Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw śmierci


Motyw umierania ukazany w literaturze. Omów na wybranych przykładach

Śmierć z biologicznego punktu widzenia jest nieodwracalnym ustaniem wszelkich funkcji życiowych, jednak osoba wierząca spostrzega śmierć nie tylko jako kres ziemskiej wędrówki, ale również jako początek życia wiecznego, spotkanie z Bogiem i poddanie się sądowi ostatecznemu. W przeciwieństwie do ateisty, ludzie wierzący wiążą śmierć z nadzieją na zbawienie i wieczne szczęście. Jednak w dzisiejszych czasach, śmierć spowszedniała, stała się wszechobecna: na ulicy, w prasie, telewizji itd. Politycy toczą odwieczną dyskusję nad sprawą legalizacji aborcji i eutanazji; „bawią się w Boga”, decydując o życiu i śmierci ludzkiej. W literaturze problem śmierci jest podejmowany niezwykle często. Nie da się go jednoznacznie zdefiniować, dlatego postaram się przedstawić Państwu ten problem na podstawie literatury współczesnej.

Próbę rozwikłania istoty umierania podejmuje w swoim utworze pt. „Śmierć” Halina Poświatowska, jednak wydaje się to dosyć trudne zadanie skoro już na początku pojawia się stwierdzenie: „mędrzec nic nie wie o tobie”. A więc ten, który posiada mądrość, wie o śmierci tyle, ile mówią mu o niej wrażenia zmysłowe, to znaczy, że unicestwia ciało. Można zatem powiedzieć, iż tyle wie każdy. To spostrzeżenie jest dostępne wszystkim ludziom.

Religia kojarząca się niewątpliwie z kościołem i kadzidłem próbuje niejako odstraszyć śmierć, a właściwie zminimalizować jej znaczenie. To zupełnie inne pojmowanie tej rzeczywistości tłumaczy dalszy fragment wiersza „dla wierzącego jesteś przejściem do innego bytu”, skoro śmierć dla ludzi wierzących jest tylko przejściem z jednego do drugiego, i to lepszego życia, to myśl o niej nie powinna napawać lękiem. Zmiana, która się dokonuje nie jest aż tak drastyczna, jak w przypadku myślenia mędrca. Aspekt unicestwienia ciała nie jest najistotniejszy. Takie rozumowanie zostaje skomentowane ironicznym w swym tonie stwierdzeniem: „oni myślą, że ciebie nie ma”, nieprawdziwość tej opinii zostaje podkreślona dwukrotnym dobitnym powtórzeniem: „jesteś, jesteś”. W dalszej części wiersza ponowiona zostaje próba rozwikłania śmierci. Widać wyraźnie, że niemożliwym jest ustalenie jednoznacznej definicji. Spojrzenie na nią może wynikać z wyznawanego światopoglądu („dla nas wierzących”), wykonywanego zawodu („dla fizyka”, ”dla przyrodnika”). Ma wpływ również sytuacja życiowa („dla nas cierpiących”). Bardzo wymowne jest zakończenie: „dla nas cierpiących jesteś wyzwoleniem”.

Również Joanna Dynysiuk w swoim krótkim utworze pt. „Wyznanie nieboszczyka” określa śmierć jako wyzwolenie, wyzwolenie od strachu. Autorka stwierdza, że dopiero po śmierci może być tym, kim chciała zostać za życia, ponieważ dopiero teraz nie musi się niczego obawiać, to co ostateczne już ją spotkało.

Kolejnym bohaterem literackim, dla którego śmierć stała się wyzwoleniem był Kostylew z powieści pt. „Inny świat” G. Grudzińskiego. Mężczyzna ten został zakwalifikowany w obozie w Jarcewie do brygady „lesorobów” (najcięższa praca), jednak nigdy nie pracował. Codziennie wieczorem opalał sobie dłoń nad ogniem nie dopuszczając do jej zagojenia. Kiedy okazało się, że zostanie zabrany etapem na Kołymę, oblał się wrzątkiem w łaźni i umarł w straszliwych męczarniach. Tak bardzo nie chciał pracować dla Rosjan. W obozie w Jarcewie nie tylko Kostylew uważał, że samobójstwo jest jedynym sposobem wyzwolenia. Podobnego przekonania nabrał również sam Grudziński po przeczytaniu książki Dostojewskiego pt. „Zapiski z martwego domu”, którą otrzymał od Natalii Lwowej. Dziewczyna również czerpała z niej wiele wartości, a przede wszystkim nadzieję. Natalia próbowała popełnić samobójstwo, jednak została odratowana.

W powieście „Dżuma” Alberta Camus’a poznajemy Cottarda, postać bardzo zagadkową, wyróżniającą się na tle innych. Poznajemy go w chwili, kiedy Grand i Rieux ratują go od popełnienia samobójstwa. Później dowiadujemy się, iż Cottard dopuścił się go, ponieważ popełnił jakieś przestępstwo. Dżuma zupełnie zmieniła jego życie. Do tej pory Cottard trzymał się na uboczu, ponieważ obawiał się, że zostanie schwytany przez policję. Jednak czas epidemii to nie moment na ściganie przestępców, wszystkie służby są zajęte przeciwdziałaniem rozprzestrzenianiu się choroby. W tym momencie Cottard ożywa, nie musi się już obawiać o swój los. Zaczyna prowadzić intensywne życie towarzyskie. Tarrou określa go jako „człowieka, który rośnie”. Dlaczego tak się dzieje? Mając coś na sumieniu Cottard czuł się wyobcowany ze społeczeństwa, bał się schwytania przez policję. Z powodu wybuchu epidemii strach stał się udziałem wszystkich, a zwykłe zbrodnie przestały mieć znaczenie. Dlatego właśnie Cottard był szczęśliwy. Oznaki zakończenia epidemii przyjmował z wielkim niepokojem. Początkowo nie chciał wierzyć w to, że choroba się skończy. Gdy stało się to faktem, wariuje, barykaduje się w swoim mieszkaniu i strzela do ludzi cieszących się na ulicach z otwarcia bram miasta. Ostatecznie zostaje pojmany przez policję. Cottard przegrał, ale dżuma i wszechobecna śmierć stały się dla niego chwilową przepustką do wolności.

W utworze Hanny Krall pt. „Zdążyć przed Panem Bogiem” Marek Edelman opowiada o dzieciach, które lekarka uratowała przed komorą gazową wstrzykując im truciznę. Ta kobieta stała się bohaterką, ponieważ wszystkie pielęgniarki chowały cyjanek dla swoich najbliższych, a ona oddała go obcym dzieciom. Pozwoliła im godnie umrzeć. W literaturze współczesnej śmierć często przyjmuje charakter masowy. Taki element możemy odnaleźć w tej samej książce Hanny Krall, z relacji Marka Edelmana wynika, że w pewnym czasie ogłoszono, iż kto dobrowolnie zgłosi się do pracy, otrzyma trzy kilo chleba i marmoladę. Ludzie nie potrafili uwierzyć, że z Treblinki nikt nie wróci żywy. Sądzili, iż Niemcy nie marnowaliby takiej ilości chleba. W okresie od 22 lipca do 8 września 1942r. czterysta tysięcy Żydów dobrowolnie pojechało do obozów zagłady. Bo nikt nie chciał dać wiary ostrzeżeniom.

Również Grudziński w powieści pt. „Inny świat” opisuje wszechobecną świadomość śmierci. Najbardziej objawiała się ona w nocy, gdy pośród snu słychać było krzyki będące objawem lęku przed śmiercią, która w obozie była anonimowa. Nikt nie wiedział co robiono ze zwłokami i czy ktokolwiek powiadamiał o śmierci rodziny, więźniowie czuli się bezradni. Często umawiano się, że kto przetrwa obóz, przekaże wieści rodzinom kolegów, którym się to nie udało.

W „Dżumie” wzrastająca liczba ofiar choroby wśród mieszkańców Oranu po pewnym czasie przestała na kimkolwiek robić wrażenie. Sam doktor Rieux, który od rana do nocy walczył o życie ludzkie przyznał, że zobojętniał na widok śmierci, był zbyt zmęczony. W czasach dżumy zmarli stracili prawo do godnego pochówku. Pogrzeby początkowo były pośpieszne, a wszelkie formalności zostały zniesione. Rodziny nie mogły uczestniczyć w pogrzebach ze względu na kwarantanny. Z czasem zaczęło brakować podstawowych przedmiotów potrzebnych do odprawienia pogrzebu. Trumny stały się przechodnie i służyły tylko podczas transportu. Po pewnym czasie zaczęto grzebać w zbiorowych dołach- jeden był dla kobiet, a drugi dla mężczyzn, jednak pod koniec nawet ten podział okazał się nie istotny i trupy wrzucano jak popadło.

Także w utworze Zbigniewa Herberta pt. „U wrót doliny” odnajdujemy nawiązanie do obozów masowej zagłady. Scena w wierszu przypomina drogę skazańców „do gazu”, a aniołowie bezwzględnych oprawców. Ludzie zostali pozbawieni resztek swojego człowieczeństwa, od tego momentu są jedynie „beczącym stadem dwunogów”. Dzieci oddzielono od ich matek. Niektórzy się buntują (słychać krzyki), inni idą spokojnie, z opuszczonymi głowami, tak jakby się poddali, jednak w dłoniach ściskają stare fotografie z nadzieją, że nie zostaną im odebrane. Sąd ostateczny jest niczym selekcja: na tych którzy zostaną ocaleni i tych dla których są to ostatnie minuty życia, przed uduszeniem w komorze.

Omawiając motyw śmierci i sposoby umierania w literaturze nie sposób pominąć tych, którzy na śmierć się nie zgadzali i postanowili z nią walczyć. Na wielką uwagę zasługuje tutaj Marek Edelman, na podstawie jego rozmowy z Hanna Krall powstała książka pt. „Zdążyć przed Panem Bogiem”, jest on jednocześnie jej bohaterem. W 1942 roku pracował jako goniec w szpitalu w getcie, posiadał stałą przepustkę umożliwiającą mu poruszanie się po mieście, ale nie wykorzystał tej okazji, nie chciał opuścić getta, był związany ze swoją organizacją polityczną prowadzącą działalność propagandową. Przez sześć tygodni był świadkiem odprowadzanych na śmierć 400 tysięcy ludzi, wywiezionych do Treblinki. Obraz ten pozostał na zawsze w jego świadomości. Gdy powstała Żydowska Organizacja Bojowa znalazł się w pięcioosobowej komendanturze, jako jeden z zastępców komendanta. Swój udział w powstaniu traktował jako działanie konieczne, chociaż niezgodne z jego charakterem. Jako dowódca czuł się samotny i przytłoczony odpowiedzialnością. Na wiadomość o zborowym samobójstwie jego kompanów powiedział: „Tego nie należało robić. Mimo, że jest to bardzo dobry symbol. Nie poświęca się życia dla symboli.” Resztę ocalałych wyprowadził z getta kanałami. Po wojnie został wybitnym lekarzem- kardiochirurgiem, jako lekarz stara się zawsze walczyć o życie swoich pacjentów. O swojej pracy mówi: „Pan Bóg już chce zgasić świeczkę, a ja muszę osłonić płomień wykorzystując Jego nieuwagę. Niech się pali choć trochę dłużej, niż on by sobie życzył. (...) Oczywiście każde życie kończy się tym samym, ale chodzi o odroczenie wyroku, o osiem, dziesięć, piętnaście lat. To wcale nie jest tak mało.”

Podobną postawę prezentuje doktor Bernard Rieux, bohater „Dżumy” Alberta Camus’a, on również nie opuścił swojego miasta, gdy zdał sobie sprawę z rozprzestrzeniającej się epidemii. Stanął oko w oko z chorobą i pomimo świadomości zagrożenia walczył z nią do samego końca. Rieux traktował swój zawód jako powołanie, był silny i zdolny do poświęceń, jednak pomimo ustąpienia choroby, doktor czuje się przegrany, gdyż w wyniku zarazy stracił przyjaciela, a jego żona umarła w tym samym czasie w sanatorium, odizolowana od zarażonego miasta i pozornie wolna od śmierci.

Sądzę, że temat śmierci zawsze będzie dla człowieka pewnego rodzaju zagadką, czymś nieokreślonym. Jednak spojrzenie na nią zmienia się wraz z historią, wierzeniami, rozwojem nauki, czy laicyzacją społeczeństwa. W literaturze temat śmierci był podejmowany wielokrotnie i na różne sposoby, na nas ciągle większe wrażenie robi śmierć jednostki, stopniowo coraz mniejsze tysiąca, a później miliona osób. Śmierć masowa staje się anonimowa, nie znamy historii poszczególnych jednostek, ich rodzin i dzieci. Nie wiemy jaką tragedią było dla nich odejście kogoś bliskiego. Dlatego staje się to dla nas takie odległe, a wręcz abstrakcyjne. Również w dzisiejszych czasach śmierć, jak w przytoczonych powyżej przykładach, może być wyzwoleniem od cierpienia, ale może być też wielkim nieszczęściem, kiedy ginie człowiek młody, mający przed sobą całe życie i wiele planów. Śmierć jest niewątpliwie jedyną pewną rzeczą dla człowieka i powinniśmy o niej pamiętać, żyjąc zgodnie z własnym sumieniem i wyznawanymi zasadami. Nikt jednak nie jest w stanie się w pełni do niej przygotować, gdyż, niezależnie od wieku i sytuacji, zawsze przychodzi znienacka.

strona:    1    2    3    4  





Bo życie kruche jest... Motyw cierpienia i śmierci na podstawie wybranych utworów literackich i dzieł sztuki

Ocena:
20/20
Teza: Bohaterowie literaccy często staja w obliczu śmierci i cierpienia. Zjawiska te są wielowymiarowe i często nieuniknione.

Ocena opisowa nauczyciela: Temat trudny. Bardzo dobrze przeprowadzona argumentacja broni tezę prezentacji. Ciekawe wnioski uzupełniają całość. Brawo!

Symbol jako sposób nazywania niewyrażalnego. Interpretując wybrane utwory literackie i dzieła malarskie, określ rolę symbolu w komunikacji artystycznej

Ocena:
20/20
Teza: Śmierć, szczególnie u twórców modernistycznych ma często znaczenie symboliczne, jest nośnikiem pewnych głębszych przemyśleń i przeżyć autora

Ocena opisowa nauczyciela: Autor w umiejętny sposób porusza się po świecie literatury i sztuki. Na uwagę zasługuje bogata bibliografia.

Różne sposoby ukazywania śmierci i umierania w literaturze i malarstwie renesansu oraz przełomu XIX i XX wieku

Ocena:
20/20
Teza: Motyw życia i śmierci towarzyszy ludzkości od początku jej istnienia poprzez wszystkie epoki literackie i artystyczne.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca dojrzała, bardzo przejrzysta. Kolejne argumenty przedstawione są logicznie. Dobre wprowadzenie do tematu i wnioski.

Motyw śmierci w literaturze i sztukach plastycznych. Omów zagadnienie, odwołując się do wybranych dzieł

Ocena:
20/20
Teza: W zależności od epoki historycznej, kultury, światopoglądu i głoszonych idei człowiek próbował oswajać śmierć, pojąć jej zagadkę.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo obszerna i szczegółowa. Temat wnikliwie zanalizowany.

Śmierć jako motyw w literaturze i sztuce. Przeanalizuj zagadnienie na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Artyści, próbując przybliżyć innym tajemnicę śmierci, przedstawiali w swoich dziełach własne wyobrażenia umierania i życia pośmiertnego.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bogata w różne wizje śmierci. Rozbudowana bibliografia, płynna i poprawna wypowiedź. Ciekawe ilustracje.

Analizując wybrane utwory literackie, omów funkcje śmierci i zła w baśniach, bajkach i mitach

Ocena:
20/20
Teza: Zło i śmierć podstawowymi elementami baśniowego, bajkowego i mitycznego świata.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Ciekawe przykłady literatury podmiotowej, przemyślana kompozycja.

Danse macabre - motyw śmierci w literaturze i sztuce

Ocena:
20/20
Teza: Taniec śmierci odzwierciedla wszechobecność śmierci, która wszystkich ludzi traktuje tak samo.

Ocena opisowa nauczyciela: Motyw bardzo poprawnie opracowany. Zawiera zarówno literackie, jak i plastyczne przykłady. Dobra bibliografia i plan prezentacji.

Czekając na śmierć, czyli jak i w czym odnaleźć sens życia kiedy brak już nadziei. Rozwiń temat w oparciu o wybrane utwory z różnych epok

Ocena:
20/20
Teza: Autorzy każdej epoki przedstawiali ludzi oczekujących na śmierć, świadomych jej nieuchronnego nadejścia.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zawiera wszelkie niezbędne argumenty. Poprawna konstrukcja, ciekawy tok myślenia.

Ars moriendi - wielcy bohaterowie literaccy wobec śmierci. Zaprezentuj ich postawy i autorskie sposoby kreacji analizując wybrane dzieła

Ocena:
20/20
Teza: Główne utwory związane z ars moriendi powstały w średniowieczu, jednak i w późniejszej literaturze możemy odnaleźć przykłady godnej śmierci.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wykorzystuje dostępne argumenty. Poprawna stylistyka, logiczna spójność.

Przedstaw funkcjonowanie motywu śmierci w literaturze i sztuce średniowiecza i baroku

Ocena:
20/20
Teza: Charakterystyka obrazów śmierci w średniowieczu i barok

Ocena opisowa nauczyciela: Praca szczegółowa, zawiera wiele ciekawych przykładów z literatury i sztuki. Poprawna kompozycja, teza i wnioski.

Człowiek wobec śmierci w literaturze i sztuce. Przedstaw zagadnienia na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Artyści często wykorzystywali motyw śmierci, by ukazać swój stosunek do niej lub stosunek swego pokolenia.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zawiera wiele interesujących przykładów. Poprawna bibliografia i plan.

Miłość i śmierć w wybranych utworach literackich i w sztuce

Ocena:
20/20
Teza: Miłość i śmierć w literaturze i kulturze – popularność omawianych motywów.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni realizuje temat. Ciekawe przykłady oraz wnioski.

Literackie i malarskie sposoby heroizacji śmierci bohatera. Omów problem na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Heroizacja śmierci bohaterów najczęściej służyła zachowaniu pamięci i oddaniu hołdu nieprzeciętnym jednostkom.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa, oparta na przykładach z różnych epok literackich.

Przedstaw motyw poświęcenia życia w literaturze. Scharakteryzuj problem, analizując przykłady literackie z różnych epok

Ocena:
20/20
Teza: Ukazanie wyjątkowych postaci, które w imię szczytnej idei poświęciły własne życie.

Ocena opisowa nauczyciela: Temat ciekawie przedstawiony. Oparty na lekturach z różnych epok.

Wesela i pogrzeby w literaturze polskiej. Omów różnorodne ujęcia motywów, odwołując się do wybranych przykładów

Ocena:
20/20
Teza: Motyw wesela i pogrzebu w twórczości pisarzy polskich różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni wyczerpuje temat - opisuje dwa wesela i dwie ceremonie pogrzebowe.

Przedstaw różne wyobrażenia ludzi dotyczące śmierci w oparciu o wybrane dzieła literackie

Ocena:
20/20
Teza: a) Uniwersalność i tajemniczość tematu śmierci widziana oczami twórców literatury.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja wnikliwie przedstawia wybrane utwory. Poprawny styl i kompozycja.

Motyw śmierci w literaturze i sztuce romantyzmu i Młodej Polski. Omów na wybranych przykładach.

Ocena:
20/20
Teza: Zaprezentowanie funkcjonowania motywu śmierci w literaturze i sztuce romantyzmu i Młodej Polski.

Ocena opisowa nauczyciela: Bogata bibliografia i szczegółowy plan prezentacji.

Przedstaw rolę motywu śmierci w wybranych utworach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Pisarze i poeci w zależności od roli, jaką przypisywali motywowi śmierci opisywali różnorodne jej oblicza.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przemyślana, pokazuje różnorodne wizje śmierci służące różnym celom autorskim.

In hora mortis. W jaki sposób poeci opisywali swoje przeżycia związane ze śmiercią ważnych dla nich osób?

Ocena:
20/20
Teza: Artyści przeżywając śmierć ważnych dla nich osób swoje refleksje przekazywali za pomocą języka poezji.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni realizuje temat. Mówi o poetyckich obrazach "godziny śmierci" w różnych epokach.

Wykorzystanie motywu śmierci w utworach literackich i malarskich XIX i XX wieku Omów, analizując wybrane dzieła

Ocena:
19/20
Teza: Literatura odbiega od przedstawiania śmierci wyłącznie w biologicznym wymiarze, nadając jej określony sens.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca logiczna, zawierająca bogatą literaturę podmiotową i przedmiotową. Wiele argumentów na udowodnienie tezy.

Motyw śmierci w literaturze i malarstwie. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Temat śmierci jest ciągle aktualny i fascynuje wielu artystów, dlatego też powstało mnóstwo dzieł poruszających tę kwestię.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca napisana dobrym stylem. W pełni realizuje temat.

Obraz śmierci w malarstwie i literaturze. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Myśl o śmierci towarzyszyła człowiekowi praktycznie od zawsze. Istnieją na to dowody w poezji, prozie, dramacie czy sztukach pięknych.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca napisana płynnym językiem. Ciekawe przykłady z malarstwa. Logiczna i przejrzysta kompozycja.

Motyw samobójstwa w literaturze. Przedstaw na wybranych przykładach pochodzących z różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: W literaturze akt samobójstwa jest najczęściej potępiany i nie prowadzi do niczego pozytywnego.

Ocena opisowa nauczyciela: Temat zwięźle ukazany. Poszczególne argumenty sformułowane poprawnie. Jasne wnioski. Właściwy plan i bibliografia.

Śmierć i umieranie w literaturze dawnej oraz współczesnej. Omów na podstawie dwóch epok

Ocena:
19/20
Teza: Różnorodność sposobów ujęcia motywu śmierci i umierania jest ściśle uzależniona od okoliczności historycznych, światopoglądowych i epokowych.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca dojrzała, wnikliwie analizuje temat. Poprawnie dobrana literatura.

Motyw śmierci w literaturze. Dokonaj analizy wybranych utworów z różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Artyści, próbując przybliżyć innym tajemnicę śmierci przedstawiali w swoich dziełach własne wyobrażenia umierania i życia pośmiertnego.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca szeroko ukazuje motyw śmierci w literaturze. Szczegółowa bibliografia i plan pracy.

Przedstaw różne wyobrażenia ludzi dotyczące śmierci w oparciu o wybrane dzieła literackie

Ocena:
19/20
Teza: Przez wieki w literaturze śmierć przybierała różnorodne obrazy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca na kilku przykładach pokazuje jak artyści przedstawiali śmierć. Poprawna bibliografia i język wypowiedzi.

Scharakteryzuj różne ujęcia motywu śmierci w literaturze i określ ich funkcje

Ocena:
19/20
Teza: Artyści odmiennie przedstawiali motyw śmierci w literaturze w zależności od funkcji jaką miał pełnić.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca pokazując różne ujęcia śmierci uwzględnia ich funkcję. Poprawny język, rozbudowana bibliografia i plan pracy.

Sposoby ukazywania bohaterskiej śmierci w literaturze. Scharakteryzuj je na podstawie wybranych utworów różnych epok literackich.

Ocena:
19/20
Teza: Mimo iż istota śmierci jest niezmienna, odmienne są sposoby prezentacji bohaterskiej śmierci w literaturze rożnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, bogata bibliografia.

Sceny śmierci w literaturze. Porównaj i omów ich funkcje w wybranych dziełach

Ocena:
19/20
Teza: Aby „oswoić” śmierć poszczególni twórcy próbowali przedstawić różnorodne sceny śmierci.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zawiera wszystkie niezbędne elementy. Poprawny plan pracy oraz bibliografia.

Obraz śmierci w sztuce średniowiecza. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Wyobrażenia śmierci w średniowieczu miały przede wszystkim charakter dydaktyczny – przypominały o kruchości ludzkiego żywota i zachowaniu pokory wobec Stwórcy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa, ukazuje różnorodność wizerunków śmierci. Poprawna bibliografia.

Motyw śmierci i czasów ostatecznych w literaturze, sztuce i muzyce. Omów, analizując wybrane przykłady

Ocena:
19/20
Teza: Motyw śmierć i czasów ostatecznych ukazywany jest na obraz i podobieństwo wyobrażeń ludzi żyjących w danej epoce.

Ocena opisowa nauczyciela: Zwięzła praca w pełni realizująca temat.

Topos śmierci heroicznej w literaturze. Przedstaw jego źródła i udowodnij jego popularność w epoce romantyzmu i literaturze współczesnej

Ocena:
19/20
Teza: Popularność motywu śmierci heroicznej w romantyzmie i czasach współczesnych.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni poprawna, właściwy dobór lektur i ciekawe wnioski.

Motyw miłości i śmierci. Przedstaw na wybranych przykładach literackich

Ocena:
18/20
Teza: Miłość i śmierć w literaturze to nierozerwalne uczucia.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca na odpowiednio dobranych przykładach literackich ilustruje postawioną tezę. Poprawna bibliografia.

Bohaterska śmierć w literaturze. Przedstaw na wybranych przykładach literackich

Ocena:
18/20
Teza: W romantyzmie twórcy ukazywali śmierć bohaterów w celu ukazania właściwej postawy patriotycznej, jednak sposoby przedstawiania zgonu bohatera były różne.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, napisana dobrym językiem. Teza poprawnie uargumentowana.

Różne ujęcia śmierci w literaturze i sztuce. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
18/20
Teza: Pomimo licznych prób ukazania śmierci w literaturze i sztuce wciąż pozostaje ona tajemnicą.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawnie realizuje temat. Dobry język i styl wypowiedzi.

Samobójstwo jako temat utworów literackich różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Ucieczka przed realnym życiem, zagubienie w świecie wartości oraz niedojrzałość i nieodpowiedzialność jako źródła decyzji samobójczej wybranych bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca świetnie realizuje temat. Ciekawa kompozycja pracy.

Motyw umierania ukazany w literaturze. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
18/20
Teza: W literaturze problem śmierci jest podejmowany niezwykle często.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna i przejrzysta praca. Ciekawa prezentacja pps.

Śmierć w literaturze różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Śmierć to jeden z najczęściej pojawiających się motywów w literaturze.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo zwięzła. Poprawna forma wypowiedzi i przytoczone argumenty.

Człowiek wobec śmierci w poznanych utworach literackich różnych epok. Przedstaw na wybranych przykładach

Ocena:
18/20
Teza: Wizerunek śmierci zmieniał się w zależności od czasu, w którym poruszano ten temat.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przeciętna. Dobra argumentacja. Poprawny język i styl wypowiedzi.

Motyw śmierci heroicznej w wybranych utworach

Ocena:
18/20
Teza: Literatura wskazuje bohaterów, którzy poświęcając swoje życie w dobrej sprawie, ukazali swe męstwo i odwagę.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna, analizuje podstawowe utwory dotyczące heroicznej śmierci.

Stosunek człowieka do śmierci. Przedstaw problem, opierając się na wybranych lekturach

Ocena:
17/20
Teza: Obraz śmierci w literaturze ukształtowany jest na obraz i podobieństwo ludzkich wyobrażeń danej epoki.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna i przejrzysta. Śmierć została przedstawiona wieloaspektowo, na przykładzie lektur z różnych epok.

Funkcje motywu śmierci w literaturze i sztuce. Przedstaw na podstawie wybranych utworów

Ocena:
17/20
Teza: Śmierć jest zjawiskiem ponadczasowym, które na przestrzeni epok literackich zmienia swój wizerunek.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przeciętna. Poprawna bibliografia i plan wypowiedzi.

Wizerunek śmierci w utworach literackich i malarstwie. Zaprezentuj odwołując się do wybranych przykładów

Ocena:
17/20
Teza: We wszystkich epokach niemal każdy twórca podejmował temat śmierci.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, a temat przedstawiony na wielu przykładach.

Miłość, samotność i śmierć w literaturze. Przedstaw temat, odwołując się do wybranych przykładów

Ocena:
17/20
Teza: Zróżnicowanie kreacji miłości, śmierci i samotności na przestrzeni wieków.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przeciętna i tendencyjna. Poprawna bibliografia.