. Podszył się pod rycerza Zakonu Krzyżackiego, aby zniszczyć go od wewnątrz nieudolnymi rządami. Chciał odwlec moment walki z Litwą. Nie był przekonany co do efektów swojego działania. Mimo to decyduje się na niehonorowe działanie, ponieważ kocha swą ojczyznę. Nie potrafi odnaleźć szczęścia rodzinnego, dopóki jego kraj będzie nękany przez wroga. Tym samym koncepcja patriotyzmu proponowana przez Mickiewicza zakładała posługiwanie się podstępem. W sytuacji, gdy kraj był okupowany przez wrogów, którzy używali niecnych metod, odpowiedzią miało być właśnie stosowanie metody lisa. Autor usprawiedliwiał niecne postępowanie wobec wroga miłością do własnej ojczyzny.
Główny bohater dzieła posługuje się właśnie metodą lisa. Człowiek decydujący się na taki wybór ma świadomość, że niszczy cenione przez siebie wartości, takie jak prawda, honor, wierność. Przeżywa dramatyczny konflikt sumienia, ale wie jednocześnie, że wybór działania niezgodnego z etyką jest podyktowany koniecznością ratowania wartości wyższej ponad wszystkie inne - ratowania ojczyzny. Ważną rolę pełnią także emisariusze polityczni. Jednym z nich był Halban, doradca Konrada. To właśnie Halban rozbudził w Konradzie patriotę, pomagał mu w wyborze drogi życiowej, mobilizował do działania, podtrzymywał na duchu. Halban był poetą i tym samym Mickiewicz wskazuje wielką rolę poezji w życiu narodu, żyjącego w niewoli. Poezja jest darem przewidywania. Stoi na straży tradycji, w niej zawarte są wszystkie świętości narodowe. Ma moc przywoływania przeszłości. Opowiada pokoleniom tragiczne wydarzenia i nie pozwala o nich zapomnieć. Roznieca w sercach miłość do ojczyzny i tym samym zachęca do walki.

Innym utworem romantycznym poruszającym problem patriotyzmu jest „Hymn” Juliusza Słowackiego. Utwór ma charakter polemiczny i jest jeszcze jednym przykładem romantycznej niezgody na porządek świata. Jest też bardzo osobistym wyznaniem Polaka emigranta tęskniącego za ojczyzną. Dzieło skierowane jest do Boga, którego podmiot liryczny czyni powiernikiem swoich smutków. Poeta mówi w nim o losie wygnańca – pielgrzyma, pozbawionego ojczyzny i domu, za którymi tak bardzo tęskni. Nostalgia podmiotu lirycznego kontrastuje z urokiem orientalnego krajobrazu - pięknego ale obcego. Tęsknota za ojczyzną nie pozwala mu cieszyć się podróżą i pięknem, które go otacza. Bóg nie jest tu daleki i obcy, lecz staje się bliskim, cierpliwym słuchaczem skarg poety, jego powiernikiem. Kolejne zwrotki opisują różne odcienie smutku. Podmiot liryczny pragnie otworzyć przed Bogiem „głąb serca”, bo czuje się samotny. Porównuje się do „pustego kłosa”, wyzbytego radości i pragnień. Przed obcymi ludźmi musi ukrywać swe uczucia, ozdabiając twarz maską, „ciszą błękitu”, ale w głębi serca buntuje się. Wie, że jest to bunt bezsilny, dziecinny, dlatego porównuje swój lament do płaczu dziecka żalącego się na odejście matki. W czwartej zwrotce pojawia się uczucie ogromnej tęsknoty za „polskimi ugorami”, które wywołał widok przelatujących bocianów. Piąta zwrotka jest najbardziej dramatyczna, a zawarte w niej uczucia jeszcze bardziej podkreślają emocje pielgrzyma, który pozbawiony rodzinnego domu nie wie nawet, gdzie będzie jego mogiła. Osobiste przeżycia i doznania Słowackiego były jednocześnie wyrazem niedoli polskich emigrantów, zmuszonych do opuszczenia ojczyzny i tułaczej pielgrzymki, której kresem będzie śmierć.
Pozytywistyczne opowiadanie „Gloria vicitis” Elizy Orzeszkowej to historia relacjonująca jeden z epizodów powstania styczniowego. Opowiadanie utrzymane jest w konwencji baśniowej. Świadkami walk, cierpień i nadziei są leśne drzewa. Tu toczyła się bitwa tragiczna w skutkach dla dwójki przyjaciół: Marysia Tarłowskiego i Jagmina. Autorka przedstawia młodych ludzi jako niewinne ofiary powstańczej zawieruchy. Dostrzega ich poświęcenie, przedstawia elementy biograficzne. Śmierć dwójki młodych ludzi osamotnia Anielę. Staje się ona symbolem wszystkich ludzi, którym powstanie styczniowe odebrało nie tylko bliskich, ale i nadzieję na odzyskanie niepodległości. Jedyną postacią historyczną jest Romuald Traugutt, ukazany jako wielki dowódca i bohater, który spełniając swój obowiązek względem kraju opuścił rodzinę i stanął na czele powstania. Po wielu latach w miejscu stoczonej niegdyś bitwy znajduje się bezimienna mogiła. Czas szepce odwieczną prawdę „vae victis” – „biada zwyciężonym”. Autorka nadaje utworowi tytuł „Gloria victis” - „chwała zwyciężonym”. by w ten sposób przekazać dziejowe znaczenie czynów powstańców, którzy bitwy nie wygrali ale odnieśli zwycięstwo moralne.
Głównym bohaterem, który miłość do ojczyzny stawia ponad wszystko jest Maryś Tarłowski, któremu można nadać miano pozytywistycznego romantyka. Ten zaledwie dwudziestoletni chłopiec, nazywamy w obozie małym Tarłowskim wyróżniał się spośród powstańców innych delikatnością i nieśmiałością. Miał on wyjątkowo subtelne, niemal dziewczęce rysy twarzy, a także kolor i oprawę oczu. Z natury łagodny, był niepozorny, a przy tym wątłego zdrowia. Mimo iż był słabszy fizycznie od innych powstańców, dzielnie walczył z wrogiem, wykazując się męstwem i nieustępliwością. Powstanie wyzwoliło w nim nowe siły. To właśnie on uratował życie Romualdowi Trauguttowi. Maryś to bohater tragiczny. Wykształcony na naukowca, musiał wszystko w jednej chwili porzucić i ruszyć do walki o ojczyznę, miał poczucie obowiązku, powinności wobec niej. Zginął śmiercią męczeńską, dosłownie rozerwany na pikach wrogów. Z tego obrazu wyłania się bohater narodowy – wrażliwy, związany z naturą i oddany ojczyźnie.
„Ostatni zryw romantyzmu”, jak zwykło określać się powstanie styczniowe, Orzeszkowa przedstawia jako absolutną konieczność. Pisze o tym, że sam udział w powstaniu zasługuje na nobilitację. Dlatego w opowiadaniu nacisk położony jest na heroizm polskiego powstańca i jego patriotyzm. Orzeszkowa sugeruje, że heroiczny bój o niepodległość narodu pozostanie na wieki w tożsamości narodowej Polaków, a przyszłe pokolenia będą gloryfikować walkę powstańców. Autorka ponadto wskazuje na to, iż powstańcami głównie byli ludzie młodzi, którzy musieli dokonać wielu wyrzeczeń i poświęceń, żeby stanąć do walki przeciwko zaborcy. Najlepszym tego przykładem jest postać Mariana Tarłowskiego, który choć ani fizycznie, ani psychicznie nie prezentuje wzoru żołnierza, to jednak z własnej woli chcę bić się o ojczyznę, co więcej wykazuje się on męstwem godnym największego wojownika.
Przez pryzmat osobistych doświadczeń Stefan Żeromski przedstawia rzeczywistość szkolną w popowstaniowym okresie w zaborze rosyjskim. Dzieje Marcina Borowicza głównego bohatera „Syzyfowych prac” to wielostronny obraz epoki. Fikcja literacka stała się w tej powieści konkretnym odzwierciedleniem zdarzeń i przeżyć ówczesnego pokolenia młodzieży. W konfrontacji z całą naszą widzą o tych latach, są „Syzyfowe prace” „literackim dokumentem” tej epoki.
„Syzyfowe prace” Żeromskiego to osadzona w historii powieść edukacyjna o dorastaniu, od dzieciństwa aż po próg dorosłości. W prowincjonalnym świecie Klerykowa odbija się cała ówczesna rzeczywistość polska. Realia zaboru rosyjskiego ukazuje Żeromski w sposób niezwykle dokładny, z dokumentalną precyzją. Jednym z głównych problemów jakie porusza powieść jest rusyfikacja i budzenie się oporu wobec niej wynikającego z pobudek patriotycznych. Upadek powstania styczniowego spowodował ciężkie represje w stosunku do mieszkańców Królestwa, wzmógł się ucisk polityczny. Zniesiono komisje rządowe, władze centralne, zaprowadzono jedność zarządu Królestwa z Cesarstwem pod władzą ministerstw petersburskich. Wprowadzono język rosyjski jako język urzędowy. Wzmocniono cenzurę, usunięto język polski z kolei, peronów i budynków stacyjnych. Atmosfera tych przemian znajduje odbicie w świecie przedstawionym powieści. Żeromski już na wstępie ukazuje rusyfikację na wsi i bezwolne poddawanie się uczniów metodycznie prowadzonej akcji „odpolszczania”.
Obraz tępienia polskości uczącej się młodzieży przedstawił pisarz w opisie nauki Marcina Borowicza w gimnazjum klerykowskim. W atmosferę rosyjskiej szkoły średniej, w perfidne arkana systemu selekcji młodzieży zdającej do wstępnej klasy gimnazjum wprowadza scena rozmowy inspektora Sieldiewa, z jednym z ojców, do którego inspektor mówi: „język rosyjski to, w tym kraju nie jest językiem obcym, jak się panu wyrażać podoba…”. W tym zdaniu objawiła się ostrość charakteru ustaw carskich w stosunku do Królestwa w latach popowstaniowych. Żeromski dokonuje także charakterystyki programu oświatowego zaborcy. Geneza tych metod tkwiła w obawie zaborców przed samodzielności myślenia, przed narodowym i społecznym protestem ujarzmionych narodowości, uciskanych klas. Przestrzeń szkolna staje się uniwersalnym obrazem społeczeństwa, w którym obowiązuje prawo silniejszego. Dzieci biedne o niskim pochodzeniu są wydrwiwane przez nauczycieli, nazywane „cymbałami”. Ukazane na przestrzeni kilku lat dzieje szkoły i zmiany w kadrze nauczycielskiej, odzwierciedlają również zmiany polityki carskiej. Powieść Żeromskiego to nie tylko smutna diagnoza realiów zaborowej sytuacji, to także prezentacja budzenia się, mimo represji, polskości w duszy głównego bohatera i jego kolegów. Główny bohater Marcin Borowicz dociera niemal do granic zniewolenia narodowego, ale zmienia się i odradza w atmosferze wzniecającego się uczucia patriotycznego. Tytuł powieści, nawiązujący do mitologicznej historii Syzyfa, można rozumieć dwojako: jako oznakę uporu, wytrwałości młodzieży – marnowanej w bezdusznej, poddanej rusyfikacji szkole, bez wsparcia starszego pokolenia, które jest nastawione ugodowo do zaborcy, lub jako daremność szkolnych wysiłków rusyfikacyjnych.
II wojna światowa to wydarzenie, które wpłynęło na życie wszystkich Polaków. 1 września 1939 roku znowu chwycili za broń. Ci, których młodość przypadła na ten czas, to pokolenie Kolumbów. Młodzi ludzie od razu i bez namysłu podjęli narodową tradycję walki o wolność ojczyzny. Zośka, Rudy, Alek, bohaterowie opowieści Aleksandra Kamińskiego „Kamienie na szaniec” to ludzie, których młodość, najpiękniejszy czas w życiu człowieka, przypada na lata wojenne. Jak mówił sam Baczyński, „młodość w tej grozie była czysta”. Umieli się uczyć śmiać, śpiewać. Powstały trwałe, nierozerwalne przyjaźnie oraz miłości. Los poddał ich wielkiej próbie patriotyzmu, polskości i męstwa. Próby, z której wyszli zwycięsko. Na kartach powieści czytamy o przeżyciach autentycznych ludzi, niewiele starszych od nas. Nie ulękli się aresztowania, tortur, ochoczo wypełniali swoją misję ze świadomością, że w każdej chwili mogą stracić życie. W ramach Szarych Szeregów prowadzili akcje małego sabotażu, która, jak czytamy w pamiętniku Zośki, pozostawała „najsilniejszą więzią, poczuciem twardej służby, w czasie której zaczyna kształtować się postawa nie tylko waweryka, ale i żołnierza i harcerza”. Cały czas wierzą, że wojna to tylko chwilowy straszny sen i że niedługo będą ją mieli za sobą. Dlatego w tym wszechobecnym chaosie ich uczucia i przyjaźń wkrótce zostaną poddane próbie. Kiedy Rudy został aresztowany, przyjaciele nie zastanawiali się długo. Zorganizowali akcję odbicia przyjaciela. Los uderzył w kogoś szczególnie im bliskiego, czuli wzburzenie i pustkę, jakby coś się urwało, skończyło. Jednak rozpacz zmieniła się w nadzieję, Zośka rzuca hasło odbicia Rudego. Wszyscy ochoczo je podejmują. Akcja pod Arsenałem udaje się. Rudy zostaje odbity, jednak został tak pobity przez Niemców, że niedługo potem umiera. Ofiarę z życia złożył też jeden z najbliższych przyjaciół, Alek.
Wszystkie przedstawione przez mnie utwory zawierają refleksję na temat różnych obliczy patriotyzmu. Pisarze różnych epok w różnych, charakterystycznych dla tych epok formach wypowiedzi literackiej próbowali pokazać współczesnemu sobie społeczeństwu, jaki patriotyzm, czyli postawa tworzona przez świadomych swoich praw i obowiązków obywateli najlepiej może służyć dobru wspólnemu narodu. Każdy twórca wyrażał swoją ideę patriotyzmu, każdy zabierał głos w dyskusji narodowej, co świadczy o zaangażowaniu i głębokiej odpowiedzialności moralnej ludzi pióra za kształt państwa i kształtowanie świadomości jego obywateli. Adam Mickiewicz w „Konradzie Wallenrodzie” wspomniał o szczególnym rodzaju patriotyzmu w trudnych dla kraju czasach, który dopuszcza działanie z użyciem podstępu. Słowacki ukazał los patrioty-emigranta tęskniącego za ukochanym krajem. Obraz powstania styczniowego i bohaterskiej walki o niepodległość przedstawiła Eliza Orzeszkowa, zaś Żeromski nakreślił obraz rusyfikacji, która nastąpiła po zrywie narodowym i budzenia się patriotyzmu wśród najmłodszych. Aleksander Kamiński utrwalił w narodowej pamięci patriotyczne postaci młodych bohaterów walczących z okupantem podczas II wojny światowej.
Podsumowując mogę stwierdzić, że gdyby każdy zastanowił się nad słowami, które wypowiedział prezydent USA John Fitzgerald Kennedy.: „Nie pytajmy, co może zrobić dla nas ojczyzna, pytajmy, co my możemy dla niej uczynić” – i zaczął coś robić na miarę swoich możliwości, jego patriotyzm zaistniałby w pełni – tak, jak zaistniał w twórczości prezentowanych przeze mnie pisarzy podejmujących tematykę patriotyczną w swoich utworach.

strona:    1    2    3    4    5  





Motyw patriotyzmu w literaturze polskiej. Przedstaw na podstawie wybranych utworów literackich

Ocena:
20/20
Teza: Powinnością pisarzy powinno być reagowanie na błędy społeczeństwa oraz propozycje naprawy tych błędów.

Ocena opisowa nauczyciela: Szacunek dla Autora za dojrzałość i trafność sądów, dogłębne zrozumienie tematu, wywód argumentacyjny, piękny język.

Pisarze polscy o własnym narodzie. Przedstaw zagadnienie na przykładzie wybranych utworów literackich

Ocena:
20/20
Teza: Na wydarzenia polityczne i sytuację panującą w społeczeństwie polskim natychmiast reagowali pisarze.

Ocena opisowa nauczyciela: Świadomy wybór i rzetelne omówienia trudnych i ważnych dla Polaków tekstów polskiego romantyzmu (z wykorzystaniem cytatów). Dobra znajomość tła historycznego, logika wywodów, bogaty, poprawny język sprawiają, że pracę czyta się z zainteres

Bohater narodowy. Omów funkcje kreacji heroicznych w literaturze polskiej

Ocena:
20/20
Teza: Wykreowani przez twórców literatury bohaterowie, z ich postawą patriotyczną i bezgranicznym oddaniem sprawom ojczyzny, stawali się wzorcami, które godne były naśladowania.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni poprawna, odwołuje się do różnych epok.

Romantyczna i pozytywistyczna koncepcja patriotyzmu. Omów i porównaj na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: W epoce romantyzmu i pozytywizmu silny był pierwiastek patriotyczny i głęboko odcisnął się w literaturze epoki.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca napisana płynnym językiem, w pełni poprawna.

Ojczyzna ponad wszystko. Analizując wybrane teksty, uzasadnij, że niektóre utwory literatury polskiej mogą być lekcją patriotyzmu dla młodego czytelnika

Ocena:
20/20
Teza: Z utworów przepełnionych miłością do ojczystego kraju do dziś możemy uczyć się patriotyzmu.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat.

Motywy patriotyczne w piosenkach hip-hopowych. Omów patriotyczne oblicze polskiego hip-hopu na wybranych przykładach piosenek

Ocena:
20/20
Teza: Piosenki hip-hopowe poruszają tak ważne tematy, jak miłość do kraju. Odnajdujemy w nich liczne motywy patriotyczne.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana i ciekawa. Świadczy o dobrej znajomości poruszanej problematyki.

Literatura narodu pozbawionego państwa. Omów jej funkcje na wybranych przykładach.

Ocena:
20/20
Teza: Zaprezentowanie i omówienie funkcji literatury narodu pozbawionego państwa.

Ocena opisowa nauczyciela: Przejrzysta i ciekawa praca.

Przedstaw motyw poświęcenia życia w literaturze. Scharakteryzuj problem, analizując przykłady literackie z różnych epok

Ocena:
20/20
Teza: Ukazanie wyjątkowych postaci, które w imię szczytnej idei poświęciły własne życie.

Ocena opisowa nauczyciela: Temat ciekawie przedstawiony. Oparty na lekturach z różnych epok.

Scharakteryzuj różne koncepcje patriotyzmu w literaturze polskiej

Ocena:
20/20
Teza: Patriotyzm to pojecie szerokie, a jego idea była utrwalana w różny sposób przez polskich twórców.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oparta na utworach z różnych epok. Przedstawia różne rozumienie patriotyzmu przez polskich twórców.

Etos pracy i etos walki jako dwie wartości literaturze polskiej XIX wieku. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Praca i walka to wartości, które były bardzo istotne dla literatury polskiej XIX wieku.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dojrzała. W pełni realizuje konsekwentnie tezę i odzwierciedla temat pracy.

Różne koncepcje wyzwolenia ojczyzny w literaturze romantycznej. Przedstaw zagadnienie, ilustrując je przykładami

Ocena:
20/20
Teza: W literaturze romantycznej odnajdziemy różnorodne koncepcje polskich dziejów, a także propozycje dróg, jakie należy wybrać by odzyskać wolność.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bogata w lektury proponujące różne drogi odzyskania niepodległości.

Różne modele patriotyzmu. Omów na przykładzie wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Pisarze różnorodnie traktowali miłość do ojczyzny i w odmienny sposób dawali temu wyraz w swej twórczości.

Ocena opisowa nauczyciela: Dojrzała praca ukazująca różnorodność w rozumieniu idei patriotyzmu.

Różne sposoby ukazywania miłości do ojczyzny w literaturze. Przedstaw na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Twórcy odgrywali istotną rolę w utrwalaniu wizerunku wzorowego poddanego i obywatela, gotowego dla dobra ojczyzny oddać swoje życie.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja ukazuje motyw patriotyzmu na przestrzeni kilku epok. Trafnie diagnozuje rozwój tego motywu, stawia ciekawe pytania.

Analizując wybrane pieśni narodowe przedstaw ich symboliczny wymiar

Ocena:
20/20
Teza: Polskie pieśni narodowe są symbolem patriotyzmu, mają zagrzewać do walki za ojczyznę.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja ciekawa, ukazuje kilka polskich pieśni narodowych.

Walka narodowowyzwoleńcza w literaturze XIX wieku. Omów i porównaj różne jej formy, analizując wybrane utwory

Ocena:
20/20
Teza: Niezależnie od wybranego sposobu walki o przywrócenie Polsce niepodległości, walczący wykazali się wielkim patriotyzmem.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja konkretnie ukazuje wybrany temat. Poprawna bibliografia i ramowy plan.

Przedstaw motyw miłości do ojczyzny i określ jego rolę w literaturze i sztuce romantycznej

Ocena:
20/20
Teza: Poeci, jak i malarze pragnęli w swych dziełach pokazać polską historię i tradycje, pokrzepić zniewolony naród lub ukazać swą miłość do ojczystego kraju.

Ocena opisowa nauczyciela: Bardzo spójna prezentacja, zawiera wnikliwe analizy i przemyślenia.

Sposoby kształtowania postawy patriotycznej Polaków poprzez literaturę. Omów, analizując stosowne przykłady literackie

Ocena:
20/20
Teza: Ze względu na tragiczną historię krzewienie patriotycznej postawy Polaków stało się jednym z głównych zadań literatury.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja szeroko kreśli wizje krzewienia patriotyzmu autorów tworzących w różnych epokach literackich.

Różne oblicza patriotyzmu. Przedstaw na przykładzie wybranych tekstów literackich

Ocena:
20/20
Teza: Motyw patriotyzmu odegrał szczególną rolę w polskiej literaturze ze względu na tragiczną historię naszej ojczyzny.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja ukazuje szeroką panoramę polskich postaw patriotycznych.

Postawy Polaków w najważniejszych momentach dziejowych. Przedstaw i porównaj typy postaw na wybranych przykładach literackich z różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: W literaturze odnaleźć możemy wyraźne ślady kształtowania się świadomości narodowej.

Ocena opisowa nauczyciela: Dobrze osadzone w historii, ciekawe, samodzielne rozważania na temat Polaków, którym czasami nie sposób zaprzeczyć.

Sposoby ukazywania bohaterskiej śmierci w literaturze. Scharakteryzuj je na podstawie wybranych utworów różnych epok literackich.

Ocena:
19/20
Teza: Mimo iż istota śmierci jest niezmienna, odmienne są sposoby prezentacji bohaterskiej śmierci w literaturze rożnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, bogata bibliografia.

Ukaż motyw walki o niepodległość w wybranych utworach literackich

Ocena:
19/20
Teza: Autorzy w różny sposób oceniali niepodległościowe aspiracje wojowników o wolność.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa, poprawna pod względem merytorycznym.

Różne drogi odzyskania niepodległości w czasach zaborów. Przedstaw na przykładzie utworów z epok: romantyzmu i pozytywizmu

Ocena:
17/20
Teza: W okresie niewoli narodowej Polacy podążali przyjmowali różne postawy - jedni preferowali walkę i bunt, inni pracę organiczną i pracę u podstaw.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, schematyczna. Teza została w pełni udowodniona.

Ojczyzna jako temat poruszany w twórczości romantyków polskich. Przedstaw zagadnienie na podstawie wybranych przykładów

Ocena:
16/20
Teza: Zainteresowanie romantyków ojczyzną i sprawą narodową było powiązane z ówczesną sytuacją polityczną Polski.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła. Dobry dobór lektur. Teza uargumentowana zbyt powierzchownie.