Tragiczna historia minionych wieków w oczach twórców współczesnej kinematografii. Przedstaw na wybranych przez siebie przykładach
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Film


Tragiczna historia minionych wieków w oczach twórców współczesnej kinematografii. Przedstaw na wybranych przez siebie przykładach

Scenariusz II wojny został napisany na długo przed jej rozpoczęciem, bo w 1924 r., w „Mein Kampf” Hitlera, w oparciu o pseudonaukowe przesłanki rasistowskie z II poł. XIX i początku XX w. Program Hitlera oddaje zdanie z tej książki: „Co nie jest dobrą rasą na tym świecie, jest plewami”. Znaczenie słowa „plewy” dobrze ilustruje pełne cynizmu przemówienie Heinricha Himmlera, szefa SS, do czołówki SS w Poznaniu w październiku 1943: „Czy przy budowie rowów przeciwpancernych zginie z wycieńczenia 10 tys. rosyjskich bab, czy też nie, interesuje mnie tylko, żeby te rowy były dla Niemiec gotowe.” Liczyła się dobra rasa, a ta była tylko jedna, określana przez nazistów jako rasa aryjska, indogermańska lub nordycka. Najdoskonalszym wcieleniem tej dobrej rasy – w mniemaniu nazistów – byli oczywiście Niemcy.

Można mówić o dwóch obłędach rasistowskiej ideologii nazistowskiej. Pierwszy to zaprzeczenie pełni człowieczeństwa u niearyjczyków. Dr Herrmann Gauch w jednej ze swoich prac pisał: „Człowiek nienordycki zajmuje miejsce pośrednie między człowiekiem nordyckim a zwierzętami, wpierw małpami człekokształtnymi. Nie jest on w ogóle doskonałym człowiekiem, ba – nie jest wcale człowiekiem, jeśli brać człowieka jako przeciwieństwo do zwierzęcia. Jest tylko formą przejściową ku zwierzęcości, stopniem pośrednim.” Najlepiej i najtrafniej nazwał go Stoddard, a mianowicie: jest „untermenschem”. Druga zbrodnicza oryginalność rasizmu w wydaniu nazistowskim dotyczy Żydów. Jest ona nieporównywalnie gorsza od pierwszej. Żydzi są oczywiście najpierw, jak wszyscy inni niearyjczycy, untermenschami. Jednak określenie untermensch to dla Żydów – w rozumieniu nazistów – za mało. Untermensch może okazać się dla Niemca pożyteczny jako zwierzę do pracy. Żydzi są czymś o wiele gorszym. Nie mieszczą się na liście ras. Nie są godni zajmować tam nawet ostatniego miejsca. Są przeciw-rasą, Gegenrasse. Wyjaśnienie tego pojęcia znajdujemy w rozprawie doktorskiej Manfreda Pechau z 1935 r.: „Słowo przeciw-rasa zostało specjalnie ukute dla Żydów. Przeciw-rasa oznacza rasę, która niszczy wszystkie inne rasy, która działa przeciw krwi innej rasy”. Niszczy, oczywiście, nie tylko rasę aryjską, ale i rasy untermenschów. Retoryką nacechowane były określenia Żydów w ustach Hitlera: „Żyd jest przeciw-człowiekiem, anty-człowiekiem. Żyd jest stworzeniem innego Boga... Żyd jest podobieństwem diabła”. Retoryka ta miała swoje mocne miejsce w planie eksterminacyjnym Hitlera.

Mord na Żydach w Europie pod panowaniem nazistów nie da się porównać z żadną inną zbrodnią w historii ludzkości. Stąd jego nazwy: szoah, czy też w krajach anglosaskich holokaust, są zastrzeżone na określenie tego, co stało się i co miało się stać z Żydami w Europie pod butem nazistowskim. Po raz pierwszy w dziejach świata sama metryka stanowiła wyrok śmierci. Eksterminacja Żydów nosi charakter wyjątkowego zła w historii ludzkiej również ze względu na dwie okoliczności. Po pierwsze, była operacją na skalę przemysłową. W jej realizację wprzęgnięto to, co ludzkość osiągnęła cywilizacyjnie najwyższego: naukę, technikę, medycynę, prawo, sztukę, ludzkie uzdolnienia i talenty organizacyjne. Po drugie, zbrodnia ta dokonała się na oczach milczącego świata, przy braku reakcji ze strony autorytetów życia politycznego, kulturalnego i religijnego. Dlaczego Hitler chciał wymordować Żydów i trwał w tym zamyśle aż do końca? Naziści uważali, że Żydzi wnieśli w kulturę świata podwójne zło: monoteizm i sumienie. Te drugie w szczególny sposób odnosiło się to do V przykazania Dekalogu: „Nie zabijaj”. Wymazanie tego przykazania z kodeksu postępowania moralnego człowieka dawało nazistom wręcz nieograniczone możliwości kształtowania nowego porządku świata. Hitler wierzył, że uda mu się potem wygrać walkę z chrześcijaństwem, które przejęło monoteizm i dekalog. Zagłada fizyczna Żydów była dla Hitlera warunkiem koniecznym, by stworzyć nowego człowieka, człowieka na obraz i podobieństwo własne. Hitler mordując Żydów chciał wymordować świadków, tzn. tych, którzy przekazali ludzkości przykazanie: Nie zabijaj. Dopiero wymazanie żywej pamięci o tym przykazaniu dawało Hitlerowi nieograniczone możliwości w ukształtowaniu świata wedle swojej idei i tworzeniu nowego człowieka, jego człowieka.

W przeciągu ostatnich kilkunastu lat temat zagłady powrócił do kinematografii światowej. Tuż po wojnie powstało kilka filmów usiłujących zmierzyć się z Holokaustem. Realizowano je w autentycznej scenerii, w krajach, gdzie dokonała się zagłada - w Polsce, Czechach, na Węgrzech. Przeszły one jednak bez większego echa. Dziś filmy takie jak „Lista Schindlera” czy „Życie jest piękne” nagradzane są Oskarami czy innymi nagrodami na europejskich i światowych festiwalach. Ludzie którzy przeżyli Holokaust zaczęli mówić o nim dopiero po upływie czterdziestu, a nawet pięćdziesięciu lat, bo pielęgnowanie traumy nie pozwoliłoby im na normalną egzystencję. Zbliżając się do starości, poczuli potrzebę mówienia i pisania. Kino również poddane było podobnemu mechanizmowi. Najważniejszymi obrazami nawiązującymi do tych czasów są bez wątpienia „Lista Schindlera”, „Życia jest piękne”, „Pianista” oraz „Szara Strefa”. Nie istnieje wspólny przymiotnik opisujący te cztery filmy, choć wszystkie dotyczą tragedii Żydów i powstały mniej więcej w tym samym czasie. Każda z historii opisuje zagładę w inny, charakterystyczny dla siebie sposób.

Film „Lista Schindlera” w reżyserii Stevena Spielberga powstał na podstawie książki Thomasa Keneally"ego jednego z najwybitniejszych prozaików Australii. Akcja filmu toczy się w czasie drugiej wojny światowej, gdy esesmani prześladowali i mordowali Żydów m.in. na terenie Krakowa. Na tym okrutnym i przerażającym tle, ukazane jest życie: żydowskiego księgowego, komendanta z SS i samego Schindlera. W roli Oskara Schindlera błyszczy Liam Neeson. Potrafił on subtelnie, aczkolwiek przekonująco ukazać moralną przemianę swojego bohatera. Gdy poznajemy Schindlera, nie jest on okazem dobroci i miłosierdzia. To Niemiec, który z przybywa w ślad za nazistami do okupowanej Polski, by tu, korzystając z toczącej się wojny, zarobić duże pieniądze. Kupuje fabrykę naczyń emaliowanych, zatrudnia w niej Żydów, bo są najtańszą siłą roboczą. W miarę rozwoju wojny Schindler zaczyna jednak doznawać przebudzenia. W konsekwencji, oszukując swoich rodaków i wydając wszystkie zarobione uprzednio pieniądze, ratuje od śmierci 1200 osób. Jego całkowitym przeciwieństwem był Amon Goeth, komendant obozu w Płaszowie, rewelacyjnie zagrany przez Ralpha Fiennesa, który jest mistrzem w ukazywaniu ciemnej strony kreowanych przez siebie postaci. Tu aktor miał szerokie pole do popisu - Goeth to bowiem wcielone zło, człowiek który pragnie władzy i wykorzystuje ją do folgowania swoim morderczym instynktom. Zestawienie przez większość część filmu tych dwóch kontrastujących ze sobą postaci pozwoliło na lepsze pokazanie wyjątkowej dobroci Schindlera i zła Goetha.

Historia tytułowego Schindlera jest historią niezwykłą. To opowieść o tym jak jeden człowiek zdołał uratować ponad tysiąc istnień ludzkich bez użycia broni, a wykorzystując tylko swój osobisty wdzięk. To dowód na to, że decyzje podejmowane przez jednostkę mogą zmienić losy tysięcy innych. To opowieść wzruszająca, pozbawiona jednak nadmiernej ckliwości. "Lista Schindlera" to nieprzeciętne osiągnięcie artystyczne. Spielberg wykazał się tu ogromnym zrozumieniem tematu. Udało mu się uniknąć zbędnego patosu , dając widzowi możliwość reagowania na pokazane wydarzenia na swój własny sposób. Magia tego przekazu wspomagana jest przez wspaniałe czarno-białe zdjęcia Janusza Kamińskiego i subtelną muzykę Johna Williamsa. W filmie nie zrezygnowano całkowicie z kolorów, zarówno pierwsza scena jak i ostatnia są nakręcone w kolorze. Zastosowana jest także koloryzacja określonych elementów i motywów obrazu, które nadają filmowi szczególnej dramaturgii: płomienie świec czy czerwony płaszczyk małej dziewczynki uciekającej ulicami likwidowanego getta.

Kolejnym ważnym a co najważniejsze niebagatelnym filmem opisującym Holokaust jest obraz pt. „Życie jest piękne”. Żaden inny film o tej tematyce nie jest pełen takiego piękna, jakie bije z produkcji Roberto Benigniego. Akcja filmu toczy się w czasie II wojny światowej. Opowiada historię Guido Orefice - żydowskiego bibliotekarza, który wraz z żoną Dorą i małym synkiem Giosue zostaje zesłany do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Bohater nie chce, by jego synek zetknął się z okrucieństwami niemieckich żołnierzy. Wmawia więc chłopcu, że biorą udział w konkursie, w którym nagrodą jest czołg. Dzięki temu Giosue ukrywa się przed żołnierzami oraz spełnia wszystkie polecenia ojca. Jak się okazuje jest to jedyny sposób na uratowanie życia chłopcu.
Nie jest to typowy film wojenny, Roberto Benigni postawił na oryginalność. W mistrzowski sposób połączył ze sobą komizm i tragizm. Na tle tak wielkiego okrucieństwa potrafił przedstawić nam śmieszne postaci i komiczne sytuacje. Jednak reżyser nie stara się ukryć zła owych czasów, czy też wyśmiewać Holocaustu. Jego celem jest ukazanie widzom, że nawet w tak trudnych czasach znajdzie się miejsce na wyższe cele, jakimi są: poświecenie, szlachetność, a przede wszystkim miłość. Nie jest to jednak opowiastka, w której wszystko kończy się happy endem. Guido Orfice to prawdziwy bohater - poświęcił swe życie, by ocalić syna i oszczędzić mu cierpień.

Do obrazu przylgnęło miano „filmu niemożliwego”. Faktycznie: połączenie w jednym utworze błazeńskiego humoru z koszmarem Holocaustu i hitlerowskiego obozu koncentracyjnego w Auschwitz wydaje się nierealne. A jednak niemożliwe okazało się możliwym, co jednak nie odsunęło od filmu kontrowersji. Polskiego widza, przyzwyczajonego do wyłącznie martyrologicznych wizji Oświęcimia, partie rozgrywające się w tej straszliwej fabryce śmierci mogą początkowo szokować swoją naiwnością. Jednakże po pewnym czasie okaże się, że niekonwencjonalne ujęcie tematu, zaproponowane przez Benigniego, wynika z tragikomicznej koncepcji całego dzieła, a co najważniejsze - nie osłabia antynazistowskiej wymowy filmu.

Kolejnym filmem opisujący dramat tamtych czasów jest obraz na wskroś polski, reżyserowany przez Polaka o losach polskiego muzyka. Pianista, bo o nim mowa, to ekranizacja pamiętnika Władysława Szpilmana, opisującego wojenne losy genialnego muzyka i pianisty. Był to doskonały materiał na film. Ekranizacji ten książki podjął się Roman Polański, wybitny reżyser, który jako dziecko był świadkiem likwidacji krakowskiego getta, z którego cudem uciekł i przetrwał wojnę, ukrywając się u chłopskiej rodziny.

Już sama historia opowiedziana w filmie predestynuje go do wielkości. Jest to jedna z tych prawdziwych i zarazem niewiarygodnych historii, które przybierają kształt mitu. Nazwisko Szpilman - to znaczy |człowiek, który gra” - również wydaje się nieprzypadkowe, brzmi jak Everyman. Film opowiada o losach człowieka, który uciekając, ukrywając się, licząc na pomoc innych ludzi starał się przetrwać Holocaust w okupowanym przez nazistów mieście. Koszmar holokaustu pokazany jest, wiec głównie z perspektywy jednej osoby ale nie brakuje również scen z życia toczącego się w warszawskim getcie. Tego rodzaju utwory z reguły wywierają na odbiorcach większe wrażenie niż opowieści o bohaterskich żołnierzach pokonujących przeważające liczebnie oddziały wroga na polu bitwy, bowiem łatwiej zidentyfikować nam się z główną postacią, zrozumieć jej postępowanie. Twórcy filmu podeszli jednak do ekranizacji z pewną swobodą. Obraz oparty został na wspomnieniach Władysława Szpilmana, opowiada więc o autentycznych postaciach i wydarzeniach. Postanowiono jednak pewne elementy poprawić, zmienić, podkoloryzować. Do ekranizacji wprowadzono więc postać niedoszłej narzeczonej Szpilmana - Doroty, a anonimowy policjant, który wyciągnął kompozytora z transportu do Treblinki stał się konkretną osobą o imieniu Izaak Heller. Zastanawia mnie czemu wprowadzono te zmiany. W końcu „Pianista” to nie fikcja literacka ale zapis faktycznych wydarzeń.

Film nie zachwyca również aktorsko. Adrien Brody, który wcielił się w postać Szpilmana gra poprawnie, ale bez emocji, sprawia wrażenie jakby zupełnie nie czuł odtwarzanej przez siebie postaci. A szkoda, bowiem materiał wyjściowy dawał olbrzymie pole do popisu, nie tylko odtwórcy głównej roli, ale również aktorom drugoplanowym. Niezwykle ważną rolę w „Pianiście” odgrywa Warszawa, która jest nie tylko tłem dla opowiadanych wydarzeń, ale również pełnoprawnym bohaterem filmu. Allan Starski i Paweł Edelman doskonale pokazali zrujnowane miasto na dużym ekranie. Sceny z zatłoczonego getta, czy panorama zniszczonej przez nazistów po Powstaniu Warszawy robią niesamowite wrażenie. Całość uzupełnia wspaniała muzyka Wojciecha Kilara, która mimo, iż bardzo dyskretna, niekiedy wręcz niezauważalna idealnie ilustruje opowiadane wydarzenia.

„Pianista” to z całą pewnością film ważny, który trzeba zobaczyć. Daleko mu jednak do arcydzieła, to po prostu solidna, rzemieślnicza robota. Na pewno poza granicami naszego kraju, na widzach, którzy nie znają zbyt dobrze polskiej historii, obraz Polańskiego wywarł większe wrażenie - sceny z tańczącymi pod lufami niemieckich karabinów Żydami, czy egzekucjami przypadkowo wybranych osób zapadają w pamięć, ale my wszystko to już wcześniej widzieliśmy. Nas w „Pianiście” już nic nie zaskoczy, nie dowiemy się z niego nic, czego byśmy nie wiedzieli.

Ostatnim filmem o którym chciałbym powiedzieć to „Szara Strefa”. Oparty na prawdziwych wydarzeniach film Tima Blake’a Nelsona to z pewnością bardzo ambitny projekt. „Szarej strefie" brakuje rozmachu, ale w tym wypadku taka oszczędność środków sprawdziła się, bo film przemawia do wyobraźni, jak mało który obraz na temat obozowej rzeczywistości.

Akcja filmu rozgrywa się podczas II wojny światowej w obozie zagłady w Oświęcimiu. Jego bohaterami są Żydzi należący do jednej z grup sonderkomando, której zadaniem była praca w krematoriach i wyręczanie Niemców przy wielu „pracach" mających na celu masowe unicestwianie więźniów. W zamian za zabijanie swoich towarzyszy, Niemcy zapewniali Żydom cztery miesiące lepszego życia. Jedzenie, papierosy, alkohol, tyle wystarczyło, żeby znaleźć chętnych do pomocy przy najbardziej niewdzięcznych zajęciach. Jednocześnie Żydzi planują zorganizowanie masowego buntu w obozie, przy pomocy gromadzonego nielegalnie prochu. W „Szarej strefie” w zasadzie nie ma muzyki, zamiast tego dominują bardzo sugestywne obrazy. Widzimy obskurne pomieszczenia, w których przebywają i pracują więźniowie, nagie ciała zamordowanych Żydów. Czujemy wszechobecny strach panujący za drutami. Strach, który sprawia, że bez wahania robi się rzeczy najgorsze. Pomaga się w zagładzie współtowarzyszy, żeby samemu przeżyć. Choćby kilka miesięcy. „Szara strefa" pokazuje dylematy moralne ludzi, których życie postawiło przed najbardziej dramatycznymi wyborami. Surowe obrazy obozowej rzeczywistości wywołują ogromne wrażenie. Reżyserowi udało się natomiast stworzyć wyraziste, przekonywujące postacie i warto zwrócić uwagę na sposób ich przedstawienia. Nie są to gotowi na wszystko, bohaterscy herosi. Widzimy zwyczajnych ludzi, sparaliżowanych strachem, którzy za kilka miesięcy lepszego życia współpracują z wrogiem i którzy za chwilę, pod wypływem impulsu, ratują życie przypadkowej dziewczynki która przetrwała gazowanie, choć wiedzą, że grozi im za to śmierć. Reżyser nie próbuje rozgrzeszać swoich bohaterów ani tłumaczyć ich postępowania. Pokazuje towarzyszący im strach oraz heroizm, który są w stanie z siebie wykrzesać, dobro i zło, bez oceniania i sentymentalizmu.

Jest to niewątpliwie ważny film w kinematografii wojennej gdyż pokazuje stosunek samych Żydów do Holokaustu. Jak widać niektórzy w zamian za materialne korzyści byli w stanie zdradzić swoich braci i przyczynić się do ich śmierci. Inni natomiast mimo wszechogarniającego uczucia grozy byli wstanie sprzeciwić się Niemcom i walczyć o życie.

Filmy nawiązujące do tamtych czasów są niewątpliwie potrzebne nowym pokoleniom, aby nie zapomniały one o swoich korzeniach i przeszłości. Są ponadto lekcją historii, działają na wyobraźnie nierzadko lepiej niż szkolne podręczniki. Kultura masowa zawsze odgrywała rolę edukacyjną. Filmy te przyczyniły się do spopularyzowania wiedzy o Holokauście bardziej niż tysiące filmów dokumentalnych. Z drugiej jednak strony, prawda o Zagładzie może być w najlepszym razie uproszczona, a Zło oswojone. Jeśli chcemy, by ludzkość pamiętała o losie milionów zamordowanych, musimy zaakceptować takie filmy. Prawdziwy obraz Holokaustu nie jest możliwy - nawet najuczciwsze filmy dokumentalne dają jedynie cień jego strasznej prawdy. Jednak nawet ten cień jest według mnie potrzebny.

strona:    1    2    3    4    5    6    7  





Wybrane dzieło literackie i jego adaptacja filmowa

Ocena:
20/20
Teza: Literatura jest niewyczerpalnym źródłem inspiracji dla filmowców.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja ciekawa. Autor zestawia różne adaptacje filmowe wybranych dzieł literackich. Dojrzały język wypowiedzi, celne cytaty.

Światy baśniowe w literaturze i filmie. Omów na dowolnie wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Motywy baśniowe pełnią wielorakie funkcje w utworach różnych rodzajów i gatunków.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przedstawia motywy baśniowe występujące w dziełach dawnych i współczesnych. Bogata bibliografia, Płynny, dojrzały język wypowiedzi.

Adaptacje filmowe dzieła literackiego. Odwołując się do wybranych przykładów zaprezentuj filmy, które twoim zdaniem dorównują oryginałowi

Ocena:
20/20
Teza: Film wkracza w obręb literatury, ukazując nie tylko najbardziej popularne i chętnie czytane powieści masowe, ale także wybrane dzieła z literatury pięknej.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca na różnorodnych przykładach filmowych realizuje temat. Szczegółowy plan wypowiedzi.

Lekarz w literaturze i filmie. Scharakteryzuj postawy bohaterów, zwracając uwagę na różnorodność ich kreacji

Ocena:
20/20
Teza: Postawy literackich i filmowych lekarzy zależą od okoliczności, w jakich się znajdują.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawnie skonstruowana, logiczne argumenty i wnioski związane z tezą.

Filmowa adaptacja wybranej powieści historycznej. Porównaj film z jego literackim pierwowzorem

Ocena:
20/20
Teza: „Quo vadis” jest idealnym przykładem wybitnej powieści historycznej i nie najlepszej ekranizacji.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja wnikliwa, oparta na wielu źródłach. Wykorzystuje fragmenty filmu.

Kreacja mafii włoskiej w literaturze i filmie XX wieku

Ocena:
20/20
Teza: Przedstawienie literackich oraz filmowych kreacji mafii.

Ocena opisowa nauczyciela: Świetna praca o mafii włoskiej! Ciekawy temat dla amatorów gangów i porachunków mafijnych, a także filmu "Ojciec chrzestny".

Literatura polska na ekranie. Omów wybrane adaptacje filmowe polskiej literatury pięknej pod kątem wierności, popularności, siły przekazu i artyzmu

Ocena:
20/20
Teza: Poszczególne ekranizacje i ich pierwowzory różni ujecie tematu, siła przekazu, a przede wszystkim opinie odbiorców.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przygląda się klasycznym adaptacjom i wnikliwie je ocenia.

Filmowe adaptacje literatury polskiej w twórczości Andrzeja Wajdy. Omów na przykładach sposoby wykorzystania materiału literackiego w realizacji filmowej

Ocena:
20/20
Teza: Ujęcie tematu, siła przekazu, a przede wszystkim sposób wykorzystania materiału literackiego w adaptacjach Andrzeja Wajdy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oparta jest na analizie trzech adaptacji z literackiego kanonu. W pełni charakteryzuje sposób pracy Andrzeja Wajdy na wybranych przykładach.

Bohater filmowy a bohater literacki - podobieństwa i różnice w sposobie kreowania postaci. Omawiając zagadnienia odwołaj się do przykładów.

Ocena:
20/20
Teza: Przedstawienie podobieństw i różnic w sposobie kreowania bohaterów literackich i bohaterów filmowych.

Ocena opisowa nauczyciela: Ciekawe przykłady, dobra analiza. Logiczne przeprowadzenie argumentacji.

Filmy jako interpretacje dzieł literatury polskiej. Omów temat na wybranych przykładach.

Ocena:
20/20
Teza: Adaptacja filmowa staje się samodzielnym dziełem, niezależnie od stopnia odzwierciedlenia pierwowzoru literackiego.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni wyczerpuje temat. Poprawnie postawiona teza i sformułowane wnioski.

Realizacje filmowe powieści Henryka Sienkiewicza. Porównaj pierwowzór literacki z wybranym filmem

Ocena:
20/20
Teza: Dzieło Jerzego Hoffmana i Henryka Sienkiewicza - "Potop" - zapisało się do klasyki literackiej i filmowej polskiej kultury.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni wyczerpuje temat, opierając się na analizie jednej z części sienkiewiczowskiej trylogii - "Potopie".

Adaptacje filmowe dzieł literatury polskiej w twórczości Andrzeja Wajdy

Ocena:
20/20
Teza: Przedstawienie filmowych adaptacji dzieł literatury polskiej w twórczości Andrzeja Wajdy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni odpowiada tematowi. Skupia się na trzech wybranych adaptacjach wybitnego polskiego reżysera.

Filmy Andrzeja Wajdy jako interpretacja dzieł literatury polskiej

Ocena:
20/20
Teza: Adaptacja filmowa stanowi interpretację utworu literackiego ponieważ ukazuje nowe znaczenia dzieła pisanego oraz wydobywa jego symbolikę.

Ocena opisowa nauczyciela: Wnikliwa analiza dzieł literackich i ich filmowych adaptacji.

Dzieła Adama Mickiewicza i ich teatralne oraz filmowe adaptacje. Porównaj adaptacje z ich literackimi pierwowzorami

Ocena:
20/20
Teza: Ścisłe powiązanie przystosowania utworu do innych środków wyrazu jako swoista interpretacja tekstu i powstanie nowego utworu.

Ocena opisowa nauczyciela: Ciekawa i klarowna prezentacja łącząca analizę różnych tekstów kulturowych.

Tragiczna historia minionych wieków w oczach twórców współczesnej kinematografii. Przedstaw na wybranych przez siebie przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Holocaust to jedno z najbardziej tragicznych zjawisk XX wieku. Motyw ten odegrał znaczącą rolę w kinematografii ostatnich kilkunastu lat.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwie analizuje występowanie motywu Holocaustu w filmie. Ciekawa i uporządkowana praca. Skrótowy ramowy plan pracy.

Literatura a film. Jak dzieło literackie koresponduje z filmem? Omów zagadnienie, odwołując się do dowolnych dzieł przeniesionych na ekran

Ocena:
19/20
Teza: Literatura tylko przez słowa wyraża przemyślenia twórcy. Film dodatkowo atakuje inne zmysły. Jednak ekranizacja powieści nie jest prostym zabiegiem.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca dobra. Autor sprytnie dobrał argumenty i przykłady z literatury i filmu.

Film a literatura. Na wybranym przykładzie porównaj oryginał dzieła literackiego i jego filmową adaptację

Ocena:
19/20
Teza: Udane adaptacje filmowe stanowią samodzielne dzieła sztuki.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna prezentacja, jasny język, czytelna kompozycja.

Rola kostiumu na deskach teatru i na planie filmowym. Przedstaw na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Kostium odgrywa ważną rolę w przedstawieniach teatralnych i filmach.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, ciekawe przykłady ze świata teatru i kina. Poprawny język wypowiedzi.

Pierwowzory literackie i ich adaptacje filmowe. Odwołując się do wybranych przykładów, porównaj literackie i filmowe środki wyrazu, oceń zasadność adaptacji dzieł literatury na potrzeby filmu

Ocena:
19/20
Teza: Adaptacja filmowa staje się samodzielnym dziełem, niezależnie od stopnia odzwierciedlenia pierwowzoru literackiego. Specyficzne środki wyrazu sprawiają, że film często staje się bardziej popularny od książki.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dojrzała o czytelnej strukturze. Bogaty język, jasno artykułowane argumenty. Dopracowania wymaga jedynie bibliografia.

Omów fenomen kina moralnego niepokoju na przykładzie twórczości wybranych reżyserów

Ocena:
19/20
Teza: Twórcy kina moralnego niepokoju wykonali analizę kondycji moralnej polskiego społeczeństwa lat 70 i 80. Jednak problematyka przez nich podejmowana jest aktualna także dzisiaj.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja wyróżniająca się. Syntetyczna analiza problemu, przemyślana konstrukcja pracy, całość uzupełniają świetnie dobrane cytaty.

Dzieła Szekspira i ich filmowe realizacje. Omów i porównaj wybraną adaptację filmową z jej literackim pierwowzorem

Ocena:
19/20
Teza: Pomimo wielu lat różnicy dzieło literackie i jego współczesna adaptacja filmowa korespondują ze sobą.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przemyślana, oparta na dramacie „Romeo i Julia”. Dobra konstrukcja, poprawny i bogaty język wypowiedzi.

Dzieło literackie i jego adaptacje. Omów udane i chybione przykłady realizacji filmowych tych utworów

Ocena:
19/20
Teza: A. Wajda, - Co zostanie z poematu jeśli zastąpią go obrazki?

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zawiera ciekawą konstrukcję. Opisuje trzy wybrane filmy, oceniając sposób adaptacji.

Dzieło literackie a jego adaptacja. Porównaj film z jego literackim pierwowzorem, oceń adaptację

Ocena:
19/20
Teza: Różnice między adaptacją filmową dzieła i jego pierwowzorem czasem wprowadzają chaos w recepcję dzieła, ale mogą też wzbogacać odbiór utworu.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa, skupia się na najważniejszych elementach adaptacji.

Adaptacje filmowe polskiej literatury. Omów zagadnienie w oparciu o wybrane adaptacje

Ocena:
19/20
Teza: Dzięki adaptacjom możemy wzbogacić pierwowzór o nowe możliwości odczytania problematyki.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni realizuje temat.

Adaptacje filmowe ostatnich lat.Porównaj wybrane filmy z ich literackimi pierwowzorami.

Ocena:
19/20
Teza: Adaptacja filmowa jest dziełem sztuki o emocjonalnych właściwościach, przybliża odbiorcom literaturę i jako interpretacja pierwowzoru literackiego spotyka się z różnym odbiorem widzów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat, pokazując różnorodność współczesnego kina.

Na wybranych przykładach porównaj film z jego literackim pierwowzorem, posługując się wiedzą na temat języka powyższych dziedzin sztuki

Ocena:
19/20
Teza: „Granica” Andrzeja Sołtysika jest twórczą adaptacją powieści Zofii Nałkowskiej.

Ocena opisowa nauczyciela: Ciekawy opis filmu, liczne odwołania do lektury, trafne wnioski.

Porównaj wybraną adaptacje filmową z jej pierwowzorem literackim. Wyjaśnij różnice w sposobie obrazowania świata obu dziedzin sztuki

Ocena:
18/20
Teza: Filmowe adaptacje stanowią doskonałe uzupełnienie wrażeń w odbiorze dzieł literackich. Często też stają się samodzielnym dziełem.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra. Bogata bibliografia, ciekawe cytaty. Efekt psuje nieskładna kompozycja pracy i brak powiązania poszczególnych wątków.

Dokonaj analizy porównawczej wybranych adaptacji filmowych dzieł Szekspira z ich literackimi pierwowzorami

Ocena:
18/20
Teza: Szekspir jako twórca nieśmiertelny inspiruje kolejne pokolenia reżyserów do tworzenia nowych filmów opartych na dziełach tego angielskiego dramaturga.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra. Zestawienie różnych adaptacji filmowych z pierwowzorami Szekspira. Doprecyzowania wymaga jedynie bibliografia.

Film a literatura. Porównując ekranizację wybranej powieści z pierwowzorem, objaśnij różnice między językami obu dziedzin sztuki

Ocena:
17/20
Teza: Adaptacje filmowe zdobywają często większą popularność niż ich pierwowzory literackie. Artystycznie zdarza się, że film dorównuje książce.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Wyróżniającym elementem jest dobór pozycji bibliograficznych. Język wypowiedzi wymaga dopracowania. Należy również poszerzyć literaturę przedmiotu.

Adaptacje filmowe dzieł literackich. Przedstaw i omów różne przykłady

Ocena:
15/20
Teza: Adaptacje filmowe w różnym stopniu odzwierciedlają literaturę. Wyróżniamy kilka typów adaptacji.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przeciętna. Temat ciekawy, poprawna konstrukcja, dobrze dobrane przykłady, jednak sama realizacja pozostawia sporo do życzenia. Język wypowiedzi chaotyczny. Na uwagę zasługuje bogata bibliografia.