Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Film


Wybrane dzieło literackie i jego adaptacja filmowa

Moim zadaniem jest określenie walorów artystycznych książki i filmu. Wybrałem dwie ekranizacje: jedna jest wiernym obrazem pierwowzoru, druga znacznie odbiega od treści książki. Zamierzam porównać wybrane dzieła oraz zastanowić się, co do interpretacji książki wnosi jej ekranizacja. Zdefiniujmy jednak samo pojęcie „ekranizacja”. Jak podaje encyklopedia, jest to „nakręcenie wersji filmowej sztuki teatralnej, baletu, powieści, książki”. Pierwszą długometrażową adaptacją filmową była ekranizacja „Quo Vadis” Henryka Sienkiewicza z 1910 roku; film nosił tytuł „W czasach pierwszych chrześcijan”.

Literatura jest niewyczerpalnym źródłem inspiracji dla filmowców. Ekranizacje często różnią się od pierwowzorów, lecz stwarzają nowe możliwości interpretacyjne. Wynika to nie tylko z różnic w medium przekazu, ale i rozbieżności w sposobie rozumienia dzieła.

Pierwszym dziełem, które pragnę omówić, jest „Wesele” Wyspiańskiego. Inspiracją do napisania dramatu był dla autora autentyczny ślub Lucjana Rydla i Jadwigi Mikołajczykówny. Czas akcji dramatu to zaledwie jedna noc w listopadzie 1900 roku, miejscem akcji jest wiejska chata. W dramacie występują jednak liczne sceny symboliczne, wspomnienia, których czas i miejsce akcji wykraczają daleko poza ramy akcji właściwej. To, co w „Weselu” cenne, to m. in. doskonała analiza naszego narodowego ducha - odważne wytknięcie wad Polaków, reprezentowanych przez poszczególnych bohaterów.

Pierwszą grupę postaci stanowi inteligencja - Pan Młody, Poeta, Dziennikarz, Radczyni, Nos i inni. Zostali oni przedstawieni komicznie, wręcz karykaturalnie. Wyśmiana została ich chłopomania i zachwyt prostym ludem bez zrozumienia jego problemów. Choć inteligenci euforycznie przyjmują chłopskie tradycje, uważają, że chłopi nie powinni opuszczać swojego gospodarstwa, gardzą nimi i lekceważą ich. Jak słusznie zauważa Gospodarz, goście z miasta przybywają na wieś jedynie dla rozrywki. Krytycznie ukazany został hamletyzm inteligencji; jej niezdolność do czynu, rozpoetyzowanie, bezradność. Zarzuty te postawione są przez Stańczyka, jak i chłopów. Niestety, prosty lud także nie pozostaje bez winy. Czepiec, Gospodarz, Kuba czy Jasiek nie interesują się polityką; choć pragną walki narodowowyzwoleńczej, nie potrafią się zorganizować. Chłopi są skorzy do bitki, pijaństwa i swatów.Wyspiański ukazał także niezrozumienie i niezgodę klas społecznych, które doprowadziły do nieszczęścia - utraty niepodległości.

Zaletą utworu są także liczne odniesienia do romantyzmu. Wyspiański świadomie uczynił „Wesele” dramatem neoromantycznym. Świadomie nawiązał on do narodowych mitów i skompromitował je: chocholi taniec przypomina nam poloneza z „Pana Tadeusza”, a Stańczyk i Wernyhora wydają się nam dziwnie znajomi... Kolejną mocną stroną ksiązki jest to, że pozostaje ona zawsze aktualna. Nasze narodowe wady nie zmieniły się od ponad stu lat. To, jak wielką popularność zdobył dramat, obrazują „skrzydlate słowa” z utworu. Są to zwroty, które przeszły do języka potocznego. Każdy zna powiedzenia: „Miałeś, chamie złoty róg… ostał ci się ino sznur” czy „Kto mnie wołał, czego chciał?” . Jest to obrazem niezwykłego sukcesu „Wesela”.

Dość wierną, choć skróconą wersją młodopolskiego dramatu jest film Andrzeja Wajdy. Reżyser nakręcił go w 1972 roku, autorem scenariusza jest Andrzej Kijowski. Za główną zaletę filmu uznano stworzenie „arcydzieła kinomalarstwa”. Andrzej Wajda umieścił wiele scen, przypominających nam młodopolskie obrazy Malczewskiego, Wyspiańskiego i Gierymskiego, takich jak „Droga w Bronowicach” czy „Widok z okna pracowni”. Możecie je Państwo zobaczyć na slajdach.

Chyba największą zaletą filmu jest jednak świetna gra aktorska. Godne uwagi są zwłaszcza kreacje Daniela Olbrychskiego, Mai Komorowskiej, Ewy Ziętek i Marka Perepeczko. Nawet chochoł, mówiący głosem Czesława Niemena, idealnie pasuje do atmosfery „Wesela” Kolejną mocną stroną filmu Wajdy są ludowe stroje, które na potrzeby filmu Krystyna Zachwatowicz wykupiła od mieszkańców małopolski. Także scenografia jest bardzo realistyczna, ponieważ autorzy filmu sprowadzili autentyczną chatę z Bronowic oraz meble od rodziny Tetmajerów.

Andrzej Wajda z maestrią połączył sceny realistyczne z symbolicznymi. Wszystko płynie, przenika się. Trupioblada twarz widma, ukazującego się Marysi, wspaniale współgra zbielą kwitnącego ogrodu. Widmo Stańczyka ma czerwoną twarz, Jakub Szela to przerażające widmo z zakrwawioną koszulą, natomiast Wernyhora miał według zamysłu Wajdy przypominać Piłsudskiego. Zgodna z wizją Wyspiańskiego jest również postać Rycerza - Zawiszy Czarnego.

Kolejną zaletą ekranizacji jest podkreślenie niezmienności naszych narodowych cech. Wyspiański z oczywistych względów mógł zobrazować tylko społeczeństwo przełomu XIX iXX wieku. Wajda ukazał nam, że nasze wady nie zmieniły się; Polacy nadal nie potrafią dojść do porozumienia, żyją marzeniami i złudzeniami, klasy społeczne oskarżają się nawzajem, a tematy polityczne poruszane są w stanie upojenia alkoholowego.

Nie wszyscy podeszli jednak do ekranizacji z entuzjazmem. Antoni Słonimski na łamach „Tygodnika Powszechnego” w lutym 1973 roku zarzucał ekranizacji, jakoby: „Prawdę historyczną zlekceważono, poezję zmasakrowano. (…) Ten porachunek poetycki z własnym pokoleniem Wajda przetłumaczył na język filmu, a raczej na wrzask i bełkot (…) Ambitny Wajda chciał zrobić z Wesela film światowy. Potrzeba mu było krwi i Cepelii (…) Wszystkie niemal delikatne dialogi Wesela zagłuszył muzyką taneczną i wrzaskiem pijanej czeredy. (...)”. Według mnie, zarzuty te są niesłuszne. Film Wajdy to majstersztyk. Reżyser połączył w nim dwie koncepcje wesele: Wyspiańskiego i własną. Składa się to na poruszający, aktualny obraz polskiego społeczeństwa.

Kolejnym dziełem, które chciałbym Państwu przedstawić, jest „Dżuma” Alberta Camusa, napisana w 1947 roku. Należy ona do „Cyklu afirmacji” w twórczości Camusa. Powieść uznano za arcydzieło literatury współczesnej. Książka noblisty ma wiele zalet. Jedną z nich jest paraboliczność - istnienie głębszego sensu. „drugiego dna”, ważniejszego od fabuły. W „Dżumie” wydarzenia w Oranie mogą obrazować kryzys cywilizacji po II wojnie światowej; powieść może być także wielką metaforą ludzkiego losu. Na paraboliczność tekstu wskazuje już motto: „Jest rzeczą równie rozsądną ukazać jakiś rodzaj uwięzienia przez inny, jak ukazać coś, co istnieje rzeczywiście, przez coś innego, co nie istnieje”. Podpowiada ono czytelnikowi, że należy szukać w „Dżumie” przenośnego znaczenia.

Sama zaraza może być w książce rozmiatana wielorako. Prawdopodobnie jest to II wojna światowa, być może - zło, absurd egzystencji bez celu i przeznaczenia. Sami musimy odpowiedzieć sobie na pytanie, czym jest dżuma i jak powinniśmy ja interpretować w świetle osobistych doświadczeń. Czas i miejsce akcji także podpowiadają nam paraboliczność powieści. Czas akcji nie jest konkretny - obejmuje on wydarzenia w latach czterdziestych XX wieku. Miejsce akcji, choć jest nam znane, a nawet realne, pozostaje zamknięte. W książce nie widzimy więc żadnych wydarzeń poza bramami miasta.

Przesłanie „Dżumy” staje się dla nas jaśniejsze dzięki licznym fragmentom filozoficzno - refleksyjnym. Narrator snuje rozważania na tematy egzystencjalne, które pomagają nam zrozumieć sens zła. Ważną cechą książki jest także archetypiczność bohaterów. Reprezentują oni określone postawy wobec zła. Ksiądz Paneloux uważa, że jest to kara za grzechy, zesłana na mieszkańców Oranu. Śmierć synka sędziego Othona zmienia jego poglądy. Duchowny uznaje, że zła nie można wytłumaczyć.

Inną postawę przyjmuje dziennikarz Rambert. Początkowo pragnie on uciec, nie utożsamia się bowiem z ofiarami epidemii. Wkrótce jednak dojrzewa i dołącza do ochotniczych oddziałów sanitarnych. Godny pochwały stosunek wobec zła mają doktor Rieux i Tarrou. Mając świadomość nieuchronnej porażki, walczą. Nie próbują, jak ksiądz Paneloux, wyjaśnić sensu dżumy - zamiast pogrążać się w refleksji, działają. Ich celem jest walka z zarazą. Postawa doktora Rieux i Tarrou jest zgodna z założeniami filozofii egzystencjalnej. Nawiązania do tej filozofii to duża zaleta książki. Egzystencjaliści uważają, że nasze życie nie ma odgórnie nadanego sensu. Ludźmi stajemy się dopiero wtedy, gdy nadamy cel naszemu bytowaniu. Powinno to być wychylenie się ku drugiemu człowiekowi. Za pracę i trud nie otrzymamy jednak nagrody, ponieważ nasze życie to przejście z nicości w nicość.


Skrajnie inną wizję zarazy miał Luis Puenzo - reżyser i scenarzysta filmu „Dżuma”. Film jest luźno oparty na wątkach powieści Camusa; Puenzo, który z trudem uzyskał od rodziny pisarza zgodę na ekranizację, wiele zmienił w fabule ksiązki. Przedstawił on losy orańczyków na swój sposób. Najbardziej widoczną zmianą jest przeniesienie czasu i miejsca akcji. Rzecz dzieje się w latach dziewięćdziesiątych XX wieku, Oran leży zaś nie w Algierii, a w Ameryce Południowej. Daje to nowe możliwości interpretacyjne.

Reżyser zmienił także losy postaci. Rambert zastąpiony został reporterką Martine, Tarrou okazał się żądnym sensacji dziennikarzem, ksiądz Paneloux wygłosił tylko jedno kazanie, a zginął śmiercią samobójczą. Także Tarrou umarł inaczej, niż w książce - został zastrzelony. Nie spodobało mi się spłycenie przyjaźni Rieuxa i Tarrou - w filmie oparta była ona na wymianie słów, nie myśli. Zaletą obrazu jest przede wszystkim uaktualnienie problematyki. Dzięki przeniesieniu czasu imiejsca akcji, możemy lepiej zrozumieć treść i bardziej utożsamić się z bohaterami. Mocnymi stronami filmu z pewnością jest również dobra gra aktorska i rzetelna reżyseria. Główne role zagrali: Barr i Julia. Fotografie aktorów zobaczą Państw na slajdzie. Ich kreacje aktorskie były bardzo przekonujące.

Niestety, istotne zmiany w fabule pociągnęły za sobą także negatywne konsekwencje. Pierwszym minusem ekranizacji jest ograniczenie roli problematyki filozoficzno-moralnej izastąpienie jej wątkiem miłosnym. Heroizm doktora Rieux nie przykuwa naszej uwagi, ponieważ więcej miejsca zajmują w filmie próby uwiedzenia go przez Martine. Zadziwiająca jest również niekonsekwencja w poprowadzeniu losów Panelouxa i Ramberta. Duchowny gromi swych wiernych, by już za chwilę zrozumieć ich cierpienie. Ksiądz pomaga woddziałach sanitarnych, utożsamia się więc z ofiarami zarazy; samobójczą śmiercią odcina się jednak od ich tragedii.

W działaniach dziennikarki Martine także nie widzimy logiki; w jednej chwili wygłasza ona monolog pełen tęsknoty z ukochanym, w następnej próbuje uwieść Rieuxa. Nie przystępuje do oddziałów sanitarnych, a jednak swobodnie wchodzi do szpitala. Decyduje się zostać w mieście, lecz w ostatniej scenie widzimy ją wśród uciekinierów. Z pewnością nie to miał na myśli Camus, kreując książkowa postać Ramberta. Kolejną różnicą między filmem a powieścią, która jest jednocześnie wadą ekranizacji, jest ocierająca się o kicz widowiskowość scen śmierci Tarrou i Panelouxa. W książce zejście Tarrou miało sens - ten, który walczył, został ostatnią ofiarą zarazy. W filmie bohater zdrowieje, jednak umiera na bruku, postrzelony przez Cottarda. Wypada to sztucznie i śmiesznie zarazem. Śmierć księdza także do mnie nie przemawia. Nie jestem krytykiem filmowym, dlatego mogę jedynie spróbować ocenić film Puenzo. Niestety, zgadzam się z opinią krytyków - „duże rozczarowanie”. Zmiany, jakie wprowadził reżyser w fabule filmu, okazały się nietrafione.

Przedstawiłem Państwu dwie adaptacje filmowe dzieł literackich. Okazało się, że zmiany reżysera nie zawsze bywają udane. Są jednak i takie, które są ciekawą, nowatorską interpretacją znanych utworów. Możemy zatem dojść do wniosku, że ekranizacja rzadko jest wiernym obrazem pierwowzoru. Kino jest jak magia, w której to reżyser chce być sztukmistrzem. Realizuje więc własna wizję dzieła, a jego obraz jest zwykle tylko luźno oparty na motywach książki.

Niestety, niejednokrotnie bywa tak, że adaptacje filmowe świetnych książek mają małą wartość artystyczną. Film to wytwór kultury masowej - ma być zrozumiały, dostępny iprzynosić zysk. Być może dlatego wątki filozoficzno-moralne są wypychane przez kiczowate motywy miłosne - cóż, one sprzedają się lepiej niż głębokie refleksje. Oczywisty wniosek zostawiłem na koniec mojej prezentacji. Jest on znany od lat, a jednak nie wszyscy uczniowie uznają jego prawdziwość. Brzmi on następująco: ŻADEN FILM, NIE ZASTĄPI PRZECZYTANIA LEKTURY.

strona:    1    2    3    4    5  





Wybrane dzieło literackie i jego adaptacja filmowa

Ocena:
20/20
Teza: Literatura jest niewyczerpalnym źródłem inspiracji dla filmowców.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja ciekawa. Autor zestawia różne adaptacje filmowe wybranych dzieł literackich. Dojrzały język wypowiedzi, celne cytaty.

Światy baśniowe w literaturze i filmie. Omów na dowolnie wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Motywy baśniowe pełnią wielorakie funkcje w utworach różnych rodzajów i gatunków.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przedstawia motywy baśniowe występujące w dziełach dawnych i współczesnych. Bogata bibliografia, Płynny, dojrzały język wypowiedzi.

Adaptacje filmowe dzieła literackiego. Odwołując się do wybranych przykładów zaprezentuj filmy, które twoim zdaniem dorównują oryginałowi

Ocena:
20/20
Teza: Film wkracza w obręb literatury, ukazując nie tylko najbardziej popularne i chętnie czytane powieści masowe, ale także wybrane dzieła z literatury pięknej.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca na różnorodnych przykładach filmowych realizuje temat. Szczegółowy plan wypowiedzi.

Lekarz w literaturze i filmie. Scharakteryzuj postawy bohaterów, zwracając uwagę na różnorodność ich kreacji

Ocena:
20/20
Teza: Postawy literackich i filmowych lekarzy zależą od okoliczności, w jakich się znajdują.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawnie skonstruowana, logiczne argumenty i wnioski związane z tezą.

Filmowa adaptacja wybranej powieści historycznej. Porównaj film z jego literackim pierwowzorem

Ocena:
20/20
Teza: „Quo vadis” jest idealnym przykładem wybitnej powieści historycznej i nie najlepszej ekranizacji.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja wnikliwa, oparta na wielu źródłach. Wykorzystuje fragmenty filmu.

Kreacja mafii włoskiej w literaturze i filmie XX wieku

Ocena:
20/20
Teza: Przedstawienie literackich oraz filmowych kreacji mafii.

Ocena opisowa nauczyciela: Świetna praca o mafii włoskiej! Ciekawy temat dla amatorów gangów i porachunków mafijnych, a także filmu "Ojciec chrzestny".

Literatura polska na ekranie. Omów wybrane adaptacje filmowe polskiej literatury pięknej pod kątem wierności, popularności, siły przekazu i artyzmu

Ocena:
20/20
Teza: Poszczególne ekranizacje i ich pierwowzory różni ujecie tematu, siła przekazu, a przede wszystkim opinie odbiorców.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przygląda się klasycznym adaptacjom i wnikliwie je ocenia.

Filmowe adaptacje literatury polskiej w twórczości Andrzeja Wajdy. Omów na przykładach sposoby wykorzystania materiału literackiego w realizacji filmowej

Ocena:
20/20
Teza: Ujęcie tematu, siła przekazu, a przede wszystkim sposób wykorzystania materiału literackiego w adaptacjach Andrzeja Wajdy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oparta jest na analizie trzech adaptacji z literackiego kanonu. W pełni charakteryzuje sposób pracy Andrzeja Wajdy na wybranych przykładach.

Bohater filmowy a bohater literacki - podobieństwa i różnice w sposobie kreowania postaci. Omawiając zagadnienia odwołaj się do przykładów.

Ocena:
20/20
Teza: Przedstawienie podobieństw i różnic w sposobie kreowania bohaterów literackich i bohaterów filmowych.

Ocena opisowa nauczyciela: Ciekawe przykłady, dobra analiza. Logiczne przeprowadzenie argumentacji.

Filmy jako interpretacje dzieł literatury polskiej. Omów temat na wybranych przykładach.

Ocena:
20/20
Teza: Adaptacja filmowa staje się samodzielnym dziełem, niezależnie od stopnia odzwierciedlenia pierwowzoru literackiego.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni wyczerpuje temat. Poprawnie postawiona teza i sformułowane wnioski.

Realizacje filmowe powieści Henryka Sienkiewicza. Porównaj pierwowzór literacki z wybranym filmem

Ocena:
20/20
Teza: Dzieło Jerzego Hoffmana i Henryka Sienkiewicza - "Potop" - zapisało się do klasyki literackiej i filmowej polskiej kultury.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni wyczerpuje temat, opierając się na analizie jednej z części sienkiewiczowskiej trylogii - "Potopie".

Adaptacje filmowe dzieł literatury polskiej w twórczości Andrzeja Wajdy

Ocena:
20/20
Teza: Przedstawienie filmowych adaptacji dzieł literatury polskiej w twórczości Andrzeja Wajdy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni odpowiada tematowi. Skupia się na trzech wybranych adaptacjach wybitnego polskiego reżysera.

Filmy Andrzeja Wajdy jako interpretacja dzieł literatury polskiej

Ocena:
20/20
Teza: Adaptacja filmowa stanowi interpretację utworu literackiego ponieważ ukazuje nowe znaczenia dzieła pisanego oraz wydobywa jego symbolikę.

Ocena opisowa nauczyciela: Wnikliwa analiza dzieł literackich i ich filmowych adaptacji.

Dzieła Adama Mickiewicza i ich teatralne oraz filmowe adaptacje. Porównaj adaptacje z ich literackimi pierwowzorami

Ocena:
20/20
Teza: Ścisłe powiązanie przystosowania utworu do innych środków wyrazu jako swoista interpretacja tekstu i powstanie nowego utworu.

Ocena opisowa nauczyciela: Ciekawa i klarowna prezentacja łącząca analizę różnych tekstów kulturowych.

Tragiczna historia minionych wieków w oczach twórców współczesnej kinematografii. Przedstaw na wybranych przez siebie przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Holocaust to jedno z najbardziej tragicznych zjawisk XX wieku. Motyw ten odegrał znaczącą rolę w kinematografii ostatnich kilkunastu lat.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwie analizuje występowanie motywu Holocaustu w filmie. Ciekawa i uporządkowana praca. Skrótowy ramowy plan pracy.

Literatura a film. Jak dzieło literackie koresponduje z filmem? Omów zagadnienie, odwołując się do dowolnych dzieł przeniesionych na ekran

Ocena:
19/20
Teza: Literatura tylko przez słowa wyraża przemyślenia twórcy. Film dodatkowo atakuje inne zmysły. Jednak ekranizacja powieści nie jest prostym zabiegiem.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca dobra. Autor sprytnie dobrał argumenty i przykłady z literatury i filmu.

Film a literatura. Na wybranym przykładzie porównaj oryginał dzieła literackiego i jego filmową adaptację

Ocena:
19/20
Teza: Udane adaptacje filmowe stanowią samodzielne dzieła sztuki.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna prezentacja, jasny język, czytelna kompozycja.

Rola kostiumu na deskach teatru i na planie filmowym. Przedstaw na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Kostium odgrywa ważną rolę w przedstawieniach teatralnych i filmach.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, ciekawe przykłady ze świata teatru i kina. Poprawny język wypowiedzi.

Pierwowzory literackie i ich adaptacje filmowe. Odwołując się do wybranych przykładów, porównaj literackie i filmowe środki wyrazu, oceń zasadność adaptacji dzieł literatury na potrzeby filmu

Ocena:
19/20
Teza: Adaptacja filmowa staje się samodzielnym dziełem, niezależnie od stopnia odzwierciedlenia pierwowzoru literackiego. Specyficzne środki wyrazu sprawiają, że film często staje się bardziej popularny od książki.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dojrzała o czytelnej strukturze. Bogaty język, jasno artykułowane argumenty. Dopracowania wymaga jedynie bibliografia.

Omów fenomen kina moralnego niepokoju na przykładzie twórczości wybranych reżyserów

Ocena:
19/20
Teza: Twórcy kina moralnego niepokoju wykonali analizę kondycji moralnej polskiego społeczeństwa lat 70 i 80. Jednak problematyka przez nich podejmowana jest aktualna także dzisiaj.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja wyróżniająca się. Syntetyczna analiza problemu, przemyślana konstrukcja pracy, całość uzupełniają świetnie dobrane cytaty.

Dzieła Szekspira i ich filmowe realizacje. Omów i porównaj wybraną adaptację filmową z jej literackim pierwowzorem

Ocena:
19/20
Teza: Pomimo wielu lat różnicy dzieło literackie i jego współczesna adaptacja filmowa korespondują ze sobą.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przemyślana, oparta na dramacie „Romeo i Julia”. Dobra konstrukcja, poprawny i bogaty język wypowiedzi.

Dzieło literackie i jego adaptacje. Omów udane i chybione przykłady realizacji filmowych tych utworów

Ocena:
19/20
Teza: A. Wajda, - Co zostanie z poematu jeśli zastąpią go obrazki?

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zawiera ciekawą konstrukcję. Opisuje trzy wybrane filmy, oceniając sposób adaptacji.

Dzieło literackie a jego adaptacja. Porównaj film z jego literackim pierwowzorem, oceń adaptację

Ocena:
19/20
Teza: Różnice między adaptacją filmową dzieła i jego pierwowzorem czasem wprowadzają chaos w recepcję dzieła, ale mogą też wzbogacać odbiór utworu.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa, skupia się na najważniejszych elementach adaptacji.

Adaptacje filmowe polskiej literatury. Omów zagadnienie w oparciu o wybrane adaptacje

Ocena:
19/20
Teza: Dzięki adaptacjom możemy wzbogacić pierwowzór o nowe możliwości odczytania problematyki.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni realizuje temat.

Adaptacje filmowe ostatnich lat.Porównaj wybrane filmy z ich literackimi pierwowzorami.

Ocena:
19/20
Teza: Adaptacja filmowa jest dziełem sztuki o emocjonalnych właściwościach, przybliża odbiorcom literaturę i jako interpretacja pierwowzoru literackiego spotyka się z różnym odbiorem widzów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat, pokazując różnorodność współczesnego kina.

Na wybranych przykładach porównaj film z jego literackim pierwowzorem, posługując się wiedzą na temat języka powyższych dziedzin sztuki

Ocena:
19/20
Teza: „Granica” Andrzeja Sołtysika jest twórczą adaptacją powieści Zofii Nałkowskiej.

Ocena opisowa nauczyciela: Ciekawy opis filmu, liczne odwołania do lektury, trafne wnioski.

Porównaj wybraną adaptacje filmową z jej pierwowzorem literackim. Wyjaśnij różnice w sposobie obrazowania świata obu dziedzin sztuki

Ocena:
18/20
Teza: Filmowe adaptacje stanowią doskonałe uzupełnienie wrażeń w odbiorze dzieł literackich. Często też stają się samodzielnym dziełem.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra. Bogata bibliografia, ciekawe cytaty. Efekt psuje nieskładna kompozycja pracy i brak powiązania poszczególnych wątków.

Dokonaj analizy porównawczej wybranych adaptacji filmowych dzieł Szekspira z ich literackimi pierwowzorami

Ocena:
18/20
Teza: Szekspir jako twórca nieśmiertelny inspiruje kolejne pokolenia reżyserów do tworzenia nowych filmów opartych na dziełach tego angielskiego dramaturga.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra. Zestawienie różnych adaptacji filmowych z pierwowzorami Szekspira. Doprecyzowania wymaga jedynie bibliografia.

Film a literatura. Porównując ekranizację wybranej powieści z pierwowzorem, objaśnij różnice między językami obu dziedzin sztuki

Ocena:
17/20
Teza: Adaptacje filmowe zdobywają często większą popularność niż ich pierwowzory literackie. Artystycznie zdarza się, że film dorównuje książce.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Wyróżniającym elementem jest dobór pozycji bibliograficznych. Język wypowiedzi wymaga dopracowania. Należy również poszerzyć literaturę przedmiotu.

Adaptacje filmowe dzieł literackich. Przedstaw i omów różne przykłady

Ocena:
15/20
Teza: Adaptacje filmowe w różnym stopniu odzwierciedlają literaturę. Wyróżniamy kilka typów adaptacji.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przeciętna. Temat ciekawy, poprawna konstrukcja, dobrze dobrane przykłady, jednak sama realizacja pozostawia sporo do życzenia. Język wypowiedzi chaotyczny. Na uwagę zasługuje bogata bibliografia.