Akceptujemy karty:

akceptowalne karty

Payu:

płatności
szybki kontakt
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw miłości


Miłość szczęśliwa jako motyw literacki. Omów, odwołując się do wybranych utworów z różnych epok

Ocena punktowa: 19/20
Liczba stron: 7
Bibliografia: TAK
Ramowy plan: TAK

Multimedia:
brak



Określenie problemu:

Miłość uznawana jest za sens ludzkiego życia. Czyni je prawdziwym i w pełni szczęśliwym.

Miłość jest jednym z największych i najgłębszych uczuć. Jest to motyw często poruszany przez twórców różnych epok. Trudno jest znaleźć utwór, w którym nie byłoby wątku miłosnego. Miłość to uczucie, które przejawia się w relacji do drugiej osoby, połączone z silnym pragnieniem obcowania z nią. Jest jednym z najpopularniejszych motywów literackich. Miłość jest przedmiotem fascynacji i źródłem inspiracji dla twórców sztuki, literatury i psychologii. Uznawana za sens ludzkiego życia. Czyni je prawdziwym i w pełni szczęśliwym. To wierność, oddanie i szacunek dla drugiej, jakże bliskiej sercu osoby. Św Paweł w liście do Koryntian mówi o miłości prawdziwej, która jest szczęściem dla człowieka, dzięki niemu istnieje i on ją tworzy: „Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą; nie dopuszcza się bezwstydu, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego; nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą. Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma.”. Taki wizerunek miłości pragnę właśnie zaprezentować w mojej prezentacji.


Model szczęśliwej miłości miłości odnajdziemy w epopei narodowej „Pan Tadeusz”. Tytułowy bohater, młody szlachcic, syn Jacka Soplicy, wraca do domu stryja, gdzie się wychował, po latach pobytu w wileńskich szkołach. Pierwsze spotkanie z młodziutką Zosią było dla niego olśnieniem i tak wielkim zaskoczeniem, że nie zdążył się przyjrzeć pięknej dziewczynie, szybkiej, zwinnej, wstydliwej i bardzo naturalnej w swoim zachowaniu. Z nagłej niezwykłości tego spotkania wynikają późniejsze tragikomiczne wypadki: Tadeusz myli Zosię z Telimeną, ulega doświadczonej, sprytnej kokietce, a kiedy okazuje się, że spotkana po przyjeździe do dworu dziewczyna jest piękniejsza i dużo młodsza od Telimeny, młodzieniec postanawia utopić się w stawie. Autor ułożył zdarzenia z troską o szczęśliwe zakończenie. Tadeusz wyjaśnia Telimenie swoją pomyłkę, ona mu wybacza, więc niedoświadczony w takich sprawach młodzieniec może zaczynać starania o rękę Zosi. Ponieważ związek tych dwojga jest również marzeniem ojca Tadeusza, Jacka Soplicy, Sędzia cieszy się, że młodzi są w sobie zakochani. Tadeusz chce jednak zasłużyć na względy ukochanej i – czule żegnany – wyrusza by walczyć o ojczyznę. Kiedy powraca z ręką na temblaku i poczuciem dobrze spełnionego obowiązku, nic nie stoi na przeszkodzie, by młodzi połączyli się ślubem. Para zakochanych bohaterów to potomkowie Ewy Horeszkówny i Jacka Soplicy, których rozdzieliła stanowcza decyzja Stolnika (Ewa wyjechała z mężem na Sybir i tam zmarła, zostawiając córkę, zaś Jacek rozpił się, potem ożenił się i po śmieci żony zostawił Tadeusza bratu, z daleka starając się kierować jego wychowaniem oraz łożąc na utrzymanie Zosi). Państwo młodzi są reprezentantami dobrze wychowanej, pełnej ideałów szlachty, zdolnej do troski o ojczyznę i wrażliwej na los poddanych. Szczęśliwe zakończenie tego wątku dopełnia informacja o dwu innych planowanych ślubach.

strona:    1    2    3    4    5    6    7