Akceptujemy karty:

akceptowalne karty

Payu:

płatności
szybki kontakt
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw bohatera romantycznego


Literacki portret bohatera romantycznego i kontynuacja jego wizerunku w późniejszych epokach literackich

Ocena punktowa: 19/20
Liczba stron: 6
Bibliografia: TAK
Ramowy plan: TAK

Multimedia:
brak



Określenie problemu:

Cechy bohatera romantycznego pozostają niezmienne, niezależnie od epoki literackiej.

Epokę polskiego romantyzmu rozpoczyna wydanie Ballad i romansów Adama Mickiewicza w roku 1822. Jedną z ballad, Romantyczność otwierają słowa zaczerpnięte z Hamleta Szekspira: zdaje mi się, że widzę… gdzie? Przed oczami duszy mojej. Słowa te wskazują na fakt, że nadchodzący bohater romantyczny, to bohater który w swoim postępowaniu kierować się będzie czuciem i wiarą.



Pierwsze słowa, jakie się nasuwają w związku z typem literackim, jakim jest bohater romantyczny, to niepowtarzalność, niezwykłość, siła namiętności i uczucia, indywidualizm. Jest to postać zbuntowana, zmagająca się ze społeczeństwem, z Bogiem, ze sobą. Nieustannie walczy, powodowana pasją tworzenia nowego. Sprzeciwia się społecznej niesprawiedliwości, tkwiącemu w ludziach złu, obojętności świata i jego sztywnym konwenansom. Bohater romantyczny jest wrażliwy (często przewrażliwiony), idealistyczny, marzycielski, skłonny do bezinteresownych poświęceń. Dla wielkiej idei jest w stanie poświęcić wszystko, nawet osobiste szczęście. Często też bywa samotny, wyobcowany, niezrozumiany i nieakceptowany przez większość. Czasem sam trzyma się na uboczu, zmagając się z wielką namiętnością lub poczuciem winy.


Pierwszym utworem w którym ukazany został bohater romantyczny to IV część Dziadów, określanych mianem wileńsko-kowieńskich. Głównym bohaterem IV cz. Dziadów jest Pustelnik-Gustaw. Bohater wybitnie romantyczny. Jedną z jego podstawowych cech jest tajemniczość – pojawia się niespodzianie w domu Księdza, a jego wygląd i zachowanie budzą niepokój. Nieproszony gość to postać o niejasnej tożsamości, nie wiadomo czy to istota żywa, czy zjawa, duch zmarłego człowieka. Jego postać budzi lęk u dzieci, które nazywają go potworem. Wszystkie jego wypowiedzi, dotyczące tożsamości i celu przybycia do domu Księdza, są początkowo niejasne. Pustelnik bardzo tajemniczo wyraża się o swojej wędrówce. Początkowo zachowuje się jak żywy człowiek, zdradza jednak cechy obłąkanego. Cierpienie z powodu nieszczęśliwej miłości, to główna udręka bohatera. Pod wpływem wspomnień, które wywołały znalezione w szafie książki zbójeckie (Cierpienia młodego Wertera Goethego, Nowa Heloiza i Julia Rousseau) Gustaw wpada w uniesienie i próbuje zadać sobie śmiertelny cios sztyletem, co oczywiście nie przynosi skutku. Wyraźną oznaką obłędu jest tu również traktowanie gałęzi jodły jako swego przyjaciela. Szaleństwo Gustawa jest więc jedną z cech charakterystycznych dla bohatera romantycznego. Bohater czuje się związany z Werterem Goethego

strona:    1    2    3    4    5    6