Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw konfliktu


Konflikty rodzinne w wybranych dramatach. Przedstaw, odwołując się do wybranych utworów z różnych epok

Każdy z nas jest inni. Różnimy się potrzebami, światopoglądem, przyzwyczajeniami czy charakterem. Chociaż w rodzinie poszczególnych jej członków łączą bliskie więzy i są oni nieraz bardzo podobni do siebie, to jednak właśnie ta bliskość, fakt życia na co dzień pod jednym dachem jest przyczyną wielu konfliktów. Najczęściej w literaturze spotykamy się z konfliktem pokoleń, który rodzi się w momencie, gdy każda ze stron ma własne ideały czy przekonania i nie chce ani ustąpić stronie drugiej lub dojść z nią do kompromisu oraz sporami małżeńskimi Młodzi ludzie chcą żyć po swojemu, inaczej niż starsze pokolenie, nowocześniej, lepiej. Buntują się przeciwko narzuconym im poglądom, często bardzo konserwatywnym. Wpływ na pojawienie się konfliktów ma także zmieniająca się obyczajowość, aktualna moda, rozwój postępu czy sytuacja polityczna kraju. Dramaty małżeńskie z kolei wywołują różnorodne wydarzenia. Dla jednych jest to niewierność ukochanej osoby, dla innych może to być brak zrozumienia, życie w kłamstwie. Często na drodze do rodzinnej idylli stają pieniądze. Dramat poprzez swoją szczególną formę i dialogowość stanowi od wieków niewyczerpany sposób na ukazanie rodzinnych konfliktów.

Obraz skłóconej rodziny ukazany jest w komedii „Skąpiec”. Główny bohater dramatu Moliera to Harpagon – sześćdziesięcioletni wdowiec, ojciec dwójki dorosłych już dzieci: Elizy i Kleanta. Rodziny Harpagona nie nie łączą żadne więzy, ponieważ każdy żyje na swój rachunek. Pieniądze są dla głównego bohatera najważniejsze, to one stają się głównym argumentem przy podejmowaniu wszystkich decyzji, nawet tak istotnych jak małżeństwo własnych dzieci. Skąpiec ciągle przelicza pieniądze, oszukuje służbę i zastanawia się, w jaki sposób może jeszcze zaoszczędzić. Miłość do Marianny sprawia, że syn Harpagona - Kleant - staje się nieustępliwym rywalem własnego ojca. Sprytny, zaradny, zdolny do poświęceń, mimo wielu przeciwności nie poddaje się w swych staraniach o rękę ukochanej, którą ostatecznie udaje mu się zdobyć. Dość wybuchowy w rozmowach z ojcem, nie boi się wyrażać swojego zdania, jednocześnie próbując nie zaogniać konfliktu. Nie obce są mu wyrazy szacunku i posłuszeństwa wobec ojca, jednak, gdy nie widzi już innego wyjścia, posuwa się nawet do szantażu. Eliza natomiast, córka tytułowego bohatera, jest panną wychowywaną w klatce, z której nie ma ucieczki. Ojciec jest dla niej nie tylko niemiły i przykry, ale też traktuje ją jak niepotrzebny sprzęt, jak pasożyta, którego należy się pozbyć z domu. Rodzeństwo czuje wstręt do ojca, który nie potrafi kochać, nie poświęca im ani minuty i nie interesuje się ich szczęściem. Młodym, dzięki intrydze, udaje się wyrwać z domu, jednak ostatnia scena, w której skąpiec mówi: „a ja pójdę uściskać moją szkatułkę” jest raczej smutna i refleksyjna. Daje do myślenia jak bardzo miłość do pieniędzy może wpłynąć na rodzinne relacje i w jaki sposób może je popsuć.

W „Powrocie posła” Juliann Ursyn Niemcewicz przedstawił idealny dom szlachecki. Żyją w nim w zgodzie i harmonii dwa pokolenia Polaków. „Dom zawsze ustępować powinien krajowi” - stwierdza Podkomorzy, jeden z głównych bohaterów utworu, i w tym duchu wychowuje swoich synów. Podkomorzy i jego żona, są uosobieniem staropolskich cnót. Na przykładzie ich życia Niemcewicz przedstawia wzorową rodzinę. W ich domu panują harmonia i miłość. Są małżeństwem bardzo szczęśliwym. Podkomorzy, zwolennik reform, patriota, jest wzorowym ojcem i mężem. Podkomorzyna także jest kobietą pełną cnót, bez reszty oddaną rodzinie. Oboje są ludźmi światłymi, rozumieją konieczność przeprowadzenia licznych reform w państwie. Narzekają na zgubne skutki cudzoziemszczyzny i błędnego wychowywania dzieci. Podkomorzy i jego żona zostali bardzo ciepło potraktowani przez autora, który, dla kontrastu, zaprezentował drugie małżeństwo, Starostę Gadulskiego i Starościnę, różniących się we wszystkim od krewnych, u których goszczą. Zostali oni ukazani w pejoratywnym świetle. Ich małżeństwo zostało zawarte ze względu na korzyści materialne. Starosta całkowicie nie wywiązuje się z roli męża i ojca. Ulega swej żonie gdy ta mówi: „Kiedy się nie podobam, to się rozwieść można”. Motywuje swoją uległość słowami: „Gdyby iść chciała do rozwodu, Utraciłbym połowę rocznego dochodu. To nie żart, żonę taką trzeba menażować”. Jednak swoje rozważania zachowuje dla siebie i próbuje załagodzić całą sytuację: „Nie, robaczku, ja tylko chciałem tak żartować: To się ciebie nie tyczy, bądź uspokojoną. Ach, drugiej takiej żony nie znalazłbym pono! Nie rozdzielim się nigdy (...)” Starosta jest człowiekiem wyjątkowo skąpym i chciwym. Nie zna uczuć rodzinnych. Nie tylko nie kocha żony, ale też nie żywi głębszych uczuć do córki Teresy, którą po śmierci pierwszej żony oddał na wychowanie do krewnych. Choć się nią nie opiekował, to jednak chce decydować o jej losie. Nie licząc się z uczuciami dziewczyny, pragnie oddać jej rękę temu, kto zrzeknie się posagu. Podobnie jak Skąpiec decyduje o losach Elizy. Obaj dla swych córek nie pragną szczęścia, gdyż cenią inne wartości. Także Starościna nie jest idealną żoną. Wychowanie córki powierzyła Podkomorzynie, gdyż sama zajęta była czytaniem romansów i wzdychaniem do niespełnionej miłości. Zacofana i próżna nie potrafi opiekować się domem co w zespoleniu z całokształtem czyni z nią „żonę modną” pragnącą zaspokoić tylko swoje zachcianki. Dodatkowo marnotrawi pieniądze męża. Przedstawiając Gadulskich, Niemcewicz ośmiesza związki małżeńskie zawierane dla pieniędzy i posagu. W małżeństwie ich nie ma miłości, szacunku i zrozumienia. Małżonkowie, zajmując się swoimi sprawami, zamknęli się we własnych światach i nic ich nie łączy. Podobnie jak żadne uczucie nie łączy Skąpca z jego dziećmi. W obu wypadkach pieniądze wypierają każdą z cnót.

Dramatem małżeńskim z epoki romantyzmu jest „Nie-Boska komedia” Zygmunta Krasińskiego. Małżeństwo Hrabiego Henryka i jego żony Marii obserwujemy tylko w pierwszej i drugiej części utworu. Na początku był to związek szczęśliwy: po ceremonii zaślubin Hrabia Henryk zostaje sam w kościele i przysięga przed Bogiem wierność żonie. Henryk to poeta romantyczny, który dla ukochanej rezygnuje z poezji. Swoje poświęcenie ujmuje w słowach: „Zstąpiłem do ziemskich ślubów, bom znalazł tę, o której marzyłem”. Jednak Henryk doświadcza rozczarowania, jego żona jest za skromna i za dobra, zmęczyła go także prozaiczność życia. Dlatego Hrabia dopuszcza się zdrady, daje się uwieść dziewicy – zjawie będącej symbolem poezji. Sytuacja dzieje się podczas przygotowań do chrztu jego syna. Maria czując żal do męża, że nie ma go w domu podczas tak ważnej chwili przeklina syna. Gdy Henryk wraca do domu dowiaduje się, że Maria została zamknięta w domu wariatów. Jakże więc silna musiała być jej miłość, że z jej powodu popadła w obłęd. Hrabia dopiero teraz zdał sobie sprawę, że tak naprawdę przez okres całego małżeństwa z Marią nie doceniał jej, nie mieli wspólnych tematów do rozmów, coraz bardziej oddalali się od siebie, ale niestety na ratowanie małżeństwa jest już za późno. W tym dramacie nie tylko małżeńskim ale także rodzinnym bo nie możemy zapominać o ich synu - Orciu cierpią wszyscy. Wprawdzie każdy na swój sposób ale zapewne wszystkich bardzo dotknęła zdrada Hrabiego Henryka. Maria, będąc w domu wariatów tak bardzo pragnęła znów być z mężem i go zrozumieć, że aż modliła się o to aby zostać poetką. Los jednak sprawił, że nie było jej dane zaznać szczęścia u boku swojego męża. Jej koniec jest tragiczny – umiera w samotności.

Z kolei „Moralność pani Dulskiej” Gabrieli Zapolskiej to dramat ukazujący życie mieszczańskiej, galicyjskiej rodziny, w której dominuje i rządzi żona i matka – Aniela Dulska. Główna bohaterka rozpoczyna dzień od budzenia całego domu i zapędzania wszystkich do wykonywania ich codziennych zajęć. Wydziela mężowi cygara i codziennie po dwadzieścia centów na kawiarnię. Przeziębionej, chorowitej Meli matka poleca rozgrzewający okład z plastra używanego już wcześniej przez ojca i każe jej się myć w zimnej wodzie. Przy kupowaniu biletów tramwajowych dla córek próbuje oszukać konduktora na kilka groszy. Aniela Dulska pomimo swojego skąpstwa, obłudy, hipokryzji i wielu innych negatywnych cech ma o sobie jak najlepsze mniemanie. Wielokrotnie utwierdza bowiem samą siebie i swoich najbliższych o własnej wyjątkowej pozycji w rodzinie: „z torbami poszlibyśmy, żeby nie ja…”. Pieniądze są źródłem władzy Dulskiej nad mężem i dziećmi. Nawet bowiem w przypadku najbliższej rodziny nie ma mowy o jakichkolwiek więzach uczuciowych. Tytułowa bohaterka nie zna potrzeb dzieci i nie interesują jej one. Wszystko musi tylko dobrze wyglądać z zewnątrz: dziewczynki powinny umieć grać na pianinie, zachowywać się skromnie, „bo cnota to skarb dziewczęcia”. Natomiast syn – Zbyszko - powinien się „wyszumieć” i lepiej jeśli to robi „w czterech ścianach własnego domu”. Matka przymyka oczy na romans ze służącą, rzekomo w imię dobra syna.

Mąż Anieli – Felicjan – wydaje się być zaprzeczeniem wszystkich jej cech. Jest cichy, spokojny, zamknięty w sobie, nieśmiały. Biernie podporządkowuje się żonie, z otoczeniem porozumiewa się za pomocą gestów. Wbrew pozorom jest takim samym hipokrytą i oportunistą jak pozostali członkowie rodziny. Konformizm, wygodnictwo, a może i zwykłe tchórzostwo każą mu się pogodzić z podrzędną, nieco może ośmieszającą, pozycją w domu. Nie jest to jednak pozycja niewygodna – zapewnia Felicjanowi „święty spokój”, pewność co do zaspokojenia wszelkich potrzeb życiowych, bezpieczeństwo i …doskonałą izolację od wszelkich problemów. W kwestiach moralnych Dulski niczym nie różni się od swojej żony. Gdy dowiaduje się o wstrętnej intrydze uknutej przez „mamcię” dla zatrzymania Zbyszka w domu i o tragicznych skutkach synowskiego romansu – nie zdobywa się na żaden gest czy komentarz, nie mówiąc o jakiejkolwiek próbie ingerencji. Jest egoistą. Jego okrzyk: „A niech was wszyscy diabli!!!” ostatecznie dowodzi braku zainteresowania dla problemów rodzinnych. Dulski - zdominowany i psychicznie stłamszony przez swoją małżonkę – nie potrafi przyjąć na siebie odpowiedzialności za rodzinę. Jego bunt przybrał objawy chorobowe. Felicjan nie rozmawia także z dziećmi, nie interesuje się synem, córkami, a co gorsza dzieci wcale nie próbują nawiązać kontaktu z ojcem.

Dzieci Dulskich: Mela, Hesia i Zbyszko to ofiary wychowania w mieszczańskim, kołtuńskim otoczeniu. Obie córki Dulskiej, pomimo odmiennych charakterów, są całkowicie zdominowane przez matkę i podporządkowane jej. Zwłaszcza Mela – naiwna, ciepła, dobra, gotowa rozdawać miłość i łaknąca miłości – boi się matki i nie chce się jej narazić. Hesia natomiast, która jest ordynarna, prostacka i pewna siebie, ma do Dulskiej stosunek krytyczny, często ją przedrzeźnia. Ponieważ matka z nią nie rozmawia, dziewczyna wypytuje kucharkę o erotyczne przygody z czasów młodości. Próbuje też podpytać brata o jego nocne wypady. Hesia jest bardzo podobna do matki, najprawdopodobniej kiedy dorośnie, będzie taka sama.

Syn Dulskich odgrywa w dramacie ważną rolę jako sprawca komplikacji burzących spokojne i unormowane życie rodzinne. Jest inteligentny. Nie znosi rodzinnego domu z jego duszną atmosferą, ucieka z niego, woli własne, kawiarniane towarzystwo. Brzydzi się kołtunerią, zakłamaniem, wygłaszaniem tyrad moralnych i mówieniem stale o Bogu przez matkę. Ma pretensje do losu, że uczynił go Dulskim. Według Zbyszka jest to piętno, determinujące całe dalsze życie człowieka. Rozumie, że mówienie matki o moralności to tylko teoretyczny płaszczyk. Krytycznie ocenia też postępowanie Dulskiej z mężem i sposób wychowania córek. Jednakże odebrane wychowanie, jak i osobowość matki, są tak silne, że w momencie przełomowym – problem uznania dziecka Hanki – zdaje się na swoją ciotkę i Dulską, które pokierują jego postępowaniem. Konflikt z matką zostaje zażegnany. Zbyszko okazuje się za słaby, by walczyć z kołtuństwem w sobie i w środowisku. Aby przełamać stereotypy nie wystarczy tylko idea, trzeba tej sprawie poświecić samego siebie i nie zawahać się. Zbyszkowi tej odwagi zabrakło, ale też z własnej wygody gdyż był bezsilny, jak całe pokolenie kołtunerii. Został ukształtowany przez środowisko, w którym egzystował. Dulska doskonale zdawała sobie sprawę z tego, co wart był jej syn. Bierze sprawę w swoje ręce i wbrew przysłowiu to „kura okazuje się być mądrzejsza od jajka”: „A czego to ma mnie uczyć i kto? Ja sama, dzięki Bogu, wiem, co i jak się należy. (…) no! będzie znów można zacząć żyć po bożemu…”

Dulscy są przykładem rodziny matriarchalnej. Ich bytowanie jest pozbawione radości, a im samym brak wartości, którymi mogliby się kierować. W domu panuje nieprzyjemna atmosfera, ciągle wybuchają spory, konflikty, stale słychać wrzaski, brak przytulności i rodzinnego ciepła. Nie ma w tym domu serdecznych rozmów, cichych zwierzeń, przyjaznych gestów. Dulscy to rodzina zdegenerowana, nie łączą ich żadne uczucia. Żyją razem, ale właściwie wygląda na to, że każdy prowadzi oddzielne życie.

W „Tangu” Sławomira Mrożka odnajdujemy portret rodziny ze świetnie wyeksponowanym konfliktem pokoleń. Pisarz w swym utworze ukazuje karykaturalny model rodziny. Inteligencka, artystyczna, wielopokoleniowa familia zostaje ukazana w dramacie w krzywym zwierciadle satyry i groteski. Mieszczański salon Stomilów staje się areną starcia Artura z przedstawicielem starszego pokolenia. Możemy zauważyć przewrotny komizm i groteskowość sytuacji: obrońcą tradycji i moralnego ładu jest człowiek młody; natomiast babcia Eugenia, wujek, a przede wszystkim Stomilowie - w sposób błazeńsko groteskowy demonstrują swobodę obyczajową, antymieszczańską "postępowość" przy kompletnym zaniku woli i stagnacji. Relacje rodzinne w „Tangu” ocenia i komentuje przede wszystkim Artur, który samotnie - jak szalony bohater romantyczny – podejmuje próbę ocalenia wartości lekceważonych i miażdżonych przez nowoczesnych rodziców. W domu panują pewne, przez wszystkich (oprócz Artura) przestrzegane „zasady”: tolerancja, swoboda, odstępstwo od tradycyjnie pojmowanych norm współżycia w rodzinie, itp. W myśl tych ideałów Stomil – ojciec Artura – nie zwraca uwagi na wiarołomstwo swojej żony, Eleonora – jego matka – wyzbywa się jakichkolwiek hamulców natury moralnej, a Babcia zachowuje się i wyraża jak młoda, zbuntowana pannica. Nikt z wymienionych osób nie wypełnia zadań wynikających z układu relacji rodzinnych. Małżonkowie traktują się nawzajem jak znajomi, Babcia nie stoi na straży tradycyjnych wartości i nie stara się uzdrowić relacji między Stomilem i Eleonorą, zaś matka Artura wręcz jawnie protestuje przeciwko próbom odnowienia dawnych konwencji. Wydaje się, że tylko postawa Artura zakłóca wzajemną akceptację i poszanowanie wolności tak kultywowanej w tym domu. Bohater oskarża rodziców o niszczenie tradycji i porządku: „Tu już nie ma w ogóle żadnej tradycji ani żadnego systemu, są tylko fragmenty, proch! Bezwładne przedmioty. Wyście wszystko zniszczyli i niszczycie ciągle, aż zapomnieliście sami, od czego się właściwie zaczęło”.

Mimo sukcesu, jakim jest osiągnięcie owej wymarzonej wolności, nie ma tu osób szczęśliwych. Bezgraniczna swoboda odebrała im zdolność przeżywania – nie potrafią kochać ani cierpieć, nie stać ich na żadne emocje. Kontrrewolucyjne dążenia Artura do przywrócenia właściwych proporcji pomiędzy wolnością a ładem sytuują go na pozycji przeciwnika ideowego. Jest synem i wnukiem, który nie ma żadnego oparcia w rodzinie i – na dodatek – reprezentuje „groźne” poglądy. Artura razi przede wszystkim niechlujność ojca, ciągle poszukującego artysty, nowoczesne podejście do małżeństwa jego matki, kobiety „wyzwolonej”, związanej z nieokrzesanym prostakiem Edkiem. Korzysta ze swobody, na którą pozwala jej Stomil. Eleonora nie liczy się z opinią dorosłego już syna, a nawet oburza się, że nie ucieleśnia on jej marzeń. Nie jest uosobieniem kobiety – żony czy matki – w tradycyjnym sensie. Nie jest też przykładem troskliwości wobec własnej matki. Nie jest zdolna do prawdziwej miłości, ani żalu po stracie dziecka. Nie potrafi, ani nie próbuje przeciwstawić się zabójcy Artura. Szlachetny indywidualista nie zdołał pokonać chaosu i moralnej destrukcji. Wiadomość o zdradzie narzeczonej z Edkiem pozbawiła Artura sił, a reszty dokonał silny cios Edka. Pozytywny bohater został zabity, a cyniczna reakcja Eleonory zdumiewa i przeraża: „Może to i lepiej dla niego. Byłby został wujobójcą”. Mrożek demaskuje współczesny, powojenny model rodziny. Krytykuje go głównie z powodu braku wartości, jakie powinna nieść rodzina. Nad pogrążonym w chaosie światem wuj Eugeniusz i Edek tańczą tango. W tym tańcu prowadzi Edek. Finałowe tango zamykające dramat Mrożka symbolizuje upadek moralny awangardowej do granic absurdu inteligenckiej rodziny.

Relacje między rodzicami i dziećmi to temat często poruszany przez twórców różnych epok. W literaturze rzadko odnajdujemy przykłady doskonałych rodzin, w których stosunki między ich członkami są takie, jakie być powinny. Wszystko dlatego, że w stosunkach rodzinnych nic nie jest proste i jasne, stałe i pewne. Relacje te są niezwykle skomplikowane i jeśli ktokolwiek chce coś w tej mierze upraszczać, staje się niewiarygodny i sztuczny. W „Moralności pani Dulskiej” matka traktuje swoje dzieci niczym marionetki bezwolnie poddające się jej rozkazom. Nie liczy się z ich potrzebami. Ojciec również nie szuka z nimi kontaktu. Bohater „Tanga” – Artur – za główny cel obiera sobie nadanie odpowiednich ról poszczególnym członkom swojej rodziny. Analizując literackie dramaty małżeńskie możemy łatwo zauważyć, że wraz z upływem setek lat stawały się one coraz bardziej podobne do dramatów współczesnych, rzeczywistych. Dzisiaj problemy w rodzinach, które prowadzą do dramatów częściej mają podłoże materialne, a nie emocjonalne, jak to ma miejsce w literaturze.

strona:    1    2    3    4    5    6  





Konflikty pokoleniowe w literaturze. Zanalizuj przyczyny sporu młodych ze starymi.

Ocena:
20/20
Teza: W literaturze możemy odnaleźć rozmaite źródła międzypokoleniowych sporów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni poprawna. Logiczna konstrukcja, dobrze przygotowana bibliografia i plan pracy.

Konflikt pokoleń w literaturze XIX wieku

Ocena:
20/20
Teza: Ujęcia pokoleniowych sporów w twórczości literackiej XIX wieku.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca harmonijna, kladzie odpowiednie akcenty podczas prowadzenia wywodu.

Literackie realizacje motywu sporu, waśni i kłótni. Omów na reprezentatywnych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Przedstawienia motywu sporu i kłótni występujących w literaturze odmiennych okresów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Wnikliwa i analityczna praca pokazująca różnorodność ujęć motywu konfliktu.

Motyw pojedynku w literaturze i sztuce. Analizując celowo wybrane teksty kultury z różnych epok, zaprezentuj różnorodność ujęć pojedynku.

Ocena:
20/20
Teza: Pojedynki rozgrywane na przestrzeni wieków miały wiele podobieństw jak i różnic.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bogata w ciekawe przykłady, ukazuje wieloaspektowość wykorzystania motywu pojedynku.

Dawne i współczesne pojedynki. Przedstaw na wybranych przykładach z literatury i sztuki

Ocena:
19/20
Teza: Pojedynki rozgrywane na przestrzeni wieków miały wiele podobieństw jak i różnic.

Ocena opisowa nauczyciela: Motyw pojedynku przedstawiony kompleksowo. Poprawny język i kompozycja wypowiedzi.

Konflikty rodzinne w wybranych dramatach. Przedstaw, odwołując się do wybranych utworów z różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Dramat poprzez swoją szczególną formę i dialogowość stanowi od wieków niewyczerpany sposób na ukazanie rodzinnych konfliktów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta, logiczny wstęp i zakończenie. Poprawny styl wypowiedzi.

Ludzie rozsądni i szaleni w literaturze romantyzmu. Omów różne sposoby kreacji tych bohaterów

Ocena:
19/20
Teza: Kontrast i polemika pomiędzy porywczymi, kierującymi się emocjami, a racjonalnymi myślicielami.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni oparta na lekturach romantycznych. Pokazuje dwoistość postaw.

Literackie spotkania wrogów. Omów temat na podstawie wybranych przykładów z różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Motyw wroga w literaturze pojawia się bardzo często. Temat ten realizowany jest dość różnorodnie, zdarzają się opisy spotkań wrogów i bezpośredniej walki, czasem czytamy o przemianie przyjaciół we wrogów, innym zaś razem bohater musi wroga

Ocena opisowa nauczyciela: Zwięzła praca pokazująca różnorodność wizerunków wrogów. Przejrzysta kompozycja.

Młodzi i starzy. Przedstaw różne realizacje motywu konfliktu pokoleń na wybranych przykładach z literatury

Ocena:
19/20
Teza: Literatura dostarcza bardzo dużo utworów, wierszy, których motywem jest konflikt pokoleń.

Ocena opisowa nauczyciela: Zwięzła praca w pełni realizująca temat.

Na wybranych przykładach literackich przedstaw problem konfliktu pokoleń

Ocena:
18/20
Teza: Bunt sprzyja toczeniu nieustannej wojny miedzy młodością i starością, ale to także prowadzi do rozwoju i postępu ludzkości.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna i przejrzysta praca. Dobrze dobrana literatura przedmiotu i podmiotu.