Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw kobiety


Portret kobiety w różnych epokach. Przedstaw w oparciu o przykłady z literatury i sztuki

Kobieta od zarania dziejów jest matką, żoną – kapłanką ogniska domowego. Między ideałem kobiety a duchem epoki jest ścisły wiązek. Oczywiście rola kobiety i pozycja w życiu społecznym, rodzinnym i politycznym ulegała zmianie w miarę upływu wieków. Dziś niewiarygodne wydają się nam czasy, kiedy kobiecie nie wolno było zagrać roli w teatrze, ani nawet zasiąść na widowni, a potem jeszcze przez długie wieki zostać studentką wyższej uczelni. Tak mijały setki lat i dopiero emancypacja kobiet, która związana była z przemianami społecznymi oraz politycznymi w drugiej połowie XIX wieku dała kobietom równouprawnienie. Dziś zajmuje ona równorzędne z mężczyzną miejsce w społeczeństwie, a także we wszystkich dziedzinach życia politycznego i kulturalnego. Każdy człowiek ma swoje określone miejsce w świecie, określoną funkcję do spełnienia. Należy nadać życiu sens tak, by realizować je najpełniej, by nie stracić nic i zasłużyć na miano poczciwego człowieka.

Księga Rodzaju ukazuje kobietę jako istotę piękną, tak piękną, że Adam na jej widok wykrzyknął z podziwu - i to piękno kobiety decyduje o jej losie; można - w świetle historii ludzkości - dodać: jej złym i dobrym losie. Piękno ciała kobiety, ale nie tylko ciała - jej piękno od tamtej pierwszej chwili w raju do dziś stanowi czynnik, którego siła w jakże różny sposób wywołuje nieraz nieobliczalne skutki! Już ta pierwsza scena w raju wskazuje na niebezpieczeństwo, jakie to piękno niesie dla Adama i dla całej ludzkości, bo to piękno Ewy zapanowało nad Adamem - i panuje do dziś. Urzeczony, niejako zniewolony tym urokiem Adam idzie za nią, nie patrząc na nic innego. Przedtem w posłuszeństwie jednoznacznie Bogu poddany tak, że szatan nawet nie próbował go kusić, teraz odrzuca to wszystko i daje się prowadzić Ewie. Myślę ,że to wystarczający dowód na to ,że to kobieta posiada siłę i moc nad mężczyzną , wiele domów jest właśnie zbudowanych na podobnym schemacie, gdzie to właśnie kobieta pozyskuje dominację rolę i przejmuje obowiązki męża. Nie wydaje mi się , żeby było to do końca dobre, bowiem zapomina się wtedy o tym co najważniejsze, o tym do czego została stworzona kobieta. Postaram się na przykładzie poznanych przeze mnie utworów ukazać jak nas przestrzenie wieków kształtował się wizerunek kobiety.

W powieści poetyckiej Adama Mickiewicza - „Grażyna” tytułową bohaterką jest odważna, dzielna, gotowa do heroicznych czynów, żona litewskiego księcia Litawora. Pomimo tego, że dawno osiągnęła wiek dojrzały, nie utraciła nic z wdzięków młodości i nadal przyćmiewała inne kobiety swoją urodą. Mickiewicz tak opisuje jej postać:
„...A chociaż wiekiem od młodej jutrzenki
Pod lat niewieścich schodziła południe,
Oboje dziewki i matrony wdzięki
Na jednym licu zespoliła cudnie,...”
Jednak nie to, jak wyglądała Grażyna ma tu decydujące znaczenie. Ta kobieta nie była tylko ozdobą książęcego dworu przy boku męża. Księżna miała duży wpływ na rządy Litawora, decydowała o wielu istotnych sprawach i wydawać by się mogło, że to ona włada księstwem. W trudnych sytuacjach potrafiła wykazać się takimi cechami charakteru, które zwykle przypisuje się mężczyznom. Kiedy okazało się, że Litawor ma zamiar sprzymierzyć się z Krzyżakami przeciw Witoldowi przeciwstawiła się jego woli, przywdziała zbroję męża i wyruszyła do walki z Krzyżakami. Nie uczyniła tego jednak po to, by się zbuntować, ale by nie dopuścić do bratobójczej walki. Postawa jej budzi prawdziwy podziw, ponieważ pod względem siły nie mogła się równać z wyszkolonymi w sztuce wojennej mężczyznami. Brakowało jej jakiegokolwiek doświadczenia wojskowego, nie potrafiła dowodzić swoimi wojskami i na pewno liczyła się z tym, że zginie w walce. Mimo to do końca kierowała się swoimi przekonaniami, do końca wierzyła, że postępuje słusznie. Mickiewicz przedstawił Grażynę jako kobietę czynu, odważną, gotową poświęcić swoje życie w słusznej sprawie.

Odmienny od heroicznej Grażyny typ kobiety możemy odnaleźć w pozytywistycznej „Lalce” Bolesława Prusa. Mam tu na myśli typ kobiety fatalnej, z francuskiego – femme fatale. Według słownika wyrazów obcych charakteryzuje ją to, że poprzez swoje działania doprowadza mężczyznę do zguby. Nie trudno odgadnąć, że chodzi tu o Izabelę Łęcką. Panna ta pochodziła z arystokratycznego rodu, była wszechstronnie wyedukowana i niewątpliwie piękna. Dzięki swej urodzie i pochodzeniu była zawsze ozdobą towarzystwa. Uważała siebie za ideał, uwielbiała otaczać się adoratorami, ale tylko po to, by łamać ich serca. Dzień panny Izabeli wypełniony był życiem towarzyskim, spacerami, wizytami i przyjęciami. Jej ojciec Tomasz Łęcki posiadał w młodości duży majątek, ale go roztrwonił. Kiedy Izabela dowiedziała się o bankructwie ojca, postanowiła uzyskać pieniądze od bez pamięci w niej zakochanego, bogatego kupca Stanisława Wokulskiego. W ten sposób chciała podreperować reputację ojca. Aby to osiągnąć zwodziła go swoimi obietnicami.
„Może, według pani, tacy jak ja nie mają prawa myśleć o pani?...” „...Pytam się tylko, czy nie uważa pani za obrazę dla siebie tego, że ja myślę o pani...” „... Niech mi więc pani powie wprost...” ... „ Każdy człowiek ma prawo myśleć...” -
takimi słowami Izabela dawała Wokulskiemu do zrozumienia, że pomimo tego iż jest kupcem, nie stoi on niżej od jej klasy, klasy arystokratycznej. W pewien sposób dawała mu nadzieję na trwały związek. Były to jednak nic nie znaczące słowa próżnej, zapatrzonej w siebie kobiety, która nie potrafiła uszanować uczuć człowieka, który ją uwielbiał. Wykorzystywała jego dobre serce, żeby tylko ratować rodzinny majątek, a przy lada okazji wyśmiewała i upokarzała go. Każdym słowem zabijała jego uczucia i doprowadzała do szaleństwa:
„...Zapytaj tego pana, czy on wpadłby kiedy na myśl, że jego miłosne modlitwy są mniej warte od moich bluźnierstw?”...
Swoim postępowaniem złamała serce i karierę mężczyzny, który ją kochał. Wokulski zrozumiał, że od zdrady i rozczarowania jest jeszcze coś gorszego, to upokorzenie. Zachowanie kobiet „femme fatale” było i jest zawsze świadome. Jeśli robią coś niewłaściwie, to czynią to z pełną premedytacją.
Przykładem kobiety demonicznej jest Róża Żabczyńska to główną bohaterką powieści Marii Kuncewiczowej „Cudzoziemka”. Czytelnik poznaje ją w ostatnim dniu życia w poniedziałkowy poranek, kiedy sześćdziesięciopięcioletnia kobieta przekracza próg mieszkania córki i zaczyna wspominać wydarzenia minionych lat, dokonując analizy swojego postępowania, pragnąc zrozumieć przyczynę życiowych klęsk. Dziadkowie Róży byli polskimi zesłańcami. „Przodkowie moi po mieczu i kądzieli krew swoją przelali dla kraju” – mawiała wielokrotnie. Świadectwem patriotyzmu jej rodziny były liczne pamiątki, które przechowywała przez całe życie i z których była dumna. W rzeczywistości przez wiele lat gardziła Polską. Kraj ten, znany jej głównie z opowiadań ojca, rozczarował ją w chwili przekroczenia granicy. Później Polska stała się dla niej symbolem nieszczęścia – to tu utraciła swoją pierwszą miłość, to tu nie zrealizowała się jako artystka, ponieważ nauczyciel gry na skrzypcach zaniedbał jej technikę grania. Urodziła się w Taganrogu, w Rosji i tam spędziła najszczęśliwsze lata swojego życia. W klasie piątej gimnazjum została zabrana przez ciotkę Luizę do Warszawy. Miało to uchronić Różę przed „zmoskaleniem” i służyć realizacji marzeń o grze na skrzypcach. W Polsce dziewczyna czuła się obco – to poczucie wyobcowania towarzyszyło jej zresztą przez całe życie. W Rosji uważana była za Polkę, a koleżanki odsuwały się od niej, kiedy korytarzem szkolnym szedł pop. W ojczyźnie jej przodków nazywano ją „kacapką” ze względu na obcy akcent, za granicą była po prostu cudzoziemką. Wrażliwa, ufna, reagująca na wszystko zbyt emocjonalnie i samotna, czekała na jakiekolwiek cieplejsze słowo, na czyjeś zainteresowanie. Osamotniona, tęskniąca za Taganrogiem, po przyjeździe do Warszawy nie miała nawet prawa używać swojego prawdziwego imienia, które ciotka Luiza uznała za zbyt pospolite i ze względów prestiżowych nazwała bratanicę Eweliną. „Dwa imiona – dwa życia: pierwsze krótkie i prawdziwe; drugie wymyślone, długie, nadto długie… Pierwsze – kwiat, miłość i nieszczęście. Drugie: szacunek ludzi, honor, powolna śmierć duszy” – tak swoje sześćdziesięcioletnie życie podsumowała Róża na kilka godzin przed śmiercią.


W wieku szesnastu lat Róża była „czarną, chudą dziewczyną z rumieńcami latającymi jak płomień po śniadych policzkach, z lśniącym długim warkoczem”. Wtedy jeszcze nie dostrzega swojego piękna, nie interesuje się swoim wyglądem. W ślicznej Różyczce zakochuje się syn jej nauczyciela gry na skrzypcach, Michał Bądski. Młodzieniec rozbudza w dziewczynie pierwsze uczucia - pożądanie i namiętność. Ta miłość rzuci cień na całe dalsze życie skrzypaczki, a słowa Michała, zachwycającego się klasycznym nosem Róży, na zawsze pozostaną w jej pamięci i zawsze będzie za nimi tęskniła. Szczęście dziewczyny kończy się szybko – Bądski zdradza ją, uwodzi moskiewską kursantkę, którą musi poślubić.

Zraniona Żabczyńska nie potrafi mu wybaczyć, lecz nie potrafi również o nim zapomnieć. W jej sercu rodzi się pragnienie zemsty na wszystkim i wszystkich. Na mężczyznach, ponieważ jeden z nich skrzywdził ją, na innych kobietach, gdyż jedna z nich odebrała jej jedyną miłość, na Polsce – bo tu właśnie doznała ogromnego nieszczęścia i na sobie samej, ponieważ oddała się duszą i ciałem Michałowi. Wrażliwa dziewczyna zmienia się w pełną nienawiści kobietę, zimną, nieprzystępną i zarozumiałą. Niezwykle piękna, emanująca erotyzmem, doskonale manipuluje swoją urodą, a cierpienie mężczyzn upaja ją niczym alkohol. Wychodzi za mąż za Adama, człowieka, który kocha ją bezgranicznie i uwielbia, lecz ona nie potrafi odwzajemnić jego uczuć. Z biegiem lat staje się osobą kapryśną, władczą, drażliwą, gardzącą ludźmi, tyranem i postrachem rodziny. W koszmar zmienia życie swoje i swoich bliskich. Nieustannie rozpamiętuje uczucia do Michała, czeka na jego powrót, ubierając się na czarno jako symbol żałoby po ukochanym. Pozostaje w nieustannym konflikcie z rzeczywistością, z ludźmi, przejawia skłonność do agresji i histerii. Dla Róży życie jest przede wszystkim złem koniecznym. Przez czterdzieści lat skazuje siebie na wewnętrzną mękę, czuje się niezrealizowana jako kobieta i artystka. Obwinia swojego nauczyciela muzyki, że nie mogła zrealizować pragnień o karierze skrzypaczki. Nie potrafi okazywać czułości dzieciom. Zaborczą miłością obdarza wyłącznie synów, ponieważ obaj chłopcy są podobni do niej i w niczym nie przypominają Adama, a to daje jej możliwość wyobrażenia sobie, że to dzieci jej i Michała. Głęboko przeżywa śmierć młodszego synka, obwiniając o nią męża.

Od Władysia żąda ciągłego zainteresowania, troski i bezgranicznej miłości. Jest skłonna zabić syna, obawiając się, że chłopiec chce ją opuścić. Bez skrupułów, z wyższością traktuje pierwszą narzeczoną Władysława, czym doprowadza do zerwania zaręczyn. Starszy syn jest jej narzędziem zemsty na kobietach. Córki nie kocha, ponieważ dziewczynka jest podobna do ojca. Przez wiele lat nie okazuje Marcie matczynych uczuć, zaniedbuje ją i chce otruć, gdyż sądzi, że w ten sposób zemści się na mężu. Dopiero, kiedy odkrywa, że córka ma piękny głos, zaczyna się nią interesować i zmusza dziewczynę, aby uczyła się śpiewu. W ten sposób Róża realizuje swoje marzenia o wielkiej karierze i ostatecznie odbiera mężowi ukochane dziecko. Całemu swojemu otoczeniu narzuca własną indywidualność, pragnie być podziwiana i uwielbiana. Niezrównoważona emocjonalne, w ciągu paru minut z dumnej i nieprzystępnej staje się osobą dobrą i pokorną.Zła dla ludzi, jest wrażliwa na piękno przyrody i muzykę. Sposobem na wszelkie nieszczęścia staje się dla niej ucieczka w świat marzeń.

Przez czterdzieści lat Róża nie potrafi przezwyciężyć przeszłości, nie zaznaje spokoju. Żyje wspomnieniami i czeka na powrót Michała. Z tego snu na jawie budzi ją doktor Gerhardt, który wypowiada słowa, jakie kobieta słyszała przed laty z ust ukochanego. Dla skrzypaczki wizyta u lekarza staje się oczyszczeniem. Zaczyna rozumieć, że do tej pory właściwie nie żyła, że skrzywdziła wiele osób. Pragnie wybaczyć doznane krzywdy i prosić o wybaczenie. Osiąga stan równowagi emocjonalnej, staje się dobra, cicha, pokorna. Dopiero wtedy odpowiada na pytanie, jakie niegdyś zadała synowi: „Jakże ja będę umierać, kiedy nie żyłam ja wcale?... Czy zdążę jeszcze poistnieć trochę? Człowiekiem trochę pobyć?”. Przez kilka godzin Róża była człowiekiem, jakim mogła być przez całe życie, gdyby pozwoliła odejść iluzji, gdyby pogodziła się z losem. Poznając losy skrzypaczki możemy zapytać, czy ta kobieta była zdolna do wartościowych uczuć, takich jak troska, ciepło czy miłość? Zdecydowanie tak. Róża potrafiła kochać szczerze i bezgranicznie, kochała tylko raz, dokonała później idealizacji tych uczuć i nie mogła rozstać się ze wspomnieniami i marzeniami. Mogła być również wspaniałą matką, opiekuńczą i troskliwą. Potrafiła martwić się o przyszłość dzieci, potrafiła zająć się nimi, kiedy chorowały. W jej małżeństwie były również chwile, gdy okazywała cieplejsze uczucia mężowi. Róża po prostu zatraciła się we wspomnieniu pierwszej miłości, poczuciu krzywdy, życiowych klęsk i świecie marzeń. W rzeczywistości z sześćdziesięciu pięciu lat przeżyła zaledwie lat szesnaście i jeden dzień, ostatni dzień swojego skomplikowanego emocjonalnie życia. Umierała pogodzona ze światem i z bliskimi.

Jednym z najbardziej znanych i szanowanych w sztuce typów kobiety jest matka, kobieta gotowa do wielkich poświęceń i opiekująca się z wielkim oddaniem swoim potomstwem. Wzorem matki wszechczasów może być Maria, matka Jezusa. Jest to moim zdaniem jeden z najpiękniejszych obrazów kobiety matki na przestrzeni wieków. Maria była bardzo skromną osobą. Aby ocalić życie swojego dziecka z pokorą przyjęła nocleg w stajni, na sianie:
„...Porodziła swego pierworodnego Syna, owinęła go w pieluszki i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie...”
Z czułością kołysała swoje dziecko do snu. Nie było koronek, pościeli z falbankami, bydło grzało swym oddechem powietrze. Mimo tych niedogodności Maria potrafiła zapewnić Jezusowi wszystko to, co potrzebne niemowlęciu.
Jej postać przez wieki inspirowała wielu malarzy. Mogę zaryzykować stwierdzenie, że prawie każdy malarz w swym dorobku ma obraz przedstawiający Marię – matkę bożą. Bez wątpienia obraz z jej wizerunkiem stworzył Lorenzo Lotto a zatytułował go „Maria z Dzieciątkiem, świętą Katarzyną i świętym Tomaszem”. Widzimy na nim w centralnym punkcie Marię trzymającą na rękach małego Jezusa. Tą samą tematykę przedstawia obraz namalowany przez Luisa de Moralesa, zatytułowany „Maria z Dzieciątkiem”. Lecz nie tylko obcy malarze przedstawiali tą piękna scenę na płótnach. Wśród naszych rodzimych artystów mogę podać jako przykład Jana Matejkę i jego dzieło „Matka Boska z Dzieciątkiem, św. Leonardem i św. Joanną”.

Zgoła inny obraz kobiety przedstawiają w swej sztuce starożytni Grecy i Rzymianie. Są to boginie. Pierwszą z nich, którą pragnę przedstawić to rzymska bogini Wenus, odpowiedniczka greckiej Afrodyty, bogini piękna i miłości, chociaż pierwotnie była opiekunką warzywniaków i zapewniała obfite kwitnienie roślin. Słynęła z olśniewająco białej skóry. Juliusz Cezar twierdził, że jest jej potomkiem, przez jej syna Eneasza. W 46 roku p.n.e., z wdzięczności za odniesione sukcesy na wojnie, dedykował świątynię Venus Genetrix. Do naszych czasów przetrwały nie tylko opisy jej nieskazitelnej urody. Mamy można by rzec namacalne dowody jej piękna. Mam tu na myśli rzeźbę „Wenus z Milo”. Jej autor nie jest nam znany. Datowana jest na 150 rok p.n.e. ma ponad dwa metry wysokości a wykonana jest z marmuru paryjskiego. Nie jest to jednak jedyna rzeźba tej bogini, chociaż najbardziej znana. W Muzeum Watykańskim znajdują się dwa jej posągi. „Wenus wyżymająca włosy” oraz „Afrodyta z Knidos”. Ta ostatnia jest uwieczniona nago. Jedynie prawa ręka zasłania wstydliwą część ciała. Natomiast dwie pierwsze mają szatę przewiązaną wokół bioder. Niewątpliwie są to rzeźby bardzo odważne i przedstawiają klasyczny ideał piękna z czasów starożytnych.

Odmienną boginią od nagiej Wenus była całkowicie przyodziana Nike. Była ona boginią zwycięstwa. Artyści przedstawiali ją zazwyczaj jako oskrzydloną kobietę z palmą w ręku i wieńcu na głowie. Najbardziej popularną rzeźbą tej bogini jest „Nike z Samotraki”. Posąg nie jest kompletny, brakuje mu głowy i rąk. Datowany jest na II wiek p.n.e. Wraz ze skrzydłami osiąga ponad 3 metry wysokości. Jako ciekawostkę pragnę dodać, że odnalezione ostatnio fragmenty jej dłoni wskazują na to, iż nic w nich nie trzymała a wznosiła je i otwierała całą dłoń w uroczystym geście, który obwieszczał triumf. Jak widać kobiety boginie są nadal „czczone”, lecz już nie ze względu na funkcje jakie im przypisywano. Teraz stały się natchnieniem i swoistego rodzaju muzami dla pisarz, poetów i malarzy. To ją opisuje St. Grochowiak w swoim wierszu zatytułowanym „Nike która się waha”.

Na zakończenie chciałabym jeszcze przybliżyć dwa typy kobiecej urody w literaturze i sztuce. Pierwszą z nich jest kobieta baroku. To dama o obfitych kształtach, zdrowym, mocnym wyglądzie, rumianej cerze, szerokich biodrach, zamglonym spojrzeniu, długich, często rozwianych jasnych włosach. Idealnym przykładem obrazującym ten typ urody kobiety jest malarstwo Rubensa. W wielu namalowanych przez niego aktach odnajdujemy obfite kształty kobiecego ciała. Nie bez powodu zatem w języku potocznym mamy do czynienia ze związkiem frazeologicznym – rubensowskie kształty, lub kobieta o rubensowskich kształtach.

Nietrudno się domyślić, że mówi się tak na dobrze zbudowane kobiety. W baroku uważano, że piękna kobieta to taka, która jest zdrowa, a co za tym idzie wyda na świat zdrowe potomstwo. Obfite kształty uważano za przejaw zdrowia. Kobieta taka była dobrze odżywiona, miała rumianą cerę, a szerokie biodra ułatwiały rodzenie dzieci. Bardzo dosadnie ten typ kobiety opisuje Wisława Szymborska w wierszu pod tytułem „Kobiety Rubensa”. Pisze o nich następująco:
„...O rozdymione, o nadmierne
i podwojone odrzuceniem szaty,
i potrojone gwałtownością pozy
tłuste dania miłosne!...”
W następnych zwrotkach przeciwstawia je z kobietami o całkowicie odmiennej fizjonomii:
„...Wygnanki stylu. Żebra przeliczone,
ptasia natura stóp i dłoni.
Na sterczących łopatkach próbują ulecieć...”
W pewien sposób użala się nad szczupłymi kobietami, że nie były w wieku siedemnastym czczone i uwielbiane. Takimi jak one zachwycano się w wieku XIII wieku, wtedy one były muzami i natchnieniem malarzy, ich ciała były uwieczniane na płótnach. Również teraz, w XIX wieku szczupłe kobiety są symbolem piękna i ideału, a kształty rubensowskie bardzo wolnym krokiem wracają do łask.

Kobieta to temat rzeka, jakże powszechny, jakże wdzięczny i inspirujący. O kobiecie poeci piszą swoje wiersze, malarze uwieczniają jej wdzięki na płótnie a rzeźbiarze formują jej ciało z najprzeróżniejszych materiałów. W zależności od epoki i nurtu panującego w sztuce danej epoki kobieta przedstawiana jest jako bogini, matka i opiekunka domowego ogniska, najwierniejsza kochanka, obiekt uwielbienia i marzeń. Ale bywa też postrzegana jako femme fatale lub kobieta czynu, bohaterka, pełna odwagi i wojowniczości.

Mam nadzieję, że pokrótce udało mi się przedstawić wizerunek kobiety i jej ścisły związek z echem danej epoki. Można by było jeszcze o tym długo mówić bo temat ten jest bardzo złożony, tak jak kobieta. Jak widać nie można określić jednego, idealnego typu kobiecej urody. Zmieniał się on w zależności od panującej w danej epoce mody. Nie można stwierdzić, że kobieta jest stworzona tylko po to aby być matką i dbać o domowe ognisko, gdyż jak widać na powyższych przykładach może ona być heroiczną bohaterką, która walcząc w słusznej sprawie, oddaje za nią swoje życie. Kobieta potrafi być okrutną femme fatale, która kusi i zwodzi mężczyzn. Jest również boginią, której stawiano posągi. I bez wątpienia rację miał Pierre de la Bretonne mówiąc, że: „Świat bez kobiety byłby jak ogród bez kwiatów”, pusty i smutny, a nawet największy chwast w takim ogrodzie wprowadza doń odrobinę urozmaicenia.

strona:    1    2    3    4    5    6    7  





Mieszkanki salonów i wiejskich chat. Zaprezentuj literackie portrety kobiet w wybranych utworach

Ocena:
20/20
Teza: Literatura udowadnia, że zarówno salonowe damy, jak i niewiasty pochodzące z gminu są niewyczerpaną skarbnicą kobiecych portretów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta i zwięzła. Napisana poprawnym językiem.

Uwodzicielskie kobiety w literaturze i sztuce. Omów zagadnienie na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Kobiety uwodzą mężczyzn na wiele sposobów, gdyż każdy podatny jest na inne bodźce oraz zachowania.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca precyzyjna, przemyślana i odpowiednio skomponowana. Zawiera bogatą bibliografię.

Sposób przedstawiania kobiecego piękna w różnych epokach. Porównaj na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Sposoby przedstawiania kobiecego piękna są różnorodne. W dużej mierze zależy to od poglądów ludzi danej epoki.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bogata w przykłady z literatury i sztuki. Przemyślana i dojrzała.

Emancypacja kobiet na przestrzeni wieków. Przedstaw problem odwołując się do wybranych lektur

Ocena:
20/20
Teza: Różnorodność portretów i ról kobiet na przestrzeni epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca świadczy o samodzielnym myśleniu autorki. Ciekawy dobór lektur.

Omów różne wizerunki kobiet na przykładzie wybranych utworów literackich

Ocena:
20/20
Teza: Literatura prezentuje szeroką i różnorodną gamę kobiecych portretów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Właściwie dobrane przykłady. Przejrzysta treść.

Kobieta piękna, władcza, zdradziecka, zależna od mężczyzny, próżna – przedstaw sposoby kreowania postaci kobiecych na podstawie analizy utworów różnych epok

Ocena:
20/20
Teza: Kobiety są od wieków obiektem uwielbienia, marzeniami mężczyzn bez względu na to, jakie mają cechy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca we właściwy sposób realizuje temat. Ukazuje najbardziej popularne wizerunki kobiet. Plan i bibliografia bez zarzutu.

Kobiety - fascynujące czy irytujące? Omów temat na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Kobieta jako jeden z podstawowych lejtmotywów literatury światowej, przedstawiana w różnych ujęciach: jako matka, żona, córka, czy kochanka.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Ciekawe przykłady, prawidłowe wnioski.

Kreacje kobiet w epoce pozytywizmu, a postulat emancypacji

Ocena:
20/20
Teza: Emancypacja dla wielu kobiet w epoce pozytywizmu okazała się społeczno-ekonomiczną koniecznością.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Ukazuje kilka portretów kobiet. Bogata literatura przedmiotu.

Bohaterki literackie okresu Młodej Polski. Scharakteryzuj wizerunek kobiet tej epoki na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Młodopolskie bohaterki literackie cechuje bogata osobowość i skomplikowana psychika.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca odpowiada tezie i tematowi. Poprawne przedstawienie poszczególnych bohaterek. Właściwe wnioski.

Postacie kobiece i ich rola w utworach romantyków i pozytywistów. Przedstaw zagadnienie na wybranych utworach

Ocena:
20/20
Teza: W romantyzmie i pozytywizmie rola kobiet w literaturze często bywała kluczowa.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Poszczególne elementy spięte w logiczną całość. Poprawny język wypowiedzi.

Femme fatale w literaturze różnych epok. Przedstaw na przykładzie różnych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Motyw kobiety fatalnej towarzyszy literaturze od wieków.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w 100% realizuje temat. Lekki styl i logiczna konsekwencja.

Obraz kobiety w literaturze tworzonej przez kobiety. Omów problem na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: W różnych okresach kobiety tworzyły odmienne i złożone literackie bohaterki.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła, spójna. Ciekawe argumenty i sposób ukazania poszczególnych kobiecych postaci.

Kobiecość jako przywilej lub przekleństwo. Rozważ w odniesieniu do tekstów literackich wybranej epoki

Ocena:
20/20
Teza: Czy warto było być kobieta w epoce pozytywizmu?

Ocena opisowa nauczyciela: Praca samodzielna wykorzystująca bogate i nietuzinkowe lektury.

Od anioła do femme fatale. Scharakteryzuj kreacje bohaterek w wybranych utworach literackich różnych epok

Ocena:
20/20
Teza: Analizowanie wizerunków kobiecych w literaturze może być pasjonujące.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zawiera ciekawe kreacje bohaterek. poprawny plan i bibliografia.

Afrodyta - Wenus. Motyw mitycznej bogini piękności w literaturze i sztuce

Ocena:
20/20
Teza: Kult Afrodyty - Wenus przetrwał stulecia, o czym świadczą liczne dzieła sztuki i literatury.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zgrabnie napisana, oparta na ciekawych przykładach.

Porównaj kreacje postaci kobiecych w literaturze romantyzmu, pozytywizmu i Młodej Polski, analizując wybrane przykłady

Ocena:
20/20
Teza: Obraz postaci kobiecych w wybranych epokach.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana. Dobra kompozycja i język wypowiedzi.

Kobieta anioł, kobieta demon. Rozpatrz na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: W każdej kobiecie występuje pierwiastek zarówno anielski, jak i demoniczny, dlatego właśnie są one tak intrygujące.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna, ciekawie sformułowany problem i wnioski.

Tragiczny wpływ kobiet na bohaterów literackich. Omów na wybranych przykładach.

Ocena:
20/20
Teza: Przedstawienie tragicznego wpływu kobiet na wybranych bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca szczegółowo i wnikliwie analizuje temat.

Kobieta błogosławieństwem lub przekleństwem dla mężczyzny. Omów temat na wybranych utworach z różnych epok.

Ocena:
20/20
Teza: Kobieta może być równocześnie błogosławieństwem i przekleństwem dla mężczyzny – „jest bramą piekieł” lub „balsamem dla duszy”.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w zwięzły sposób ukazuje temat. Logicznie przeprowadzona argumentacja.

Uwielbiana, pożądana, znienawidzona. Porównaj różne wizerunki kobiet ukazane w literaturze różnych epok.

Ocena:
20/20
Teza: Literatura polska i światowa na przełomie wieków stworzyła wiele ponadczasowych kreacji kobiecych, których postaci budziły zachwyt, pożądanie, miłość lub nienawiść.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat.

Przedstaw, porównaj i oceń portrety kobiet znane ci z literatury XIX wieku

Ocena:
20/20
Teza: Literatura dziewiętnastowieczna uwieczniła wiele różnorodnych i niepowtarzalnych portretów kobiecych.

Ocena opisowa nauczyciela: Ciekawa praca, oparta na czterech lekturach z XIX wieku.

Przedstaw, porównaj i oceń portrety kobiet znane ci z polskiej literatury XIX wieku

Ocena:
20/20
Teza: W każdej epoce odnajdziemy cały wachlarz kobiecych postaci.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat.

Kobieta w malarstwie i literaturze. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Wizerunek kobiety idealnej wciąż ulega metamorfozom.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca nietuzinkowa, oparta na ciekawych przykładach - pokazuje ewolucję wizerunku kobiety.

Obraz kobiet w XIX i XX wieku w literaturze

Ocena:
20/20
Teza: Wizerunki bohaterek literackich w pisarstwie XIX i XX wieku były niesłychanie złożone.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna ukazuje bardzo różnorodne wizerunki kobiet.

Omów i porównaj miejsce kobiety w społeczeństwie na podstawie literatury XIX i XX wieku

Ocena:
20/20
Teza: W pisarstwie XIX i XX wieku możemy dostrzec istotne zmiany w postrzeganiu społecznej roli kobiet.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana - dojrzałe i celne wnioski.

Kobieta anioł, kobieta demon - jako źródło inspiracji w literaturze. Rozważ na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Motyw kobiety-demona i kobiety-anioła ponadczasowym źródłem artystycznych inspiracji.

Ocena opisowa nauczyciela: Wyczerpująca prezentacja napisana poprawnym, potoczystym stylem.

Różne oblicza kobiet ukazane w literaturze polskiej i innych dziedzinach sztuki XIX i XX wieku

Ocena:
20/20
Teza: Niezależnie od dziedziny sztuki, działa polskie ukazują nietuzinkowe portrety kobiece.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa oparta na literaturze, malarstwie, filmie i piosence.

Anioł czy femme fatale. Obraz kobiety w literaturze polskiej. Omów zagadnienie, odwołując się do wybranych przykładów

Ocena:
20/20
Teza: Na przestrzeni wieków artyści ukazują anielską i demoniczną stronę kobiecej natury.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo szeroko i szczegółowo opisuje wizerunki poszczególnych kobiet.

Przyczyny i skutki niemoralnych decyzji kobiet. Omów zagadnienie w oparciu o przykłady z różnych epok

Ocena:
20/20
Teza: Kobiety kroczące drogą niesprawiedliwości lub występku są niezwykle ciekawymi postaciami literackimi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca dojrzała, ciekawa, świadcząca o dobrym obyciu literackim.

Zinterpretuj portrety niezwykłych kobiet - bohaterek literatury polskiej na wybranych przykładach z różnych epok.

Ocena:
20/20
Teza: Przedstawienie niezwykłych portretów kobiet - bohaterek literatury polskiej na wybranych przykładach z różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni poprawna opisująca kilka kobiecych kreacji charakterystycznych dla polskiej literatury.

Kobiecość jako temat liryki. Przedstaw zagadnienie, odwołując się do utworów poetek XIX i XX wieku

Ocena:
20/20
Teza: Dzięki piszącym kobietom dokonała się zmiana w sposobie postrzegania kobiety.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bogata w literackie przykłady. Przejrzysta kompozycja i wnioski potwierdzające tezę.

Matka, żona, kochanka. Różne obrazy kobiet w literaturze Omów na wybranych przykładach.

Ocena:
20/20
Teza: Co determinuje ogromną różnorodność jej zachowań?

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja ciekawa, ukazuje różnorodność kobiecych literackich kreacji.

Grzeszne i grzeczne kobiety w literaturze i sztuce różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Kobiety są krańcowe: o wiele lepsze albo o wiele gorsze niż mężczyźni.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa, zwięzła, napisana lekkim piórem. W pełni realizuje założenia tematu.

Femme fatale w literaturze i sztuce. Przedstaw wizerunki kobiet fatalnych na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Chociaż wizerunek kobiety fatalnej odnajdujemy już w biblii, to największą fascynację tym motywem obserwujemy w wieku XIX i XX.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana i przejrzysta. Poprawny język.

Motyw żony w literaturze. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Kreacje żon w literaturze są niejednoznaczne - niektóre podtrzymują archetypy, natomiast inne łamią społeczne stereotypy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana i przejrzysta. Bogata treść i bibliografia.

Kobiety jako źródło nieszczęścia. Przedstaw na wybranych przykładach literackich

Ocena:
19/20
Teza: Literatura dostarcza nam wiele przykładów kobiet sprowadzających najczęściej na mężczyzn nieszczęście - od czasów mitologii po współczesność.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana, oparta na bogatej bibliografii. Dobry styl i interesujące wnioski.

Wizerunek złych kobiet w literaturze i sztuce. Przedstaw na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Literatów, malarzy i filmowców zawsze inspirowały kobiety niepokorne i złe, dlatego w sztuce odnajdujemy wiele wizerunków kobiet fatalnych.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oryginalna, oparta na niebanalnych przykładach. Zaznaczona jest indywidualność i własne przemyślenia autora.

Wizerunek kobiety w literaturze. Zanalizuj temat, odwołując się do utworów krajowych i zagranicznych

Ocena:
19/20
Teza: Kobieta i kobiecość to temat, który od zawsze pasjonował wielu artystów, dla wielu z nich kobieta była inspiracją do stworzenia dzieła.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje założenia tematu. Dobrze dobrana literatura i poprawnie sporządzony plan prezentacji.

Portrety kobiet w literaturze polskiej i światowej. Przedstaw na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Galeria portretów literackich kobiet jest niezwykle bogata, lecz mimo licznych rozbieżności można wyróżnić pewne wizerunki kobiet jakie zapisały się w literaturze na przestrzeni epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobrze skomponowana. Barwny i płynny język. W pełni zrealizowany temat prezentacji.

Różne koncepcje kobiecego piękna w literaturze i sztuce. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Od starożytności aż do czasów współczesnych obraz kobiety zmieniał się i przekształcał wraz z panującymi w danej epoce wyobrażeniami i inspiracjami.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca odwołuje się do licznych lektur i dziel sztuki. Sprawny język, bogata prezentacja.

Postać uwodzicielskiej kobiety w literaturze. Przedstaw na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Funkcjonowanie motywu uwodzicielki w literaturze.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, napisana płynnym stylem, przemyślana.

Portret kobiety w różnych epokach. Przedstaw w oparciu o przykłady z literatury i sztuki

Ocena:
19/20
Teza: Kobieta na piedestale w kolejnych epokach, w każdej z dziedzin literatury sztuki czy malarstwa.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca obszerna. Zawiera wiele przykładów. Poprawny styl i język.

Postacie kobiece w literaturze i sztuce. Porównaj wybrane bohaterki z różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Wiele bohaterek literatury, dzieł plastycznych i filmowych to postaci interesujące i ważne, wartościowe, czy też po prostu ciekawie ukazane.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta, poprawnie skonstruowana. Dobry styl wypowiedzi.

Wizerunek kobiety w literaturze i sztuce. Na wybranych przykładach przedstaw zagadnienie

Ocena:
19/20
Teza: Każdy artysta postrzega kobietę inaczej i dodaje jej inny, przez siebie zauważony walor, a niekiedy ukazuje jej wady.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna i przemyślana praca. Logiczne argumenty i dobry język.

Kobieta w literaturze i malarstwie. Przedstaw różne wizerunki, opierając się na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Głównym czynnikiem determinującym życie kobiety jest stopień jej niezależności.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni poprawna.

Literackie wizerunki kobiet. Omów zagadnienie na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Najciekawszy jest wizerunek kobiet złożonych, których natura obfituje w rażące sprzeczności i na ich przykładzie możemy podziwiać fascynujące oblicza kobiecej psychiki.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja standardowa. Przedstawia temat w pełni i dość zwięźle. Poprawny język.

Zmiana wizerunku kobiety na przestrzeni wieków. Przedstaw odwołując się do literatury i sztuki

Ocena:
19/20
Teza: W każdej epoce istniały muzy, które popychały poetów do tworzenia dzieł uwielbienia i zachwytu, malarzy do kreślenia portretów i aktów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana. W pełni ukazuje zmianę postrzegania kobiety na przestrzeni wieków. Poprawny język.

Świat kobiecych wartości. Przedstaw problem, odwołując się do wybranych utworów literackich

Ocena:
19/20
Teza: Dwoistość charakterów kobiet oraz ich świat wartości na podstawie wybranych utworów pozytywistycznych i dwudziestolecia międzywojennego.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca logiczna i przemyślana. Poszczególne argumenty przedstawiono przejrzyście. Poprawny język.

Wizerunek kobiety w romantyzmie. Przedstaw, odwołując się do wybranych lektur

Ocena:
19/20
Teza: Postacie kobiece w epoce romantyzmu były często eksponowane.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bogata w treści. W pełni odpowiada tematowi. Poprawny styl wypowiedzi.

Portret kobiety w literaturze polskiej. Przedstaw zagadnienie,odwołując się do wybranych przykładów

Ocena:
19/20
Teza: Zjawiskowość kobiecej natury nie uszła uwadze polskim pisarzom i poetom.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni poprawna. Na kilku przykładach prezentuje portret kobiety w utworach literackich. Poprawny konspekt prezentacji.

Kobieta matka, kobieta fatalna, kobieta bogini. Omów motywy na wybranych przykładach literackich

Ocena:
19/20
Teza: W literaturze zostały utrwalone między innymi wizerunki bogini, matki, kobiety fatalnej.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Różnorodne tematy, ciekawe przemyślenia.

Portrety kobiet w literaturze polskiej i obcej. Przedstaw na wybranych przykładach.

Ocena:
19/20
Teza: Kobiety jako obiekt uwielbienia, westchnień, pożądania i zazdrości.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca typowa. Oparta na powszechnie znanych lekturach.

Wizerunek ukochanej kobiety w romantycznej literaturze i epistolografii

Ocena:
19/20
Teza: Kobieta jako inspiracja twórczości poetyckiej, źródło natchnienia oraz przyczyna nieszczęść i zawodów miłosnych; przedstawiana głównie jako kochanka, matka, żona, jest obiektem uwielbienia, pożądania i zazdrości.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła, konkretna i na temat. Można by więcej uwagi poświęcić epistolografii.

Muza, żona, kochanka, matka. Różne sposoby kreowania postaci kobiet w literaturze. Omów ten problem na wybranych przez siebie przykładach dzieł literackich z różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Kobiety - bohaterki literatury - potrafią być jednocześnie różne i podobne.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bogata w przykłady, ukazuje jak różnorodne mogą być kobiety na przestrzeni epok.

Postacie kobiet w mitologii i Biblii. omów ich rolę i sposoby portretowania w wybranych utworach

Ocena:
19/20
Teza: Obydwa antyczne źródła kreują niepowtarzalne, często archetypiczne postaci kobiet.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca szeroko traktuje temat. Ukazuje kilka najbardziej archetypicznych wizerunków kobiet.

Postać kobiety fatalnej w literaturze polskiego pozytywizmu, Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego

Ocena:
19/20
Teza: Femme fatale polskiej literatury mają zgubny wpływ na mężczyzn i determinują ich losy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca świadczy o indywidualnym podejściu do tematu - wnioski. Poprawne argumenty i przedstawione ciekawie postacie.

Ewa nie tylko kusicielka. Przedstaw różne kreacje kobiet w literaturze

Ocena:
19/20
Teza: Literacki wizerunek zmieniał się od czasów ukazania biblijnej Ewy i zmienia się po dzień dzisiejszy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ukazuje kilka wybranych wizerunków kobiet.

Przedstaw różne portrety Polek na wybranych przykładach literackich. Zanalizuj wybrane utwory

Ocena:
19/20
Teza: Kreacje kobiet-Polek odnajdziemy w wielu epokach polskiej literatury.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ukazuje ciekawe wizerunki kobiet.

Kobieta błogosławieństwem czy przekleństwem dla mężczyzny. Rozważ problem, analizując na wybranych przykładach różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Różny wpływ płci pięknej na męskich przedstawicieli w literaturze.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat.

Motyw kobiety - muzy, natchnienia w sztuce i literaturze

Ocena:
19/20
Teza: Portrety kobiet, które dzięki swojej wyjątkowości zostały uwiecznione przez pisarzy i malarzy.

Ocena opisowa nauczyciela: Ciekawa praca pokazująca różnorodność ujęcia tematu.

Scharakteryzuj kobietę, jej życie i pragnienia, odwołując się do wybranych postaci literackich

Ocena:
19/20
Teza: Złożoność kobiecych wizerunków w pisarstwie XIX i XX wieku.

Ocena opisowa nauczyciela: Zwięzła praca opisująca trzy typy kobiece z literatury XIX i XX wieku.

Femme fatale. Kobieta fatalna w literaturze i sztuce

Ocena:
19/20
Teza: Rola femme fatale zostaje narzucona kobiecie przez samą ofiarę – mężczyznę.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja ciekawa, ukazująca spojrzenie na femme fatale z dwóch odmiennych perspektyw.

Motyw ciała kobiecego w literaturze i sztuce modernizmu

Ocena:
18/20
Teza: W literaturze i malarstwie ciało kobiece zostało było przedstawiane różnorodnie.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta i bogata w przykłady. Dobrze przedstawiony problem i wnioski.

Kreacje kobiet w literaturze polskiej i obcej. Omów, odwołując się do przykładów z różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Zarówno w polskiej, jak i obcej literaturze możemy dostrzec różnorodne portrety kobiet.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. Zawiera odpowiednio dobraną literaturę.

Kobieta jako literacka bohaterka. Przedstaw na wybranych przykładach z różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Kobieta uważana za uosobienie piękna, wdzięku i wrażliwości, stała się wdzięcznym tematem dzieł literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. Kolejne argumenty ułożone zostały w logiczna całość.

Kobieta demon, kobieta wamp, kobieta fatalna. Omów na przykładzie wybranych tekstów literackich

Ocena:
18/20
Teza: Tajemniczość, piękno, zagadkowość, niedostępność kobiety fatalnej niszczy mężczyzn i jednocześnie jest źródłem fascynacji literackich na przestrzeni wieków.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja napisana lekkim piórem. Poprawny język i styl wypowiedzi. Zwięzłość i logika argumentacji.

Przykłady zmiennych i tajemniczych kobiet w literaturze. Przedstaw, odwołując się do znanych ci utworów

Ocena:
18/20
Teza: W literaturze możemy spotkać się z połączeniem portretów kobiety złej i dobrej.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. W przejrzysty sposób ukazuje wizerunki trzech kobiet w literaturze.

Wizerunek kobiety w Biblii. Scharakteryzuj i porównaj różne bohaterki historii z Nowego i Starego Testamentu

Ocena:
18/20
Teza: W Biblii możemy odnaleźć zarówno pozytywne jak i negatywne wizerunki kobiet.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa. Zawiera zaskakujące wnioski. Oryginalne podejscie do tematu.

Funkcje kobiet w literaturze Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego. Przeanalizuj, opierając się na wybranych utworach

Ocena:
18/20
Teza: Kreacje i funkcje bohaterek kobiecych okresu Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego były zróżnicowane.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna praca. Napisana dobrym językiem, przejrzyste argumenty.

Inspirujące i irytujące kobiety. Przedstaw ich wizerunki, opierając się na literaturze i własnych przemyśleniach.

Ocena:
18/20
Teza: Od stuleci kobiety stanowią źródło natchnienia dla artystów, głównie mężczyzn.

Ocena opisowa nauczyciela: Trafny dobór cytatów. Praca przemyślana i ciekawa. Poprawny styl.

Bogactwo wizerunków kobiet w literaturze, różnorodność ich osobowości i barwność postaci

Ocena:
18/20
Teza: Literatura bez kobiet byłaby uboższa, są one tak różnorodne i występują w tak niezwykłych rolach, że trudno tę wielość portretów ogarnąć.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zgrabna, napisana płynnym językiem. Dobrze dobrana literatura. Zwięzłe argumenty.

Porównaj utrwalone w literaturze archetypy bohaterek, odwołując się do wybranych tekstów kultury romantycznej i młodopolskiej

Ocena:
18/20
Teza: Zjawiskowość kobiecej natury nie uszła uwadze artystom – malarzom, muzykom, pisarzom, poetom, którzy przez kolejne wieki i epoki, próbowali doścignąć i poznać w pełni kobietę, ulegając jej wpływom.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni poprawna. Właściwie dobrana literatura i argumenty.

Na podstawie wybranych wierszy współczesnej poetki przedstaw portret kobiety naszych czasów

Ocena:
18/20
Teza: Agnieszka Osiecka w swojej twórczości literackiej, pokazała nie tylko swoje oblicze, ale obraz wszystkich współczesnych Polek.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca pomysłowa. Ciekawe przykłady z twórczości Osieckiej.

Wpływ kobiet na wybory bohaterów literackich. Omów na wybranych przykładach z różnych epok literackich

Ocena:
18/20
Teza: Kobiety w literaturze często wywierały zgubny wpływ na mężczyznę.

Ocena opisowa nauczyciela: Motyw kobiety przedstawiony w ciekawy sposób. Poprawny język i styl.

Porównaj sposoby kreowania portretów kobiet w literaturze i malarstwie na podstawie analizy wybranych przykładów

Ocena:
18/20
Teza: W literaturze i malarstwie możemy odnaleźć bardzo wiele portretów kobiet.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła, konkretna.

Julia Capuletti jako ponadczasowa bohaterka w literaturze i sztuce. Omów temat na podstawie wybranych dzieł literackich oraz tekstów kultury

Ocena:
17/20
Teza: Julia Capuletti jest bohaterką do której odwołują się artyści po dzień dzisiejszy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oryginalna. Ukazuje nawiązania do postaci Julii w literaturze, filmie i musicalu.

Kobieta w renesansie. Przedstaw na wybranych przykładach z literatury i sztuki

Ocena:
17/20
Teza: Kobiety traktowane są nie tylko jako przedmiot westchnień i miłości zmysłowej, ale także jako symbol niezwykłej harmonii, cnoty i piękna, co inspiruje artystów na całym świecie do dziś.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca dobra, choć powierzchowna. Zbyt mało rozbudowane argumenty.

Motyw kobiety w literaturze. Przedstaw jego funkcjonowanie w wybranych dziełach

Ocena:
17/20
Teza: Obraz kobiety jako temat poruszany przez wielu artystów we wszystkich epokach literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. W pełni realizuje temat.

Przedstaw różnorodne sposoby ujęcia motywu kobiety, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
17/20
Teza: Motyw kobiety jest szeroko rozpowszechniony w literaturze.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. Bardzo zwięzła. Drobne usterki językowe.

Kobieto! Puchu marny... Zaprezentuj najciekawsze Twoim zdaniem portrety kobiet w literaturze

Ocena:
17/20
Teza: W literaturze możemy odnaleźć bardzo wiele portretów kobiet. Są one opisywane jako dzielne bohaterki, pełne poświęcenia i odwagi, ale także jako puste, naiwne lekkomyślne trzpiotki. W swojej pracy chciałbym/chciałabym przedstawić portrety ko

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwarta. Skrótowo ukazuje kilka portretów oryginalnych kobiet. Napisana na przeciętnym poziomie.