Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw kobiety


Inspirujące i irytujące kobiety. Przedstaw ich wizerunki, opierając się na literaturze i własnych przemyśleniach.

„Nigdy nie można ustalić z pewnością, gdzie w kobiecie kończy się anioł, a zaczyna diabeł”, tak określił płeć piękną niemiecki poeta Heinrich Heine. Od stuleci kobiety stanowią źródło natchnienia dla artystów, głównie mężczyzn. Przedstawiane zarazem, jako anioł i diabeł, dobro i zło. Równocześnie są bezwzględne i czułe, piękne i odpychające, są takie ponieważ są kobietami. Mogą być wszystkim i niczym, początkiem i końcem. Kobieta powstała z żebra pierwszego mężczyzny, to istota będąca „duchem z niebios. W ludzkim ciele, nie ze świata, a na świecie”. Postać kobieca może być inspiracją, muzą, aniołem, femme fatale, nowoczesną, irytującą madonną.

Kobieta jest zmienna, o niestałych uczuciach, często niewierna własnym ideałom. Kobiety w życiu Heinricha Heinego musiały odgrywać dużą rolę, gdyż kolejne jego stwierdzenie idealnie obrazuje płeć piękną: „Nie powiem, że kobiety nie mają charakteru, raczej mają codziennie inny”.

Przedstawię literackie wizerunki kobiet, nie w sposób chronologiczny, w jaki prezentuje je literatura. Zwrócę uwagę na kobiety, które gubią mężczyzn, czyli na Izabelę Łęcką i Lady Makbet, na kobietę, która jest zdolna do największego poświęcenia - przywołam bohaterkę powieści Bułhakowa - Małgorzatę, a także kobietę, której uroda stała się tematem cyklu sonetów Petrarki. Przedstawię również portret George Sand, która jednocześnie fascynowała, irytowała i była postacią rzeczywistą.

Według mnie najtrafniejszym określeniem panny Łęckiej jest wyrażenie – malowana lalka. Interpretatorzy powieści w tej postaci dostrzegają tytułową lalkę, choć nie jest to jedyna droga interpretacji. Izabela była piękną kobietą. Trzecioosobowy narrator tak ją opisuje : „Wszystko w niej było oryginalne i doskonałe. Wzrost więcej niż średni, bardzo kształtna figura, bujne włosy blond z odcieniem popielatym, nosek prosty, usta trochę odchylone, zęby perłowe, ręce i stopy modelowe”. Izabela żyła w sztucznym, lukrowym świecie, stworzonym przez jej ojca. Narrator kpiąco opisuje, że pochodziła „jeżeli nie od bogów, to przynajmniej od pokrewnych im bohaterów jak Herkules, Prometeusz, od biedy – Orfeusz”. Sama uważała siebie za wcielenie wszelkiej doskonałości, geniuszu i piękna. Wydawało jej się, że jest niemal aniołem, wręcz „boginią uwięzioną w formy cielesne”. Jej jedyną pozytywną cechą była miła aparycja, gdyż była zimna, arogancka i fałszywa. Nie potrafiła kochać, ani opiekować się innymi. Stanisław Wokulski był jej potrzebny, bo miał pieniądze, które dla niej były najważniejsze.

Izabela miała się niczym nie przejmować, miała tylko dobrze wyglądać, miała być damą i była. Otóż jej największym problem było, w co się ubrać. Zawsze musiała być podziwiana i wielbiona. Interesowały ją rzeczy, które dotykały tylko jej osoby, była taka, ponieważ została wychowana na egoistkę. Tym samym odcinała się od rzeczy, których nie znała. Była poza światem, gdyż jej całym światem była ona sama. Uważała, że świat istniej dla niej po to, by jej służyć. Burzy się nie bała, gdyż uznawała, iż natura specjalnie dla niej robi małe przedstawienie. Ludzi traktowała z pogardą. Sądziła, że pracują za karę, za to, iż popełnili ciężkie grzechy. Uważała, że jest lepsza
od innych, żyła w świecie iluzji, była odrealniona w swoich marzeniach. Szukała męża dla siebie, bo wiedziała, że od niego będzie zależała jej przyszłość. Kandydat musiał być bogaty, przystojny i z dobrym pochodzeniem. Nie znalazła niestety takiego, Wokulski był dla niej jedynie pniem z czerwonymi rękoma, nie był jej godzien, ponieważ był kupcem. Pozostała jej rzeźba Apolla. To w nim widziała ideał męskości, to on stał się jej animusem. Pod koniec powieści salonowa lalka wstępuje do klasztoru, co komentuje dr Szuman: „Cóż to, czy ma zamiar nawet Pana Boga kokietować?”.

Według Olgi Tokarczuk w powieści przedstawione zostały dwie Izabele – jedna opowiadana przez narratora, druga postrzegana przez Wokulskiego. Z jednej strony widzimy Izabelę jako atrakcyjną fizycznie, niegłupią, ale próżną, snobkę arystokratyczną. Kontrastem jest obraz, jaki widzi Wokulski. Nieostry i bez konkretnych szczegółów, ale potężny – Izabela jest niezwykła, piękna i tajemnicza. A może ona jest animą? Anima jest archetypową postacią „obrazu duszy”, przedstawia sobą obraz drugiej płci, jaki mężczyzna nosi w sobie. To właśnie dlatego Wokulski, widząc Izabelę po raz pierwszy w teatrze, ma wrażenia, że ją rozpoznaje. Panna Łęcka, jako femme fatale, doprowadziła Wokulskiego do zguby, najprawdopodobniej bohater popełnił samobójstwo, gdyż nie mógł żyć bez ukochanej.

Do tego typu kobiet należy również Lady Makbet, która była jedną z największych indywidualistek tragedii Szekspira. Jest także uosobieniem przebiegłości i gniewu: „Największą złością jest złość niewieścia: (...) wszelka przebiegłość jest znośna, tylko nie przebiegłość kobiety”. To ona nakłaniała męża do zabicia króla Dunkana, to ona była zdecydowana na ostateczny krok, to ona była sprytna, przebiegła, wręcz demoniczna. O tym jak ciemne są jej myśli, jak nikczemne motywy działania, dowiadujemy się w monologu bohaterki tuż po przeczytaniu listu od męża. Lady Makbet zdawała sobie sprawę z podwójności słów wiedźm. Z jednej strony było to kuszenie wielkim zwycięstwem, jakim było objęcie władzy, lecz z drugiej strony oznaczało to niebezpieczeństwo zniszczenia ludzkich odruchów wrażliwości i wejście na ścieżkę zła. Mimo że zbrodnicze myśli tkwiły w samym Makbecie, ona umiejętnie nim manipulowała i umacniała własne zdanie. Cały czas była ambitna, wyrachowana i pewna siebie, jej mąż do końca nie był pewien decyzji. Gdy wątpił, wyśmiewała się z niego, drwiąco szydziła: „Chcesz piszczeć jak panienka?”. W pewnym momencie chciała być pozbawiona płci, aby móc wziąć sprawy we własne ręce. Perspektywa zostania królową całkowicie ją zaślepiła.

Poprzez taką rolę kobiecą Szekspir ukazał zdolność kobiet do manipulacji mężczyznami oraz pokazał, iż płeć piękna może być tak samo bezwzględna, okrutna i przepełniona ambicją, jak mężczyźni. Lady Makbet szczerze kochała swego męża, dlatego pragnęła, by zdobył władzę. Widziała siebie u jego boku, nie ponad nim, nie zamiast niego. Kobieta cały czas zachowywała pełny spokój podjętej decyzji, sądziła, iż „kilka kropel wody” oczyści ją z winy. Z czasem jednak równowaga Lady Makbet zaczynała znikać, była bliska szaleństwu, mimo iż sama wcześniej ostrzegała przed tym męża. Żelazna dama zmieniła się w kruchą istotę, uwikłaną we wszechmocne poczucie winy. Blask korony, o którym tak marzyła, nie miał już dla niej znaczenia. Wcześniej sądziła, iż to Makbet ulegnie ludzkim uczuciom, a ona będzie jedyna, która podźwignie go ze słabości. Serce kobiety nie okazało się jednak z kamienia, nie była też pozbawiona wątpliwości, strachu i niepewności. Być może obowiązkowość wobec męża dyktowała jej przyjąć postawę przeciwną do zachowania współmałżonka. Gdy ten patrzył obłąkanym wzrokiem lub chciał się wycofać, w Lady rosła żądza władzy. W zakończeniu, ta silna i zawzięta niegdyś postać została zredukowana do lunatyczki, desperacko próbującej zmyć niewidzialne plamy krwi. Opuszczona przez męża, zrozpaczona kobieta nie widziała innej drogi, jak tylko samobójstwo. Dotknięta karą sumienia, uległa słabości.

Jan Kott ustosunkował się do dzieła Szekspira w eseju „Szekspir współczesny”. Uważa, że „Historia w „Makbecie” jest lepka i gęsta jak krew.” Podpowiada, iż miedzy Makbetem a Lady Makbet jest wiele ciemnych, niewyjaśnionych spraw. W tym związku, który nie ma dzieci lub którego dzieci umarły, mężczyzną jest ona. Żąda od Makbeta dokonania morderstwa jako potwierdzenia męskości, tak jak miłosnego aktu. Ponadto mści się za klęskę kochanki i matki. Lady nie ma wyobraźni, dlatego na początku staje się pustą, zimną i przebiegłą kobietą. Potem, gdy chce uciec od siebie, jest już za późno.

Przedstawię także portret ideału kobiecości, który pociąga wzwyż. Będzie to cicha i subtelna Małgorzata z powieści Bułhakowa. Kobieta ta miała w sobie coś nieziemskiego i diabolicznego, w jej oczach jarzyły się „niepojęte ogniki”. Bułhakow nazywał ją żartobliwie „leciutko zezującą wiedźmą”. Postać Małgorzaty została przedstawiona, jako niespełniona, trzydziestoletnia mężatka. Posiadała niesprecyzowane pragnienia, które nie dawały jej spokoju. W wieku 19 lat wyszła za bogatego i przystojnego urzędnika państwowego. Jej życie było szczytem marzeń niejednej kobiety, jednak jej brakowało tylko i aż miłości – nie potrafiła pokochać męża.

Pragnęła kochać szczególnego, przeznaczonego jej mężczyznę, którym okazał się Mistrz. Spotkali się przypadkowo i zostali porażeni miłością od pierwszego wejrzenia. Małgorzata, jako pierwsza czytelniczka powieści ukochanego doceniła jego talent. Zdecydowała się odejść od męża - jednocześnie była niewierną żoną i najwierniejszą kochanką. Gdy Mistrz zniknął, była gotowa zrobić wszystko dla wielkiej miłości, „Samotność dała jej siłę do walki o miłość – ludzie ograbieni ze wszystkiego szukają pomocy nawet u diabła.”

Dla Mistrza weszła w pakt z diabłem. Wytypowano ją spośród wielu moskiewskich Małgorzat, bo tylko ona mogła być idealną gospodynią balu. Jak twierdził Korowiow, płynęła w niej królewska krew. Nim Margot wypełniła swą dostojną funkcję, przyjęła podarunek od Azazella - cudowny krem, po którym przeszła niesamowitą metamorfozę. Stała się wiedźmą, latającą na miotle. Lecąc nad Moskwą, przypomniała sobie o krytyku Łatuńskim, który pogrążył Mistrza i zdemolowała mu mieszkanie. Zmieniła się w kobietę zmysłową, energiczną, walczącą o swoje szczęście. Mimo iż ten czyn ukazał ją jako mściwą i złośliwą, zachowała w sobie ludzkie uczucia i wrodzoną dobroć. Nim została królową balu, musiała cierpliwie poddać się zabiegom, przygotowującym ją do tej funkcji – wykąpano ją we krwi, a nauroczystości wystąpiła nago, jedynie w pantoflach z płatków róży i w łańcuchu z medalionem czarnego pudla. Wszystko po to, by uratować ukochanego Mistrza, by znów mogli być razem. Kochankowie musieli umrzeć, by móc cieszyć się wspólnym szczęściem.

Inspiracją dla stworzenia portretu Małgorzaty była druga żona Bułhakowa – Jelena Siergiejew. Postać bohaterki jest hołdem dla kobiety – Rosjanki, która dla ukochanego schodzi na samo dno piekieł. Ale tradycja zostaje odwrócona – oddanie się Małgorzaty diabłu powinno przynieść jej mękę i widmo potępienia. Tymczasem nie występuje absolutnie nic takiego i Bułhakow wielokrotnie podkreśla to wyznanie na kartach powieści. Ma to dwie przyczyny: po pierwsze Margot jest opancerzona miłością Mistrza, a po drugie sam szatan okazuje się nieszkodliwą postacią.

Zafascynowany kobietą był również Francesco Petrarka, który poświęcił ukochanej Laurze 317 sonetów znanych jako „Sonety do Laury”. O samej Laurze wiemy niewiele, błądzimy wśród domysłów i przypuszczeń. Kobieta ta przeszła do historii dzięki temu, iż Petrarka uczynił ją przedmiotem literackiego przetworzenia i właściwie to nie Laura, ale jej literacka forma istnienia zachwyca i fascynuje. Wielka miłość autora do Laury, francuskiej damy, trwała 21 lat, do 1348 roku, kiedy ta zjawiskowa kobieta umiera. Ujrzał ją prawdopodobnie tylko raz w kościele w Awinionie w czasie Wielkiego Piątku. Odtąd Laura stała się jego natchnieniem, tematem jego pieśni i sonetów, siłą poetyckiej wyobraźni. Niektórzy znawcy twierdzą, iż Laura w ogóle nie istniała i była animą Petrarki, wyobrażeniem pięknej kobiety. Stała się dla niego idealną kochanką – niedostępną i oddaloną. Podmiot liryczny traktował Laurę jako żywą, wyjątkowo piękną kobietę, zachwycał się jej urodą i wdziękiem. Poeta dał przekonujący obraz fascynacji człowieka drugą osobą. Odrzucił wyszukane słownictwo, posługiwał się prostymi środkami artystycznego wyrazu, jego celem było po prostu wyrażenie piękna Laury. Zapamiętał jej złote, kręcone włosy, słodkie oczy oraz hebanowe brwi. „Stąpanie jej nie było rzeczą ziemską, / Lecz anielskiego ducha, a jej słowa / Brzmiały inaczej niźli ludzka mowa.” Była jego boginią - jej oczy były gwiazdami, wargi - różami purpurowymi, westchnienie - płomieniem, a łzy kryształami. Miłość do Laury pobudzała Petrarkę do działania, ale była też siłą destrukcyjną, sam nazywał ją swoją słodką nieprzyjaciółką. Czasem uważał, iż Laura była dla niego niezwykle okrutna, bezinteresownie znęcała się nad nim, pozostając wobec niego zupełnie obojętną. Podmiot liryczny był tak opętany przez uczucie, iż przekroczył wszelkie bariery – widział bez oczu i wołał bez języka – sprawność postrzegania przez oko została przeniesiona na zdolność przyswajania przez umysł.

W jednym z sonetów zastanawiał się, czy „gdyby jej oczy zamknęła śmierć” przestałby cierpieć, czy wówczas byłby uwolniony od gorącego uczucia. Nie przewidział jednak, iż po jej odejściu będzie cierpiał jeszcze bardziej. Laura była najpiękniejszą częścią jego życia. Jej śmierć nie kończy historii miłości, zalane łzami oko nadal śledzi jej piękno i cierpienia własnej duszy.

Podczas Wielkiego Piątku Petrarka wszedł w labirynt, z którego nigdy nie zdołał już wyjść. Od tego momentu w życiu poety zaczęło się długie błądzenie w ślepym labiryncie, w którym nić oka pozwalała mu wrócić do ukochanej. Grzegorz Nowakowski uznał w swoim eseju „Laura Petrarki. W labiryncie spojrzeń”, iż Petrarka jest poetą oka, gdyż w centrum zainteresowania znajduje się spojrzenie. Skupia się on na nim, chcąc na nowo oglądać Laurę, „patrzy na nią okiem złodzieja, myśląc jednocześnie o tym, aby samemu być przez nią oglądanym”. Poeta jest zatem więźniem uczucia, które „wtargnęło w serce poprzez oczy”. Przyczyną zguby podmiotu lirycznego stała się Laura, której blask oczu spętał Petrarkę. „Ona mnie trzyma w więzieniu, nędznego, / Nie chce mnie, jednak odejść nie pozwala”. Wyobraźnia poety oparta jest więc na oku. Ono nie patrzy, a przystosowuje się wciąż do oglądania obiektu swej miłości. Petrarka wciąż spojrzeniem wraca do Laury, przede wszystkim, do momentu, w którym ją po raz pierwszy zobaczył. Na przestrzeni całego zbioru poeta mówi właściwie o tej jednej chwili, o spotkaniu przepięknej kobiety, zatem ciągle jesteśmy w kościele.

Wydaje mi się, iż na szczególną uwagę zasługuje kobieta, która ma przewagę nad wyżej wymienionymi portretami, gdyż ta była prawdziwa. Jako pierwsza to właśnie ona zaczęła nosić spodnie - była to francuska pisarka Aurore Dudevant, która tęskniąca wciąż ku męskim wcieleniom, wpadła na pomysł imienia „George” i tak narodził się pseudonim George Sand. Sama często powtarzała, iż lepiej czułaby się jako chłopiec, który we wszystkim postępowałby tak, jak jej ojciec. Sand słynęła z ekstrawagancji i swobodnego trybu życia. Paliła papierosy i cygara, piła wódkę, dyskutowała z mężczyznami, a bohaterkami jej powieści były kobiety wyzwolone, właśnie takie jak ona. Domagała się równych praw z mężczyznami, miała odwagę głosić poglądy niepopularne i zwalczane. Kobieta niezwykła w każdym calu. Wszystko czego dotknęła, nabierało cech jej indywidualności. Wiktor Hugo mówił o niej „George Sand to idea”. Była nie tylko kochanką, ale i najlepszą przyjaciółką dwóch geniuszy - Alfreda de Musseta i Fryderyka Chopina. W całym pozornie rozwichrzonym i nieuporządkowanym życiu George, widzimy nade wszystko talent, pracę i odwagę. Dzięki temu pozostała sobą i przeszła przez życie nieugięta.

Kobiety, które irytowały, jak Izabela Łęcka i Lady Makbet, które fascynowały, jak Małgorzata Bułhakowa i Laura Petrarki będą zawsze wieczne, zawsze będą miały swoją tajemnicę. Moim zdaniem literackie wizerunki płci pięknej były odzwierciedleniem kobiet ówczesnych dla ich twórców. Takim natchnieniem mogła być George Sand. Kobieta prawdziwa, w żaden sposób nie wyimaginowana, która fascynowała i irytowała.

W moim odczuciu współczesna kobieta nie musi być inteligentna, nie musi mieć bogatej osobowości, by stać się obiektem fascynacji. Wystarczy, by była intrygująca, by potrafiła obudzić uśpione zmysły mężczyzn. Marilyn Monroe uchodząca za ideał kobiecości, nie wiedziała, gdzie postawić „i”, gdy po raz pierwszy podpisywała się swoim pseudonimem. Kate Moss, jedna z najpiękniejszych modelek świata, miała problemy z alkoholem i z narkotykami.
Dorota Rabczewska laureatka Bursztynowego Słowika i jednocześnie słodka blondynka o ekstrawaganckim sposobie bycia. Szokują, intrygują, są sławne i wiedzą czego chcą. Przede wszystkim chcą być władcze, despotyczne, chcą być przedmiotem pożądania, apoteozą piękna. To właśnie ta płeć, uchodząca niesłusznie za słabszą, jest siłą fascynacji. Z powyższych rozważań wynika jasno, iż literatura bez kobiet byłaby uboższa i na pewno mniej fascynująca oraz mniej skłaniająca do rozważań o naturze człowieka. Nie wspominając już o tym, jaki byłyby świat bez kobiet...

strona:    1    2    3    4    5    6  





Mieszkanki salonów i wiejskich chat. Zaprezentuj literackie portrety kobiet w wybranych utworach

Ocena:
20/20
Teza: Literatura udowadnia, że zarówno salonowe damy, jak i niewiasty pochodzące z gminu są niewyczerpaną skarbnicą kobiecych portretów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta i zwięzła. Napisana poprawnym językiem.

Uwodzicielskie kobiety w literaturze i sztuce. Omów zagadnienie na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Kobiety uwodzą mężczyzn na wiele sposobów, gdyż każdy podatny jest na inne bodźce oraz zachowania.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca precyzyjna, przemyślana i odpowiednio skomponowana. Zawiera bogatą bibliografię.

Sposób przedstawiania kobiecego piękna w różnych epokach. Porównaj na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Sposoby przedstawiania kobiecego piękna są różnorodne. W dużej mierze zależy to od poglądów ludzi danej epoki.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bogata w przykłady z literatury i sztuki. Przemyślana i dojrzała.

Emancypacja kobiet na przestrzeni wieków. Przedstaw problem odwołując się do wybranych lektur

Ocena:
20/20
Teza: Różnorodność portretów i ról kobiet na przestrzeni epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca świadczy o samodzielnym myśleniu autorki. Ciekawy dobór lektur.

Omów różne wizerunki kobiet na przykładzie wybranych utworów literackich

Ocena:
20/20
Teza: Literatura prezentuje szeroką i różnorodną gamę kobiecych portretów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Właściwie dobrane przykłady. Przejrzysta treść.

Kobieta piękna, władcza, zdradziecka, zależna od mężczyzny, próżna – przedstaw sposoby kreowania postaci kobiecych na podstawie analizy utworów różnych epok

Ocena:
20/20
Teza: Kobiety są od wieków obiektem uwielbienia, marzeniami mężczyzn bez względu na to, jakie mają cechy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca we właściwy sposób realizuje temat. Ukazuje najbardziej popularne wizerunki kobiet. Plan i bibliografia bez zarzutu.

Kobiety - fascynujące czy irytujące? Omów temat na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Kobieta jako jeden z podstawowych lejtmotywów literatury światowej, przedstawiana w różnych ujęciach: jako matka, żona, córka, czy kochanka.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Ciekawe przykłady, prawidłowe wnioski.

Kreacje kobiet w epoce pozytywizmu, a postulat emancypacji

Ocena:
20/20
Teza: Emancypacja dla wielu kobiet w epoce pozytywizmu okazała się społeczno-ekonomiczną koniecznością.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Ukazuje kilka portretów kobiet. Bogata literatura przedmiotu.

Bohaterki literackie okresu Młodej Polski. Scharakteryzuj wizerunek kobiet tej epoki na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Młodopolskie bohaterki literackie cechuje bogata osobowość i skomplikowana psychika.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca odpowiada tezie i tematowi. Poprawne przedstawienie poszczególnych bohaterek. Właściwe wnioski.

Postacie kobiece i ich rola w utworach romantyków i pozytywistów. Przedstaw zagadnienie na wybranych utworach

Ocena:
20/20
Teza: W romantyzmie i pozytywizmie rola kobiet w literaturze często bywała kluczowa.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Poszczególne elementy spięte w logiczną całość. Poprawny język wypowiedzi.

Femme fatale w literaturze różnych epok. Przedstaw na przykładzie różnych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Motyw kobiety fatalnej towarzyszy literaturze od wieków.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w 100% realizuje temat. Lekki styl i logiczna konsekwencja.

Obraz kobiety w literaturze tworzonej przez kobiety. Omów problem na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: W różnych okresach kobiety tworzyły odmienne i złożone literackie bohaterki.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła, spójna. Ciekawe argumenty i sposób ukazania poszczególnych kobiecych postaci.

Kobiecość jako przywilej lub przekleństwo. Rozważ w odniesieniu do tekstów literackich wybranej epoki

Ocena:
20/20
Teza: Czy warto było być kobieta w epoce pozytywizmu?

Ocena opisowa nauczyciela: Praca samodzielna wykorzystująca bogate i nietuzinkowe lektury.

Od anioła do femme fatale. Scharakteryzuj kreacje bohaterek w wybranych utworach literackich różnych epok

Ocena:
20/20
Teza: Analizowanie wizerunków kobiecych w literaturze może być pasjonujące.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zawiera ciekawe kreacje bohaterek. poprawny plan i bibliografia.

Afrodyta - Wenus. Motyw mitycznej bogini piękności w literaturze i sztuce

Ocena:
20/20
Teza: Kult Afrodyty - Wenus przetrwał stulecia, o czym świadczą liczne dzieła sztuki i literatury.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zgrabnie napisana, oparta na ciekawych przykładach.

Porównaj kreacje postaci kobiecych w literaturze romantyzmu, pozytywizmu i Młodej Polski, analizując wybrane przykłady

Ocena:
20/20
Teza: Obraz postaci kobiecych w wybranych epokach.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana. Dobra kompozycja i język wypowiedzi.

Kobieta anioł, kobieta demon. Rozpatrz na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: W każdej kobiecie występuje pierwiastek zarówno anielski, jak i demoniczny, dlatego właśnie są one tak intrygujące.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna, ciekawie sformułowany problem i wnioski.

Tragiczny wpływ kobiet na bohaterów literackich. Omów na wybranych przykładach.

Ocena:
20/20
Teza: Przedstawienie tragicznego wpływu kobiet na wybranych bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca szczegółowo i wnikliwie analizuje temat.

Kobieta błogosławieństwem lub przekleństwem dla mężczyzny. Omów temat na wybranych utworach z różnych epok.

Ocena:
20/20
Teza: Kobieta może być równocześnie błogosławieństwem i przekleństwem dla mężczyzny – „jest bramą piekieł” lub „balsamem dla duszy”.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w zwięzły sposób ukazuje temat. Logicznie przeprowadzona argumentacja.

Uwielbiana, pożądana, znienawidzona. Porównaj różne wizerunki kobiet ukazane w literaturze różnych epok.

Ocena:
20/20
Teza: Literatura polska i światowa na przełomie wieków stworzyła wiele ponadczasowych kreacji kobiecych, których postaci budziły zachwyt, pożądanie, miłość lub nienawiść.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat.

Przedstaw, porównaj i oceń portrety kobiet znane ci z literatury XIX wieku

Ocena:
20/20
Teza: Literatura dziewiętnastowieczna uwieczniła wiele różnorodnych i niepowtarzalnych portretów kobiecych.

Ocena opisowa nauczyciela: Ciekawa praca, oparta na czterech lekturach z XIX wieku.

Przedstaw, porównaj i oceń portrety kobiet znane ci z polskiej literatury XIX wieku

Ocena:
20/20
Teza: W każdej epoce odnajdziemy cały wachlarz kobiecych postaci.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat.

Kobieta w malarstwie i literaturze. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Wizerunek kobiety idealnej wciąż ulega metamorfozom.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca nietuzinkowa, oparta na ciekawych przykładach - pokazuje ewolucję wizerunku kobiety.

Obraz kobiet w XIX i XX wieku w literaturze

Ocena:
20/20
Teza: Wizerunki bohaterek literackich w pisarstwie XIX i XX wieku były niesłychanie złożone.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna ukazuje bardzo różnorodne wizerunki kobiet.

Omów i porównaj miejsce kobiety w społeczeństwie na podstawie literatury XIX i XX wieku

Ocena:
20/20
Teza: W pisarstwie XIX i XX wieku możemy dostrzec istotne zmiany w postrzeganiu społecznej roli kobiet.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana - dojrzałe i celne wnioski.

Kobieta anioł, kobieta demon - jako źródło inspiracji w literaturze. Rozważ na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Motyw kobiety-demona i kobiety-anioła ponadczasowym źródłem artystycznych inspiracji.

Ocena opisowa nauczyciela: Wyczerpująca prezentacja napisana poprawnym, potoczystym stylem.

Różne oblicza kobiet ukazane w literaturze polskiej i innych dziedzinach sztuki XIX i XX wieku

Ocena:
20/20
Teza: Niezależnie od dziedziny sztuki, działa polskie ukazują nietuzinkowe portrety kobiece.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa oparta na literaturze, malarstwie, filmie i piosence.

Anioł czy femme fatale. Obraz kobiety w literaturze polskiej. Omów zagadnienie, odwołując się do wybranych przykładów

Ocena:
20/20
Teza: Na przestrzeni wieków artyści ukazują anielską i demoniczną stronę kobiecej natury.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo szeroko i szczegółowo opisuje wizerunki poszczególnych kobiet.

Przyczyny i skutki niemoralnych decyzji kobiet. Omów zagadnienie w oparciu o przykłady z różnych epok

Ocena:
20/20
Teza: Kobiety kroczące drogą niesprawiedliwości lub występku są niezwykle ciekawymi postaciami literackimi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca dojrzała, ciekawa, świadcząca o dobrym obyciu literackim.

Zinterpretuj portrety niezwykłych kobiet - bohaterek literatury polskiej na wybranych przykładach z różnych epok.

Ocena:
20/20
Teza: Przedstawienie niezwykłych portretów kobiet - bohaterek literatury polskiej na wybranych przykładach z różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni poprawna opisująca kilka kobiecych kreacji charakterystycznych dla polskiej literatury.

Kobiecość jako temat liryki. Przedstaw zagadnienie, odwołując się do utworów poetek XIX i XX wieku

Ocena:
20/20
Teza: Dzięki piszącym kobietom dokonała się zmiana w sposobie postrzegania kobiety.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bogata w literackie przykłady. Przejrzysta kompozycja i wnioski potwierdzające tezę.

Matka, żona, kochanka. Różne obrazy kobiet w literaturze Omów na wybranych przykładach.

Ocena:
20/20
Teza: Co determinuje ogromną różnorodność jej zachowań?

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja ciekawa, ukazuje różnorodność kobiecych literackich kreacji.

Grzeszne i grzeczne kobiety w literaturze i sztuce różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Kobiety są krańcowe: o wiele lepsze albo o wiele gorsze niż mężczyźni.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa, zwięzła, napisana lekkim piórem. W pełni realizuje założenia tematu.

Femme fatale w literaturze i sztuce. Przedstaw wizerunki kobiet fatalnych na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Chociaż wizerunek kobiety fatalnej odnajdujemy już w biblii, to największą fascynację tym motywem obserwujemy w wieku XIX i XX.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana i przejrzysta. Poprawny język.

Motyw żony w literaturze. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Kreacje żon w literaturze są niejednoznaczne - niektóre podtrzymują archetypy, natomiast inne łamią społeczne stereotypy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana i przejrzysta. Bogata treść i bibliografia.

Kobiety jako źródło nieszczęścia. Przedstaw na wybranych przykładach literackich

Ocena:
19/20
Teza: Literatura dostarcza nam wiele przykładów kobiet sprowadzających najczęściej na mężczyzn nieszczęście - od czasów mitologii po współczesność.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana, oparta na bogatej bibliografii. Dobry styl i interesujące wnioski.

Wizerunek złych kobiet w literaturze i sztuce. Przedstaw na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Literatów, malarzy i filmowców zawsze inspirowały kobiety niepokorne i złe, dlatego w sztuce odnajdujemy wiele wizerunków kobiet fatalnych.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oryginalna, oparta na niebanalnych przykładach. Zaznaczona jest indywidualność i własne przemyślenia autora.

Wizerunek kobiety w literaturze. Zanalizuj temat, odwołując się do utworów krajowych i zagranicznych

Ocena:
19/20
Teza: Kobieta i kobiecość to temat, który od zawsze pasjonował wielu artystów, dla wielu z nich kobieta była inspiracją do stworzenia dzieła.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje założenia tematu. Dobrze dobrana literatura i poprawnie sporządzony plan prezentacji.

Portrety kobiet w literaturze polskiej i światowej. Przedstaw na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Galeria portretów literackich kobiet jest niezwykle bogata, lecz mimo licznych rozbieżności można wyróżnić pewne wizerunki kobiet jakie zapisały się w literaturze na przestrzeni epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobrze skomponowana. Barwny i płynny język. W pełni zrealizowany temat prezentacji.

Różne koncepcje kobiecego piękna w literaturze i sztuce. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Od starożytności aż do czasów współczesnych obraz kobiety zmieniał się i przekształcał wraz z panującymi w danej epoce wyobrażeniami i inspiracjami.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca odwołuje się do licznych lektur i dziel sztuki. Sprawny język, bogata prezentacja.

Postać uwodzicielskiej kobiety w literaturze. Przedstaw na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Funkcjonowanie motywu uwodzicielki w literaturze.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, napisana płynnym stylem, przemyślana.

Portret kobiety w różnych epokach. Przedstaw w oparciu o przykłady z literatury i sztuki

Ocena:
19/20
Teza: Kobieta na piedestale w kolejnych epokach, w każdej z dziedzin literatury sztuki czy malarstwa.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca obszerna. Zawiera wiele przykładów. Poprawny styl i język.

Postacie kobiece w literaturze i sztuce. Porównaj wybrane bohaterki z różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Wiele bohaterek literatury, dzieł plastycznych i filmowych to postaci interesujące i ważne, wartościowe, czy też po prostu ciekawie ukazane.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta, poprawnie skonstruowana. Dobry styl wypowiedzi.

Wizerunek kobiety w literaturze i sztuce. Na wybranych przykładach przedstaw zagadnienie

Ocena:
19/20
Teza: Każdy artysta postrzega kobietę inaczej i dodaje jej inny, przez siebie zauważony walor, a niekiedy ukazuje jej wady.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna i przemyślana praca. Logiczne argumenty i dobry język.

Kobieta w literaturze i malarstwie. Przedstaw różne wizerunki, opierając się na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Głównym czynnikiem determinującym życie kobiety jest stopień jej niezależności.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni poprawna.

Literackie wizerunki kobiet. Omów zagadnienie na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Najciekawszy jest wizerunek kobiet złożonych, których natura obfituje w rażące sprzeczności i na ich przykładzie możemy podziwiać fascynujące oblicza kobiecej psychiki.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja standardowa. Przedstawia temat w pełni i dość zwięźle. Poprawny język.

Zmiana wizerunku kobiety na przestrzeni wieków. Przedstaw odwołując się do literatury i sztuki

Ocena:
19/20
Teza: W każdej epoce istniały muzy, które popychały poetów do tworzenia dzieł uwielbienia i zachwytu, malarzy do kreślenia portretów i aktów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana. W pełni ukazuje zmianę postrzegania kobiety na przestrzeni wieków. Poprawny język.

Świat kobiecych wartości. Przedstaw problem, odwołując się do wybranych utworów literackich

Ocena:
19/20
Teza: Dwoistość charakterów kobiet oraz ich świat wartości na podstawie wybranych utworów pozytywistycznych i dwudziestolecia międzywojennego.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca logiczna i przemyślana. Poszczególne argumenty przedstawiono przejrzyście. Poprawny język.

Wizerunek kobiety w romantyzmie. Przedstaw, odwołując się do wybranych lektur

Ocena:
19/20
Teza: Postacie kobiece w epoce romantyzmu były często eksponowane.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bogata w treści. W pełni odpowiada tematowi. Poprawny styl wypowiedzi.

Portret kobiety w literaturze polskiej. Przedstaw zagadnienie,odwołując się do wybranych przykładów

Ocena:
19/20
Teza: Zjawiskowość kobiecej natury nie uszła uwadze polskim pisarzom i poetom.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni poprawna. Na kilku przykładach prezentuje portret kobiety w utworach literackich. Poprawny konspekt prezentacji.

Kobieta matka, kobieta fatalna, kobieta bogini. Omów motywy na wybranych przykładach literackich

Ocena:
19/20
Teza: W literaturze zostały utrwalone między innymi wizerunki bogini, matki, kobiety fatalnej.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Różnorodne tematy, ciekawe przemyślenia.

Portrety kobiet w literaturze polskiej i obcej. Przedstaw na wybranych przykładach.

Ocena:
19/20
Teza: Kobiety jako obiekt uwielbienia, westchnień, pożądania i zazdrości.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca typowa. Oparta na powszechnie znanych lekturach.

Wizerunek ukochanej kobiety w romantycznej literaturze i epistolografii

Ocena:
19/20
Teza: Kobieta jako inspiracja twórczości poetyckiej, źródło natchnienia oraz przyczyna nieszczęść i zawodów miłosnych; przedstawiana głównie jako kochanka, matka, żona, jest obiektem uwielbienia, pożądania i zazdrości.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła, konkretna i na temat. Można by więcej uwagi poświęcić epistolografii.

Muza, żona, kochanka, matka. Różne sposoby kreowania postaci kobiet w literaturze. Omów ten problem na wybranych przez siebie przykładach dzieł literackich z różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Kobiety - bohaterki literatury - potrafią być jednocześnie różne i podobne.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bogata w przykłady, ukazuje jak różnorodne mogą być kobiety na przestrzeni epok.

Postacie kobiet w mitologii i Biblii. omów ich rolę i sposoby portretowania w wybranych utworach

Ocena:
19/20
Teza: Obydwa antyczne źródła kreują niepowtarzalne, często archetypiczne postaci kobiet.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca szeroko traktuje temat. Ukazuje kilka najbardziej archetypicznych wizerunków kobiet.

Postać kobiety fatalnej w literaturze polskiego pozytywizmu, Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego

Ocena:
19/20
Teza: Femme fatale polskiej literatury mają zgubny wpływ na mężczyzn i determinują ich losy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca świadczy o indywidualnym podejściu do tematu - wnioski. Poprawne argumenty i przedstawione ciekawie postacie.

Ewa nie tylko kusicielka. Przedstaw różne kreacje kobiet w literaturze

Ocena:
19/20
Teza: Literacki wizerunek zmieniał się od czasów ukazania biblijnej Ewy i zmienia się po dzień dzisiejszy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ukazuje kilka wybranych wizerunków kobiet.

Przedstaw różne portrety Polek na wybranych przykładach literackich. Zanalizuj wybrane utwory

Ocena:
19/20
Teza: Kreacje kobiet-Polek odnajdziemy w wielu epokach polskiej literatury.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ukazuje ciekawe wizerunki kobiet.

Kobieta błogosławieństwem czy przekleństwem dla mężczyzny. Rozważ problem, analizując na wybranych przykładach różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Różny wpływ płci pięknej na męskich przedstawicieli w literaturze.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat.

Motyw kobiety - muzy, natchnienia w sztuce i literaturze

Ocena:
19/20
Teza: Portrety kobiet, które dzięki swojej wyjątkowości zostały uwiecznione przez pisarzy i malarzy.

Ocena opisowa nauczyciela: Ciekawa praca pokazująca różnorodność ujęcia tematu.

Scharakteryzuj kobietę, jej życie i pragnienia, odwołując się do wybranych postaci literackich

Ocena:
19/20
Teza: Złożoność kobiecych wizerunków w pisarstwie XIX i XX wieku.

Ocena opisowa nauczyciela: Zwięzła praca opisująca trzy typy kobiece z literatury XIX i XX wieku.

Femme fatale. Kobieta fatalna w literaturze i sztuce

Ocena:
19/20
Teza: Rola femme fatale zostaje narzucona kobiecie przez samą ofiarę – mężczyznę.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja ciekawa, ukazująca spojrzenie na femme fatale z dwóch odmiennych perspektyw.

Motyw ciała kobiecego w literaturze i sztuce modernizmu

Ocena:
18/20
Teza: W literaturze i malarstwie ciało kobiece zostało było przedstawiane różnorodnie.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta i bogata w przykłady. Dobrze przedstawiony problem i wnioski.

Kreacje kobiet w literaturze polskiej i obcej. Omów, odwołując się do przykładów z różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Zarówno w polskiej, jak i obcej literaturze możemy dostrzec różnorodne portrety kobiet.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. Zawiera odpowiednio dobraną literaturę.

Kobieta jako literacka bohaterka. Przedstaw na wybranych przykładach z różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Kobieta uważana za uosobienie piękna, wdzięku i wrażliwości, stała się wdzięcznym tematem dzieł literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. Kolejne argumenty ułożone zostały w logiczna całość.

Kobieta demon, kobieta wamp, kobieta fatalna. Omów na przykładzie wybranych tekstów literackich

Ocena:
18/20
Teza: Tajemniczość, piękno, zagadkowość, niedostępność kobiety fatalnej niszczy mężczyzn i jednocześnie jest źródłem fascynacji literackich na przestrzeni wieków.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja napisana lekkim piórem. Poprawny język i styl wypowiedzi. Zwięzłość i logika argumentacji.

Przykłady zmiennych i tajemniczych kobiet w literaturze. Przedstaw, odwołując się do znanych ci utworów

Ocena:
18/20
Teza: W literaturze możemy spotkać się z połączeniem portretów kobiety złej i dobrej.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. W przejrzysty sposób ukazuje wizerunki trzech kobiet w literaturze.

Wizerunek kobiety w Biblii. Scharakteryzuj i porównaj różne bohaterki historii z Nowego i Starego Testamentu

Ocena:
18/20
Teza: W Biblii możemy odnaleźć zarówno pozytywne jak i negatywne wizerunki kobiet.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa. Zawiera zaskakujące wnioski. Oryginalne podejscie do tematu.

Funkcje kobiet w literaturze Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego. Przeanalizuj, opierając się na wybranych utworach

Ocena:
18/20
Teza: Kreacje i funkcje bohaterek kobiecych okresu Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego były zróżnicowane.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna praca. Napisana dobrym językiem, przejrzyste argumenty.

Inspirujące i irytujące kobiety. Przedstaw ich wizerunki, opierając się na literaturze i własnych przemyśleniach.

Ocena:
18/20
Teza: Od stuleci kobiety stanowią źródło natchnienia dla artystów, głównie mężczyzn.

Ocena opisowa nauczyciela: Trafny dobór cytatów. Praca przemyślana i ciekawa. Poprawny styl.

Bogactwo wizerunków kobiet w literaturze, różnorodność ich osobowości i barwność postaci

Ocena:
18/20
Teza: Literatura bez kobiet byłaby uboższa, są one tak różnorodne i występują w tak niezwykłych rolach, że trudno tę wielość portretów ogarnąć.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zgrabna, napisana płynnym językiem. Dobrze dobrana literatura. Zwięzłe argumenty.

Porównaj utrwalone w literaturze archetypy bohaterek, odwołując się do wybranych tekstów kultury romantycznej i młodopolskiej

Ocena:
18/20
Teza: Zjawiskowość kobiecej natury nie uszła uwadze artystom – malarzom, muzykom, pisarzom, poetom, którzy przez kolejne wieki i epoki, próbowali doścignąć i poznać w pełni kobietę, ulegając jej wpływom.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni poprawna. Właściwie dobrana literatura i argumenty.

Na podstawie wybranych wierszy współczesnej poetki przedstaw portret kobiety naszych czasów

Ocena:
18/20
Teza: Agnieszka Osiecka w swojej twórczości literackiej, pokazała nie tylko swoje oblicze, ale obraz wszystkich współczesnych Polek.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca pomysłowa. Ciekawe przykłady z twórczości Osieckiej.

Wpływ kobiet na wybory bohaterów literackich. Omów na wybranych przykładach z różnych epok literackich

Ocena:
18/20
Teza: Kobiety w literaturze często wywierały zgubny wpływ na mężczyznę.

Ocena opisowa nauczyciela: Motyw kobiety przedstawiony w ciekawy sposób. Poprawny język i styl.

Porównaj sposoby kreowania portretów kobiet w literaturze i malarstwie na podstawie analizy wybranych przykładów

Ocena:
18/20
Teza: W literaturze i malarstwie możemy odnaleźć bardzo wiele portretów kobiet.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła, konkretna.

Julia Capuletti jako ponadczasowa bohaterka w literaturze i sztuce. Omów temat na podstawie wybranych dzieł literackich oraz tekstów kultury

Ocena:
17/20
Teza: Julia Capuletti jest bohaterką do której odwołują się artyści po dzień dzisiejszy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oryginalna. Ukazuje nawiązania do postaci Julii w literaturze, filmie i musicalu.

Kobieta w renesansie. Przedstaw na wybranych przykładach z literatury i sztuki

Ocena:
17/20
Teza: Kobiety traktowane są nie tylko jako przedmiot westchnień i miłości zmysłowej, ale także jako symbol niezwykłej harmonii, cnoty i piękna, co inspiruje artystów na całym świecie do dziś.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca dobra, choć powierzchowna. Zbyt mało rozbudowane argumenty.

Motyw kobiety w literaturze. Przedstaw jego funkcjonowanie w wybranych dziełach

Ocena:
17/20
Teza: Obraz kobiety jako temat poruszany przez wielu artystów we wszystkich epokach literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. W pełni realizuje temat.

Przedstaw różnorodne sposoby ujęcia motywu kobiety, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
17/20
Teza: Motyw kobiety jest szeroko rozpowszechniony w literaturze.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. Bardzo zwięzła. Drobne usterki językowe.

Kobieto! Puchu marny... Zaprezentuj najciekawsze Twoim zdaniem portrety kobiet w literaturze

Ocena:
17/20
Teza: W literaturze możemy odnaleźć bardzo wiele portretów kobiet. Są one opisywane jako dzielne bohaterki, pełne poświęcenia i odwagi, ale także jako puste, naiwne lekkomyślne trzpiotki. W swojej pracy chciałbym/chciałabym przedstawić portrety ko

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwarta. Skrótowo ukazuje kilka portretów oryginalnych kobiet. Napisana na przeciętnym poziomie.