Dlaczego się buntują? Przedstaw literackie portrety bohaterów niepokornych i niepogodzonych ze światem.
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw buntu


Dlaczego się buntują? Przedstaw literackie portrety bohaterów niepokornych i niepogodzonych ze światem.


1.1. Wstęp

„Bunt” to najprościej ujmując „sprzeciw”, „opór” przeciwko komuś lub czemuś.
Książkowi buntownicy są różni i na różne sposoby wyrażają swój bunt. Zaczynając
od niewinnego wobec rodziców, jaki przedstawia Holden Caufield, poprzez bunt przeciwko władzy prezentowany przez Winstona Smitha, kończąc na morderstwie, którego dopuścił się Rodion Raskolnikow. Sprzeciwiają się niemal wszyscy i niemal na wszystkie sposoby: Prometeusz, Rieux, Tarrou, Gustaw Herling-Grudziński, wspomniany już Holden Caufield, Rodion Raskolnikow czy Winston Smith. Każda z tych postaci ma swoje konkretne powody do sprzeciwu. Co jest źródłem ich buntu? Co tych bohaterów skłoniło do sprzeciwu? Odpowiedzi szukać będę w kolejności chronologicznej, zaczynając od najstarszego, jednego z pierwszych buntowników w ogóle — Prometeusza.

2.1. Mit o Prometeuszu mitologia.

Postać Prometeusza bez wątpienia kojarzy się z buntem i to niezwykłym buntem,
bo przeciwko samym bogom olimpijskim! Mitologiczny bohater, który ulepił człowieka z gliny i łez ośmielił się najpierw wykraść ogień niebieski z rydwanu słońca dla stworzenia ludzkiej duszy, a potem sam boski ogień i dać go tym godnym pożałowania śmiertelnikom. Bunt ten osiągnął swoje ekstremum w momencie, gdy Prometeusz oszukał wielkiego Zeusa i sprowokował do gniewu tak potężnego, że kara, jaka go spotkała była potwornie okrutna. Przykuty do skały Kaukazu z wyżeraną, wybebeszoną wątrobą stał się symbolem dobroczynności, filantropii, poświęcenia dla ludzi własnym kosztem. Bezinteresowny Prometeusz to symbol altruizmu, pomimo poniesionej kary, pomimo tego, że sam nic nie zyskał swoim wykroczeniem dokonał czynu wielkiego, dał ludziom to, czego chciał, szczęście, luksus, który do tej pory należał się tylko bogom.

2.2. Zbrodnia i kara Fiodor Dostojewski

Bohater dostojewskiej „Zbrodni i kary”, Rodion Raskolnikow to 23-letni student, który
z powodu braku środków finansowych był zmuszony porzucić studia. Ten nędznie wyglądający młodzieniec stworzył teorię, zgodnie, z którą jednostki wybitne mają prawo do najrozmaitszych posunięć, nawet do zbrodni w celu realizacji własnych ideałów. Biedny Rodion wierzył w to, że „cel uświęca środki” i sam mając siebie za taką znakomitą jednostkę, z tym, że nieposiadającą funduszy do dokonania wielkich czynów, postanowił zdobyć je zabijając starą lichwiarkę Alonę Iwanownę. Bezradność, ból nędzy podsunął mu ten okrutny pomysł. Raskolnikow mordując tą starą oszustkę chciał sobie dowieść, że jest do tego czynu zdolny. Rozum podsuwał Rodionowi argumenty, że ma prawo dokonać oczyszczenia społeczeństwa od tej „wszawej” jednostki, która wykorzystywała ubóstwo studentów, bogaciła się ich kosztem.

Bunt Rodiona polegał na sprzeciwie wobec porządkowi świata, w którym przyszło mu żyć. Raskolnikow nie mógł przeboleć tego, że niektórzy muszą żyć w nędzy, ubóstwie, upodleniu, posuwać się do nieraz naprawdę paskudnych czynów, by przeżyć, a inni bogacą się czyimś kosztem, są szczęśliwi, mają wygodne, dostatnie życie. Był bardzo wrażliwy na ludzką krzywdę. Tak mocno wierzył w swoją teorię, że zabił taką osobę, która w społeczeństwie, według niego uchodziła za tą złą. Bunt Rodiona nie odniósł zamierzonego skutku, nie poczuł się dumny ze swego czynu, nie miał wrażenia bycia bohaterem, „Prometeuszem”. Raskolnikow przeżywał ogromne napięcie psychiczne. Mord, którego dokonał, ten bunt sprawił, że pogrążył się w depresji. Tracił przytomność, majaczył, nie mógł znieść świadomości tego, co zrobił.

Rodionowi nie udało się spowodować przewrotu, rebelii, manifestacji wielkich ideałów.
Po siedmiu latach prac na Syberii, na które został w końcu skazany, pomimo szczytnego celu, zrozumiał, że on wcale nie uświęca środków, a droga do szczęścia i człowieczeństwa nie prowadzi przez morderstwo, lecz miłość i dobroć.

2.3. Dżuma Albert Camus

Bernard Rieux, główny bohater "Dżumy" Alberta Camusa, jako lekarz ma świadomość,
że dżumy nie pokona, a mimo to nie waha się jej sprzeciwić, podjąć z nią walki. Filozofia doktora stawia go po stronie ludzi, jego moralność i etyka zawodowa popychają go do walki
z chorobą, walki, która wymaga dużego poświęcenia, pracy, a jej efekty są niewielkie. Rieux przyjmuje prometeistyczną postawę, którą udowadnia, że nie należy być biernym w obliczu zagrożenia, że nie tylko, jako lekarz, jest się zobowiązanym dbać o drugiego człowieka znajdującego się w skrajnej potrzebie. To osoba silna, która swą zapałem, humanitaryzmem budzi podziw i szacunek, staje się wzorem. Bernard poświęca całą własną energię w walce
z dżumą, dając tym samym przykład niesamowitej miłości wobec ludzi i wiary w siłę dobra, wiarę w człowieka. Rieux jest buntownikiem bezkompromisowo stawiającym czoło złu, cierpieniu, zarazie.

Bierny nie pozostaje także Tarrou, który jako pierwszy zaproponował Bernardowi pomoc
w walce z dżumą. Jean przyjechał do Oranu kilka tygodniu przed wybuchem epidemii, pomaga Rieux organizując pomocnicze oddziały sanitarne. Odznacza się niesamowitym zapałem i chęcią niesienia pomocy innym. Bohater ten, który sam przeżył w młodości silny wstrząs dowiadując się, że jego ojciec uczestniczy w egzekucjach ludzi jest przekonany o konieczności walki z dżumą jak z każdym złem. Tarrou jak najbardziej prezentuje „prometejską” postawę, poświęca się dla ratowania życia zadżumionych, a w momencie, gdy choroba wycofuje się, on zaraża się i umiera. Odszedł w spokoju, spełnił swój obowiązek walki ze złem, a jego osoba pozostała w pamięci wielu ludzi, przede wszystkim samego Rieux, dla którego stał się on najlepszym przyjacielem.

2.4. Inny świat Gustaw Herling- Grudziński

Zaskakującym i wyjątkowo godnym podziwu jest sprzeciw dokonany przez Gustawa Herlinga- Grudzińskiego wobec sytuacji, jaka zastała go w czasie pobytu w radzieckim łagrze.
W listopadzie 1941 roku z dwustu Polaków, zostało w obozie już tylko sześciu, w tym Gustaw, który postanowił podjąć protestacyjną głodówkę widząc w niej ostatnią szansę uwolnienia.

Bunt Herlinga zasługuje na podziw i aprobatę. W skrajnie nieludzkich warunkach, znajdując się w miejscu, gdzie umierano z głodu i wycieńczenia, pomimo otrzymywanych racji żywnościowych, on zdecydował się na takie posunięcie. Ryzyko było wielkie, gdyż działania tego typu, w obozie radzieckim traktowane były, jako sabotaż, tym samym Gustaw mógł być skazany egzekucję. Herling pokazał ile ideałów tkwi jeszcze w nim samym pomimo determinacji środowiska łagrowego i praw, jakimi rządzi się życie w obozie. Udowodnił silną wolą jak ważny jest dla człowieka honor. Zbuntował się, że jego nie wypuszczono z obozu wraz z innymi Polakami, jego sprzeciw był bardzo stanowczy. Po kilku dniach głodowania nie czuł już głodu, ale bardzo osłabł, zaczęły mu też puchnąć nogi, mimo to trwał w swym postanowieniu. Gustawowi udało się, wyszedł z obozu otarłszy się o śmierć. Wygrał, Grudziński wyszedł na wolność. I choć nie sama głodówka była tego przyczyną to udowodnił tym niesamowitą siłę ducha, ciała i umysłu, człowieczą godność i prawa.

2.5. Buszujący w zbożu Jerome David Salinger

Bunt młodości według Salingera przedstawia bohater powieści "Buszujący w zbożu" Holden Caufield. Holden to charakterystyczny buntownik, sympatyczny i beztroski - kultowa postać amerykańskich nastolatków. Ten awanturnik, marzyciel, romantyk, doskonały obserwator i komentator otaczającego go świata jest postacią nietuzinkową, symbolem młodości, świeżości. Bowiem Holden protestuje wobec świata dorosłych, który uważa za kompletnie sztuczny, udawany, przyziemny. Nie znosi praw, jakimi rządzi się życie dojrzałego człowieka, brzydzi się jego specyficznym zakłamaniem, a jeszcze bardziej rutyną, na jaką jest skazane bycie dorosłym. Męczy go wszystko, co prowadzi do bycia dorosłym, dlatego wciąż zmienia szkoły, nie uczy się, bawi się, buntuje, nie chce dowodzić swojej inteligencji, a należy dodać, że takową posiadał naprawdę niemałą.

Zdaje się, że bunt Holdena to ciągła ucieczka przed odpowiedzialnością, chęć permanentnego bycia dzieckiem, jakby na wzór Piotrusia Pana. Bunt wobec wszystkiemu, co jest sprzeczne z byciem wolnym, m.in. wobec szkoły, która „podcina skrzydła”, krzywdzi kreatywność, indywidualność. Holden jest buntownikiem bardzo uczuciowym, emocjonalnym. Chciałby prometejsko poświęcić siebie dla ratowania niewinności, dziecięcej czystości, nieskazitelności. Widzi siebie w roli "strażnika", który buszuje w zbożu nad urwiskiem i chroni dzieci przed upadkiem w przepaść dorosłego życia. Caufield musi się jednak liczyć z tym, że wkrótce jednak sam zmierzy się z dorosłością, przed którą tak zawzięcie uciekał. Zapewne jest, że Holden nigdy nie zrezygnuje z ideałów młodości, dobra, prawdy i miłości.

2.6. Rok 1984 George Orwell

Winston Smith, bohater antyutopii George’a Orwella to członek Partii Zewnętrznej pracujący, jako urzędnik Ministerstwa Prawdy, gdzie zajmuje się „poprawianiem” artykułów prasowych dopasowując je do aktualnych potrzeb. Tam gdzie mieszka, w Londynie, panuje system totalitarny, gdzie władzę sprawuje oligarchiczna Partia, a społeczeństwo jest uciskane, osaczone, ulega indoktrynacji, ogłupiającej propagandzie, jest jak marionetki, proste do manipulowania dzięki wpojonej umiejętności „dwójmyślenia”. Na skutek tej manipulacji Partii, zaniknęły więzi międzyludzkie, dla Wielkiego Brata, który zastąpił Boga ludzie są w stanie zrobić wszystko. Wspomniana Partia inwigiluje każdą dziedzinę życia obywateli miasta Oceanii. Smith, który, na co dzień ma styczność z mechanizmem działania Partii, pomimo lat spędzonych w ogłupiającym, codziennym kieracie stworzonym przez ideologów angsocu odczuwa brak miłości, budzi się w nim wrażliwość, tęsknota za serdecznością, ciepłymi relacjami rodzinnymi i towarzyskimi. Winston doskonale zdaje sobie sprawę z tego, w jakim on i inni ludzie żyją zakłamaniu i wybiera drogę opozycji. Nie udało się wpoić w niego „dwójmyślenia”, zauważył złamaną ciągłość czasu, manipulacje Partii, jest jedynym „trzeźwym” człowiekiem wśród „pijanego” społeczeństwa, i to odosobnienie zmusza go do prowadzenia ciągłej walki z własna pamięcią, która z chęcią poddałaby się procederom władzy. Winston zapisuje, więc wszystkie swoje myśli w dzienniku, który szczelnie ukrywa w szufladzie, dbając o każdy szczegół, by nie został on ujawniony. Pamiętnik Smitha jest wyrazem jego buntu wobec systemu, w którym żyje. To jedyna „ludzka” rzecz, jaka pozostała Winstonowi z tym zakłamanym świecie. Cierpiący na owrzodzenie nogi, przeciętny, cichy Smith nie był w stanie, jak nikt z resztą w całej Oceanii, jawnie sprzeciwić się Partii. Winstonowi udaje się jednak nawiązać kontakt z O’Brienem, działaczem opozycji. Smith uwierzył, że świat się zmieni, że takich jak on jest więcej i wspólnymi siłami uda się im zniszczyć Partię. Okazuje się, że bunt Winstona Smitha od początku był skazany na klęskę- dziennik, o który tak skrupulatnie dbał został już dawno odkryty, a O’Brien to pracownik Ministerstwa Sprawiedliwości. Aresztuje Winstona, poddaje okrutnym torturom, jest zimny, bezwzględny i bardzo precyzyjny w swojej pracy. W imię obłędnej idei, Smith zostaje zmuszony do pokochania systemu. Okazuje się, że nikt nie jest w stanie się uchronić przed Partią, a dla każdego buntownika nadejdzie dzień, w którym zrozumie jak bardzo uwielbia Wielkiego Brata...
3.1. Wnioski
Fundamentalną postacią, którą wybrałam jest znany wszystkim Prometeusz. Bohater
z greckiej mitologii, który zbuntował się, jako jeden z pierwszych i stał się wzorem dla kolejnych postaci literackich. Kolejnym wymienionym jest Rodion Raskolnikow, przedstawiciel myśli modernistycznych, to bohater z XIX wieku, młody, posiadający mnóstwo idei, chciał oczyścić świat zostawiając ludzi dobrych, wybitnych, pozbawiając go „wszawych” jednostek. Kolejnymi zbuntowanymi „Prometeuszami” był lekarz Rieux i Tarrou z „Dżumy”, postaci dwudziestowieczne, które poświęciły całą swoją energię w walce z chorobą, by chronić życie innych. Wśród wymienionych znalazł się również Gustaw Herling-Grudziński, zmęczony życiem w obozie, wycieńczony, zagłodzony, a jednak silny i pewny siebie, gdy podjął bunt nie był taki młody jak choćby Rodion czy Tarrou, mimo to sprzeciwił się w imię wolności, honoru, godności ludzkiej. Holden Caufield to bez wątpienia najmłodszy z przytoczonych bojowników, typ marzyciela, idealisty, który pragnął uchronić młodość, dzieciństwo od dorosłości pełnej brudów. Winston Smith bardzo różniący się od poprzednio wymienionych zbuntowanych, także „prometejsko” wierzył w to, że uda mu się zmienić świat na lepsze, że z pomocą podobnych do niego zniszczy Partię i wszyscy staną się szczęśliwi. Pomimo różnicy wieku, powodów, dla których się sprzeciwiają, epok, w których zostali umieszczeni, wszystkie te postaci łączy jedno — idea sprzeciwu dla dobra innych, dla własnego dobra. Każdy z przytoczonych przykładów wyraża bunt w inny sposób, mniej lub bardziej radykalny, jedni wygrywają inni ponoszą klęskę jak chociażby Winston Smith. Każdy z nich w swoim sprzeciwie widzi nadzieję na poprawę standardu swojego życia czy też życia drugiego człowieka, a nawet całej społeczności. Ich bunt okazuje się najczęściej ostatnią deską ratunku jak w przypadku Gustawa Herlinga- Grudzińskiego.

Motyw buntu w literaturze, to temat rzeka, buntownicy pojawiają się niemal w każdej z epok poczynając od starożytności, z której wybrałam Prometeusza, a kończąc na literaturze dwudziestego wieku — Holden Caufield czy Smith. Wniosek jak się nasuwa, to, że człowiek buntował się od zawsze i to, że buntować się nie przestanie, bowiem zawsze znajdzie się odpowiedni powód, dla którego należy się sprzeciwić komuś lub czemuś. Bunt pozwala człowiekowi się rozwijać, stwarzać nowe idee, nie pozostawać biernym choćby wobec zła, cierpienia. Choć wielu buntownikom, nie udaje się osiągnąć swoich celów, za jakiś czas pojawia się inny, kto zdoła zrealizować plany poprzedników. Prawdopodobnie człowiek ten zmieni losy ludzkości, wybawi z opresji, da ogień wykradziony z Olimpu. Albert Camus stwierdził, że „aby istnieć, człowiek musi się buntować” i jest to właśnie jedna z największych prawd kierująca człowiekiem, człowiekiem… zbuntowanym. A dowodzą tego chociażby wspomniane przeze mnie przykłady z literatury.

strona:    1    2    3    4    5    6  





Niepogodzeni ze światem. Zanalizuj źródła i formy buntu bohaterów literackich odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jest zjawiskiem złożonym, ma różne przyczyny i przyjmuje różne formy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Prezentowane argumenty potwierdzają tok myślenia autora. Utwory dobrane z rozmysłem. Styl wypowiedzi poprawny

Różne kreacje bohatera zbuntowanego w literaturze. Omów zagadnienie analizując wybrane teksty

Ocena:
20/20
Teza: Próba odnalezienia różnic i cech wspólnych bohaterów zbuntowanych na przykładzie literatury różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dobra. Autor odnalazł w literaturze najbardziej charakterystyczne obrazy bohaterów zbuntowanych, a zderzenie tych postaci prowadzi do interesujących wniosków.

Buntownicy w literaturze różnych epok i filmie

Ocena:
20/20
Teza: W historii filmu i literatury możemy odnaleźć różnorodne obrazy buntowników. Wszystkich ich łączy niezgoda na zastaną rzeczywistość, a dzieli forma i źródła buntu.

Ocena opisowa nauczyciela: 20 punktów - prezentacja poprawnie skonstruowana. Ciekawy dobór argumentów, rozbudowane wnioski. Na uwagę zasługują starannie dobrane cytaty.

Młodzi gniewni. Czy są światu potrzebni? Rozważania oprzyj na tekstach literackich i zjawiskach kulturowych

Ocena:
20/20
Teza: Buntownicy zmieniając przestrzeń wokół siebie, zmieniają świat. Są światu bardzo potrzebni.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dojrzała. Argumentacja przeprowadzona wzorowo. Zapadające w pamięć wnioski. Brawo. 20 punktów.

Motyw buntu w literaturze. Przedstaw na podstawie postaci Giaura, Cezarego Baryki i Wertera.

Ocena:
20/20
Teza: Trzech bohaterów – Werter, Giaur i Baryka – daje odmienne ujście swojej niezgodzie na otaczającą rzeczywistość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Poprawna konstrukcja i wnioski.

Bunt jako przykład aktywnej postawy wobec świata. Rozwiń temat na przykładzie wybranych utworów literackich.

Ocena:
20/20
Teza: „ A ludzie mych wierszy słuchając powstają I wilki wychodzą żenującą zgrają...Powołał mnie Pan. Na bunt”

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. W pełni realizuje założenia.

Bunt i ofiara - świadectwo wrażliwości, konieczność, przejaw szaleństwa. Mój sąd o wybranych bohaterach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Buntownicy są jednymi z nielicznych ludzi, którzy potrafią iść pod wiatr życiowych problemów i uparcie dążyć do postawionych sobie celów, często płacąc za to wysoką cenę.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca kompletna, ciekawie ukazane argumenty i wnioski.

Bunt i pokora jako sposoby zachowań człowieka wobec Boga. Przedstaw ich literackie ujęcia, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: W literaturze odnajdujemy wiele obrazów zachowań buntowniczych i pokornych względem Boga.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca konsekwentnie realizuje temat. W pełni poprawna argumentacja.

Niepogodzeni ze światem. Przedstaw wybrane sylwetki bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych na podstawie analizy utworów z dwóch epok literackich

Ocena:
20/20
Teza: W wyniku odmienności bohaterowie niepogodzeni ze światem często są niezrozumiani i odrzucani.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oparta jest na epoce romantyzmu i dwudziestolecia międzywojennego. Pokazuje złożoność i różnorodność wykorzystania motywu buntu.

Bunt jako odwieczne pragnienie wolności. Omów na przykładach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jest naturalną reakcją na próbę ograniczenia lub odebrania wolności.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w ciekawy sposób pokazuje złożoność problemu wolnosci i różne jej aspekty.

Bunt wielkiego indywidualisty. Analizując postawy różnych bohaterów literackich z różnych epok, porównaj portrety buntowników

Ocena:
20/20
Teza: Losy wielkich indywidualności literackich, które stać było na przeciwstawienie się innym, zamanifestowanie swej niezgody na otaczającą rzeczywistość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca pokazuje kilku ciekawych, odmiennych bohaterów, którzy nie bali się powiedzieć - nie. Poprawny plan i bibliografia.

Różne źródła i formy buntu. Omów zagadnienia, poddając analizie odpowiednio wybrane przykłady literackie z dwóch/trzech wybranych epok. Uwzględnij kontekst historyczny i literacki.

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jako jedna z najgwałtowniejszych reakcji na rzeczywistość. Zaprezentowanie różnych rodzajów buntu, poddając analizie odpowiednio wybrane przykłady literackie z dwóch/trzech wybranych epok literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wyczerpująco realizuje temat. Poprawnie dobrane argumenty i czytelnie przedstawione wnioski.

Przedstaw jak postać buntownika jest kreowana w literaturze i innych dziedzinach sztuki

Ocena:
20/20
Teza: Literatura i sztuka od wieków fascynowały się postaciami buntowników i często przestawiały ich portrety.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w ciekawy sposób realizuje temat. Ukazuje bardzo różnorodne formy buntu.

Bunt młodych w różnych epokach literackich. Omów jego przyczyny i konsekwencje na wybranych przykładach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Przykłady literackie pokazują, że chociaż bunt wynika często ze szlachetnych pobudek, zazwyczaj kończy się klęską bohatera.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja napisana w przystępny sposób, oparta na lekturach z rożnych epok. Konsekwentna argumentacja i wnioski.

Bunt wobec Boga jako postawa bohatera literackiego. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Istota i sens buntu bohaterów literackich wobec Boga.

Ocena opisowa nauczyciela: Dobrze skonstruowana prezentacja, liczne odwołania do literatury, dogłębna analiza problemu. Język i styl wypowiedzi poprawny.

Dlaczego się buntują? Przedstaw literackie portrety bohaterów niepokornych i niepogodzonych ze światem.

Ocena:
19/20
Teza: Bunt jako podstawa egzystencji wielu bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Dobrze dobrana bibliografia, ciekawy wybór argumentów. Język i styl wypowiedzi wymaga dopracowania

Aby istnieć, człowiek musi się buntować (A. Camus). Omów źródła i sens buntu na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Bunt jest niezgodą na zastaną rzeczywistość. Tylko jednostki silne, a jednocześnie wrażliwe są zdolne do buntu.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dojrzała, ciekawe wnioski, rozbudowane argumenty. Język i styl wypowiedzi poprawny.

Czy młodzi buntownicy są światu potrzebni? Omów problem na wybranych przykładach z literatury

Ocena:
19/20
Teza: Przyczyną buntu bohaterów literackich jest ich sprzeciw na zastaną rzeczywistość. Młodzi buntownicy są światu bardzo potrzebni, gdyż to oni dają sygnał do zmian.

Ocena opisowa nauczyciela: Wypowiedź rozbudowana, dogłębna analiza problemu. Można popracować nad ciekawszym wstępem.

Dlaczego się buntują? Omów przyczyny buntu bohaterów literackich

Ocena:
19/20
Teza: Przyczyn buntu jest tak wiele, jak wielu jest buntowników.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dobra. Trafne argumenty, umiejętnie dobrane cytaty, ciekawe podsumowanie

Prometeusz i szatan. Motyw buntu w literaturze różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Motyw buntu był często wykorzystywany przez pisarzy różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo obszerna. Szczegółowo omawia poszczególne utwory. Bogata bibliografia.

Literackie sposoby kreowania bohaterów zbuntowanych. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Portrety bohaterów zbuntowanych, których sprzeciw miał głębsze znaczenie.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta, ciekawa literatura przedmiotu. Płynny język wypowiedzi.

Różne źródła buntu w literaturze romantycznej

Ocena:
19/20
Teza: Romantyczny bunt miał wiele źródeł i wiele różnorodnych konsekwencji.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca obszernie ukazuje różne źródła buntu w literaturze romantycznej. Poprawny konspekt pracy.

Bunt jako forma sprzeciwu na panującą rzeczywistość, omów na przykładach.

Ocena:
19/20
Teza: Bohaterowie, którzy mieli odwagę zbuntować się przeciwko otaczającej ich rzeczywistości.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w zwięzły i logiczny sposób ukazuje wybrane przykłady buntowników.

Przedstaw różne formy manifestacji buntu romantycznego w wybranych utworach

Ocena:
19/20
Teza: Poszczególni bohaterowie romantyczni buntowali się przeciw Bogu, światu, uczuciom, zaborcy czy niesprawiedliwości zastanej rzeczywistości.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przedstawia różne rodzaje romantycznego buntu.

Niepogodzeni ze światem. Przedstaw literackie portrety bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych

Ocena:
18/20
Teza: Buntownik jako silny indywidualista.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Szczegółowo opisane losy wybranych buntowników uzupełniają ciekawe cytaty.

Buntownik z wyboru. Różne kreacje bohatera zbuntowanego w literaturze różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Buntownik, który walczy w słusznej sprawie, jest zawsze zwycięzcą.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra. Koncepcja pracy przemyślana. Na uwagę zasługuje duża liczba trafnych cytatów.

Na wybranych przykładach literackich przedstaw problem konfliktu pokoleń

Ocena:
18/20
Teza: Bunt sprzyja toczeniu nieustannej wojny miedzy młodością i starością, ale to także prowadzi do rozwoju i postępu ludzkości.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna i przejrzysta praca. Dobrze dobrana literatura przedmiotu i podmiotu.

Bohater cierpiący, zbuntowany, niezgadzający się na otaczający go świat. Przedstaw temat na wybranych przykładach literackich.

Ocena:
18/20
Teza: Bohater cierpiący, zbuntowany i niezgadzający się na otaczający świat jest zdeterminowany, a pomimo tego, nie zawsze wygrywa.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, dobrze skonstruowana. Momentami można popracować nad stylem, pogłębić zawarte argumenty.

Bohater zbuntowany. Przedstaw i porównaj literackie portrety bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych odwołując się do wybranych przykładów z literatury

Ocena:
17/20
Teza: Bunt jest jednym z ważniejszych motywów w literaturze. Można odnaleźć wiele cech wspólnych niepogodzonych ze światem bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Dobra analiza wybranych postaci literackich, udana próba porównania ich najważniejszych cech. Język wypowiedzi wymaga wygładzenia.

Bunt jako wyraz aktywnej postawy wobec świata. Przedstaw na wybranych przykładach literackie portrety bohaterów zbuntowanych iwyalienowanych

Ocena:
17/20
Teza: Bunt wynika z potrzeby zmiany, udoskonalenia siebie i świata.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna, dobry dobór argumentów. Pogłębienia wymaga jedynie zakończenie.