Porównaj różne wizje wsi, analizując wybrane przykłady literackie
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw wsi


Porównaj różne wizje wsi, analizując wybrane przykłady literackie


Przeglądając encyklopedie, słowniki, leksykony odnaleźć można proste definicje wsi. Na przykład Encyklopedia PWN mówi, że wieś to osada zamieszkała głównie przez ludność, której większość trudni się pracą na roli, co stanowi podstawę ich egzystencji. W literaturze polskiej temat wsi poruszany był bardzo wiele razy przez różnych pisarzy i poetów. Znajduje on swoje odbicie w wielu epokach literackich. Warto zaznaczyć, że wieś w literaturze nie była tematem jednolitym, ale postrzegano ją i ujmowano na wiele różnych sposobów. W polskiej twórczości literackiej występują dwa główne poglądy na wieś. Jest to ukazanie jej w sposób promujący życie w zgodzie i akceptacji otaczającego świata. Pochwała sielankowego charakteru beztroskiej i spokojnej osady ograniczonej tylko przez prawa natury. Z kolei druga wizja pokazuje skrajną nędzę, w której żyją chłopi, naturalistyczny wygląd i rzeczywisty obraz zacofanej i często biednej wsi. Nie sposób omówić wszystkich dzieł ukazujących obraz wioski, dlatego w dalszej części mojej pracy postaram się przedstawić kilka najważniejszych, moim zdaniem pozycji odzwierciedlających życie mieszkańców wsi.

Pierwszym utworem, który chciałbym omówić jest Żywot człowieka poczciwego Mikołaja Reja. Rej w sposób sielankowy opisuje rozkosze życia wiejskiego. Spokojne bytowanie na wsi dostarcza człowiekowi radości i piękna w obcowaniu w zgodzie z przyrodą. Polowania, łowienie ryb przynoszą korzyści materialne, a dbanie o sady i ogrody obfite plony. Cieszą też dochody z inwentarza, drobiu czy bartnictwa. Życie na wsi upływa na spokojnej pracy podporządkowanej porom roku. Szlachcic - ziemianin nie wykonuje wszystkich prac sam, ma do pomocy służbę i poddanych chłopów. Według Reja człowiek poczciwy chcąc zachęcić parobków do pracy nie powinien ich chłostać, lecz być obecnym podczas wykonywanych prac. Podsumowując możemy powiedzieć, ze dzieło jest apoteozą godnego i szczęśliwego życia ziemiańskiego, a osada wiejska jest ukazana jako Arkadia.

Sielankową wizję wsi polskiej XVI wieku obala utwór Szymona Szymonowica pt. Żeńcy. Poeta przedstawia życie na wsi bez idealizacji i ckliwego poetyzowania. Żeńcy pracują ponad siły, omdlewają z wysiłku, są głodni i spragnieni. W takich warunkach praca nie daje szczęścia i jest obrazem przemocy i okrucieństwa wobec chłopów. Dziewczęta Pietruchna i Oluchna wypowiadają słowa będące zaprzeczeniem tego, że praca daje szczęście: „Niesmaczno idą pieśni, gdy pot idzie z czoła...”. Źródłem niedoli chłopów okazuje się przede wszystkim stosunek do nich wiejskich urzędników, bezlitośnie egzekwujących interesy swoich pracodawców. Przykładem jest starosta, który:
„Patrz jako ją katuje. Za głowę się jęła
Nieboga przez łeb ją ciął, krwią się obliznęła”.
Oluchna i Pietruchna sygnalizują jeszcze inne problemy ówczesnej wsi: panująca tam niesprawiedliwość, stosunki społeczne i obyczaje, które trudno uznać za godne pochwały – na przykład zachowanie żony starosty. Generalną przyczyną tego stanu rzeczy jest według Szymonowica nieprzestrzeganie praw natury, sprzeniewierzanie się im przez starostę. Arkadia z Żeńców to już tylko kraina utracona, jej jedyną pozostałością są piękne pejzaże i obrazy przyrody.

Romantycy uznali ludowość za główne źródło narodowej odrębności. Przyjęli ludową koncepcję świata, w którym możliwa jest łączność człowieka z naturą, jej duchem i mocami tajemnymi. Romantyków lud fascynował. Podania i legendy ludowe stały się źródłem tematów, by w końcu mieszkaniec wsi był jednym z najważniejszych bohaterów ich dzieł. Adam Mickiewicz nadaje wsi znamienne znaczenie – jest symbolem Ojczyzny, ostoją prawd moralnych, wierzeń i zwyczajów. Dlatego chciałbym omówić jego utwór Dziady – część II. Ukazany w dziele tytułowy obrzęd to wywoływanie z czyśćca dusz przez guślarza. Do kaplicy na cmentarzu przybywają trzy kategorie duchów: lekkie, najcięższe, pośrednie. Kategorie zależne są od ciężaru ziemskiej winy. Duchy pierwsze – Józio i Rózia proszą o ziarnko gorczycy, gdyż beztrosko spędzały czas na ziemi, nie zaznały cierpienia i nie mogą być zbawione. Duch trzeci – Pasterka, która wzgardziła miłością jaką jej ofiarowano, również nie może trafić do nieba. Ostro potraktowany został duch najcięższy – widmo złego pana, który źle traktował swych poddanych. Dlatego duch pana nie może ugasić pragnienia i głodu. Dla niego nie ma wybaczenia, skazany jest na wieczne męki. Dawni poddani jako ptaki drapieżne nie pozwalają mu zbliżyć się do jadła:
„Szarpajmy jadło na sztuki,
A kiedy jadła nie stanie,
Szarpajmy ciało na sztuki,
Niechaj nagie świecą kości!”
Mickiewicz ukazuje stosunki pańszczyźniane panujące na wsi. Wieś to nie tylko prostota i niewinność, ale odwieczny konflikt pan i poddanego. Ukazana została tam ludowa koncepcja świata, czyli poszanowanie odwiecznych prawd moralnych i zasad, które porządkują życie ludu, pozwalają odpowiedzieć na pytanie o prawdziwe człowieczeństwo.

Kolejnym utworem Adam Mickiewicza, który chciałbym poruszyć jest Pan Tadeusz. Dworek w Soplicowie ukazany został przez autora jako wzór spokoju, szczęścia i porządku. Panują tam patriarchalne stosunki – Sędzia jest dla swych chłopów niczym ojciec. Wuj Tadeusza to skrzętny gospodarz, który sam dogląda swojego majątku i jednocześnie wielki patriota zachowujący polskie tradycje. Przyroda wsi związana jest z życiem ludu, współgra z jego emocjami – jest współbohaterem. Życie w Soplicowie porządkuje przede wszystkim to co od wieków trwałe, niezmienne. Taki element stanowią powtarzające się każdego roku prace gospodarskie, rolnictwo, uprawa ziemi, łącząca człowieka z porządkiem natury, zmiennością pór roku. Wieszcz przedstawił Soplicowo jako symbol Ojczyzny - Arkadii mającej niewiele wspólnego z życiem szlachty, nie mówiąc już o chłopach, na Litwie. W utworze została poruszona sprawa uwłaszczenia chłopów przez Tadeusza, jako dobrego gospodarza, chcącego poprawić byt swych poddanych przed planowanym wyruszeniem na wojnę.

W literaturze pozytywistycznej wieś to już nie Arkadia, ale poważny problem społeczny. W utworach czytamy o ciemnocie, bezsilności wobec prawa, zabobonach i nędzy ludu. Ważne są też główne hasła epoki: praca organiczna i praca u podstaw, które miały uruchomić długo oczekiwane reformy. Jednak reforma uwłaszczeniowa mająca na celu poprawienie sytuacji ówczesnej wsi negatywnie zaważyła na stosunkach wioski z dworem. Szkice węglem Henryka Sienkiewicza są dokładnym, odzwierciedleniem problemu pozytywistycznej wsi. Głównym problemem utworu jest przerażająca sytuacja chłopa żyjącego na wsi pod zaborem rosyjskim. Choć chłop, na mocy ustawy uwłaszczeniowej, uzyskał wolność i wiele praw, jego byt wcale się nie poprawił. Pozbawiony opieki dworu, do której był przyzwyczajony, nie znając przepisów, nie umiejąc czytać i pisać, nie tyko nie potrafił korzystać z nadanych mu przywilejów, ale nadto stał się ofiarą gminnych urzędników, pokroju Zołzikiewicza. Sienkiewicz przedstawił negatywny obraz wszystkich warstw społecznych. Szlachta nie interesuje się życiem chłopów, jest zupełnie obojętna na ich los. Właściwie dba tylko o swoje potrzeby, woli nie interweniować w sprawy wsi, chyba, że wiązało by się to z zabezpieczeniem własnych interesów.

Duchowieństwo również wypada źle w ocenie autora. Wiejski ksiądz to w rzeczywistości egoista bez serca, zapatrzony tylko w siebie. Nie pomaga Rzepowej, nie interesują go jej problemy. Woli straszyć parafian karą boską niż nieść im pomoc. Religia służy utrzymaniu w osadzie porządku, narzucanego przez bogatych, dysponujących władzą. Władze gminne nie orientują się w swoich obowiązkach, są często nie wykształcone odpowiednio. Aparat gminny jest skorumpowany, więc łatwo nim manipulować. Chłopstwo także nie zostało pochlebnie scharakteryzowane. To warstwa ciemna, niewykształcona, kierująca się chęcią zysku, dlatego bardzo łatwa w sterowaniu. Postawa Rzepy prowadzi do tragedii. Sienkiewicz ukazuje osadę bez idealizacji i w sposób groteskowy, w rezultacie jej obraz jest zdecydowanie negatywny. Zaścianek to miejsce pracy od podstaw i miejsce potrzebujące reform, które pozwoliłyby chłopom być niezależnymi od innych.

Młoda Polska to czas naturalizmu i powrotu to romantyzmu. Natchniony tym nurtem Stanisław Wyspiański napisał neoromantyczny dramat Wesele, w którym przedstawione jest wesele inteligenta i chłopki. Przedstawia one pozorne porozumienie dwóch warstw społecznych – szlachty i chłopstwa, dotąd skłóconych ze sobą. Inteligentów cechuje tylko powierzchniowa fascynacja ludem - chłopomania, która dodatkowo łączy się z całkowitą nieznajomością realiów wiejskiego życia:
„Chłop potęgą jest i basta.”
Stan szlachecki chętnie przyjeżdża na wieś, gdyż jest to modny sposób na spędzenie wolnego czasu. Elita chce wierzyć, że osada to miejsce święte, spokojne, wolne od problemów politycznych całego świata, o czym świadczą słowa Dziennikarza:
„Niech na całym świecie wojna,
byle polska wieś zaciszna,
byle polska wieś spokojna.”
Chłopi interesują się polityką światową, kwestiami społecznymi, mają świadomość społeczną i patriotyczną, są chętni do działania. Ale nie są na tyle dojrzali, aby sami wziąć sprawy kraju w swoje ręce – potrzebują silnego przywództwa. Chłopi nie potrafią wyzbyć się przywiązania do otrzymanych dóbr, są one dla nich ważniejsze nad dobro kraju. Porozumienie pomiędzy stanami jest powierzchowne. Inteligencja nie docenia wsi, gardzi chłopami. Rozmowy pomiędzy przedstawicielami chłopów i inteligentów pokazują rozbieżności i niezrozumienie. Poeta pokazuje, że obie warstwy nie są gotowe na powstanie poprzez ujawnienie ich nieudolności.

Ostatnim utworem, który chciałem omówić jest dzieło Władysława Reymonta, określane mianem epopei chłopskiej pt. Chłopi. Autor ukazuje wieś po reformie uwłaszczeniowej, w której zdążyła się już ukształtować wewnętrzna hierarchia. Mieszkańcy Lipiec to przede wszystkim chłopi. Tworzą oni zamkniętą, odizolowaną od świata strukturę, która rządzi się własnymi prawami. Pisarz w przywiązaniu do ziemi doszukał się patriotyzmu, podkreślił religijność chłopów, ich szacunek dla tradycji, rodziny, niechęć do wszystkiego co nowe, obce. Reymont ukazał rozwarstwienie wsi, ale i solidarność gromady wobec wspólnych niebezpieczeństw. Przedstawił konflikty ekonomiczne wioski z dworem, głód ziemi, ciężką, codzienną pracę, ciemnotę, zacofanie i pijaństwo. Autor wpisał życie mieszkańców Lipiec w rytm przyrody i porządek roku liturgicznego – wszystko co robią chłopi jest uzależnione od świąt kościelnych albo od pory roku. Ścisłe powiązanie z ładem natury i porządkiem sakralnym współdecyduje o mityczności obrazu osady zapisanego w tym dziele. Warto podkreślić, że dobry obyczaj towarzyszy ważnym i błahym wydarzeniom we wiosce. Wedle obyczaju nawet choroba nie usprawiedliwia niegościnności. Gdy komuś dzieje się krzywda, należy mu pomóc – to obowiązek, a nie dobrowolność. Obyczaj to obowiązująca moralność scalająca gromadę. Najważniejszą wartością dla chłopa jest ziemia, jego jedyna żywicielka, „matka”. Dlatego praca na roli staje się dla ludu świętością. Dowodem tego jest postawa Macieja Boryny, który w chwili pozornej poprawy zdrowia, pchany siłą obowiązku wobec ziemi zaczyna siać. Reymont przedstawił wieś jako potężną siłę, który nie została w pełni wykorzystana do walki ze zaborcą. Gromada to ostoja bezpieczeństwa, poza którą nie sposób żyć, o czym przekonał się chociażby Antek. Lud to zamknięta kulturowo grupa, która stanowi ochronę przed zagrożeniami płynącymi wraz z rozwojem cywilizacji.

Obraz wsi polskiej w literaturze jest praktycznie niezmienny. Wieś od wieków charakteryzuje się jako zamknięta społeczność, która cieszy się własnym rytmem życia kierowanym przez przyrodę. Chłopstwo ceni sobie, przede wszystkim, respektowanie tradycji i poszanowanie dla ziemi, przeciwstawiając te wartości pojawiającym się unowocześnieniom i broniąc ich w zetknięciu się z ludnością wykształconą. Jedyne co zmienia pogląd na wieś artystów to dwie główne wizje. Wieś jako Arkadia, miejsce względnego spokoju i ładu względem natury oraz jako miejsce zacofane, nędzne, pełne upokorzeń, ucisku i biedy. Wokół tych dwóch wizji oscylują inne obrazy wsi, jako na przykład: mapy potrzebnych reform w Szkicach węglem, siły narodowej w Chłopach, miejsca konfliktów społecznych w Dziadach i Weselu.

Warto zauważyć, że różnice w pokazywaniu osady wynikały głównie z bieżącej epoki, a także wydarzeń z nią związanych. Na przykład brak niepodległości skłaniał artystów do poszukiwania drogi do wolności. Upatrywali oni w chłopach siłę mogącą pomóc w wyrwaniu się Polski z zaborów. Polska wieś to inny, fascynujący świat. To kultura, której korzenie tkwią w naszej słowiańskiej przeszłości. Jest to miejsce, w którym, pomimo ogromnych zmian, nadal kultywuje się polskie, narodowe, a także religijne tradycje i obyczaje. Ciągle żyje się tam w łączności, zaradności. I powtarzając za Wyspiańskim chciało by się, aby polska wieś pozostała spokojną nawet w obliczu zła jakie dzieje się na świecie.

strona:    1    2    3    4    5    6  





Motyw wsi. Przedstaw różne jego ujęcia na przykładzie wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Literatura dostarcza nam wiele obrazów wsi - od renesansowych sielanek, po młodopolski realizm. Możemy jednak łatwo wychwycić różnice i podobieństwa poszczególnych wizji wsi

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dojrzała, przemyślana konstrukcja, poprawny język, bogata bibliografia.

Różnorodność obrazów wsi i sposobów jej przedstawiania w literaturze polskiej i światowej

Ocena:
20/20
Teza: Literackie wizje wsi ścierają się ze sobą. Jaki jest jej prawdziwy obraz?

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Temat potraktowany przekrojowo. Ewolucja obrazowania wsi celnie ukazana przez kolejne argumenty.

Porównaj literacką i malarską wizję wsi zaprezentowaną w „Chłopach” W. Reymonta i obrazach J. Chełmońskiego

Ocena:
20/20
Teza: Powieść Reymonta i obrazy Chełmońskiego we wnikliwy sposób przedstawiają obraz młodopolskiej wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwie porównuje oba obrazy wsi. Poprawna bibliografia i plan pracy. Dobry język wypowiedzi.

Na podstawie wybranych utworów przedstaw obraz wsi od renesansu do Młodej Polski

Ocena:
20/20
Teza:

Ocena opisowa nauczyciela: Przejrzysta prezentacja napisana sprawnym językiem. Poprawna konstrukcja i logiczny podział pracy.

Chłop, jego życie i praca. Zaprezentuj na podstawie wybranych utworów literackich

Ocena:
20/20
Teza: Najważniejszą rzeczą dla każdego mieszkańca wsi jest ziemia, z którą nieodłącznie związana jest praca.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wyczerpująco realizuje temat. Poprawna bibliografia i ramowy plan pracy.

Sposób prezentacji wsi i chłopów w dziełach twórców Młodej Polski. Omów zagadnienie na podstawie analizy wybranych utworów z literatury i malarstwa

Ocena:
20/20
Teza: Zarówno poeci, pisarze, jak i malarze Młodej Polski w swych dziełach utrwalali różne oblicza wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobrze skonstruowana, wizje malarskie i literackie przeplatają się. Ciekawy i bogaty opis młodopolskiej wsi.

Wyidealizowany i naturalistyczny obraz polskiej wsi. Omów różne sposoby ukazania wsi na podstawie wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Naturalizm i idealizm odmienne sposoby literackiego kreowania obrazu wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana, bogata w treści.

Zbadaj sposób przedstawienia i funkcjonowania motywu wsi i jej mieszkańców, odwołując się do wybranych przykładów literatury polskiej XIX i XX wieku

Ocena:
20/20
Teza: Wiek XIX i XX skoncentrował się głównie na problemach trawiących polskich mieszkańców wsi, nie uniknął również bezkrytycznej fascynacji wiejskim życiem i kulturą.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni zgodna z tematem. Przejrzyste przykłady i argumenty, poprawne wnioski.

Wieś jako temat literacki w twórczości pisarzy Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego. Przedstaw problem, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Niedola i zacofanie cywilizacyjne wsi jako główne tematy utworów Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w szczegółowy sposób opisuje polską wieś. Spójne ujęcie tematu, zgodne z tezą.

Impresjonistyczne i realistyczne obrazy wsi na podstawie literatury i malarstwa

Ocena:
20/20
Teza: Impresjonizm i realizm znacznie różnią się, ze względu na używanie różnych środków artystycznej ekspresji.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni wyczerpuje temat. Ukazuje bogate przykłady, przede wszystkim literackie.

Różne ujęcia obrazu wsi polskiej w literaturze wybranych epok. Omów zagadnienie, dobierając odpowiednie przykłady

Ocena:
20/20
Teza: Dwa główne kierunki w ukazywaniu wsi: wieś jako Arkadia i miejsce idealne oraz wieś realna, z opisem prawdziwego życia chłopa.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni poprawna. Rozbudowana argumentacja.

Chłopi i życie wiejskie w twórczości S. Wyspiańskiego, W. Reymonta i S. Żeromskiego

Ocena:
20/20
Teza: Poszczególne literackie obrazy polskiej wsi wiele różni, ale dzięki temu uzyskujemy szeroką panoramę chłopskiej egzystencji.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni realizuje temat.

Wieś polska w ujęciu J. Kasprowicza, S. Wyspiańskiego, W. S. Reymonta. Omów temat na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Różnorodne kreacje wiejskiego życia na polskiej wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana. W pełni ukazuje obrazy wsi i chłopów zaznaczone w temacie. Bogata bibliografia.

Wieś spokojna i wesoła czy ponura i przerażająca? Zaprezentuj różne spojrzenia na przestrzeń i społeczność wsi w dziełach literackich różnych epok.

Ocena:
20/20
Teza: Wieś polską opisuje się albo jako sielankową krainę, albo jako ponurą i smutną. Tymczasem wieś polska nie jest ani tak, ani taka – jest różnorodna i ciekawa.

Ocena opisowa nauczyciela: Bardzo przejrzysta prezentacja, oparta głównie na utworach poetyckich. Treść dokładnie odpowiada tezie.

Literacki portret chłopa. Ukaż różnorodne obrazy chłopa i wsi w oparciu o wybrane przykłady z polskiej literatury

Ocena:
19/20
Teza: Każdy z obrazów polskiej wsi prezentuje inną stronę wiejskiego życia.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Autor swobodnie porusza się po literaturze zarówno staropolskiej, jak i współczesnej.

Obraz wsi w literaturze wybranej epoki literackiej

Ocena:
19/20
Teza: Literatura młodopolska dostarcza nam wielu realistycznych obrazów wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca dobra. Poprawny styl wypowiedzi, barwny język, konstrukcja prezentacji przemyślana. Obszerna treść.

Wieś jako temat literatury i sztuki. Zaprezentuj różne obrazy wsi na podstawie wybranych utworów literackich i dzieł malarskich

Ocena:
19/20
Teza: Dwa obrazy wsi w literaturze polskiego renesansu i działach sztuki późniejszych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Bogate słownictwo, dogłębna analiza. Dobór materiałów wskazuje na głęboką analizę literatury.

Nurt wiejski w literaturze okresu realizmu i naturalizmu. Analizując celowo wybrane utwory literatury polskiej omów stylistykę i funkcję tego nurtu.

Ocena:
19/20
Teza: Artyści pragnąc zwrócić uwagę na los chłopów, wykorzystali panujące w literaturze kierunki: naturalizm i realizm.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwie analizuje temat. Poprawny język i styl wypowiedzi. Dobry konspekt prezentacji.

Analizując wybrane utwory literatury romantyzmu i Młodej Polski, omów inspirującą rolę kultury ludowej dla pisarzy tych epok.

Ocena:
19/20
Teza: Kultura ludowa była inspiracją dla pisarzy romantyzmu i Młodej Polski.

Ocena opisowa nauczyciela: Szczegółowa i rozbudowana praca. Ciekawe przykłady, logiczny wywód.

Ludowość i ludomania. Omów różne sposoby nawiązywania do folkloru i życia ludu w twórczości literackiej

Ocena:
19/20
Teza: W twórczości literackiej możemy odnaleźć wiele utworów, których tematyka skupia się na wsi, na życiu, tradycjach i obyczajach jej mieszkańców.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca konkretna, napisana poprawnym stylem.

Obraz wsi w literaturze i innych dziedzinach sztuki. Dokonaj analizy porównawczej wybranych dzieł

Ocena:
19/20
Teza: Wieś – kolebka kultury, oaza spokoju, miejsce kojarzące się z biedą, ubóstwem, ale także z tradycją, obyczajami.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła, w pełni realizuje temat. Na uwagę zasługuje spójność wypowiedzi.

Na podstawie wybranych utworów literatury staropolskiej, zrekonstruuj różnorodne obrazy wsi i jej mieszkańców

Ocena:
19/20
Teza: Motyw wsi funkcjonuje w literaturze polskiej od jej początku jednak dość szczegółowo występuje dopiero od okresu renesansu.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, odnosi się głównie do renesansowych sielanek. Przedstawia zarówno sielskie obrazy wsi, jak i realistyczne.

Społeczność wiejska utrwalona w literaturze polskiej. Omów na trzech wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Charakterystyka społeczności wiejskiej na przykładzie trzech wybranych utworów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przedstawia bogatą panoramę polskiej wsi w utworach Młodej Polski.

Wieś w literaturze i sztuce. Omów na podstawie utworów i dzieł malarskich różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Wieś nie zawsze nadążała za postępem cywilizacyjnym. XIX i XX wiek, to okres ogromnych przemian na wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra. Autorka skupia się na bardzo barwnych obrazach polskiej wsi. Na uwagę zasługuje bogata bibliografia.

Porównaj różne wizje wsi, analizując wybrane przykłady literackie

Ocena:
18/20
Teza: Pomimo upływu lat możemy odnaleźć wiele elementów wspólnych w obrazowaniu wsi przez twórców literatury.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ma formę mocno rozbudowanego konspektu. Doskonała na powtórki. Argumenty przemyślane, odważne wnioski.

Różnorodne sposoby prezentacji wsi i chłopów w dziełach kultury wybranej epoki

Ocena:
18/20
Teza: Twórcy Młodej Polski nie oparli się zjawiskom chłopomanii, ich wizje wsi nie zawsze odpowiadały prawdzie.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Konstrukcja prezentacji prawidłowa. Na uwagę zasługują cytaty i ciekawe wnioski. Język wypowiedzi wymaga "wygładzenia".

Obraz wsi polskiej ukazany w literaturze i malarstwie różnych epok

Ocena:
17/20
Teza: Od sielanki do realizmu. Różne obrazy wsi ukazane w dziełach kultury różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przeciętna. Język wypowiedzi wymaga dopracowania. Na uwagę zasługuje dobór cytatów.