Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw buntu


Aby istnieć, człowiek musi się buntować (A. Camus). Omów źródła i sens buntu na wybranych przykładach

Według „Słownika języka polskiego” bunt to nic innego, jak „sprzeciw, protest, opór”. Ludzie buntowali się od zawsze - przeciwko otaczającemu ich światu, przeciwko prawu i bezprawiu, władzy i jej braku, a nawet przeciwko samym sobie. Samo zjawisko buntu nie jest niczym nadzwyczajnym, wydaje się dość powszechne. Nabiera znaczenia dopiero wtedy, kiedy staje się przyczyną poważniejszych zmian, zachodzących albo w samym buntującym się, albo w otaczającym go świecie.

Przyczyn buntu może być wiele, rozpoczynając od tych niepozornych, najbardziej błahych, takich jak potrzeba zamanifestowania swej odmienności, wybicia się poza szary tłum i zaistnienia w danym środowisku, czy chęć szybkiej zmiany niewygodnych zasad, a skończywszy na tych bardziej istotnych, do których należy chociażby chęć osiągnięcia dojrzałości psychicznej, kształtowania własnego charakteru czy sprzeciwienia się panującemu wokół bezprawiu, wszechobecnej przemocy czy patologiom.

Jedną z literackich postaci, która wybiera drogę buntu jest główny bohater „Cierpień młodego Wertera”, J.W. Goethego. Nakreśla on schemat romantycznego bohatera – niepogodzonego ze światem oraz wyobcowanego. Cechy te tworzą powstały w literaturze nurt nazwany werteryzmem. Młody bohater jest przykładem postaci o ogromnej wrażliwości, która swoimi przeżyciami dzieli się z przyjacielem za pośrednictwem listów. Mimo, iż czuje pewną więź i sympatię do wiejskiej społeczności niewielkiej miejscowości - Wahlheim, raczej izoluje się i szuka swojego miejsca pośród natury oraz ukojenia w literaturze. Świat dostrzega poprzez pryzmat marzeń, dlatego spotykając na swej drodze Lottę, zakochuje się w niej widząc wyłącznie łączącą ich więź dusz. Jednak, gdy dowiaduje się, że jego wybranka jest zaręczona z kimś innym nie może się z tym pogodzić. Pozostawiony sam sobie w braku zrozumienia buntuje się przeciw niesprawiedliwemu światu. Uważa, że jego życie bez ukochanej nie ma sensu. Niemożność pogodzenia się z tą sytuacją doprowadza Wertera wręcz do obłędu. Coraz częściej miewa myśli samobójcze oraz egoistycznie pragnie Lottę tylko dla siebie. Odczuwa głęboko pojęty ból istnienia, nazywany inaczej Weltschmerz. Wprowadza go to w melancholijne stany apatii oraz świadomość wielkiej bezsilności. Bezpowrotnie żegna się ze światem, w którym nie ma dla niego miejsca. Nie otrzymuje również żadnego wsparcia lub pomocy i w konsekwencji popełnia samobójstwo. Jak bardziej można być niepogodzonym ze światem jak odebrać sobie życie? Werter jest przykładem bohatera, który poprzez swą „niepraktyczność” nie pasuje do realiów, w których dane było mu żyć. Jego romantyczna wizja prawdziwej miłości zderza się z twardą rzeczywistością. Prezentuje on także bierną formę buntu, jest rozdarty wewnętrznie. Kotłujące się w nim emocje ostatecznie skłaniają go ku samozagładzie.

Inną postacią, która również nie może znaleźć swojego miejsca i także nie zgadza się z zasadami panującymi na świecie jest Rodion Raskolnikow ze „Zbrodni i kary”
F. Dostojewskiego. W pierwszej chwili poznajemy go jako przykładnego studenta prawa, borykającego się z problemami finansowymi. Widoczna jest jego wrażliwość na cierpienie innych oraz na zło w społeczeństwie. Nie zgadza się na podział ludzi na biednych i bogatych, gdzie biedni nie mają żadnych możliwości na realizację swoich celów, a co dopiero marzeń
i muszą podporządkować się klasie wyższej. Raskolnikow uważa jednak, że jest w stanie to zmienić, ponieważ jako wybitna jednostka – nadczłowiek ma prawo do przekroczenia granicy społeczno-moralnej bez żadnych konsekwencji. Widoczny jest tutaj wpływ filozofii Fryderyka Nietzchego. Rodion dokonuje zbrodni na lichwiarce w przekonaniu o słuszności swoich czynów, twierdzi również, że przysłuży się w ten sposób społeczeństwu. Odrzuca uznane normy i próbuje je zastąpić nowymi. Buntuje się przeciwko konstrukcji świata, ale także przeciw Bogu, ponieważ w jego odczuciu Boga nie ma. Zbrodnia izoluje Raskolnikowa od społeczeństwa, staje się on wyobcowany. Młody student okazuje się zbyt słaby, choruje, majaczy, wpada w obłęd i wbrew swojej teorii nie jest w stanie wyzbyć się wyrzutów sumienia oraz poczucia obrzydzenia do własnych czynów. W konsekwencji zostaje poddany karze i zesłany na Syberię, gdzie doznaje odkupienia czytając Ewangelię i z pomocą Soni staje się innym, lepszym człowiekiem. Główny bohater „Zbrodni i kary” przedstawia bunt czynny, dokonuje zbrodni, przez co wprowadza w życie swoje poglądy, ma siłę by zamordować, lecz brakuje mu jej by ponieść konsekwencje swojego czynu i unikną kary.

Werter prezentuje postawę lekko egoistyczną, Raskolnikow natomiast tłumaczy swoje postępowanie dobrem ogółu, lecz jednym z jego motywów jest także pragnienie przerwania nędznej wegetacji. Bohaterem, który w pełni chce poświecić siebie dla innych jest Konrad z III części „Dziadów”, A. Mickiewicza. Przedstawia on romantyczno-buntowniczą postawę wobec świata i Boga. Konrad w dosyć wyraźny sposób deklaruje chęć zemsty i odwetu za cierpienia rodaków. Mimo, iż jest wyobcowanym indywidualistą, skłóconym ze światem i ludźmi typem samotnika, który uważa, że nikt nie jest w stanie go zrozumieć, czuje więź ze swoim narodem. Poprzez świadomość własnej potęgi i możliwości twórczych artysty-kreatora, widzi w sobie wybitną postać i jest gotowy podjąć misje odkupienia ojczyzny. Konrad nie może pogodzić się z cierpieniami i mękami, jakich doznali jego pobratymcy, utożsamia się z tymi, którzy doznali bólu i upokorzenia. Przemawia przez niego duma i pycha w konsekwencji, czego stawia się na równi z Bogiem. Żąda od Niego władzy nad duszami, twierdzi, że lepiej niż Bóg poprowadzi swoich rodaków ku wyzwoleniu i podźwignie swój naród. Podczas Wielkiej Improwizacji, z jego ust padają bluźniercze zarzuty o bierność oraz o nieczułość na krzywdy wyrządzone ludziom. Postawę Konrada można nazwać patriotyzmem prometejskim. Poeta z powodu miłości do ojczyzny, chce poświęcić się dla narodu. Podobnie jak mitologiczny Prometeusz nie godzi się z Bogiem i tym samym pokazuje swoją wielką wrażliwość. Nie może pogodzić się ze światem i tym, że cierpienie jest wpisane w ludzką naturę. Konrad ostatecznie przegrywa, ponieważ cel, który sobie wyznaczył przerasta jego możliwości. Wciąż podlega ludzkim ograniczeniom, których nie jest w stanie przełamać. Na przykładzie bohatera III części „Dziadów” widzimy, że poprzez samotną walkę, wzbogaconą nawet o gorący patriotyzm, jedna osoba nawet bardzo wybitna nie może samodzielnie naprawiać świata.

Na podjęcie walki z nie zawsze sprawiedliwym losem, przeważnie decydowały pewne wydarzenia – mocne akcenty, które działając na ponadprzeciętną wrażliwość wybitnej jednostki i zmuszały ją do buntu. Tak też jest w przypadku Jeana Tarrou, bohatera „Dżumy”, A. Camus. Sytuacją, która zmieniła życie bohatera jest widok skazanego przez jego ojca -prokuratora w jednym z miast- na śmierć człowieka, który wydawał się być zupełnie bezbronny. Tarrou ucieka z domu i poprzysięga sobie, że od tej pory będzie walczył z karą śmierci. W Oranie jest osobą obcą. Mimo swojego pogodnego ducha i sympatycznego usposobienia na swój sposób przeżywa tragedię, która dotknęła miasto. Traktuje dżumę jako zło, które jego zdaniem jest w każdym człowieku. Buntuje się przeciwko śmierci, uważa, że nikt nie ma prawa odbierać drugiemu człowiekowi życia, nawet za cenę najwyższej prawdy czy idei. Pomaga zarażonym w Oranie, ponieważ uznaje, że nie udzielenie pomocy potrzebującym jest akceptowaniem zła. Na przekór wszystkim przeciwnością pragnie zostać świętym, lecz bez Boga, w którego nie wierzy. Przejawia altruistyczną postawę, buntuje się dla dobrej sprawy i bezinteresownie ratuje ludzkie życie. Niestety w momencie, gdy dżuma wydaje się ustępować, Jean Tarrou poprzez nieuwagę sam zaraża się chorobą i umiera. Wywiera to duży wpływ na otoczenie, a zwłaszcza na zachwyconego jego postawą doktora Rieux.

Bardzo ważną postawę przedstawia Z. Herbert w wierszu „Przesłanie Pana Cogito”. Bohaterem buntującym się przeciwko zobojętnieniu i egoizmowi jest tytułowy Pan Cogito. W wierszu przestawione są porady jak żyć w trudnej do odnalezienia się rzeczywistości. Herbert poprzez podmiot liryczny pokazuje, że zawsze należy przyjmować postawę wyprostowaną, która powinna być normą, a nie nadludzkim, bohaterskim wyczynem. Jednak we współczesnym świecie pełno jest przeciwności, które utrudniają nam dokonywanie trafnych decyzji. Pan Cogito zaznacza, że człowiek powinien kierować się odwagą, dbać o wartości takie jak dobro i miłość oraz usilnie buntować się przeciw wszelkiej niesprawiedliwości. Nie można godzić się także z poniżaniem słabszych i nie można zapominać o prawdziwych ideałach. Ideą przewodnią tytułowego przesłania jest przeświadczenie, żeby mimo niepowodzeniom i szyderczym śmiechom ignorantów, nie poddawać się i iść z godnością przez ścieżkę swojego buntu przeciw tchórzostwu i oschłości serc. Jest to droga, którą każdy musi iść sam, niejako wyobcowany, wierny swoim ideałom oraz przekonaniom.

Motywacje buntu u bohaterów literackich są bardzo zróżnicowane. Począwszy od próby znalezienia własnego szczęścia, aż po staranie o poniesienie odpowiedzialności za cały naród. Niepogodzonymi ze światem są wybitne i wrażliwe jednostki, które mają pewne wątpliwości odnośnie życia, w przeciwieństwie do zwykłych ludzi, którzy poprzez przyzwyczajenie i obawę przed zmianami akceptują przewrotność losu. Są jednak tacy, którzy podejmują wyzwanie, podnoszą się z ziemi będąc na straconej pozycji, dążą do zamierzonego celu. Buntują się przeciwko niesprawiedliwości, cierpieniu, zasadom panującym na świecie, czy także przeciw Bogu. W każdym przypadku chcą udoskonalać siebie oraz otaczający ich świat nie zważając na konsekwencje. Poprzez swoją postawę, której ideom oddają się do reszty stają się osamotnieni, niezrozumiani; wyobcowani. Można twierdzić, że postacie te nie osiągają swojego celu i ponoszą klęskę. Przecież Werter wpada w obłęd i popełnia samobójstwo, Rodion nawraca się i porzuca swoją teorię, Konrad jest zbyt słaby do wielkich poświęceń, Tarrou umiera od dżumy, a przesłanie Pana Cogito ginie we współczesnej rzeczywistości pełnej obojętności. Jednak mimo wszystko wymienieni bohaterowie podejmują próbę, wysiłek, który często nie opłaca się, ale jest wartościowy sam w sobie. Możliwe, że najważniejszy w życiu.

Nigdy nie osiągniemy ogromnej siły i na zawsze pozostaniemy ograniczeni ludzkimi barierami, nie przezwyciężymy też cierpienia czy śmierci. Są to fakty, z którymi należy się pogodzić, jednak, gdy podejmiemy walkę i trud, pozwoli nam to stać się lepszym człowiekiem. Tak jak w wierszu Z. Herberta powinniśmy być wierni i iść na przód.

strona:    1    2    3    4    5  





Niepogodzeni ze światem. Zanalizuj źródła i formy buntu bohaterów literackich odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jest zjawiskiem złożonym, ma różne przyczyny i przyjmuje różne formy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Prezentowane argumenty potwierdzają tok myślenia autora. Utwory dobrane z rozmysłem. Styl wypowiedzi poprawny

Różne kreacje bohatera zbuntowanego w literaturze. Omów zagadnienie analizując wybrane teksty

Ocena:
20/20
Teza: Próba odnalezienia różnic i cech wspólnych bohaterów zbuntowanych na przykładzie literatury różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dobra. Autor odnalazł w literaturze najbardziej charakterystyczne obrazy bohaterów zbuntowanych, a zderzenie tych postaci prowadzi do interesujących wniosków.

Buntownicy w literaturze różnych epok i filmie

Ocena:
20/20
Teza: W historii filmu i literatury możemy odnaleźć różnorodne obrazy buntowników. Wszystkich ich łączy niezgoda na zastaną rzeczywistość, a dzieli forma i źródła buntu.

Ocena opisowa nauczyciela: 20 punktów - prezentacja poprawnie skonstruowana. Ciekawy dobór argumentów, rozbudowane wnioski. Na uwagę zasługują starannie dobrane cytaty.

Młodzi gniewni. Czy są światu potrzebni? Rozważania oprzyj na tekstach literackich i zjawiskach kulturowych

Ocena:
20/20
Teza: Buntownicy zmieniając przestrzeń wokół siebie, zmieniają świat. Są światu bardzo potrzebni.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dojrzała. Argumentacja przeprowadzona wzorowo. Zapadające w pamięć wnioski. Brawo. 20 punktów.

Motyw buntu w literaturze. Przedstaw na podstawie postaci Giaura, Cezarego Baryki i Wertera.

Ocena:
20/20
Teza: Trzech bohaterów – Werter, Giaur i Baryka – daje odmienne ujście swojej niezgodzie na otaczającą rzeczywistość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Poprawna konstrukcja i wnioski.

Bunt jako przykład aktywnej postawy wobec świata. Rozwiń temat na przykładzie wybranych utworów literackich.

Ocena:
20/20
Teza: „ A ludzie mych wierszy słuchając powstają I wilki wychodzą żenującą zgrają...Powołał mnie Pan. Na bunt”

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. W pełni realizuje założenia.

Bunt i ofiara - świadectwo wrażliwości, konieczność, przejaw szaleństwa. Mój sąd o wybranych bohaterach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Buntownicy są jednymi z nielicznych ludzi, którzy potrafią iść pod wiatr życiowych problemów i uparcie dążyć do postawionych sobie celów, często płacąc za to wysoką cenę.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca kompletna, ciekawie ukazane argumenty i wnioski.

Bunt i pokora jako sposoby zachowań człowieka wobec Boga. Przedstaw ich literackie ujęcia, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: W literaturze odnajdujemy wiele obrazów zachowań buntowniczych i pokornych względem Boga.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca konsekwentnie realizuje temat. W pełni poprawna argumentacja.

Niepogodzeni ze światem. Przedstaw wybrane sylwetki bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych na podstawie analizy utworów z dwóch epok literackich

Ocena:
20/20
Teza: W wyniku odmienności bohaterowie niepogodzeni ze światem często są niezrozumiani i odrzucani.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oparta jest na epoce romantyzmu i dwudziestolecia międzywojennego. Pokazuje złożoność i różnorodność wykorzystania motywu buntu.

Bunt jako odwieczne pragnienie wolności. Omów na przykładach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jest naturalną reakcją na próbę ograniczenia lub odebrania wolności.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w ciekawy sposób pokazuje złożoność problemu wolnosci i różne jej aspekty.

Bunt wielkiego indywidualisty. Analizując postawy różnych bohaterów literackich z różnych epok, porównaj portrety buntowników

Ocena:
20/20
Teza: Losy wielkich indywidualności literackich, które stać było na przeciwstawienie się innym, zamanifestowanie swej niezgody na otaczającą rzeczywistość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca pokazuje kilku ciekawych, odmiennych bohaterów, którzy nie bali się powiedzieć - nie. Poprawny plan i bibliografia.

Różne źródła i formy buntu. Omów zagadnienia, poddając analizie odpowiednio wybrane przykłady literackie z dwóch/trzech wybranych epok. Uwzględnij kontekst historyczny i literacki.

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jako jedna z najgwałtowniejszych reakcji na rzeczywistość. Zaprezentowanie różnych rodzajów buntu, poddając analizie odpowiednio wybrane przykłady literackie z dwóch/trzech wybranych epok literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wyczerpująco realizuje temat. Poprawnie dobrane argumenty i czytelnie przedstawione wnioski.

Przedstaw jak postać buntownika jest kreowana w literaturze i innych dziedzinach sztuki

Ocena:
20/20
Teza: Literatura i sztuka od wieków fascynowały się postaciami buntowników i często przestawiały ich portrety.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w ciekawy sposób realizuje temat. Ukazuje bardzo różnorodne formy buntu.

Bunt młodych w różnych epokach literackich. Omów jego przyczyny i konsekwencje na wybranych przykładach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Przykłady literackie pokazują, że chociaż bunt wynika często ze szlachetnych pobudek, zazwyczaj kończy się klęską bohatera.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja napisana w przystępny sposób, oparta na lekturach z rożnych epok. Konsekwentna argumentacja i wnioski.

Bunt wobec Boga jako postawa bohatera literackiego. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Istota i sens buntu bohaterów literackich wobec Boga.

Ocena opisowa nauczyciela: Dobrze skonstruowana prezentacja, liczne odwołania do literatury, dogłębna analiza problemu. Język i styl wypowiedzi poprawny.

Dlaczego się buntują? Przedstaw literackie portrety bohaterów niepokornych i niepogodzonych ze światem.

Ocena:
19/20
Teza: Bunt jako podstawa egzystencji wielu bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Dobrze dobrana bibliografia, ciekawy wybór argumentów. Język i styl wypowiedzi wymaga dopracowania

Aby istnieć, człowiek musi się buntować (A. Camus). Omów źródła i sens buntu na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Bunt jest niezgodą na zastaną rzeczywistość. Tylko jednostki silne, a jednocześnie wrażliwe są zdolne do buntu.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dojrzała, ciekawe wnioski, rozbudowane argumenty. Język i styl wypowiedzi poprawny.

Czy młodzi buntownicy są światu potrzebni? Omów problem na wybranych przykładach z literatury

Ocena:
19/20
Teza: Przyczyną buntu bohaterów literackich jest ich sprzeciw na zastaną rzeczywistość. Młodzi buntownicy są światu bardzo potrzebni, gdyż to oni dają sygnał do zmian.

Ocena opisowa nauczyciela: Wypowiedź rozbudowana, dogłębna analiza problemu. Można popracować nad ciekawszym wstępem.

Dlaczego się buntują? Omów przyczyny buntu bohaterów literackich

Ocena:
19/20
Teza: Przyczyn buntu jest tak wiele, jak wielu jest buntowników.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dobra. Trafne argumenty, umiejętnie dobrane cytaty, ciekawe podsumowanie

Prometeusz i szatan. Motyw buntu w literaturze różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Motyw buntu był często wykorzystywany przez pisarzy różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo obszerna. Szczegółowo omawia poszczególne utwory. Bogata bibliografia.

Literackie sposoby kreowania bohaterów zbuntowanych. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Portrety bohaterów zbuntowanych, których sprzeciw miał głębsze znaczenie.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta, ciekawa literatura przedmiotu. Płynny język wypowiedzi.

Różne źródła buntu w literaturze romantycznej

Ocena:
19/20
Teza: Romantyczny bunt miał wiele źródeł i wiele różnorodnych konsekwencji.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca obszernie ukazuje różne źródła buntu w literaturze romantycznej. Poprawny konspekt pracy.

Bunt jako forma sprzeciwu na panującą rzeczywistość, omów na przykładach.

Ocena:
19/20
Teza: Bohaterowie, którzy mieli odwagę zbuntować się przeciwko otaczającej ich rzeczywistości.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w zwięzły i logiczny sposób ukazuje wybrane przykłady buntowników.

Przedstaw różne formy manifestacji buntu romantycznego w wybranych utworach

Ocena:
19/20
Teza: Poszczególni bohaterowie romantyczni buntowali się przeciw Bogu, światu, uczuciom, zaborcy czy niesprawiedliwości zastanej rzeczywistości.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przedstawia różne rodzaje romantycznego buntu.

Niepogodzeni ze światem. Przedstaw literackie portrety bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych

Ocena:
18/20
Teza: Buntownik jako silny indywidualista.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Szczegółowo opisane losy wybranych buntowników uzupełniają ciekawe cytaty.

Buntownik z wyboru. Różne kreacje bohatera zbuntowanego w literaturze różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Buntownik, który walczy w słusznej sprawie, jest zawsze zwycięzcą.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra. Koncepcja pracy przemyślana. Na uwagę zasługuje duża liczba trafnych cytatów.

Na wybranych przykładach literackich przedstaw problem konfliktu pokoleń

Ocena:
18/20
Teza: Bunt sprzyja toczeniu nieustannej wojny miedzy młodością i starością, ale to także prowadzi do rozwoju i postępu ludzkości.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna i przejrzysta praca. Dobrze dobrana literatura przedmiotu i podmiotu.

Bohater cierpiący, zbuntowany, niezgadzający się na otaczający go świat. Przedstaw temat na wybranych przykładach literackich.

Ocena:
18/20
Teza: Bohater cierpiący, zbuntowany i niezgadzający się na otaczający świat jest zdeterminowany, a pomimo tego, nie zawsze wygrywa.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, dobrze skonstruowana. Momentami można popracować nad stylem, pogłębić zawarte argumenty.

Bohater zbuntowany. Przedstaw i porównaj literackie portrety bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych odwołując się do wybranych przykładów z literatury

Ocena:
17/20
Teza: Bunt jest jednym z ważniejszych motywów w literaturze. Można odnaleźć wiele cech wspólnych niepogodzonych ze światem bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Dobra analiza wybranych postaci literackich, udana próba porównania ich najważniejszych cech. Język wypowiedzi wymaga wygładzenia.

Bunt jako wyraz aktywnej postawy wobec świata. Przedstaw na wybranych przykładach literackie portrety bohaterów zbuntowanych iwyalienowanych

Ocena:
17/20
Teza: Bunt wynika z potrzeby zmiany, udoskonalenia siebie i świata.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna, dobry dobór argumentów. Pogłębienia wymaga jedynie zakończenie.