Akceptujemy karty:

akceptowalne karty

Payu:

płatności
szybki kontakt
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw kobiety


Wizerunek kobiety w literaturze i sztuce. Na wybranych przykładach przedstaw zagadnienie

Ocena punktowa: 19/20
Liczba stron: 5
Bibliografia: TAK
Ramowy plan: TAK

Multimedia:
Grafiki



Określenie problemu:

Każdy artysta postrzega kobietę inaczej i dodaje jej inny, przez siebie zauważony walor, a niekiedy ukazuje jej wady.

„Kobieto puchu marny! Ty wietrzna istoto!” to bardzo krótki cytat z „Dziadów” Mickiewicza, ale jakże trafnie określający cechy charakteru kobiety jakimi są niestałość i dwojakość w postępowaniu, gdzie z jednej strony potrafią one kochać, a z drugiej nienawidzić. Jednak z tym osądem o zmienności przedstawicielek płci pięknej trzeba troszkę uważać, bo nie tyle kobiety są zmienne, co zmienne były i są nadal sposoby jej przedstawiania. Droga niewiast do obecnej pozycji równouprawnienia w świecie była bardzo długa poprzez czasy pogardy i uważania, że kobiety są gorsze od mężczyzn. Ich rola zmieniała się z każdą epoką tak jak jej ideał piękna w sztuce. W taki sposób powstała bardzo szeroka i różnorodna gama ich portretów. Nie sposób przedstawić tutaj ich wszystkich, dlatego wybrałam te, które najbardziej mnie zainteresowały.



Pierwszą z kobiet, które chciałabym przedstawić jest bohaterka „Granicy” Zofii Nałkowskiej- Justyna Bogutówna. Była ona ładna o ,,prostych jasnych włosach, obciętych równo jak u chłopczyka”, małej i poważnej twarzy. Miała „zabawną górną wargę, w środku podciągniętą przez krótki nosek. Jej zęby nierówne i białe, obnażały się bez uśmiechu, prawie przy każdym słowie”. Justyna była wychowywana samotnie przez swoja matkę kucharkę. Już od najmłodszych lat bardzo się do niej przywiązała i kiedy ta umarła poczuła się samotna. Musiała wtedy wyjechać do miasta, aby zapracować na siebie. Wtedy jej wygląd bardzo się zmienił. Jasna skóra, o porcelanowym odcieniu, stała się anemiczna, a ręce miała szorstkie od pracy.


Jeszcze jako młoda dziewczyna zakochała się w synu pracodawców jej matki - Zenonie Ziembiewiczu, który także dostrzegał jej piękno. Uważał, że jest fizycznie doskonała, „czysto, starannie i precyzyjnie przez naturę wykonana”. Była to młodzieńcza miłość, ale dziewczyna całkowicie się jej oddała. Kiedy po rozłące i ponownych spotkaniach zaszła w ciąże nie wiedziała, że została zdradzona, że Zenon jest zaręczony z inną i że zamierza zakończyć ich związek. Jej plany i wyobrażenia całkowicie legły w gruzach, kiedy ojciec dziecka nie zrozumiał jej i dał zaległe pieniądze za pracę jej matki. Wtedy dokonała aborcji, co doprowadziło ją do choroby psychicznej. Miała koszmarne sny, próbowała popełnić samobójstwo i ostatecznie wylała na twarz Ziembiewicza żrący płyn. Tutaj młoda, na pozór spokojna kobieta stała się ofiarą własnej naiwności, miłości, zaufania do drugiego człowieka, a także ogromnej samotności po śmierci matki i poprzez zdradę, chorobę psychiczną stała się zdolna do tak okrutnej zemsty za zniszczenie jej młodości, a w konsekwencji i całego życia.

strona:    1    2    3    4    5