Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw zbrodni


Zbrodnia doskonała w literaturze i sztuce różnych epok. Przedstaw na przykładzie wybranych utworów

Zbrodnia doskonała, to nie tylko morderstwo. To niezwykły proces powstający w umyśle człowieka, który decyduje się wystąpić przeciwko prawom natury, przeciwko moralności i wszelkim zasadom. Ale nie trzeba być mordercą, aby to zrozumieć. Na podstawie kilku pozycji ze świata literatury i filmu, postaram się przybliżyć istotę zbrodni doskonałej. Swoje rozważania, oprę na słowach Fiodora Dostojewskiego „Człowiek może znieść bardzo dużo, lecz popełnia błąd sądząc, że potrafi znieść wszystko”, próbując uzasadnić, iż teza ta jest słuszna.

Definicja zbrodni, mówi, że jest to czyn, który spotyka się ze szczególnym potępieniem ze strony społeczności. Podkreśla też, że termin ten odnoszono do umyślnego pozbawienia życia. Natomiast słowo „doskonały”… Nietrudno zauważyć, że zwrot „zbrodnia doskonała” to oksymoron, gdyż coś, co godne jest potępienia nie może posiadać żadnych dodatnich cech. Kolejnym krokiem będzie pokazanie drogi zbrodni, czyli podzielenie całego procesu na poszczególne etapy. Po pierwsze: motyw, oczywiście uzasadniony, czyli taki, który przekonuje zbrodniarza, że powinien zabić. Po drugie: wykonanie, które musi być perfekcyjne. To znaczy, bez zarzutu, wszystko powinno opierać się na uprzednio wykonanym planie. Po trzecie: skutki, których nie można uniknąć, można jednak je przewidzieć. Tylko zachowanie tych trzech warunków może przynieść sukces. A jak ta droga wyglądała w wybranych przeze mnie utworach? Sprawdźmy.

MOTYW

Pierwszym utworem jest „Makbet” - dramat Williama Szekspira z czasów renesansu. Bohater tytułowy jest walecznym, wiernym rycerzem, krewnym króla Dukana. Władca ceni go i stawia jako wzór do naśladowania. Jednak niespodziewanie staje się coś, co budzi do życia innego Makbeta. Spotyka wiedźmy, które przepowiadają mu, iż zostanie tanem Kwadoru, a następnie królem. Rycerz początkowo nie wierzy w słowa wiedźm, ale po przybyciu do zamku okazuje się, że ma zająć miejsce tana Kwadoru oskarżonego o zdradę stanu. Wtedy Makbet przekonuje się, że przepowiednia czarownic była prawdziwa. Pod wpływem żony decyduje się wybrać najkrótszą drogę do władzy.

Kolejny utwór to „Zbrodnia i kara” Fiodora Dostojewskiego. Głównym bohaterem jest student Rodion Raskolnikow, który musiał przerwać studia prawnicze z powodu braku środków na naukę. Żył w nędzy, w małym, obskurnym pokoju, w mieście pełnym starych, odrapanych kamienic, wśród biednych ludzi o podejrzanym pochodzeniu. Ta sytuacja zrodziła w nim chęć zmian, poprawy warunków życia. Na działanie Raskolnikowa wpływ miały jego poglądy. Twierdził, że świat tworzą jednostki niezwykłe, ponadprzeciętne, które mają prawo do występowania przeciwko ogólnie przyjętym zasadom i wartościom i należy im zapewnić odpowiednie warunki rozwoju. Jest przekonany, że należy do ludzi niezwykłych. Chciał zabić kobietę, którą uważał za wesz ludzką, aby za jej pieniądze pomóc wielu ludziom, w tym sobie. Chciał także sprawdzić, czy jest zdolny do popełnienia zbrodni. Początkowo się wahał, ale przypadkiem usłyszał rozmowę studentów skarżących się na kobietę. Wtedy zapadła decyzja: zabić.

„Sens nocy. Spowiedź” to powieść kryminalna autorstwa Michaela Cox’a. Akcja rozgrywa się w XIX wiecznej Anglii, w czasach wiktoriańskich. Głównym bohaterem jest Edward Glyver, młody wielbiciel literatury, który postanowił odzyskać to - co zostało mu odebrane. Jako uczeń prestiżowej szkoły Eton, zostaje niesłusznie oskarżony o kradzież wartościowej książki z biblioteki. Dzieje się to za sprawą Phoebusa Daunta; człowieka, którego przez długi czas uważał za swojego przyjaciela. Oznacza to dla niego zszarganie dobrego imienia, zniszczenie wszystkich życiowych perspektyw, gdyż jako wyrzucony dyscyplinarnie nie mógł podjąć nauki na uniwersytecie Cambridge, o czym zawsze marzył. Żądza zemsty stała się tak silna, że nie potrafił jej zwalczyć. Uznał, że najlepszym rozwiązaniem będzie zamordowanie Phoebusa Daunta i rozpoczął przygotowania.

Kolejna postać to tytułowy bohater filmu Petera Webbera, Hannibal - po drugiej stronie maski. Kiedy wybucha II Wojna Światowa, arystokratyczna rodzina Lecterów opuszcza swą posiadłość na Litwie, by ukryć się w lesie przed Rosjanami. Dochodzi do rzezi, na oczach Hannibala i jego siostry giną rodzice i służba. Rosjanie zatrzymują się w domu, w którym przebywają Hannibal i jego siostra Misha. Z powodu sytuacji na froncie, nie mogą ruszyć dalej i zostają uwięzieni. Niestety powoli kończy się jedzenie. Żołnierze uświadamiają sobie, że jeśli nie będą jeść - zginą. Dochodzi do tragedii… Zabijają, a następnie zjadają małą Mishę. 8 lat później starszy i inteligentniejszy Lecter ucieka z sierocińca i trafia do domu swego wuja we Francji. Poznaje tam młodą Japonkę. Jej troska i opieka łagodzą efekty traumy, jakiej doświadczył Hannibal w dzieciństwie i podsycają w nim zainteresowanie muzyką, literaturą i malarstwem, kulturą japońską i rytuałami zabijania. Hannibal rozpoczyna karierę medyczną i ze wszystkich sił pragnie opanować zło drzemiące w jego podświadomości. Jednak podświadomość wygrywa…

Ostatnia historia różni się nieco od pozostałych. Przede wszystkim, dlatego, że dotyczy zbiorowości. Najprościej mówiąc jest to relacja zbrodni katyńskiej na podstawie filmu Andrzeja Wajdy. Oficjalne motywy tego tragicznego wydarzenia nigdy nie zostały ujawnione przez sprawców, dlatego mogą być one jedynie domysłami, wysnutymi na podstawie analizy historycznej. Z pewnością znaczenie miała chęć pozbawienia narodu polskiego warstwy przywódczej, elity intelektualnej. Stalin, który podpisał rozkaz wymordowania oficerów, chciał oczyścić Polskę z inteligencji, której się obawiał. Niektórzy twierdzą, że była to także zemsta za rok 1920. Poza tym usunięcie przywódców, odebrało Polakom szansę obrony w czasie wojny. Trudno byłoby także wprowadzić rządy marionetkowe w kraju, gdyż ta warstwa z pewnością robiłaby wszystko, aby do tego nie dopuścić.

WYKONANIE

Gdy Makbet dowiedział się o planowanej wizycie króla Dunkana w jego domu, wraz z żoną zaczął planować zbrodnię. Wraz z żoną, zdecydowali, że zabiją króla w nocy i oskarżą o wszystko służbę. I tak też zrobili. Kiedy zapadła noc, Lady Makbet upiła służących, jej mąż znalazł sztylet i udał się do sypialni króla. Rankiem, gdy odkryto zbrodnię, nikt nie podejrzewał Makbeta. Bohater udając wściekłość i chęć pomszczenia króla, zabił służących, uruchamiając tym samym łańcuch zbrodni. Synowie Dunkana zbiegli z kraju w obawie o własne życie. Dzięki temu mógł zostać królem. Kolejną ofiarą był Banko. Makbet mówił o nim, że ma w sobie coś królewskiego, czego się trzeba bać. Chciał także pozbyć się syna Banka, ale ten zdołał uciec. Zabił także żonę i syna Makdufa swego wroga. Miał świadomość, że z drogi, którą wybrał nie ma odwrotu. Sam powiedział „jużem tak głęboko w krwi zagrzązł, że wstecz iść niepodobieństwo”. Tak bardzo obawiał się o swój tron, że mordował każdego choćby za cień podejrzenia.

Raskolnikow pierwszy raz spotkał lichwiarkę Alonę Iwanownę kiedy postanowił zastawić pierścionek, gdyż brakowało mu pieniędzy. Już wtedy poczuł do niej niechęć. Wracając wstąpił do traktierni gdzie usłyszał rozmowę studentów narzekających na lichwiarkę. Postanowił uwolnić ludzi od tej „wszy ludzkiej” i rozpoczął przygotowania do morderstwa. Zbadał otoczenie, przygotował pętlę, na której pod paltem miała zawisnąć siekiera. Znalazł zastaw imitujący papierośnicę, zdobył narzędzie zbrodni. Poszedł do kamienicy lichwiarki, zadzwonił do drzwi, kobieta otworzyła i zajęła się rozpakowywaniem zastawu. Wtedy wyciągnął siekierę i dwukrotnie zdzielił nią staruszkę. Kiedy Iwanowna już nie żyła zdobył łup i chciał wyjść. Wtedy do pokoju weszła siostra Alony, Lizawieta. Ją także zabił i próbował jak najszybciej uciec z miejsca zbrodni. Gdy wychodził z mieszkania pojawili się klienci lichwiarki. Wystraszył się, że odkryją morderstwo. Zauważyli, że drzwi są zamknięte tylko od środka i zeszli na dół zapytać pracujących w kamienicy malarzy co się stało, a Raskolnikow zdołał wyjść niepostrzeżenie. Wrócił do domu, odłożył siekierę na miejsce, schował łupy i zatarł ślady zbrodni.

Edward Glyver chciał się zachować jak profesjonalny morderca. Przede wszystkim, musiał się upewnić czy jest w stanie zabić człowieka i w tym celu, zamordował przypadkowego mężczyznę. Kiedy przekonał się, że jest wystarczająco silny psychicznie rozpoczął przygotowania do właściwego zabójstwa. Zbrodni chciał dokonać w czasie przyjęcia na cześć Phoebusa Daunta. Pod fałszywym nazwiskiem zatrudnił się jako kelner, rankiem w dzień morderstwa zgolił wąsy, włożył perukę oraz okulary, aby nikt go nie poznał. Kupił bilet do teatru i wysłał tam wspólnika, by zapewnić sobie alibi. Gdy przybył na miejsce, zajął się obowiązkami kelnera i czekał na odpowiedni moment, by móc zaatakować. Moment ten nadarzył się kiedy Phoebus wyszedł na powietrze z powodu ataku migreny. Edward poszedł za nim, skradał się, do czasu kiedy byli w bezpiecznej odległości od budynku i nikt nie mógł ich zobaczyć. Wtedy zdradził swoją obecność, Daunt spojrzał na niego zdumiony, a ten przebił go dwukrotnie skradzionym nożem. Ostatnie słowa jakie jego wróg usłyszał brzmiały „Zemsta ma długą pamięć”.

Hannibal Lecter po śmierci siostry obiecał, że pomści ją, zabijając każdego kto wiedział jak zginęła i co się z nią stało. Dowiedział się kim są oprawcy z dzieciństwa, odnalazł ich i mordował po kolei. Zbrodnie te były okrutne, dokonane z zimną krwią i bardzo wymyślne. Pierwszego mężczyznę zabił przywiązując go do drzewa sznurem, którego drugi koniec ciągnął koń. Mężczyzna udusił się w męczarniach. Później Hannibal odciął mu policzki i usmażył z grzybami, po czym zjadł. Kolejnego oprawcę umieścił w tzw. trupiarni, gdzie ten się utopił. Następnego zabił wbijając nóż od dołu twarzy, tak, że przebił głowę. Najbardziej okrutnego morderstwa dokonał na dowódcy. Wystrzępionym nożem wyrył mu na piersi literę M - jak Misha. Do tego zjadł policzki swej ofiary, gdy jeszcze żyła. Po raz kolejny dopuścił się aktu kanibalizmu, co sprawiło, że stało się to jego wizytówką.

Katyń różni się od pozostałych zbrodni, tym, że był to mord masowy. Ukrycie jednej zbrodni wydaje się prawdopodobne, ale jak ukryć zbrodnię na prawie 19 tysiącach oficerach? A jednak Rosjanom się to udało. 17 września po ataku ZSRR na Polskę, schwytano i wywieziono do obozów setki polskich oficerów. Przetrzymywano ich w trzech obozach tworzonych specjalnie do tego celu: kozielskim, ostaszkowskim, starobielskim. Z obozów jeńcy zostali przewiezieni w okolice Katynia, do lasu. W lesie wykopano ogromny dół, zbiorową mogiłę. Żołnierze radzieccy kolejno wyprowadzali więźniów z ciężarówek i zabijali strzałem z bliska w potylicę. Kiedy już wszyscy nie żyli Rosjanie zasypali dół i opuścili las.

SKUTKI

Omawiając skutki należy wziąć pod uwagę te fizyczne, dotyczące ucieczki, kary, oraz psychiczne czyli to co działo się w umyśle zbrodniarza, który złamał prawa natury i zabił.

Makbet odczuł pierwsze konsekwencje niedługo po zamordowaniu Dunkana. Miał wystarczająco dużo odwagi, aby zabić, ale nie potrafił sobie poradzić z wyrzutami sumienia. Dręczył go ciągły strach, że ktoś odkryje jego postępek, wciąż wydawało mu się, że ma krew na rękach, którą próbował zmyć. Symbolizowało to próbę oczyszczenia się z winy. Powtarzał, że zabił sen i nigdy już nie zaśnie. Ponadto jedna zbrodnia spowodowała następne mordy. Makbet przestał odczuwać granicę w wyrządzaniu zła. Był okrutny i bezwzględny, kierował nim obłęd. Wciąż bał się także utraty władzy. W końcu doszło do wojny, Makduf i jego żołnierze zajęli zamek i zabili Makbeta. Zapłacił za swoje winy, własnym życiem.

Rodion Raskolnikow także szybko odczuł skutki swojego występku. Zbrodnia miała być początkiem nowego życia, a stała się przyczyną jego rozpaczy. Pogorszył się jego stan psychiczny, czemu towarzyszyły objawy fizyczne takie jak gorączka, dreszcze, majaczenie, utrata przytomności. Ponownie pojawił się też motyw krwi, która symbolizuje piętno zbrodniarza. Raskolnikow dokonując zbrodni, zabił w sobie człowieka i ten skutek był dla niego najboleśniejszy choć on sam nie był tego świadom. Raskolnikow tak zadbał o perfekcję zbrodni, że nie było żadnych dowodów przeciwko niemu. Jedynym sposobem udowodnienia mu winy, było skłonienie go, aby sam ją wyznał. Kiedy w końcu do tego doszło, został skazany na katorgę na Syberii. Tam w pełni uświadomił sobie swoją winę i przyznał się także przed samym sobą. Wtedy zaczął się proces odradzania człowieka w człowieku.

Edward Glyver po zamordowaniu swego wroga musiał uciekać, gdyż został rozpoznany. Bał się, że zostanie schwytany, dlatego jak najszybciej zabrał z mieszkania wszystkie ważne dla niego dokumenty i pamiątki, a następnie udał się do Afryki w bezpieczne miejsce. Tam przebywał pod zmienionym nazwiskiem. Glyver miał świadomość wagi czynu jaki popełnił. Mówił, że zabijając swego wroga zabił też najlepszą cząstkę siebie. To było dla niego największą karą. Wiedział, że wyrzuty sumienia nigdy go nie opuszczą i podobnie jak Makbet bał się, że nigdy już nie zaśnie.

Hannibal Lecter bardzo różni się od pozostałych bohaterów. Wydarzenia z dzieciństwa sprawiły, że nie było w nim miłości, wrażliwości, a tym samym zbrodnie, które popełniał, nie powodowały wyrzutów sumienia. Lecter wydawał się niewzruszony. Zabijał zawsze z zimną krwią, kiedy był przesłuchiwany wariografem, urządzenie nie wykryło żadnych emocji, mimo iż pytano Hannibala czy zabił. Potrafił kłamać, tak jakby to co zrobił było czymś normalnym. Jego morderstwa były tak przemyślane, że został schwytany dopiero po wielu latach, przy okazji kolejnych okrutnych zbrodni.

Początkowo wiedza o Katyniu była ukrywana. Ci, którzy podpisali wyroki zostali zlikwidowani w obawie, że mogliby zdradzić prawdę. W 1942 roku groby odkryli przymusowi robotnicy i powiadomili władze niemieckie. Niemcy starali się wykorzystać ujawnione fakty propagandowo, Rosjanie zastosowali próbę obrony przez atak i oskarżyli Niemców. Wywołało to oburzenie wśród Polaków, którzy znali prawdę. Wielokrotnie dokonywano ekshumacji i podawano nowe wersje wydarzeń. Katyń stał się tematem tabu, strefą milczenia, za mówienie prawdy można było trafić do więzienia. Wersja obarczająca Niemców utrzymywana była aż do 1990 roku, wówczas oświadczono, że winę ponosi ZSRR. Mimo to do dzisiaj pojawiają się głosy obwiniające Niemców, niektórzy twierdzą, że zbrodnia ta była wspólnym działaniem NKWD i Gestapo. Katyń już na zawsze pozostanie rysą w stosunkach polsko-rosyjskich.

Po przeanalizowaniu powyższych przykładów pozostaje określić czy były to zbrodnie doskonałe. Myślę, że motywy we wszystkich przypadkach możemy uznać za uzasadnione, w rozumieniu sprawców oczywiście. Wykonanie natomiast nie zawsze było perfekcyjne, gdyż zarówno zbrodnię Makbeta, Raskolnikowa jak i Edwarda trudno było ukryć. Jest to zatem nieprzemyślany i niedopracowany element ich planów. Jeśli chodzi o skutki, najbliższy sukcesu był Hannibal, który długo nie dał się złapać, nie miał także problemów z psychiką. Jeśli chodzi o Katyń, świat długo nie znał prawdy, ale znali ją najbliżsi ofiar. W przypadku bohaterów literatury zawiodła przede wszystkim psychika. Nie mogli poradzić sobie z wyrzutami sumienia, ciągłym strachem, poczuciem winy. To spowodowało, że ponieśli klęskę i okazali się słabi. Zatem słowa Dostojewskiego są słuszne, gdyż są granice tego co może znieść człowiek, nawet jeśli on sam ich nie dostrzega.

Te wnioski zdecydowanie sugerują, że zbrodnia doskonała nie istnieje. Ale należy pamiętać, że jednym z warunków doskonałości zbrodni jest to, że nie zostanie odkryta. Zatem nie możemy mieć pewności, czy gdzieś na drugim końcu miasta, w odrapanej, ciemnej kamienicy ktoś właśnie nie planuje doskonałej zbrodni.

strona:    1    2    3    4    5    6    7  





Zbrodnia doskonała w literaturze i sztuce różnych epok. Przedstaw na przykładzie wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: „Człowiek może znieść bardzo dużo, lecz popełnia błąd sądząc, że potrafi znieść wszystko.”

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bogata w treści, przemyślana i dojrzała. Łączy w sobie wiele obrazów zbrodni w sposób unikalny. Nie sposób się przy niej nudzić.

Obrazy zbrodniarzy w literaturze. Zanalizuj złożoność psychiki morderców na przykładzie kilku wybranych bohaterów literackich.

Ocena:
20/20
Teza: Postępowanie człowieka w sytuacji wyboru wynika z wielu różnorodnych czynników społecznych i indywidualnych. Często przeważają decyzje niezgodne z przyjętymi przez ogół zasadami moralnymi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana i dojrzała. Ciekawa prezentacja w pps.

Motyw zbrodni w literaturze różnych epok. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Twórców od zawsze intrygowały zbrodnicze motywy, akt dokonania zbrodni, a także skutki jej popełnienia w świadomości zbrodniarza.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni wyczerpuje temat. Pokazuje wiele różnych aspektów zbrodni. Bogata literatura przedmiotu.

Zbrodnia jako sposób dojścia do władzy. Omów temat, analizując wybrane teksty kultury

Ocena:
20/20
Teza: Literatura pokazuje wielu bohaterów, którzy, aby zdobyć władzę, nie cofnęli się nawet przed najgorszymi zbrodniami.

Ocena opisowa nauczyciela: Realizacja tematu sprawna, dobrze dobrane lektury i argumenty.

Motyw zbrodni i kary. Przedstaw różne ujęcia problemu w poznanych utworach polskich i obcych różnych epok

Ocena:
20/20
Teza: Czy zawsze po zbrodni pojawia się kara?

Ocena opisowa nauczyciela: Ciekawa praca ukazująca złożoność tematu. Poprawna bibliografia i plan.

Od Makbeta do Zbrodni i kary. Literackie odbicie mrocznej strony duszy człowieka

Ocena:
20/20
Teza: Kiedy człowiek ulega mrocznej stronie swej duszy, zawsze prowadzi to do jego tragedii.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta, dobrze skomponowana, widać, że została uprzednio przemyślana.

Jak rodzą się zbrodniarze? Na podstawie analizy wybranych lektur wykaż, że literatura jest źródłem wiedzy o wpływie różnych czynników na degenerację jednostki

Ocena:
20/20
Teza: Czynniki, jakie wpłynęły na wybrane postaci, popychając je do zbrodni.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana, czytelna i przejrzysta. Zamknięta poprawną klamra kompozycyjną.

Dlaczego źli? Przedstaw wybrane kreacje literackie bohaterów, którzy krzywdzą innych.

Ocena:
20/20
Teza: Przedstawienie kreacji bohaterów literackich, którzy krzywdzą innych.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca obszerna, bogata w literackie przykłady.

Motyw zbrodni i kary w literaturze. Omów różne aspekty zagadnienia. odwołując się do wybranych przykładów

Ocena:
20/20
Teza: Motyw zbrodni i kary dzięki swemu bogactwu jest atrakcyjny dla twórców, budzi bowiem ciekawość odbiorców. Jego rola w utworze może być różnoraka, co pozwala na jego różnorodne wykorzystanie.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca szczegółowo pokazuje mechanizmy i powiązania rządzące zbrodnią i karą opisane w dziełach literackich.

Motyw zbrodni – służącej zdobywaniu i utrzymywaniu władzy w literaturze.

Ocena:
20/20
Teza: Twórcy nie tylko uwidaczniali problemy wynikające ze sprawowania władzy, ale i przestrzegali przed jej zgubnym wpływem na człowieka.

Ocena opisowa nauczyciela: Ciekawa prezentacja oparta na klasycznych dziełach poruszających problem zbrodni i władzy.

Portrety zbrodniarzy w literaturze różnych epok. Przedstaw zagadnienie na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Literatura przedstawia różne portrety zbrodniarzy. W dorobku epok literackich odnajdujemy różnorakie obrazy morderców, które możemy podzielić ze względu na wagę ich zbrodni oraz jej podłoże.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwie przedstawia trzy zbrodnicze osobowości. Poprawny język i bibliografia.

Wizerunki literackich zbrodniarzy. Przedstaw, odwołując się do wybranych lektur

Ocena:
19/20
Teza: Każda zbrodnia destrukcyjnie wpływa na psychikę zbrodniarza.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wyczerpująca porusza kwestię zbrodni i zbrodniarzy w literaturze. Poprawny język i styl wypowiedzi. Szczegółowy plan pracy.

Psychologiczne portrety morderców w literaturze i sztuce

Ocena:
19/20
Teza: Mordercy to ludzie burzący porządek etyczny świata, a ich różnorodne kreacje są przestrogą artystów, którzy swoimi dziełami wpisują się w odwieczną walkę dobra ze złem.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca dojrzała, ciekawe wnioski. Poprawny konspekt prezentacji.

Motywy i wątki charakterystyczne dla kryminału w literaturze popularnej i pięknej. Przedstaw na wybranych przykładach

Ocena:
18/20
Teza: Motywy kryminalne zarówno w literaturze popularnej, jak i wysokiej, pozostają niezmienne przez wiele lat.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w oryginalny sposób ukazuje motyw zbrodni oraz jej konsekwencji. Porównanie i wnioski poprawne. Drobne usterki językowe.

Oskarżeni przed sądem w literaturze. Przedstaw zagadnienie na podstawie wybranych lektur

Ocena:
18/20
Teza: Oskarżenia, rozprawy sądowe, osądy społeczne, ferowanie wyroków w literaturze występowały już od czasów antycznych i są obecne aż do czasów współczesnych. Pojawiają się najczęściej przy motywach zbrodni, winy czy kary.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca porusza ciekawy problem postawienia w stan oskarżenia. Ciekawie przedstawione literackie sylwetki oskarżonych, dojrzały język.

Rola motywu winy i kary. Przedstaw na przykładzie utworów literackich z rożnych epok.

Ocena:
18/20
Teza: Topos winy i kary od dawna obecny jest w literaturze, której cel to nie tylko opis, lecz również ocena tego zagadnienia. Interesowało się tym wielu wybitnych twórców, których głównym zamierzeniem było pokazanie, iż nieodłącznym elementem win

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa, w pełni ukazuje temat, opierając argumenty na poprawnie dobranej literaturze.

Psychologiczny wizerunek zbrodniarza. Przedstaw zagadnienie na wybranych przykładach literackich

Ocena:
18/20
Teza: Postacie zbrodniarzy ujmowane są na wiele sposobów, czasem ich postępowanie się potępia, czasem usprawiedliwia, ale zawsze ich psychikę poddaje się wnikliwej analizie.

Ocena opisowa nauczyciela: Temat przedstawiony na podstawie konwencjonalnych lektur. Poprawny język i konspekt wypowiedzi.

Zbrodnia i jej wpływ na życie bohaterów literackich. Przedstaw na podstawie wybranych lektur.

Ocena:
18/20
Teza: Zbrodnia wyniszcza stopniowo psychikę, tego, kto ją popełnił. Zły czyn nie pozostanie bez echa. Powróci, obracając się przeciwko oprawcy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca płynna, napisana poprawnym językiem. Zarówno bibliografia, jak i plan są poprawne.

Psychika bohaterów literackich, którzy popełnili zbrodnię. Omów na wybranych przykładach literackich

Ocena:
18/20
Teza: Bez względu na wszelkie motywy i okoliczności, zbrodnia nigdy nie wpływa całkowicie obojętnie na psychikę przestępców. Zawsze pozostawia nieodwracalny ślad, który w konsekwencji zmienia charakter zbrodniarza.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przeciętna. Literatura i ramowy plan poprawne.

Uniwersalizm motywu zbrodni i kary w literaturze

Ocena:
18/20
Teza: Przypadki opisane w literaturze jednoznacznie pokazują, że zbrodnia nie popłaca i należy szukać innych sposobów rozwiązywania problemów, czy realizacji swoich marzeń i dążeń.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w sposób prawidłowy realizuje założoną tezę. Poprawny język.

Zbrodnia i kara w literaturze i filmie. Przedstaw, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
17/20
Teza: Zbrodnia i kara ma archetypiczny wymiar i pojawia się w kulturze każdej epoki.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przeciętna. Zawiera wszystkie niezbędne elementy. Poprawny język.