Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw kobiety


Wizerunek kobiety w romantyzmie. Przedstaw, odwołując się do wybranych lektur

„Świat bez kobiet byłby jak ogród bez kwiatów” – powiedział francuski pamiętnikarz Pierre de Brantome i trudno nie zgodzić się z tym stwierdzeniem, mając na uwadze nieocenioną wręcz rolę, jaką kobieta spełnia. Bo każda jest przecież matką, córką, żoną, kochanką lub muzą. Kobieta jest dobrem i złem, największym szczęściem i powodem klęski, celem i przyczyną, w jednej chwili może być czuła w następnej okrutna i bezwzględna. Ta zjawiskowość kobiecej natury nie uszła uwadze pisarzom, poetom wszystkich epok literackich.

Miłość była najważniejszą spośród wartości w romantycznej filozofii życia. A miłość to nic innego jak kobieta. Kim zatem musiała być, aby stać się symbolem nieosiągalnego szczęścia, do którego dąży każdy mężczyzna doby romantyzmu? Jakie cechy decydowały o jej niepowtarzalnej charyzmie? Literatura światowa przełomu XVIII i XIX wieku obfituje w tematyce miłosnej, z której wyłania się wizerunek kobiety idealnej, będącej uosobieniem wszelkich pragnień romantyka, wizerunek kobiety – anioła. Jednak nie tylko taki obraz możemy napotkać studiując romantyczne dzieła. Gustaw w IV części „Dziadów” Mickiewicza powiedział:
„Kobieto! puchu marny! ty wietrzna istoto!
Postaci twojej zazdroszczą anieli,
A duszę gorszą masz, gorszą niżeli!...”
Ten krótki fragment ilustruje, że pod zwiewną postacią może kryć się prawdziwy demon lub femme fatale. Jednak romantyzm nie dzieli płci pięknej wyłącznie na anioły i demony. Może spotkać się z takimi archetypami, jak kobieta – wojownik (Grażyna, Emilia Plater), kobieta – matka, czy też kobieta – okrutna władczyni (Balladyna). Niektóre z tych portretów pragne przedstawić w wej pracy.

Johann Wolfgang Goethe w „Cierpieniach młodego Wertera” przedstawił historię nieszczęśliwej miłości Wertera do młodej kobiety o imieniu Lotta. Uczucie, jakie żywił do Lotty bohater utworu stało się powodem najcudowniejszych chwil w jego krótkim życiu, a zarazem przyczyną nieszczęścia, które zakończyło się samobójczą śmiercią. Werter nie potrafił wyobrazić sobie przyszłości, w której nie ma miejsca dla jego ukochanej, poślubionej innemu mężczyźnie. Lotta, niemal w chwili, gdy spotkał ją po raz pierwszy, stała się jedyną drogą wiodącą do szczęścia, wartością najwyższą. Werter jako typowy romantyczny mężczyzna widział w Lotcie swego Anioła. Ujęła go jej nie tylko jej uroda i fizyczna atrakcyjność (Werter pisze do przyjaciela : „Oczy moje ujrzały najpiękniejsze widowisko, jakie mi się kiedykolwiek nastręczyło. […] średniego wzrostu, o pięknej figurze odzianej w prostą białą suknię z różowymi kokardami u ramion i piersi.”), ale również, a może przede wszystkim piękno wewnętrzne: „Lotta, ciągle ta sama, ciągle czujna, niebiańska istota, ustawicznie gotowa, gdziekolwiek rzucić okiem, nieść ulgę w cierpieniu i krzewić szczęście pośród ludzi." Docenił w niej jej czystość, dobroć, wrażliwość tak na innych ludzi, jak i na piękno przyrody czy sztuki (sama gra na fortepianie), co jest tak istotne dla artysty, którym był przecież Werter. Lotta rozumiała go, byli niczym bratnie dusze. Z dużą życzliwością i ciepłem odnosiła się do ludzi, była szlachetna i uczciwa. Dla zakochanego mężczyzny jawiła się jako istota powściągliwa, a jednocześnie swobodna, naturalna, nieskrępowana etykietami towarzyskimi. Do takiej kobiety tęsknili romantycy, taką pragnęli odnaleźć. Choć aspekt wyglądu zewnętrznego wydaje się być kwestią podrzędną wobec sfery ducha, to jednak nie jest on bez znaczenia. Dlatego tak ważny był m. in. ubiór. Miał on za zadanie podkreślać urodę, a pastelowe, jasne barwy, zwiewne, lekkie, gładkie tkaniny, stwarzały wrażenie delikatności i łagodności, czyniły z kobiety istotę nieziemską, czyniły z niej anioła.

Bohaterka przepełniona jest niewinna ufnością, lubi przebywać z Werterem, traktuje go jak swojego powiernika, a nawet w pewien sposób go kocha. Jest uczciwa i szczera wobec niego, już na początku znajomości poinformowała go o zamiarze związania się z Albertem, z którym łączy ją spokojne, dojrzałe uczucie. Po powrocie Alberta i jego ślubie z Lottą sytuacja zaostrza się. Lotta decyduje się przerwać znajomość z Werterem, by nie zagrażać małżeństwu i ulżyć w cierpieniu Werterowi. Jest to sprzeczne z jej uczuciami, ale wierzy że w ten sposób Werter odzyska spokój i szczęście. Lotta kieruje się w życiu zasadami moralnymi, jest zdolna do poświęceń. Dobro innych jest dla niej ważniejsze niż własne. Idealizacja polegająca na przeważającej ilości zalet bohaterki buduje obraz anioła skrytego w ciele kobiety. Myślę, że śmiało możemy okrzyknąć Lottę uosobieniem ideału kobiety w dobie romantyzmu, bowiem łączy ona w sobie fizyczność, mentalność i postawy jak najbardziej pożądane i cenione na przełomie wieków XVIII i XIX.

Kobieta jest w literaturze często przedstawiana jako istota kochająca bezgraniczną miłością i potrafiąca wiele dla niej wycierpieć. Jako przykład może posłużyć Karusia, bohaterka ballady Adama Mickiewicza „Romantyczność”. Karusia to obłąkana dziewczyna, rozmawiająca ze swym zmarłym kochankiem, którego widzi co noc we śnie. Nie potrafi pogodzić się z jego śmiercią. Tak bardzo kocha swego wybranka, że nawet dwa lata po jego śmierci nadal zachowuje głębokie uczucie i stara się z nim skontaktować duchowo. Nieszczęśliwa Karusia czuje obecność Jasia, rozmawia z nim, goni go po łąkach, biega, spogląda szaleńczym spojrzeniem, płacze i śmieje się. Próbuje dotknąć zjawy, która jest biała, ma zimne dłonie i znika, kiedy zaczyna świtać. Dziewczyna obawia się zjawy, jednocześnie prosi, aby ukochany nie opuszczał jej. Chwilami odzyskuje przytomność umysłu i wie, że Jasio nie żyje, co
obrazują słowa:
„Już po twoim pogrzebie! Ty już umarłeś? Ach ja się boję!...
Ach jaktam zimno musi być w grobie!
Umarłeś! tak, dwa lata!”
Jednak życie bez ukochanego jest dla Karusi czymś tak okrutnym, że woli uciekać w świat swoich przeżyć wewnętrznych, w swoje obłąkanie. Duch kochanka jest ponadto dla Karusi sposobem na pozbycie się tęsknoty za ukochanym. Pojawia się, gdy dziewczyna wpadła w obłęd z tęsknoty i miłości jest obrazem jej wewnętrznych pragnień. Samotność i niezrozumienie są przyczyną obłędu dziewczyny. W utworze tym Karusia przedstawiona została jako niezwykle wrażliwa, kochająca romantyczną miłością kobietą. Według romantyków poznanie idealnej miłości jest dane tylko jednostkom wybitnym, które są w stanie widzieć oczyma duszy.

Kobieta demon to istota, która potrafi opętać, zawładnąć mężczyzną, całkowicie podporządkować go sobie i tym samym doprowadzić do zguby. To swoista femme fatalne, która wykorzystuje swoje przymioty do osiągnięcia określonego celu, przy której każdy mężczyzna zapomina o całym świecie, gubi zdrowy rozsądek, traci władzę nad samym sobą. W literaturze romantycznej niezwykle trudno odnaleźć kobietę, będącą demonem w czystej postaci. Co prawda nawet wspomniana Lotta doprowadziła w efekcie do klęski zakochanego w niej Wertera, jednak nie można obwiniać jej o to, nie uczyniła tego z premedytacją. Jest jednak w literaturze polskiej odpowiednik kobiety demona. Doszukujemy się go w „Nie-Boskiej komedii” Zygmunta Krasińskiego. Jest nim Dziewica, czyli nałożnica, po śmierci potępiona i zmuszona przez szatanów do odgrywania roli kusicielki Męża. To za jej sprawą Henryk opuszcza Żonę i dziecko, odsuwa się od rodzinnych obowiązków, to ona doprowadza odrzuconą Marię do obłędu i skazuje Hrabiego na samotność, rozpacz i zgubę. Widmo Dziewicy przygotowuje się skrupulatnie do uwiedzenia Męża „Kwiaty odrywajcie się i lećcie do moich włosów! Świeżość i wdzięki umarłych dziewic (…) lećcie do jagód moich! (…) suknia atłasowa biała, jak mleko, oderwij się od niej! – Przez kraty leci suknia do mnie”. Jest zatem zdeterminowana i pewna swego celu. Pozbawiona skrupułów przybywa do Męża, budzi w nim niechęć do Żony, nakazuje przysięgnąć wierność, a wreszcie wyrywa z rodzinnego domu. Henryk będąc pod demonicznym wpływem Dziewicy nie widzi jej wad, idealizuje, wierzy bezgranicznie. Nie stać go na samodzielność – jest swemu demonowi całkowicie podporządkowany. Nawet prośby Żony, jej rozpacz i choroba, nie są w stanie przebić się przez siłę Dziewicy. Męża pociąga w niej zaś to oderwanie od rzeczywistości, nieziemskość, poetyckość i nieosiągalna metafizyczność, która zwycięża z codziennością życia u boku Żony.

W literaturze romantycznej nie zabrakło również wizerunku kobiety – dziecka. Niewątpliwie jest nim Zosia – bohaterka „Pana Tadeusza”. Młodziutka damulka jest zawstydzona zalotami głównego bohatera i przestraszona umizgami Hrabiego. Pod fachową opieką Telimeny wkracza dopiero na soplicowskie salony. Cechuje ją duża doza zdrowego rozsądku, jak i opanowania. Nie godzi się na zaręczyny w przeddzień wyjazdu Tadeusza do Księstwa Warszawskiego. W XII księdze przeradza się w kobietę: „jest już dorosła, nie jest dziewczyną maluczką”, jednak kocha Tadeusza wielką dziecięcą miłością.

Czternastoletnia Zosia kontrastuje z druga kobietą romantyczną – światową, doświadczoną i dojrzałą Telimeną. Jest ona mistrzynią kokieterii, stroi się, zwraca na siebie uwagę opowiadaniem anegdot, chwaleniem się tym, co się działo w Petersburgu i opowieściami o tym, co trzyma w swym „biurku”. Aby mieć pewność, że jest zauważana, spóźnia się na wspólne posiłki, tak, aby oczy gości zwracały się w jej stronę. W czasie grzybobrania szuka najbardziej urokliwego miejsca, gdzie dobrze prezentowałaby się jej uroda. Telimena kokietuje nawet nieobecnych: jej życie to wieczne pozowanie - na wypadek, gdyby miał ją zobaczyć jakiś mężczyzna. Gdy panowie są obecni, kokietuje wszystkich naraz: młodego Tadeusza, dojrzałych Hrabiego i Rejenta. A jednocześnie, gdy zostaje z nimi na osobności, dla każdego potrafi znaleźć odpowiedni kluczyk do serca. W obecności Hrabiego pozuje na miłośniczkę malarstwa i literatury, kobietę światową, o niebywale romantycznej naturze. Tadeuszowi mówi w prostych słowach o swych uczuciach i unika, jak może, podkreślenia różnicy wieku, nie przedstawiając się jako jego ciotka. Wie, że jej pozycja jako wdowy ma w „świecie” niewielkie znaczenie, stąd jej działania mające na celu zamążpójście. Taka przyszłość niewątpliwie czeka ją przy Rejencie, który się z nią zaręcza. Hrabiemu, domagającemu się od niej względów już jako narzeczona innego, postawi warunek: albo jasna deklaracja, co do małżeństwa, albo rozstanie.

W literaturze romantycznej pojawiały się też złe i okrutne kobiety. Jedną z takich bohaterek jest Balladyna stworzona przez Juliusza Słowackiego. Bohaterka potrafi zabijać własnymi rękami. Nie załamuje się z powodu tak wielu zbrodni, które popełniła. Jej żądza władzy, bogactwa jest ważniejsza i silniejsza niż więzy krwi. Aby osiągnąć cel, zabija własną siostrę. Potem postanawia rozprawić się ze wszystkimi, którzy staną jej na drodze. Nie ma skrupułów wobec swojej matki, męża i kochanka. Po pierwszym zabójstwie ma wyrzuty sumienia. Jednak postanawia żyć dalej i nie zastanawiać się nad swoimi czynami. („... Na niebie Jest Bóg... Zapomnę, że jest, będę żyła, jakby nie było Boga.”). Po śmierci Aliny, na czole Balladyny pojawia się znamię w kształcie maliny (ślad zbrodni dokonanej na siostrze), które bohaterka próbuje ukrywać pod wstążką. Znamię to nieustannie przypomina jej o popełnionej zbrodni. Pragnie pozbyć się tego śladu i liczy na to, że Pustelnik jej w tym pomoże. Nie miała zamiaru wyjawić całej prawdy, lecz Pustelnika nie dało się oszukać. Zaproponował jej wskrzeszenie siostry, lecz w zamian za to, miałaby wyrzec się Kirkora. Balladyna bała się, że Alina będzie stanowić dla niej zagrożenie. Ważniejsza od siostry była dla niej korona. Postanawia więc powiesić starca, aby sekret się nie wydał. Nie wiedziała jednak, że całej rozmowiue przysłuchiwał się Kostryn, dowódca zamkowej straży. Nie pozostało jej więc nic innego jak współpraca z żądnym władzy Kostrynem. Wspólnie uknuli spisek, w wyniku którego Kirkora został pokonany. Dzięki temu Balladyna nareszcie zdobyła władzę, o jakiej zawsze marzyła.

Kolejną ofiarą zbrodniarki stał się jej kochanek i wspólnik – Kostryn, gdyż nie chciała dopuścić do tego, by zagroził jej władzy. Po jego śmierci koronuje się, przysięgając rządzić sprawiedliwie, rozpoczyna panowanie – zgodnie ze zwyczajem – od osądzenia zbrodni. Wreszcie zostaje królową – zdobywa pełnię władzy, do której dążyła. Rządy wiążą się jednak z przestrzeganiem przez władcę świętych praw. Bohaterka jest zmuszona do użycia swojej władzy przeciwko sobie. Wpada, więc w pułapkę, którą sama zastawiła. W tym momencie tragizm osiąga apogeum – bohaterka musi wybrać między kłamstwem, ukrywaniem swoich win, a szacunkiem dla prawa i reprezentowanej przez nią samą władzy. Zdaje sobie sprawę, że jej pragnienie życia poza prawem było tylko złudzeniem. Zrozumiała też, że istnieją niepodważalne i nieprzekraczalne prawa, a ona jako władczyni musi ich przestrzegać. Trzykrotnie wydaje na siebie wyrok, po czym ginie od uderzenia pioruna.

Wiadomo, że każda zbrodnia pociąga za sobą, następną. Ten scenariusz był udziałem bohaterki utworu Słowackiego. Zabijając siostrę nie zdawała sobie sprawy, że to nie koniec jej problemów. Wręcz przeciwnie. Cały czas musiała uważać na to, co mówi i zabijać osoby, które wiedziały zbyt wiele. Śmierć i morderstwo stały się dla niej codziennością i nie wzbudzały w niej wzruszenia. Bezczynnie patrzyła na śmierć, do której sama się przyczyniała. Balladyna wyparła się nawet własnej matki, gdyż ta zdradzała jej niskie pochodzenie, czego, jako władczyni, się bardzo wstydziła. Można by przypuszczać, że dla tej pewnej siebie, wyrafinowanej, bezwzględnej, pozbawionej wszelkich uczuć morderczyni nie ma kary, i że nigdy nie odpowie za swoje czyny. Jednak każda zbrodnia musi zostać ukarana.

Balladynę można uznać za kobietę nieszczęśliwą. Wyrządziła wiele zła i skrzywdziła wiele osób. Często jednak zastanawiała się nad tym, do czego przyłożyła rękę. Wiedziała, że źle postępuje, ale brakowało jej silnej woli, żeby zrezygnować z władzy, powrócić do przeszłości, w której, tak naprawdę, niczego jej nie brakowało. Jej nieszczęście polegało na tym, że nad nią i jej uczuciami wyższymi, wzięła górę żądza władzy, chęć posiadania poddanych i ciągłego bogacenia się. Przez to zniszczyła nie tylko swoje, lecz przede wszystkim życie innych.

W powieści poetyckiej Adama Mickiewicza - „Grażyna” tytułową bohaterką jest odważna, dzielna, gotowa do heroicznych czynów, żona litewskiego księcia Litawora. Pomimo tego, że dawno osiągnęła wiek dojrzały, nie utraciła nic z wdzięków młodości i nadal przyćmiewała inne kobiety swoją urodą. Mickiewicz tak opisuje jej postać:
„...A chociaż wiekiem od młodej jutrzenki
Pod lat niewieścich schodziła południe,
Oboje dziewki i matrony wdzięki
Na jednym licu zespoliła cudnie,...”
Jednak nie to, jak wyglądała Grażyna ma tu decydujące znaczenie. Ta kobieta nie była tylko ozdobą książęcego dworu przy boku męża. Księżna miała duży wpływ na rządy Litawora, decydowała o wielu istotnych sprawach i wydawać by się mogło, że to ona włada księstwem. W trudnych sytuacjach potrafiła wykazać się takimi cechami charakteru, które zwykle przypisuje się mężczyznom. Kiedy okazało się, że Litawor ma zamiar sprzymierzyć się z Krzyżakami przeciw Witoldowi przeciwstawiła się jego woli, przywdziała zbroję męża i wyruszyła do walki z Krzyżakami. Nie uczyniła tego jednak po to, by się zbuntować, ale by nie dopuścić do bratobójczej walki. Postawa jej budzi prawdziwy podziw, ponieważ pod względem siły nie mogła się równać z wyszkolonymi w sztuce wojennej mężczyznami. Brakowało jej jakiegokolwiek doświadczenia wojskowego, nie potrafiła dowodzić swoimi wojskami i na pewno liczyła się z tym, że zginie w walce. Mimo to do końca kierowała się swoimi przekonaniami, do końca wierzyła, że postępuje słusznie. Mickiewicz przedstawił Grażynę jako kobietę czynu, odważną, gotową poświęcić swoje życie w słusznej sprawie.

Jak widać postacie kobiece w epoce romantyzmu były często eksponowane. Nie powstał jednak jeden niezmienny wizerunek kobiecy. Pisarze i poeci dostrzegali, jak bardzo zmienną i różnorodną jest płeć piękna. Samodzielne i zależne od mężczyzny, delikatne i silne, biedne i bogate, piękne i piękniejsze... Czy więc kiedy Mickiewicz pisał w IV części „Dziadów”: „kobieto puchu marny! Ty wietrzna istoto!” miał rację? Czy kobieta to tylko słaba istota, dodatek do mężczyzny? Czy jakikolwiek mężczyzna wyobraża sobie życie bez kobiet? Pewnie tak. Ja jednak uważam, że kobiety należy kochać, nie za to jakie są, ale za to, że są. I pisać. Pisać o nich, dla nich, dzięki nim i przeciwko nim. Może powstaną kolejne tak wyraziste jak w romantyzmie postacie...

strona:    1    2    3    4    5    6  





Mieszkanki salonów i wiejskich chat. Zaprezentuj literackie portrety kobiet w wybranych utworach

Ocena:
20/20
Teza: Literatura udowadnia, że zarówno salonowe damy, jak i niewiasty pochodzące z gminu są niewyczerpaną skarbnicą kobiecych portretów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta i zwięzła. Napisana poprawnym językiem.

Uwodzicielskie kobiety w literaturze i sztuce. Omów zagadnienie na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Kobiety uwodzą mężczyzn na wiele sposobów, gdyż każdy podatny jest na inne bodźce oraz zachowania.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca precyzyjna, przemyślana i odpowiednio skomponowana. Zawiera bogatą bibliografię.

Sposób przedstawiania kobiecego piękna w różnych epokach. Porównaj na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Sposoby przedstawiania kobiecego piękna są różnorodne. W dużej mierze zależy to od poglądów ludzi danej epoki.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bogata w przykłady z literatury i sztuki. Przemyślana i dojrzała.

Emancypacja kobiet na przestrzeni wieków. Przedstaw problem odwołując się do wybranych lektur

Ocena:
20/20
Teza: Różnorodność portretów i ról kobiet na przestrzeni epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca świadczy o samodzielnym myśleniu autorki. Ciekawy dobór lektur.

Omów różne wizerunki kobiet na przykładzie wybranych utworów literackich

Ocena:
20/20
Teza: Literatura prezentuje szeroką i różnorodną gamę kobiecych portretów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Właściwie dobrane przykłady. Przejrzysta treść.

Kobieta piękna, władcza, zdradziecka, zależna od mężczyzny, próżna – przedstaw sposoby kreowania postaci kobiecych na podstawie analizy utworów różnych epok

Ocena:
20/20
Teza: Kobiety są od wieków obiektem uwielbienia, marzeniami mężczyzn bez względu na to, jakie mają cechy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca we właściwy sposób realizuje temat. Ukazuje najbardziej popularne wizerunki kobiet. Plan i bibliografia bez zarzutu.

Kobiety - fascynujące czy irytujące? Omów temat na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Kobieta jako jeden z podstawowych lejtmotywów literatury światowej, przedstawiana w różnych ujęciach: jako matka, żona, córka, czy kochanka.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Ciekawe przykłady, prawidłowe wnioski.

Kreacje kobiet w epoce pozytywizmu, a postulat emancypacji

Ocena:
20/20
Teza: Emancypacja dla wielu kobiet w epoce pozytywizmu okazała się społeczno-ekonomiczną koniecznością.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Ukazuje kilka portretów kobiet. Bogata literatura przedmiotu.

Bohaterki literackie okresu Młodej Polski. Scharakteryzuj wizerunek kobiet tej epoki na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Młodopolskie bohaterki literackie cechuje bogata osobowość i skomplikowana psychika.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca odpowiada tezie i tematowi. Poprawne przedstawienie poszczególnych bohaterek. Właściwe wnioski.

Postacie kobiece i ich rola w utworach romantyków i pozytywistów. Przedstaw zagadnienie na wybranych utworach

Ocena:
20/20
Teza: W romantyzmie i pozytywizmie rola kobiet w literaturze często bywała kluczowa.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Poszczególne elementy spięte w logiczną całość. Poprawny język wypowiedzi.

Femme fatale w literaturze różnych epok. Przedstaw na przykładzie różnych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Motyw kobiety fatalnej towarzyszy literaturze od wieków.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w 100% realizuje temat. Lekki styl i logiczna konsekwencja.

Obraz kobiety w literaturze tworzonej przez kobiety. Omów problem na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: W różnych okresach kobiety tworzyły odmienne i złożone literackie bohaterki.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła, spójna. Ciekawe argumenty i sposób ukazania poszczególnych kobiecych postaci.

Kobiecość jako przywilej lub przekleństwo. Rozważ w odniesieniu do tekstów literackich wybranej epoki

Ocena:
20/20
Teza: Czy warto było być kobieta w epoce pozytywizmu?

Ocena opisowa nauczyciela: Praca samodzielna wykorzystująca bogate i nietuzinkowe lektury.

Od anioła do femme fatale. Scharakteryzuj kreacje bohaterek w wybranych utworach literackich różnych epok

Ocena:
20/20
Teza: Analizowanie wizerunków kobiecych w literaturze może być pasjonujące.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zawiera ciekawe kreacje bohaterek. poprawny plan i bibliografia.

Afrodyta - Wenus. Motyw mitycznej bogini piękności w literaturze i sztuce

Ocena:
20/20
Teza: Kult Afrodyty - Wenus przetrwał stulecia, o czym świadczą liczne dzieła sztuki i literatury.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zgrabnie napisana, oparta na ciekawych przykładach.

Porównaj kreacje postaci kobiecych w literaturze romantyzmu, pozytywizmu i Młodej Polski, analizując wybrane przykłady

Ocena:
20/20
Teza: Obraz postaci kobiecych w wybranych epokach.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana. Dobra kompozycja i język wypowiedzi.

Kobieta anioł, kobieta demon. Rozpatrz na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: W każdej kobiecie występuje pierwiastek zarówno anielski, jak i demoniczny, dlatego właśnie są one tak intrygujące.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna, ciekawie sformułowany problem i wnioski.

Tragiczny wpływ kobiet na bohaterów literackich. Omów na wybranych przykładach.

Ocena:
20/20
Teza: Przedstawienie tragicznego wpływu kobiet na wybranych bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca szczegółowo i wnikliwie analizuje temat.

Kobieta błogosławieństwem lub przekleństwem dla mężczyzny. Omów temat na wybranych utworach z różnych epok.

Ocena:
20/20
Teza: Kobieta może być równocześnie błogosławieństwem i przekleństwem dla mężczyzny – „jest bramą piekieł” lub „balsamem dla duszy”.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w zwięzły sposób ukazuje temat. Logicznie przeprowadzona argumentacja.

Uwielbiana, pożądana, znienawidzona. Porównaj różne wizerunki kobiet ukazane w literaturze różnych epok.

Ocena:
20/20
Teza: Literatura polska i światowa na przełomie wieków stworzyła wiele ponadczasowych kreacji kobiecych, których postaci budziły zachwyt, pożądanie, miłość lub nienawiść.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat.

Przedstaw, porównaj i oceń portrety kobiet znane ci z literatury XIX wieku

Ocena:
20/20
Teza: Literatura dziewiętnastowieczna uwieczniła wiele różnorodnych i niepowtarzalnych portretów kobiecych.

Ocena opisowa nauczyciela: Ciekawa praca, oparta na czterech lekturach z XIX wieku.

Przedstaw, porównaj i oceń portrety kobiet znane ci z polskiej literatury XIX wieku

Ocena:
20/20
Teza: W każdej epoce odnajdziemy cały wachlarz kobiecych postaci.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat.

Kobieta w malarstwie i literaturze. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Wizerunek kobiety idealnej wciąż ulega metamorfozom.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca nietuzinkowa, oparta na ciekawych przykładach - pokazuje ewolucję wizerunku kobiety.

Obraz kobiet w XIX i XX wieku w literaturze

Ocena:
20/20
Teza: Wizerunki bohaterek literackich w pisarstwie XIX i XX wieku były niesłychanie złożone.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna ukazuje bardzo różnorodne wizerunki kobiet.

Omów i porównaj miejsce kobiety w społeczeństwie na podstawie literatury XIX i XX wieku

Ocena:
20/20
Teza: W pisarstwie XIX i XX wieku możemy dostrzec istotne zmiany w postrzeganiu społecznej roli kobiet.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana - dojrzałe i celne wnioski.

Kobieta anioł, kobieta demon - jako źródło inspiracji w literaturze. Rozważ na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Motyw kobiety-demona i kobiety-anioła ponadczasowym źródłem artystycznych inspiracji.

Ocena opisowa nauczyciela: Wyczerpująca prezentacja napisana poprawnym, potoczystym stylem.

Różne oblicza kobiet ukazane w literaturze polskiej i innych dziedzinach sztuki XIX i XX wieku

Ocena:
20/20
Teza: Niezależnie od dziedziny sztuki, działa polskie ukazują nietuzinkowe portrety kobiece.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa oparta na literaturze, malarstwie, filmie i piosence.

Anioł czy femme fatale. Obraz kobiety w literaturze polskiej. Omów zagadnienie, odwołując się do wybranych przykładów

Ocena:
20/20
Teza: Na przestrzeni wieków artyści ukazują anielską i demoniczną stronę kobiecej natury.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo szeroko i szczegółowo opisuje wizerunki poszczególnych kobiet.

Przyczyny i skutki niemoralnych decyzji kobiet. Omów zagadnienie w oparciu o przykłady z różnych epok

Ocena:
20/20
Teza: Kobiety kroczące drogą niesprawiedliwości lub występku są niezwykle ciekawymi postaciami literackimi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca dojrzała, ciekawa, świadcząca o dobrym obyciu literackim.

Zinterpretuj portrety niezwykłych kobiet - bohaterek literatury polskiej na wybranych przykładach z różnych epok.

Ocena:
20/20
Teza: Przedstawienie niezwykłych portretów kobiet - bohaterek literatury polskiej na wybranych przykładach z różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni poprawna opisująca kilka kobiecych kreacji charakterystycznych dla polskiej literatury.

Kobiecość jako temat liryki. Przedstaw zagadnienie, odwołując się do utworów poetek XIX i XX wieku

Ocena:
20/20
Teza: Dzięki piszącym kobietom dokonała się zmiana w sposobie postrzegania kobiety.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bogata w literackie przykłady. Przejrzysta kompozycja i wnioski potwierdzające tezę.

Matka, żona, kochanka. Różne obrazy kobiet w literaturze Omów na wybranych przykładach.

Ocena:
20/20
Teza: Co determinuje ogromną różnorodność jej zachowań?

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja ciekawa, ukazuje różnorodność kobiecych literackich kreacji.

Grzeszne i grzeczne kobiety w literaturze i sztuce różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Kobiety są krańcowe: o wiele lepsze albo o wiele gorsze niż mężczyźni.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa, zwięzła, napisana lekkim piórem. W pełni realizuje założenia tematu.

Femme fatale w literaturze i sztuce. Przedstaw wizerunki kobiet fatalnych na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Chociaż wizerunek kobiety fatalnej odnajdujemy już w biblii, to największą fascynację tym motywem obserwujemy w wieku XIX i XX.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana i przejrzysta. Poprawny język.

Motyw żony w literaturze. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Kreacje żon w literaturze są niejednoznaczne - niektóre podtrzymują archetypy, natomiast inne łamią społeczne stereotypy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana i przejrzysta. Bogata treść i bibliografia.

Kobiety jako źródło nieszczęścia. Przedstaw na wybranych przykładach literackich

Ocena:
19/20
Teza: Literatura dostarcza nam wiele przykładów kobiet sprowadzających najczęściej na mężczyzn nieszczęście - od czasów mitologii po współczesność.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana, oparta na bogatej bibliografii. Dobry styl i interesujące wnioski.

Wizerunek złych kobiet w literaturze i sztuce. Przedstaw na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Literatów, malarzy i filmowców zawsze inspirowały kobiety niepokorne i złe, dlatego w sztuce odnajdujemy wiele wizerunków kobiet fatalnych.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oryginalna, oparta na niebanalnych przykładach. Zaznaczona jest indywidualność i własne przemyślenia autora.

Wizerunek kobiety w literaturze. Zanalizuj temat, odwołując się do utworów krajowych i zagranicznych

Ocena:
19/20
Teza: Kobieta i kobiecość to temat, który od zawsze pasjonował wielu artystów, dla wielu z nich kobieta była inspiracją do stworzenia dzieła.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje założenia tematu. Dobrze dobrana literatura i poprawnie sporządzony plan prezentacji.

Portrety kobiet w literaturze polskiej i światowej. Przedstaw na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Galeria portretów literackich kobiet jest niezwykle bogata, lecz mimo licznych rozbieżności można wyróżnić pewne wizerunki kobiet jakie zapisały się w literaturze na przestrzeni epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobrze skomponowana. Barwny i płynny język. W pełni zrealizowany temat prezentacji.

Różne koncepcje kobiecego piękna w literaturze i sztuce. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Od starożytności aż do czasów współczesnych obraz kobiety zmieniał się i przekształcał wraz z panującymi w danej epoce wyobrażeniami i inspiracjami.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca odwołuje się do licznych lektur i dziel sztuki. Sprawny język, bogata prezentacja.

Postać uwodzicielskiej kobiety w literaturze. Przedstaw na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Funkcjonowanie motywu uwodzicielki w literaturze.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, napisana płynnym stylem, przemyślana.

Portret kobiety w różnych epokach. Przedstaw w oparciu o przykłady z literatury i sztuki

Ocena:
19/20
Teza: Kobieta na piedestale w kolejnych epokach, w każdej z dziedzin literatury sztuki czy malarstwa.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca obszerna. Zawiera wiele przykładów. Poprawny styl i język.

Postacie kobiece w literaturze i sztuce. Porównaj wybrane bohaterki z różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Wiele bohaterek literatury, dzieł plastycznych i filmowych to postaci interesujące i ważne, wartościowe, czy też po prostu ciekawie ukazane.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta, poprawnie skonstruowana. Dobry styl wypowiedzi.

Wizerunek kobiety w literaturze i sztuce. Na wybranych przykładach przedstaw zagadnienie

Ocena:
19/20
Teza: Każdy artysta postrzega kobietę inaczej i dodaje jej inny, przez siebie zauważony walor, a niekiedy ukazuje jej wady.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna i przemyślana praca. Logiczne argumenty i dobry język.

Kobieta w literaturze i malarstwie. Przedstaw różne wizerunki, opierając się na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Głównym czynnikiem determinującym życie kobiety jest stopień jej niezależności.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni poprawna.

Literackie wizerunki kobiet. Omów zagadnienie na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Najciekawszy jest wizerunek kobiet złożonych, których natura obfituje w rażące sprzeczności i na ich przykładzie możemy podziwiać fascynujące oblicza kobiecej psychiki.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja standardowa. Przedstawia temat w pełni i dość zwięźle. Poprawny język.

Zmiana wizerunku kobiety na przestrzeni wieków. Przedstaw odwołując się do literatury i sztuki

Ocena:
19/20
Teza: W każdej epoce istniały muzy, które popychały poetów do tworzenia dzieł uwielbienia i zachwytu, malarzy do kreślenia portretów i aktów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana. W pełni ukazuje zmianę postrzegania kobiety na przestrzeni wieków. Poprawny język.

Świat kobiecych wartości. Przedstaw problem, odwołując się do wybranych utworów literackich

Ocena:
19/20
Teza: Dwoistość charakterów kobiet oraz ich świat wartości na podstawie wybranych utworów pozytywistycznych i dwudziestolecia międzywojennego.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca logiczna i przemyślana. Poszczególne argumenty przedstawiono przejrzyście. Poprawny język.

Wizerunek kobiety w romantyzmie. Przedstaw, odwołując się do wybranych lektur

Ocena:
19/20
Teza: Postacie kobiece w epoce romantyzmu były często eksponowane.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bogata w treści. W pełni odpowiada tematowi. Poprawny styl wypowiedzi.

Portret kobiety w literaturze polskiej. Przedstaw zagadnienie,odwołując się do wybranych przykładów

Ocena:
19/20
Teza: Zjawiskowość kobiecej natury nie uszła uwadze polskim pisarzom i poetom.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni poprawna. Na kilku przykładach prezentuje portret kobiety w utworach literackich. Poprawny konspekt prezentacji.

Kobieta matka, kobieta fatalna, kobieta bogini. Omów motywy na wybranych przykładach literackich

Ocena:
19/20
Teza: W literaturze zostały utrwalone między innymi wizerunki bogini, matki, kobiety fatalnej.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Różnorodne tematy, ciekawe przemyślenia.

Portrety kobiet w literaturze polskiej i obcej. Przedstaw na wybranych przykładach.

Ocena:
19/20
Teza: Kobiety jako obiekt uwielbienia, westchnień, pożądania i zazdrości.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca typowa. Oparta na powszechnie znanych lekturach.

Wizerunek ukochanej kobiety w romantycznej literaturze i epistolografii

Ocena:
19/20
Teza: Kobieta jako inspiracja twórczości poetyckiej, źródło natchnienia oraz przyczyna nieszczęść i zawodów miłosnych; przedstawiana głównie jako kochanka, matka, żona, jest obiektem uwielbienia, pożądania i zazdrości.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła, konkretna i na temat. Można by więcej uwagi poświęcić epistolografii.

Muza, żona, kochanka, matka. Różne sposoby kreowania postaci kobiet w literaturze. Omów ten problem na wybranych przez siebie przykładach dzieł literackich z różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Kobiety - bohaterki literatury - potrafią być jednocześnie różne i podobne.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bogata w przykłady, ukazuje jak różnorodne mogą być kobiety na przestrzeni epok.

Postacie kobiet w mitologii i Biblii. omów ich rolę i sposoby portretowania w wybranych utworach

Ocena:
19/20
Teza: Obydwa antyczne źródła kreują niepowtarzalne, często archetypiczne postaci kobiet.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca szeroko traktuje temat. Ukazuje kilka najbardziej archetypicznych wizerunków kobiet.

Postać kobiety fatalnej w literaturze polskiego pozytywizmu, Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego

Ocena:
19/20
Teza: Femme fatale polskiej literatury mają zgubny wpływ na mężczyzn i determinują ich losy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca świadczy o indywidualnym podejściu do tematu - wnioski. Poprawne argumenty i przedstawione ciekawie postacie.

Ewa nie tylko kusicielka. Przedstaw różne kreacje kobiet w literaturze

Ocena:
19/20
Teza: Literacki wizerunek zmieniał się od czasów ukazania biblijnej Ewy i zmienia się po dzień dzisiejszy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ukazuje kilka wybranych wizerunków kobiet.

Przedstaw różne portrety Polek na wybranych przykładach literackich. Zanalizuj wybrane utwory

Ocena:
19/20
Teza: Kreacje kobiet-Polek odnajdziemy w wielu epokach polskiej literatury.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ukazuje ciekawe wizerunki kobiet.

Kobieta błogosławieństwem czy przekleństwem dla mężczyzny. Rozważ problem, analizując na wybranych przykładach różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Różny wpływ płci pięknej na męskich przedstawicieli w literaturze.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat.

Motyw kobiety - muzy, natchnienia w sztuce i literaturze

Ocena:
19/20
Teza: Portrety kobiet, które dzięki swojej wyjątkowości zostały uwiecznione przez pisarzy i malarzy.

Ocena opisowa nauczyciela: Ciekawa praca pokazująca różnorodność ujęcia tematu.

Scharakteryzuj kobietę, jej życie i pragnienia, odwołując się do wybranych postaci literackich

Ocena:
19/20
Teza: Złożoność kobiecych wizerunków w pisarstwie XIX i XX wieku.

Ocena opisowa nauczyciela: Zwięzła praca opisująca trzy typy kobiece z literatury XIX i XX wieku.

Femme fatale. Kobieta fatalna w literaturze i sztuce

Ocena:
19/20
Teza: Rola femme fatale zostaje narzucona kobiecie przez samą ofiarę – mężczyznę.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja ciekawa, ukazująca spojrzenie na femme fatale z dwóch odmiennych perspektyw.

Motyw ciała kobiecego w literaturze i sztuce modernizmu

Ocena:
18/20
Teza: W literaturze i malarstwie ciało kobiece zostało było przedstawiane różnorodnie.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta i bogata w przykłady. Dobrze przedstawiony problem i wnioski.

Kreacje kobiet w literaturze polskiej i obcej. Omów, odwołując się do przykładów z różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Zarówno w polskiej, jak i obcej literaturze możemy dostrzec różnorodne portrety kobiet.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. Zawiera odpowiednio dobraną literaturę.

Kobieta jako literacka bohaterka. Przedstaw na wybranych przykładach z różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Kobieta uważana za uosobienie piękna, wdzięku i wrażliwości, stała się wdzięcznym tematem dzieł literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. Kolejne argumenty ułożone zostały w logiczna całość.

Kobieta demon, kobieta wamp, kobieta fatalna. Omów na przykładzie wybranych tekstów literackich

Ocena:
18/20
Teza: Tajemniczość, piękno, zagadkowość, niedostępność kobiety fatalnej niszczy mężczyzn i jednocześnie jest źródłem fascynacji literackich na przestrzeni wieków.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja napisana lekkim piórem. Poprawny język i styl wypowiedzi. Zwięzłość i logika argumentacji.

Przykłady zmiennych i tajemniczych kobiet w literaturze. Przedstaw, odwołując się do znanych ci utworów

Ocena:
18/20
Teza: W literaturze możemy spotkać się z połączeniem portretów kobiety złej i dobrej.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. W przejrzysty sposób ukazuje wizerunki trzech kobiet w literaturze.

Wizerunek kobiety w Biblii. Scharakteryzuj i porównaj różne bohaterki historii z Nowego i Starego Testamentu

Ocena:
18/20
Teza: W Biblii możemy odnaleźć zarówno pozytywne jak i negatywne wizerunki kobiet.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa. Zawiera zaskakujące wnioski. Oryginalne podejscie do tematu.

Funkcje kobiet w literaturze Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego. Przeanalizuj, opierając się na wybranych utworach

Ocena:
18/20
Teza: Kreacje i funkcje bohaterek kobiecych okresu Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego były zróżnicowane.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna praca. Napisana dobrym językiem, przejrzyste argumenty.

Inspirujące i irytujące kobiety. Przedstaw ich wizerunki, opierając się na literaturze i własnych przemyśleniach.

Ocena:
18/20
Teza: Od stuleci kobiety stanowią źródło natchnienia dla artystów, głównie mężczyzn.

Ocena opisowa nauczyciela: Trafny dobór cytatów. Praca przemyślana i ciekawa. Poprawny styl.

Bogactwo wizerunków kobiet w literaturze, różnorodność ich osobowości i barwność postaci

Ocena:
18/20
Teza: Literatura bez kobiet byłaby uboższa, są one tak różnorodne i występują w tak niezwykłych rolach, że trudno tę wielość portretów ogarnąć.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zgrabna, napisana płynnym językiem. Dobrze dobrana literatura. Zwięzłe argumenty.

Porównaj utrwalone w literaturze archetypy bohaterek, odwołując się do wybranych tekstów kultury romantycznej i młodopolskiej

Ocena:
18/20
Teza: Zjawiskowość kobiecej natury nie uszła uwadze artystom – malarzom, muzykom, pisarzom, poetom, którzy przez kolejne wieki i epoki, próbowali doścignąć i poznać w pełni kobietę, ulegając jej wpływom.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni poprawna. Właściwie dobrana literatura i argumenty.

Na podstawie wybranych wierszy współczesnej poetki przedstaw portret kobiety naszych czasów

Ocena:
18/20
Teza: Agnieszka Osiecka w swojej twórczości literackiej, pokazała nie tylko swoje oblicze, ale obraz wszystkich współczesnych Polek.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca pomysłowa. Ciekawe przykłady z twórczości Osieckiej.

Wpływ kobiet na wybory bohaterów literackich. Omów na wybranych przykładach z różnych epok literackich

Ocena:
18/20
Teza: Kobiety w literaturze często wywierały zgubny wpływ na mężczyznę.

Ocena opisowa nauczyciela: Motyw kobiety przedstawiony w ciekawy sposób. Poprawny język i styl.

Porównaj sposoby kreowania portretów kobiet w literaturze i malarstwie na podstawie analizy wybranych przykładów

Ocena:
18/20
Teza: W literaturze i malarstwie możemy odnaleźć bardzo wiele portretów kobiet.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła, konkretna.

Julia Capuletti jako ponadczasowa bohaterka w literaturze i sztuce. Omów temat na podstawie wybranych dzieł literackich oraz tekstów kultury

Ocena:
17/20
Teza: Julia Capuletti jest bohaterką do której odwołują się artyści po dzień dzisiejszy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oryginalna. Ukazuje nawiązania do postaci Julii w literaturze, filmie i musicalu.

Kobieta w renesansie. Przedstaw na wybranych przykładach z literatury i sztuki

Ocena:
17/20
Teza: Kobiety traktowane są nie tylko jako przedmiot westchnień i miłości zmysłowej, ale także jako symbol niezwykłej harmonii, cnoty i piękna, co inspiruje artystów na całym świecie do dziś.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca dobra, choć powierzchowna. Zbyt mało rozbudowane argumenty.

Motyw kobiety w literaturze. Przedstaw jego funkcjonowanie w wybranych dziełach

Ocena:
17/20
Teza: Obraz kobiety jako temat poruszany przez wielu artystów we wszystkich epokach literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. W pełni realizuje temat.

Przedstaw różnorodne sposoby ujęcia motywu kobiety, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
17/20
Teza: Motyw kobiety jest szeroko rozpowszechniony w literaturze.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. Bardzo zwięzła. Drobne usterki językowe.

Kobieto! Puchu marny... Zaprezentuj najciekawsze Twoim zdaniem portrety kobiet w literaturze

Ocena:
17/20
Teza: W literaturze możemy odnaleźć bardzo wiele portretów kobiet. Są one opisywane jako dzielne bohaterki, pełne poświęcenia i odwagi, ale także jako puste, naiwne lekkomyślne trzpiotki. W swojej pracy chciałbym/chciałabym przedstawić portrety ko

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwarta. Skrótowo ukazuje kilka portretów oryginalnych kobiet. Napisana na przeciętnym poziomie.