Akceptujemy karty:

akceptowalne karty

Payu:

płatności
szybki kontakt
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Język


Motto, cytat, ostatnia scena, tytuł jako klucz do interpretacji dzieła. Przedstaw na wybranych przykładach

Ocena punktowa: 19/20
Liczba stron: 8
Bibliografia: TAK
Ramowy plan: TAK

Multimedia:
brak



Określenie problemu:

Motto, cytat, ostatnia scena, tytuł są kluczami istotnymi i pomocnymi w interpretacji i zrozumieniu dzieła.

Aby zrozumieć ukryte przesłanie pisarza trzeba odnaleźć hasła, klucze, które pomogą w interpretacji dzieła. Jak temat pracy wskazuje, takich kluczy jest kilka. Są to między innymi: motto, cytat, ostatnia scena czy tytuł. Istnieje wiele przyczyn, dla których klucze są tak często używane. Po pierwsze, niektóre ludzkie zachowania i problemy są ponadczasowe pomimo, że człowiek zmieniał się na przestrzeni dziejów. Po drugie, autorzy próbują odpowiedzieć na pytanie o sens dziejów, sens ludzkiej egzystencji i ludzkich działań nie tylko wobec Boga, człowieka, ale również historii. Ponadto, interpretacja utworu daje również czytelnikowi możliwość poznania przekonań ideowo-społecznych pisarzy, ich oceny bieżących wydarzeń. Stosowanie kluczy było i jest powszechnym zjawiskiem. Dzieła, które zostały przeze mnie wybrane pochodzą po kolei z epok romantyzmu, pozytywizmu i dwudziestolecia międzywojennego. W takiej też kolejności chcę zaprezentować dane utwory, rozpoczynając od „Nie-Boskiej komedii“ Zygmunta Krasińskiego kończąc na „Granicy” Zofii Nałkowskiej.


„Nie- Boska komedia” to dramat napisany w 1833, wydany anonimowo dwa lata później. Jest to dramat powstały po upadku powstania listopadowego. Aby dobrze zinterpretować to jedno z najtrudniejszych dzieł polskiego romantyzmu, trzeba w pełni zrozumieć i pamiętać o sensie mott, umieszczonych bezpośrednio przez autora po tytule utworu. W pierwszym wydaniu źródłem pierwszego motta miał być wskazany Koran( ks. 2, werset 18). Słowa były podobne, jednak nie te same. W kolejnym wydaniu Krasiński podpisał je jako Bezimienny tj. wskazywał samego siebie jak twórcę tych słów, ponieważ pod tym pseudonimem opublikował „Nie-Boską komedię”. W dobie romantyzmu rozwinęły się systemy historiozoficzne tj. filozofia dziejów, u której podstaw leży przekonanie, że można zrozumieć historię i- poprzez analizę przeszłości-określić przyszłe losy świata. Tak też można zinterpretować ten klucz: to sąd na zbiorowością ludzką, dobitne potępienie i zapowiedź nieodwołalnego wyroku, zagłady, czyli tragedii ludzkości. To motto znajduje swoje odzwierciedlenie w III i IV części dramatu, gdzie dochodzi do rewolucji i finałowej katastrofy. Krasiński pokazuje rewolucję jako wojnę w jej najgorszej postaci, a także wskazuje jej konsekwencje. Walka w tym dramacie jest pokazana jako czynnik wybitnie destrukcyjny i niszczący. Przewrót powstał w wyniku walki klas, prowadząc do demoralizacji obu grup. W obydwu grupach ukazuje brak moralności, bezmyślność , obłudę i nienawiść; oddani rewolucji pogubili ideały , morały i wartości, którymi powinien kierować się człowiek. Rewolucjoniści złamali wszystkie zakazy boskie, jakie kiedykolwiek istniały. Rewolucyjny zryw jest ważniejszy niż cele, którym ma służyć. Jest tu słusznie użyta frenezja romantyczna czyli konwencja literacka polegająca na potęgowaniu w świecie przedstawionym grozy, makabry, zbrodni i szaleństwa. Krasiński pokazuje, że ludzkość jeszcze nigdy tak nisko nie upadła, że sięgnęła dna. Rewolucjoniści nie walczą o konieczne zmiany ustrojowe. Jedynym celem jest zamiana miejsc w hierarchii społecznej. Arystokraci nie bronią moralności i idei, bo w praktyce swoim zachowaniem przekraczają i łamią istniejące już normy. Rewolucja doprowadza do ostatecznej samozagłady i katastrofy ludzkości, jest klęską arystokracji, zwycięzców ale także i samej rewolucji. Ostatnia scena jest wyraźnie wzorowana na Apokalipsie, to wizja Sądu Ostatecznego nad ludzkością. Okrzyk „Galilae Victisi” nie oznacza samego zwycięstwa Chrystusa. Wizja zwycięskiego Chrystusa nie jest tylko ingerencją w sprawy ludzkie. Człowiek sam doprowadził do swojego upadku, za daleko zabrnął, żeby teraz móc się ocalić, uratować. Sam tytuł dramatu nie ma na celu tylko skojarzenia z arcydziełem włoskiej literatury średniowiecznej- „Boską komedią” Dantego Alighieriego. Krasiński pokazuje piekło, które można stworzyć na ziemi - rewolucję, jednak z tą różnicą, że hrabia Henryk , przedstawiciele buntowników oraz cała ludzkość nie wyjdą poza jego bramy. Rewolucja to twór ludzki, a nie boski. Krasiński odwołuje się w ten sposób do prowidencjalizmu, którego istotą było przeświadczenie, że Bóg, co prawda, pozostawił człowiekowi pewną swobodą działania, ale wyznaczył jej również granicę, które człowiek potem przekroczył. „Galilae Victisi” to zapowiedź już nadchodzącego Sądu Ostatecznego.

strona:    1    2    3    4    5    6    7    8