Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw wsi


Wieś w literaturze i sztuce. Omów na podstawie utworów i dzieł malarskich różnych epok

Co jest piękniejsze od prawdziwej polskiej wsi? Drewniana chata ukryta w przyrodzie, gdaczące kury uciekające przed psem, ćwierkające wróble wyjadające ziarna kwokom. W oddali mężczyźni zabierający się do orki czy tez kobiety pomagające mężom w sadzeniu i sianiu. Co prawda w dzisiejszych czasach próżno szukać takiej sielskiej wsi. Bardziej spodziewam się usłyszeć turkot traktora orzącego pole albo dzwonek telefonu komórkowego budzącego domowników. O starym poczciwym pianiu koguta można zapomnieć. Ale nie wszystko jest stracone. Mamy bowiem dzieła artystów, których- tak jak mnie- urzekła polska wieś, że postanowili przelać jej obraz na papier. Dzięki nim z powodzeniem możemy odtworzyć nie naruszoną przez postęp cywilizacyjny osadę wiejską z jej mieszkańcami oraz obyczajami! Moim tematem jest Wieś w literaturze i sztuce różnych epok, ja skupię się na obrazie wsi XIX oraz XX w.

Moją prezentację chciałbym zacząć od powieści Wł. Reymonta - „Chłopi”. Kiedy Reymont przeczytał powieść Emila Zoli „Ziemia” doszedł do wniosku, że sam musi napisać książkę o wsi ale ukazującą ją taką jaką jest w rzeczywistości. Życie w Lipcach płynie swoim biegiem wyznaczanym przez przyrodę oraz święta kościelne. Dni spędzone na ciężkiej pracy różnią się w zależności od pory roku. Wiosna i lato to głównie prace polowe. Jesień jest okresem zbiorów i przygotowań do zimy. Gdy Lipce pokryte są śniegiem, mieszkańcy ograniczają wychodzenie z domu do minimum, do którego należy zbieranie chrustu, wybieranie warzyw z kopców, a czasem w przypadku mężczyzn praca w tartaku. Codzienną harówkę rekompensuje niedziela, kiedy to przychodzi czas na zasłużony odpoczynek. Praca jest dla bohaterów powieści rzeczą świętą. Wiedzą, że niedbałość może doprowadzić do zagrożenia ich bytu, ale także jest pewnego rodzaju grzechem przeciwko ziemi. Niedziela oraz święta to dni wyjątkowe dla mieszkańców. Posiłki są bardziej syte i smaczniejsze; można pospać dłużej, a także jest okazja, żeby pochwalić się nową chustą czy koralami podczas mszy świętej, na której obecni są praktycznie wszyscy mieszkańcy. Chłopi jako społeczność mają określoną hierarchie. Najważniejszym czynnikiem jest posiadanie ziemi. Od niej zależy czy możemy usiąść bliżej ołtarza, decyduje też o szacunku innych mieszkańców. Jest głównym źródłem konfliktów. Ze względu na nią zawierane są małżeństwa oraz rozpadają się rodziny. Na samym końcu łańcucha znajdują się komornicy czyli osoby pozbawione ziemi. Ksiądz, który w oczach Lipeckich gospodarzy jest osobą mającą bezpośredni kontakt z Bogiem, czym budzi szacunek, nie należy do wspólnoty chłopskiej. Zdanie księdza jest ważne, natomiast po radę chodzi się do Boryny lub do któregoś z innych posiadaczy wiejskich. W życiu chłopów ważnym miejscem jest karczma. Nie jest to tylko miejsce picia gorzałki i tańczenia. Omawiane sa tam ważne decyzje dotyczące wsi. Ludzie przychodzą tam zaczerpnąć informacji i plotek lub ubić interes, który tradycja nakazuje przypieczętować arakiem. Niewątpliwie piękną sceną są tańce, w których można doszukać się witalności chłopów.

[Obraz – Tańce w Karczmie]
Na pierwszym planie widzimy tańczącą parę i chłopkę stojącą samotnie starającą się nie patrzeć na bawiących się w karczmie. Mężczyzna tańczący wyraźnie nie jest zainteresowany swoją parą i ukradkiem spogląda na kobietę po prawej. Możliwe, że tańczy z nią tylko dlatego żeby wzbudzić w niej zazdrość. Widzimy piękne suknie kobiet typowo dla chłopskiego folkloru. Tło obrazu stanowią pomieszczenia i pozostali goście. Jest ono przyciemnione, co miało za zadanie wyeksponować pierwszy plan. Obraz wydaje się spowity lekką mgiełką, możliwe że jest to dym z papierosów.

Skłócona społeczność potrafi się pogodzić, aby się wspólnie bawić. Chłopska kapela grała skoczne oberki tryskające miłością oraz radością, poważne mazurki; krakowiaki symbol młodości i swobody. Wszystko to łagodziło chłopskie obyczaje i sprawiało, że krew mocniej płynęła w żyłach.

Dla Reymonta- inaczej niż dla wielu innych twórców epoki- wieś to nie jest ciekawostka folklorystyczna, ale określona społeczność mająca swoje problemy i znająca swoją wartość oraz rolę, jaką mają spełnić. Śmiało możemy powiedzieć, że nie jest ona przejawem chłopomanii. Zjawiska artystycznego, które przesadnie i naiwnie idealizowało życie chłopów na wsi. Chłopomani byli inteligencji młodopolscy, którzy sądzili, że zastój panujący w środowisku oraz postępujący kryzys kulturowy może przezwyciężyć tylko powrót do natury. Taką osobą był Pan Młody z „Wesela” Stanisława Wyspiańskiego. W Bronowickim dworku zderzyły się ze sobą dwie warstwy społeczne – inteligencja oraz chłopstwo. Obie niekoniecznie przyjaźnie do siebie nastawione budziły nawzajem ciekawość i zainteresowanie. Akcja dzieje się w domu gospodarza, który znalazł się na wsi dzięki ślubie z chłopką. Po samym wystroju domu można poznać, że to nie jest typowa wiejską chatą kryta strzechą. Oprócz normalnych ludowych przedmiotów znajdują się rzeczy takie jak zegar, biurko czy stolik w stylu empiru, charakterystyczne dla miejskiego wystroju. Chłopi zaproszeni na wesele wzbudzają duże zainteresowanie wśród gości z miasta. Cechujący się witalnością mężczyźni cieszą się z okazywanego na ich widok przez mieszczanki zachwytu. Obraz wsi najlepiej ukazany jest w ich zachowaniu. Z jednej strony cechuje ich ciekawość świata i chęć działania. Niestety z drugiej strony są porywczy i niedojrzali. Czepiec jest dumny z bycia chłopem. Powołuje się na bohaterów wywodzących się z chłopstwa. „Z takich jak my był Głowacki”. Nie czuję się gorszy od inteligencji i chętnie podejmuje rozmowę na różne tematy począwszy od polityki, a skończywszy na informacjach ze świata. Gorąca krew nie pozwala mu na bezkonfliktowe rozwiązanie problemów. Wszystkie spory najchętniej rozwiązałby pięścią. Na domiar złego alkohol od którego nie stroni tylko potęguje jego awanturniczość. O tym, że chłopi są dobrym materiałem na powstańców widać także w Jaśku, który mimo zabawy, na wieść o powstaniu chce działać i jedzie z polecenia Gospodarza zwoływać ludzi z sąsiednich wsi. Natomiast starszyzna patrzy na wspólną zabawę z lekkim niepokojem. Inteligenci boją się, bo pamiętają przeszłość. W 1846 roku Austria rozpowszechnia plotkę o rzekomych planach zbrojnych szlachty polskiej przeciwko chłopom. Na reakcję nie trzeba było długo czekać. Chłopi pod dowództwem Jakuba Szeli zaczynają pustoszyć obszar zaboru austriackiego plądrując dwory szlacheckie i mordując ich mieszkańców. Historia nazwała to wydarzenie, które na bardzo długi czas wpłynęło na wrogie relacje pomiędzy dworem i wsią - „Rabacją Galicyjską”
Od takiej postawy trochę odbiega Bolesław Prus w „Placówce”. Tam widzimy znaczącą symbiozę pomiędzy „Panem a chłopem”. Mieszkańcy wsi oprócz swojej podstawowej pracy ochoczo dorabiają we dworze wykonując rozmaite drobne prace za przysłowiowe „co łaska”. Nie zmieniało to faktu, że chłopi byli pełni obaw i podejrzliwości w stosunku do dziedzica. „Chłop Panu, a Pan chłopu zawsze musi robić na przekór”. Widać to dobrze przy próbie sprzedania Ślimakowi wymarzonej łąki za bardzo niewielką kwotę. Ślimak odmawia nie ze względu na strach przed żoną, ale z braku zaufania do dworu. Pokolenie gospodarza bardzo mocno uznawało hierarchie społeczną. Przy każdym kontakcie z Panami czuli się gorsi, podejmowali ich za kolana, kłaniali się w pas zdejmując czapkę. Ku przerażeniu Ślimaka całkiem nowe pokolenie chłopów reprezentował jego syn Jędrek. Urodził się po uwłaszczeniu, wyzbywając się kompleksów i przyjmując równość stanów za fakt. Pogardliwie odnosił się do dziedziców i miał zastrzeżenia, czy aby na pewno im należy się jakakolwiek ziemia, bo przecież oni nie plamią się żadną pracą.
A praca była życiem chłopów. Fenomenem „Placówki” jest to, że ukazuje ona prace nie jako arkadyjską wizję łatwego i lekkiego zajęcia. Stare nawyki i tradycje pracy zmuszały Ślimaka do ciągłej walki o pieniądz. Ziemia z roku na rok stawała się bardziej jałowa i dawała mniej plonów. Pola są niszczone przez deszcz, susze, grad. Stary sprzęt niszczy się, a zwierzęta nie śpią. Praca nie jest tu szczęściem, a obowiązkiem, który trzeba wypełnić. Dlatego największą radością dla człowieka jest odpoczynek.

[Obraz – Zbierające kłosy]*
*Na pierwszy rzut oka zwykłe prace polowe. W rzeczywistości okrutna prawda. Pracujące kobiety na pierwszym planie są najbiedniejszymi chłopkami i zbierają resztki kłosów jakie zostały po żniwach. Wiecznie zgięte z poranionymi rękami uważnie obserwują ziemię, żeby nic nie przegapić. Ubrane w łachmany, czarne od słońca. Kolorystyka obrazu: brudnawa żółć.

Podobnie jak w „Chłopach” ziemia ma wartość największą podniesioną do rangi świętej. Według mnie w placówce autor lepiej wyjaśnił powód takiego myślenia. Ślimak sakralizuje swoje otoczenie mając na uwadze przypowieść o stworzeniu świata. We wstępnym opisie czytamy o boskim garncarzu który wypełnił dolinę lasami, łąkami; przeciął je rzeką itp. Chłopi ukonkretnili sobie ten akt kosmogoniczny do najbliższej im okolicy, uznając ją jako jedyne miejsce gdzie można skontaktować się z Bogiem. Dlatego też mieszkańcy wsi nie mogli zrozumieć fenomenu wykupywania ziemi przez Niemców. Było to dla nich niepojęte, sprzeczne z wiarą i tradycją. Tworząc obraz wsi, Prus skupił się nie na zbiorowości, ale na losach jednostki; jednej rodziny, dzięki czemu widzimy wszystko z perspektywy samych bohaterów. Ponadto miejsce akcji jest tak dobrane, że mamy wrażenie, że ludzie znad Białki nie mają w ogóle styczności ze światem cywilizowanym.

Tak jak w dotąd omawianych przeze mnie utworach, trudno doszukać się jakiejkolwiek pozytywnego obrazu wsi w „Szkicach węglem”. Barania Głowa będąca biedną polską wsią zamieszkiwaną przez ciemnotę chłopską. Zaraz po uwłaszczeniu; pozostawiona sama sobie jest narażona na intrygi nieuczciwych wiejskich urzędników, którzy, wykorzystując ich niewiedzę, chcą się za wszelką cenę wzbogacić. Urzędnicy nie muszą się specjalnie wysilać. Chłopi nie znają swoich praw ani przepisów. Są niewykształceni. Nie potrafią czytać ani pisać przez co, zły Zołzikiewicz nie miał dużych problemów by wmówić Rzepie, że dokument, który podpisał jest prawnie ważny. Posłużę się tu cytatem z Konopielki: „Głupot się nie pisze, jak napisano to znaczy, że same mądrości”. Przyzwyczajeni do pomocy dworu w którym wieś nie może już znaleźć oparcia, chłopi są bezradni. Ziemianie przyjęli zasadę nieinterwencji, widać m. in. W sądzie, czy w czasie rozmowy Rzepowej z dziedziczką. Dwór nie miał ochoty pracować w wiejskich samorządach, ani pomagać chłopom. Ci „Wolni najmici” byli zdani sami na siebie. Jak prawdziwie i jednocześnie boleśnie ujęła ten problem Maria Konopnicka. Już sam tytuł brzmi urągliwie. Wolność, którą tak pragnęli uzyskać była zaledwie pozorem. Fatalne plony nie zmieniały faktu, ze rachunki trzeba było płacić. Bez ochronnego parasola dworu, wieś polska wymierała. Majątki trzeba było sprzedać, dzieci umierały z głodu a jedynym wyjściem było nająć się do pracy. Uzależnić od kogoś i znów utracić wolność.

Ostatnią lekturą w mojej prezentacji jest „Konopielka” - E. Redlińskiego. Jest to powieść pełna zaskakujących sytuacji, niespodzianek i rubasznego humoru, który oprócz bawienia zmusza do głębokich refleksji. Upadek Taplarskich obyczajów poprzedzały zadziwiające zjawiska przyrodnicze. Dziwnie zachowanie cielaka, duch młócący ziarno oraz tajemniczy wędrowiec. Autor przedstawił wieś na tle bardzo ważnego dla nich wydarzenia - mianowicie osuszenia bagna, doprowadzenia elektryczności i otwarcia szkoły. Wszystko co do tej pory robili ulegnie zmianie. Trzeba będzie porzucić stare przyzwyczajenia, a nawet tradycje i sposób myślenia w duchu nowego i lepszego świata. Z początku Kaziukowie są nieufnie nastawieni do nowego rewolucjonisty jakim jest nauczycielka. Nieświadomie przewraca ona ustalony porządek w chacie. Niby się nie starają, a jednak wszytko robią w domu pod nią. Próbuje ona zmienić potrawy i wprowadzić miastowe obyczaje. Kaziuk walczy jak może z postępem cywilizacyjnym, ale zaczyna powoli przechodzić na jej stronę.”Nie tyle żal starego, ale strach przed nowym”. Największym jego strachem była utrata autorytetu którym darzyła go rodzina. Niestety nauczycielka tym co robiła sprawiała że coraz bardziej stawał się on zachwiany. Kobieta nauczyła dzieci wiejskie czytać, zrobiła z ziemi okrągłą kulę, negowała mit o złotym koniu i jeszcze w dziwny sposób zadawała się z mężczyzną. Nic dziwnego, że Kaziuk spadł z drzewa, jak to wszystko zobaczył. Bo to przecież koniec świata!

Starałem się przedstawić jak najbardziej różne obrazy polskiej wsi. Chłopi jako przykład epopei chłopskiej przedstawiają uniwersalny obraz życia na wsi. Gospodarskie życie połączone z problemami egzystencjalnymi i wewnętrznymi konfliktami. Ukazują chłopów jako bardzo witalną społeczność, pełną tradycji i problemów. Wesele ujmuje bardziej szczegółowo, zwłaszcza do relacje, między dworem, a chłopstwem. Pokazuję odwieczną różnicę między tymi stanami, co nie zmienia faktu, że Wyspiański widzi chłopów jako dobry materiał narodowowyzwoleńczy. Uważa, że odzyskanie niepodległości jest możliwe tylko dzięki współpracy tych dwóch warstw społecznych. Dla pokolenia Prusa obraz wsi ukazany w „Placówce” był czymś niezwykłym, nowym, różnym od tradycji literackich i stereotypowego ujęcia problemu chłopstwa. Maria Konopnicka pisała: „ Nie znam książki, która by zupełniej i dokładniej wyczerpywała sferę uczuć, sferę pojęć, a nawet sferę języka, polskiego chłopa”. Ślimak będący prostym chłopem pragnącym dobra swojej rodziny, powoli wyzwala się z mentalności pańszczyźnianej i staje w obronie polskości oraz ziemi polskiej. Natomiast Szkice Węglem są swojego rodzaju przestrogą przed brakiem zainteresowania najbiedniejszą warstwą społeczną w myśl zasady pracy u podstaw.

Obraz wsi w literaturze i malarstwie XIX i XX wieku nie jest taki sam. Różni się pod wieloma względami. Mentalność chłopska ciągle zmieniała się na przestrzeni lat. Chłopi usamodzielniali się tworząc własną, odrębną, jakże piękną i inną od miastowej kulturę; pełną motywów i inspiracji dla niejednego artysty. Wzajemne stosunki na linii Natura -Wieś oraz Wieś - Miasto będą zawsze istnieć. Ale z biegiem czasu proporcje się zmieniają. Zewnętrzny wygląd wsi bronił się jak długo mógł, aby pozostać niezmiennym i wyjątkowym. Wraz z postępem technologicznym, który dosięgnie każdą wioskę „Wieś- Miasto” wyprze naturę, czy tego chcemy czy nie, przyswajając nowe zwyczaje i zachowania... Tylko czy rzeczywiście warto jest ścinać żyto kosą, bo tak jest szybciej?

strona:    1    2    3    4    5    6  





Motyw wsi. Przedstaw różne jego ujęcia na przykładzie wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Literatura dostarcza nam wiele obrazów wsi - od renesansowych sielanek, po młodopolski realizm. Możemy jednak łatwo wychwycić różnice i podobieństwa poszczególnych wizji wsi

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dojrzała, przemyślana konstrukcja, poprawny język, bogata bibliografia.

Różnorodność obrazów wsi i sposobów jej przedstawiania w literaturze polskiej i światowej

Ocena:
20/20
Teza: Literackie wizje wsi ścierają się ze sobą. Jaki jest jej prawdziwy obraz?

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Temat potraktowany przekrojowo. Ewolucja obrazowania wsi celnie ukazana przez kolejne argumenty.

Porównaj literacką i malarską wizję wsi zaprezentowaną w „Chłopach” W. Reymonta i obrazach J. Chełmońskiego

Ocena:
20/20
Teza: Powieść Reymonta i obrazy Chełmońskiego we wnikliwy sposób przedstawiają obraz młodopolskiej wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwie porównuje oba obrazy wsi. Poprawna bibliografia i plan pracy. Dobry język wypowiedzi.

Na podstawie wybranych utworów przedstaw obraz wsi od renesansu do Młodej Polski

Ocena:
20/20
Teza:

Ocena opisowa nauczyciela: Przejrzysta prezentacja napisana sprawnym językiem. Poprawna konstrukcja i logiczny podział pracy.

Chłop, jego życie i praca. Zaprezentuj na podstawie wybranych utworów literackich

Ocena:
20/20
Teza: Najważniejszą rzeczą dla każdego mieszkańca wsi jest ziemia, z którą nieodłącznie związana jest praca.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wyczerpująco realizuje temat. Poprawna bibliografia i ramowy plan pracy.

Sposób prezentacji wsi i chłopów w dziełach twórców Młodej Polski. Omów zagadnienie na podstawie analizy wybranych utworów z literatury i malarstwa

Ocena:
20/20
Teza: Zarówno poeci, pisarze, jak i malarze Młodej Polski w swych dziełach utrwalali różne oblicza wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobrze skonstruowana, wizje malarskie i literackie przeplatają się. Ciekawy i bogaty opis młodopolskiej wsi.

Wyidealizowany i naturalistyczny obraz polskiej wsi. Omów różne sposoby ukazania wsi na podstawie wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Naturalizm i idealizm odmienne sposoby literackiego kreowania obrazu wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana, bogata w treści.

Zbadaj sposób przedstawienia i funkcjonowania motywu wsi i jej mieszkańców, odwołując się do wybranych przykładów literatury polskiej XIX i XX wieku

Ocena:
20/20
Teza: Wiek XIX i XX skoncentrował się głównie na problemach trawiących polskich mieszkańców wsi, nie uniknął również bezkrytycznej fascynacji wiejskim życiem i kulturą.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni zgodna z tematem. Przejrzyste przykłady i argumenty, poprawne wnioski.

Wieś jako temat literacki w twórczości pisarzy Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego. Przedstaw problem, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Niedola i zacofanie cywilizacyjne wsi jako główne tematy utworów Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w szczegółowy sposób opisuje polską wieś. Spójne ujęcie tematu, zgodne z tezą.

Impresjonistyczne i realistyczne obrazy wsi na podstawie literatury i malarstwa

Ocena:
20/20
Teza: Impresjonizm i realizm znacznie różnią się, ze względu na używanie różnych środków artystycznej ekspresji.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni wyczerpuje temat. Ukazuje bogate przykłady, przede wszystkim literackie.

Różne ujęcia obrazu wsi polskiej w literaturze wybranych epok. Omów zagadnienie, dobierając odpowiednie przykłady

Ocena:
20/20
Teza: Dwa główne kierunki w ukazywaniu wsi: wieś jako Arkadia i miejsce idealne oraz wieś realna, z opisem prawdziwego życia chłopa.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni poprawna. Rozbudowana argumentacja.

Chłopi i życie wiejskie w twórczości S. Wyspiańskiego, W. Reymonta i S. Żeromskiego

Ocena:
20/20
Teza: Poszczególne literackie obrazy polskiej wsi wiele różni, ale dzięki temu uzyskujemy szeroką panoramę chłopskiej egzystencji.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni realizuje temat.

Wieś polska w ujęciu J. Kasprowicza, S. Wyspiańskiego, W. S. Reymonta. Omów temat na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Różnorodne kreacje wiejskiego życia na polskiej wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana. W pełni ukazuje obrazy wsi i chłopów zaznaczone w temacie. Bogata bibliografia.

Wieś spokojna i wesoła czy ponura i przerażająca? Zaprezentuj różne spojrzenia na przestrzeń i społeczność wsi w dziełach literackich różnych epok.

Ocena:
20/20
Teza: Wieś polską opisuje się albo jako sielankową krainę, albo jako ponurą i smutną. Tymczasem wieś polska nie jest ani tak, ani taka – jest różnorodna i ciekawa.

Ocena opisowa nauczyciela: Bardzo przejrzysta prezentacja, oparta głównie na utworach poetyckich. Treść dokładnie odpowiada tezie.

Literacki portret chłopa. Ukaż różnorodne obrazy chłopa i wsi w oparciu o wybrane przykłady z polskiej literatury

Ocena:
19/20
Teza: Każdy z obrazów polskiej wsi prezentuje inną stronę wiejskiego życia.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Autor swobodnie porusza się po literaturze zarówno staropolskiej, jak i współczesnej.

Obraz wsi w literaturze wybranej epoki literackiej

Ocena:
19/20
Teza: Literatura młodopolska dostarcza nam wielu realistycznych obrazów wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca dobra. Poprawny styl wypowiedzi, barwny język, konstrukcja prezentacji przemyślana. Obszerna treść.

Wieś jako temat literatury i sztuki. Zaprezentuj różne obrazy wsi na podstawie wybranych utworów literackich i dzieł malarskich

Ocena:
19/20
Teza: Dwa obrazy wsi w literaturze polskiego renesansu i działach sztuki późniejszych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Bogate słownictwo, dogłębna analiza. Dobór materiałów wskazuje na głęboką analizę literatury.

Nurt wiejski w literaturze okresu realizmu i naturalizmu. Analizując celowo wybrane utwory literatury polskiej omów stylistykę i funkcję tego nurtu.

Ocena:
19/20
Teza: Artyści pragnąc zwrócić uwagę na los chłopów, wykorzystali panujące w literaturze kierunki: naturalizm i realizm.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwie analizuje temat. Poprawny język i styl wypowiedzi. Dobry konspekt prezentacji.

Analizując wybrane utwory literatury romantyzmu i Młodej Polski, omów inspirującą rolę kultury ludowej dla pisarzy tych epok.

Ocena:
19/20
Teza: Kultura ludowa była inspiracją dla pisarzy romantyzmu i Młodej Polski.

Ocena opisowa nauczyciela: Szczegółowa i rozbudowana praca. Ciekawe przykłady, logiczny wywód.

Ludowość i ludomania. Omów różne sposoby nawiązywania do folkloru i życia ludu w twórczości literackiej

Ocena:
19/20
Teza: W twórczości literackiej możemy odnaleźć wiele utworów, których tematyka skupia się na wsi, na życiu, tradycjach i obyczajach jej mieszkańców.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca konkretna, napisana poprawnym stylem.

Obraz wsi w literaturze i innych dziedzinach sztuki. Dokonaj analizy porównawczej wybranych dzieł

Ocena:
19/20
Teza: Wieś – kolebka kultury, oaza spokoju, miejsce kojarzące się z biedą, ubóstwem, ale także z tradycją, obyczajami.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła, w pełni realizuje temat. Na uwagę zasługuje spójność wypowiedzi.

Na podstawie wybranych utworów literatury staropolskiej, zrekonstruuj różnorodne obrazy wsi i jej mieszkańców

Ocena:
19/20
Teza: Motyw wsi funkcjonuje w literaturze polskiej od jej początku jednak dość szczegółowo występuje dopiero od okresu renesansu.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, odnosi się głównie do renesansowych sielanek. Przedstawia zarówno sielskie obrazy wsi, jak i realistyczne.

Społeczność wiejska utrwalona w literaturze polskiej. Omów na trzech wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Charakterystyka społeczności wiejskiej na przykładzie trzech wybranych utworów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przedstawia bogatą panoramę polskiej wsi w utworach Młodej Polski.

Wieś w literaturze i sztuce. Omów na podstawie utworów i dzieł malarskich różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Wieś nie zawsze nadążała za postępem cywilizacyjnym. XIX i XX wiek, to okres ogromnych przemian na wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra. Autorka skupia się na bardzo barwnych obrazach polskiej wsi. Na uwagę zasługuje bogata bibliografia.

Porównaj różne wizje wsi, analizując wybrane przykłady literackie

Ocena:
18/20
Teza: Pomimo upływu lat możemy odnaleźć wiele elementów wspólnych w obrazowaniu wsi przez twórców literatury.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ma formę mocno rozbudowanego konspektu. Doskonała na powtórki. Argumenty przemyślane, odważne wnioski.

Różnorodne sposoby prezentacji wsi i chłopów w dziełach kultury wybranej epoki

Ocena:
18/20
Teza: Twórcy Młodej Polski nie oparli się zjawiskom chłopomanii, ich wizje wsi nie zawsze odpowiadały prawdzie.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Konstrukcja prezentacji prawidłowa. Na uwagę zasługują cytaty i ciekawe wnioski. Język wypowiedzi wymaga "wygładzenia".

Obraz wsi polskiej ukazany w literaturze i malarstwie różnych epok

Ocena:
17/20
Teza: Od sielanki do realizmu. Różne obrazy wsi ukazane w dziełach kultury różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przeciętna. Język wypowiedzi wymaga dopracowania. Na uwagę zasługuje dobór cytatów.