Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw wsi


Różnorodność obrazów wsi i sposobów jej przedstawiania w literaturze polskiej i światowej

Wieś jest ostatnio modnym tematem. Często można o niej usłyszeć, czy to odnośnie ucieczki od cywilizacji, czy też w związku z wyrównywaniem szans w dostępie do edukacji dla młodzieży wiejskiej i miejskiej. Wieś nie jest jednak tematem nowym w literaturze. Jako motyw literacki pojawiła się ona już w starożytności i jej wizja znacząco ewoluowała na przestrzeni wieków. Świat ludu bowiem od zawsze pociągał pisarzy ze względu na swoją odmienność; inne niż w mieście były tu język, zwyczaje czy też system wartości.

Jednym z pierwszych poetów, którzy w swych utworach sławili uroki życia na wsi był Teokryt uważany za twórcę sielanki jako gatunku literackiego. Podstawowym elementem typowego utworu bukolicznego są zawody śpiewacze, które pojawiają się między innymi w sielance Owczarz i Koźlarz. Ukazuje ona kłótnię dwóch pasterzy: Komatasa wypasającego kozy i Lakona, mającego pieczę nad owcami, którzy wymyślają sobie nawzajem od złodziei i niewolników. Wzajemne oskarżenia prowadzą w końcu do propozycji rozstrzygnięcia sporu poprzez współzawodnictwo w śpiewie. W trakcie zawodów możemy się dużo dowiedzieć na temat ich życia i usposobienia. Obaj podobni są do siebie w naiwnej pysze ze swoich powodzeń miłosnych i talentów śpiewaczych. Sielanka nie przedstawia nam więc pasterzy przy pracy, ale idealizuje ich byt. Wiodą oni szczęśliwy żywot wypełniony pieśnią i wypoczynkiem na łonie natury. Widać to szczególnie w słowach Komatasa, który woła swego przyjaciela, obiecując mu: „z paproci delikatnej i mięty kwitnącej posłanie.” Natomiast opiekunowi pasterzy, Panowi w zamian za wygraną przyrzeka on: „osiem skopców mleka i osiem pełnych miodu donic.” Atmosfery sielankowości dopełnia rozbrzmiewający w tle śpiew ptaków i widoczne w oddali barcie pszczele.

Żyjący prawie dwa wieki później rzymski poeta Wergiliusz w swoich bukolikach często wzorował się na swym greckim poprzedniku. Pod tym względem całkiem różna jest Ekloga pierwsza, w której bardzo wyraźnie zarysowany jest motyw autobiograficzny. Po bitwie pod Filippi w 42 roku p.n.e. okolice Mantui, a więc rodzinne strony Wergiliusza, zostały rozdzielone między weteranów wojennych. Poecie udało się jednak zachować swój majątek, jako że jego twórczość była już wtedy wysoko ceniona. Niestety, szczęścia takiego nie doświadczyli przyjaciele Wergiliusza. Ekloga pierwsza to dialog między Melibeusem zmuszonym do opuszczenia swojej posiadłości, i Tityrusem, który dzięki tajemniczemu młodzieńcowi spotkanemu w Rzymie, może swoją zachować. Melibeus będący jednocześnie pasterzem, rozwodzi się nad szczęściem przyjaciela, któremu dane jest pozostać w ukochanej ojczyźnie. Opisuje swoje wiedzione dotychczas spokojne życie w okolicy, w której cała przyroda wydaje się wspierać pasterski żywot. Podczas wypasania trzody pasterz może się schronić przed słońcem w cieniu dębów i wierzb, gdzie „pod wyniosłą skałą okrzesując drzewa, wieśniak ci hucznym głosem po gajach zaśpiewa, gruchać będą tak lube twej pieczy gołębie i nie przestaną jęczeć turkawki na dębie.” W sercu obu przyjaciół kraina ta pozostanie na zawsze, nawet kiedy będą zmuszeni żyć z dala od niej. Tutaj bowiem zostają także ukochane kobiety, do których miłość jest nieodłącznym elementem pasterskiego żywota.

Motyw wsi jako sielanki przetrwał w literaturze aż do XIX wieku. Pojawia się on jeszcze w powieści pozytywistycznej, jaką jest Nad Niemnem Elizy Orzeszkowej. Krajobraz nadniemeński, gdzie toczy się akcja powieści, przypomina bowiem, zwłaszcza latem, Arkadię, krainę wiecznej szczęśliwości. Już na początku dowiadujemy się bowiem, że dzień, w którym Marta Korczyńska wracała z Justyną Orzelską z kościoła „był letni i świąteczny. Wszystko na świecie jaśniało, kwitło, pachniało, śpiewało. Ciepło i radość lały się z błękitnego nieba i złotego słońca; radość i złota swoboda śpiewały chórem ptaków i owadów nad równiną w gorącym powietrzu, nad niewielkimi wzgórzami, w okrywających je bukietach iglastych i liściastych drzew.” Wieś, dwór w Nad Niemnem jest oazą spokoju i dlatego jest opozycją w stosunku do miasta, o którego hałasie i ruchliwości Justyna wspomina z przestrachem.

Wieś, a właściwie zaścianek Bohatyrowicze jest też miejscem, gdzie przetrwały narodowe tradycje i pamięć o historii, czy to tej bliższej, czy też tej bardziej odległej. Jego mieszkańcy ciągle pamiętają o swych protoplastach, chociaż zmarli oni w 1549 roku. Historię życia Jana i Cecylii, ich miłości i wspólnej pracy przekazują sobie z pokolenia na pokolenie. Dbają też, by drewniany krzyż nad ich grobem nie uległ zniszczeniu, ale przetrwał dla potomnych. Dzieje Jana i Cecylii stanowią bowiem o tożsamości współczesnych mieszkańców Bohatyrowicz i poczuciu ich godności. Anzelm usłyszał tę owianą już legendą opowieść od Jakuba Bohatyrowicza, dziadka Jadwigi Domuntówny i „teraz jemu przypadło w udziale stróżować nad tą pamiątką, drogą zapewne licznym pokoleniom, skoro z nich każde znalazło wśród siebie kogoś, kto jej z powierzchni zniknąć nie pozwoli.” Przekazał też tę historię Janowi i Justynie, która po jej wysłuchaniu uświadomiła sobie, że marzy o prawdziwej miłości, możliwej jedynie z dala od środowiska żyjącego francuskimi romansami.

Czcią otaczana jest też przez mieszkańców Bohatyrowicz druga mogiła leżąca nad Niemnem – mogiła powstańcza. Ze względu na nawrót choroby Anzelma, wybrał się tam jedynie Jan z Justyną i przekazał jej historię powstania styczniowego z 1863 roku. Tym razem czasy nie są tak odległe – kiedy rozgrywały się te jakże ważne dla narodu wydarzenia, Jan był siedmioletnim dzieckiem, więc utkwiły mu one głęboko w pamięci. Spoczywa w tej mogile czterdziestu powstańców, między innymi ojciec Jana – Jerzy Bohatyrowicz oraz Andrzej Korczyński. Dla mieszkańców zaścianka stanowi ona pamiątkę czasów, kiedy żyli oni nie tyle w zgodzie, ile w przyjaźni z dworem; symbol jedności narodowej oraz nadzieję na zjednoczenie i wolność.

Nad Niemnem jest powieścią tendencyjną, pisząc ją, Eliza Orzeszkowa dokonała podziału bohaterów na pozytywnych i negatywnych, kierując się głównie ich stosunkiem do pracy. Dlatego też przedstawiła Emilię i Zygmunta Korczyńskich, Teofila Różyca czy też Bolesława Kirłę jako postacie negatywne, nieużyteczne w społeczeństwie, natomiast Benedykt i Witold Korczyńscy, Anzelm i Jan Bohatyrowiczowie są osobami widzianymi w dobrych kolorach, jako że pracują oni na dobro ogółu. Praca na roli jest bowiem przez pisarkę sakralizowana, zwłaszcza w momencie, gdy mowa o tym, jak to król Zygmunt August nadał potomkom Jana i Cecylii tytuł szlachecki, za to, że ich ojciec „tę oto ziemię dzikiej puszczy i srogim zwierzom odebrał, a zwojowawszy ją nie mieczem i krwią, ale pracą i potem, piersi jej dla mnogiego ludu otworzył, a przez to ojczyźnie bogactwa przymnożył.” Orzeszkowa kultywuje więc w swojej powieści pozytywistyczny etos pracy, jako jedynej, najwyższej formy patriotyzmu i wartości pomnażającej dobro społeczne. Dla Jana Bohatyrowicza jest ona sensem i radością życia. W jego postawie w czasie żniw można się doszukać ucieleśnienia odwiecznego mitu oracza – żywiciela. To właśnie stosunek do pracy na roli stanowi o wysokiej wartości Jana, który chce tę miłość do ziemi i jej darów zaszczepić teraz w Justynie. Jego nauki nie idą na marne. Justyna, która była dotychczas melancholiczką, żyjącą jedynie wspomnieniami, znajduje wreszcie sens swego życia jako żona Jana pomagająca mu w pracy na roli i oświecająca wiejski lud.

Bardziej realistyczne spojrzenie na wieś i jej mieszkańców przynosi dramat Stanisława Wyspiańskiego Wesele. Jednak nawet tutaj pojawia się wizja wsi jako sielanki widoczna w słowach dziennikarza: „Niech na całym świecie wojna, byle polska wieś zaciszna, byle polska wieś spokojna.” Tym razem jednak jest to już tylko prywatny pogląd osoby nieznającej realiów życia. Tymczasem bowiem chłopi, a zwłaszcza Czepiec są zorientowani w sprawach rozgrywających się nie tylko w Polsce, ale i na całym świecie. Już na początku zauważamy więc antagonizm pomiędzy chłopstwem a inteligencją, który nie pozwoli na zjednoczenie tych dwóch grup społecznych w walce o wspólne dobro – Polskę. Mieszkańcy wsi bowiem ze swoimi gorącymi temperamentami są gotowi do powstania narodowowyzwoleńczego. Kiedy tylko Czepiec dowiaduje się, że się ono szykuje, przybiega do Gospodarza z kosą w rękach, na wzór Głowackiego i innych chłopów walczących w bitwie pod Racławicami. Okazuje się jednak, że inteligencja, która miała przewodzić temu zrywowi, a zwłaszcza Gospodarz, którego legendarny bard Wernyhora mianował przywódcą, nie jest przygotowana do tego czynu. Ciągle zbyt wiele różni te dwie grupy społeczne, żeby można było myśleć o wspólnym działaniu. W myślach pozostaje przede wszystkim pamięć o rabacji galicyjskiej, w czasie której zginęli przodkowie Gospodarza i Pana Młodego, a w której uczestniczył Dziad, jeden ze starszych mieszkańców Bronowic. Najlepiej sytuację tę opisują słowa Radczyni wypowiedziane do wiejskiej gospodyni Kliminy: „Wyście sobie, a my sobie. Każden sobie rzepkę skrobie.”

W swojej noweli Szkice węglem Henryk Sienkiewicz przedstawił problemy z jakimi boryka się wieś po reformie uwłaszczeniowej z 1864 roku, która doprowadziła do zwolnienia ziemiaństwa z obowiązku zajmowania się sprawami chłopów, nieprzygotowanych do samodzielnego życia. Mieszkańcy wsi są niewykształceni, nie znają własnych praw, a większość z nich nie potrafi nawet czytać i dlatego łatwo padają ofiarą spisków osób trochę bardziej oświeconych. Tak też dzieje się w przypadku bohatera Szkiców węglem, Wawrzona Rzepy, który pod wpływem alkoholu podpisuje zgodę na pójście do wojska w zamian za syna wójta Buraka. Jego żona, Maria Rzepa prosi o pomoc ławników zgromadzonych na sądzie gminnym, ale oni pozostają pod presją inicjatorów podstępu, wójta i pisarza gminnego, Zołzikiewcza. Ksiądz w takiej sytuacji może doradzić tylko modlitwę, uważając całe zajście za karę za pijaństwo Rzepy. Dziedzic Skorabiewski po uwłaszczeniu nie interesuje się już sprawami chłopów, natomiast u naczelnika Rzepową paraliżuje strach, tak że nie jest w stanie wydobyć z siebie głosu. W końcu udaje się ona do pisarza, który jednak tylko ją wykorzystuje, a następnie wydrwiwszy, wyrzuca za drzwi. Cała sytuacja kończy się tragicznie, ponieważ Rzepa w przypływie szału zabija żonę siekierą i podpala zabudowania dworskie. Henryk Sienkiewicz zwraca więc uwagę na potrzebę natychmiastowej edukacji chłopów pozostawionych samym sobie. W epilogu dowiadujemy się bowiem, że „Rzepy nie byliby wzięli do wojska. Taka ugoda, jaką spisano w karczmie, nie była wystarczająca. Ale widzicie, chłopi się na takich rzeczach nie znają, inteligencja dzięki neutralności także niewiele, więc… pan Zołzikiewicz, który trochę wiedział o tym, liczył, że w każdym razie sprawa się przewlecze, a strach rzuci kobietę w jego ramiona.”

Na przestrzeni wieków, wraz z prądami filozoficznymi zmieniała się też wizja wsi w literaturze. Przez jednych nazywana była ona ziemską Arkadią, w której czas płynie spokojnie i przyjemnie, dla innych stanowiła miejsce zacofania i ciemnoty. Argumenty padające za tym pierwszym poglądem to: powszechnie panujący na wsi spokój, możliwość bezpośredniego kontaktu z naturą, a także dobrobyt, obfitość plonów oraz piękno zmieniających się pór roku. Za negatywnym postrzeganiem wsi przemawiają zaś: brak wykształcenia, wiara w zabobony, nieumiejętność znalezienia się poza granicami swojej wioski, izolacja i ksenofobia chłopów. Faktem jest jednak, że pomimo tych różnic w postrzeganiu wsi, budziła ona wśród swych piewców bardzo żywe uczucia. Wszyscy oni bowiem zdawali sobie sprawę, że wiejski lud pełen jest pewnej wewnętrznej siły, mogącej stanowić lekarstwo dla zabieganego społeczeństwa miejskiego.

strona:    1    2    3    4    5  





Motyw wsi. Przedstaw różne jego ujęcia na przykładzie wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Literatura dostarcza nam wiele obrazów wsi - od renesansowych sielanek, po młodopolski realizm. Możemy jednak łatwo wychwycić różnice i podobieństwa poszczególnych wizji wsi

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dojrzała, przemyślana konstrukcja, poprawny język, bogata bibliografia.

Różnorodność obrazów wsi i sposobów jej przedstawiania w literaturze polskiej i światowej

Ocena:
20/20
Teza: Literackie wizje wsi ścierają się ze sobą. Jaki jest jej prawdziwy obraz?

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Temat potraktowany przekrojowo. Ewolucja obrazowania wsi celnie ukazana przez kolejne argumenty.

Porównaj literacką i malarską wizję wsi zaprezentowaną w „Chłopach” W. Reymonta i obrazach J. Chełmońskiego

Ocena:
20/20
Teza: Powieść Reymonta i obrazy Chełmońskiego we wnikliwy sposób przedstawiają obraz młodopolskiej wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwie porównuje oba obrazy wsi. Poprawna bibliografia i plan pracy. Dobry język wypowiedzi.

Na podstawie wybranych utworów przedstaw obraz wsi od renesansu do Młodej Polski

Ocena:
20/20
Teza:

Ocena opisowa nauczyciela: Przejrzysta prezentacja napisana sprawnym językiem. Poprawna konstrukcja i logiczny podział pracy.

Chłop, jego życie i praca. Zaprezentuj na podstawie wybranych utworów literackich

Ocena:
20/20
Teza: Najważniejszą rzeczą dla każdego mieszkańca wsi jest ziemia, z którą nieodłącznie związana jest praca.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wyczerpująco realizuje temat. Poprawna bibliografia i ramowy plan pracy.

Sposób prezentacji wsi i chłopów w dziełach twórców Młodej Polski. Omów zagadnienie na podstawie analizy wybranych utworów z literatury i malarstwa

Ocena:
20/20
Teza: Zarówno poeci, pisarze, jak i malarze Młodej Polski w swych dziełach utrwalali różne oblicza wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobrze skonstruowana, wizje malarskie i literackie przeplatają się. Ciekawy i bogaty opis młodopolskiej wsi.

Wyidealizowany i naturalistyczny obraz polskiej wsi. Omów różne sposoby ukazania wsi na podstawie wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Naturalizm i idealizm odmienne sposoby literackiego kreowania obrazu wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana, bogata w treści.

Zbadaj sposób przedstawienia i funkcjonowania motywu wsi i jej mieszkańców, odwołując się do wybranych przykładów literatury polskiej XIX i XX wieku

Ocena:
20/20
Teza: Wiek XIX i XX skoncentrował się głównie na problemach trawiących polskich mieszkańców wsi, nie uniknął również bezkrytycznej fascynacji wiejskim życiem i kulturą.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni zgodna z tematem. Przejrzyste przykłady i argumenty, poprawne wnioski.

Wieś jako temat literacki w twórczości pisarzy Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego. Przedstaw problem, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Niedola i zacofanie cywilizacyjne wsi jako główne tematy utworów Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w szczegółowy sposób opisuje polską wieś. Spójne ujęcie tematu, zgodne z tezą.

Impresjonistyczne i realistyczne obrazy wsi na podstawie literatury i malarstwa

Ocena:
20/20
Teza: Impresjonizm i realizm znacznie różnią się, ze względu na używanie różnych środków artystycznej ekspresji.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni wyczerpuje temat. Ukazuje bogate przykłady, przede wszystkim literackie.

Różne ujęcia obrazu wsi polskiej w literaturze wybranych epok. Omów zagadnienie, dobierając odpowiednie przykłady

Ocena:
20/20
Teza: Dwa główne kierunki w ukazywaniu wsi: wieś jako Arkadia i miejsce idealne oraz wieś realna, z opisem prawdziwego życia chłopa.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni poprawna. Rozbudowana argumentacja.

Chłopi i życie wiejskie w twórczości S. Wyspiańskiego, W. Reymonta i S. Żeromskiego

Ocena:
20/20
Teza: Poszczególne literackie obrazy polskiej wsi wiele różni, ale dzięki temu uzyskujemy szeroką panoramę chłopskiej egzystencji.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni realizuje temat.

Wieś polska w ujęciu J. Kasprowicza, S. Wyspiańskiego, W. S. Reymonta. Omów temat na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Różnorodne kreacje wiejskiego życia na polskiej wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana. W pełni ukazuje obrazy wsi i chłopów zaznaczone w temacie. Bogata bibliografia.

Wieś spokojna i wesoła czy ponura i przerażająca? Zaprezentuj różne spojrzenia na przestrzeń i społeczność wsi w dziełach literackich różnych epok.

Ocena:
20/20
Teza: Wieś polską opisuje się albo jako sielankową krainę, albo jako ponurą i smutną. Tymczasem wieś polska nie jest ani tak, ani taka – jest różnorodna i ciekawa.

Ocena opisowa nauczyciela: Bardzo przejrzysta prezentacja, oparta głównie na utworach poetyckich. Treść dokładnie odpowiada tezie.

Literacki portret chłopa. Ukaż różnorodne obrazy chłopa i wsi w oparciu o wybrane przykłady z polskiej literatury

Ocena:
19/20
Teza: Każdy z obrazów polskiej wsi prezentuje inną stronę wiejskiego życia.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Autor swobodnie porusza się po literaturze zarówno staropolskiej, jak i współczesnej.

Obraz wsi w literaturze wybranej epoki literackiej

Ocena:
19/20
Teza: Literatura młodopolska dostarcza nam wielu realistycznych obrazów wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca dobra. Poprawny styl wypowiedzi, barwny język, konstrukcja prezentacji przemyślana. Obszerna treść.

Wieś jako temat literatury i sztuki. Zaprezentuj różne obrazy wsi na podstawie wybranych utworów literackich i dzieł malarskich

Ocena:
19/20
Teza: Dwa obrazy wsi w literaturze polskiego renesansu i działach sztuki późniejszych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Bogate słownictwo, dogłębna analiza. Dobór materiałów wskazuje na głęboką analizę literatury.

Nurt wiejski w literaturze okresu realizmu i naturalizmu. Analizując celowo wybrane utwory literatury polskiej omów stylistykę i funkcję tego nurtu.

Ocena:
19/20
Teza: Artyści pragnąc zwrócić uwagę na los chłopów, wykorzystali panujące w literaturze kierunki: naturalizm i realizm.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwie analizuje temat. Poprawny język i styl wypowiedzi. Dobry konspekt prezentacji.

Analizując wybrane utwory literatury romantyzmu i Młodej Polski, omów inspirującą rolę kultury ludowej dla pisarzy tych epok.

Ocena:
19/20
Teza: Kultura ludowa była inspiracją dla pisarzy romantyzmu i Młodej Polski.

Ocena opisowa nauczyciela: Szczegółowa i rozbudowana praca. Ciekawe przykłady, logiczny wywód.

Ludowość i ludomania. Omów różne sposoby nawiązywania do folkloru i życia ludu w twórczości literackiej

Ocena:
19/20
Teza: W twórczości literackiej możemy odnaleźć wiele utworów, których tematyka skupia się na wsi, na życiu, tradycjach i obyczajach jej mieszkańców.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca konkretna, napisana poprawnym stylem.

Obraz wsi w literaturze i innych dziedzinach sztuki. Dokonaj analizy porównawczej wybranych dzieł

Ocena:
19/20
Teza: Wieś – kolebka kultury, oaza spokoju, miejsce kojarzące się z biedą, ubóstwem, ale także z tradycją, obyczajami.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła, w pełni realizuje temat. Na uwagę zasługuje spójność wypowiedzi.

Na podstawie wybranych utworów literatury staropolskiej, zrekonstruuj różnorodne obrazy wsi i jej mieszkańców

Ocena:
19/20
Teza: Motyw wsi funkcjonuje w literaturze polskiej od jej początku jednak dość szczegółowo występuje dopiero od okresu renesansu.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, odnosi się głównie do renesansowych sielanek. Przedstawia zarówno sielskie obrazy wsi, jak i realistyczne.

Społeczność wiejska utrwalona w literaturze polskiej. Omów na trzech wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Charakterystyka społeczności wiejskiej na przykładzie trzech wybranych utworów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przedstawia bogatą panoramę polskiej wsi w utworach Młodej Polski.

Wieś w literaturze i sztuce. Omów na podstawie utworów i dzieł malarskich różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Wieś nie zawsze nadążała za postępem cywilizacyjnym. XIX i XX wiek, to okres ogromnych przemian na wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra. Autorka skupia się na bardzo barwnych obrazach polskiej wsi. Na uwagę zasługuje bogata bibliografia.

Porównaj różne wizje wsi, analizując wybrane przykłady literackie

Ocena:
18/20
Teza: Pomimo upływu lat możemy odnaleźć wiele elementów wspólnych w obrazowaniu wsi przez twórców literatury.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ma formę mocno rozbudowanego konspektu. Doskonała na powtórki. Argumenty przemyślane, odważne wnioski.

Różnorodne sposoby prezentacji wsi i chłopów w dziełach kultury wybranej epoki

Ocena:
18/20
Teza: Twórcy Młodej Polski nie oparli się zjawiskom chłopomanii, ich wizje wsi nie zawsze odpowiadały prawdzie.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Konstrukcja prezentacji prawidłowa. Na uwagę zasługują cytaty i ciekawe wnioski. Język wypowiedzi wymaga "wygładzenia".

Obraz wsi polskiej ukazany w literaturze i malarstwie różnych epok

Ocena:
17/20
Teza: Od sielanki do realizmu. Różne obrazy wsi ukazane w dziełach kultury różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przeciętna. Język wypowiedzi wymaga dopracowania. Na uwagę zasługuje dobór cytatów.