Akceptujemy karty:

akceptowalne karty

Payu:

płatności
szybki kontakt
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Inne


Motyw przebaczenia w literaturze różnych epok. Przedstaw, odwołując się do wybranych utworów

Ocena punktowa: 19/20
Liczba stron: 4
Bibliografia: TAK
Ramowy plan: TAK

Multimedia:
brak



Określenie problemu:

Literaturze nieobce są akty przebaczenia.

Motyw przebaczenia nierozłącznie wiążę się z dokonanymi przewinieniami lub występkami. Jest aktem łaski osoby skrzywdzonej, uznaniem skruchy winowajcy. Motyw ten silnie został zaakcentowany w Biblii. W Starym Testamencie odnajdujemy wizerunek Boga przebaczającego dzieciom, które zbłądziły w „Przypowieści o synu marnotrawnym”, z kolei w Nowym Testamencie Chrystus przebacza swym oprawcom. W późniejszych epokach również mamy do czynienia z aktami przebaczenia. Jest to gest, który często pozwala skruszonej osobie wrócić do społeczeństwa, uwierzyć na nowo w siebie, odnaleźć się w świecie. Z pewnością jest nieodłączną częścią dawnych i współczesnych czasów.



Przypowieści są to formy narracyjne, służące przybliżeniu prostym ludziom abstrakcyjnych treści. Historia opowiedziana w przypowieści ma znaczenie symboliczne, a nie dosłowne. Zawiera drugie dno, prawdę moralną, filozoficzną, religijną. Obok mitologii starożytnym źródłem archetypów jest Biblia. Motyw przebaczenia odnaleźć możemy w „Przypowieści o synu marnotrawnym”. Opowiada ona o jednym z synów, który prosi ojca, by ten podzielił majątek i dał tą część, która mu się należy. Ojciec bez sprzeciwu przekazuje część majątku synowi. Młodzieniec wyruszył przed siebie i zaczął żyć kosztem wciąż uszczuplanego majątku. W niedługim czasie w wydaje wszystko. Musi z czegoś żyć, więc najmuje się do wypasu świń. Upada tak nisko, że podjada świniom jedzenie. Przekonuje się, że lekkomyślnie uczynił opuszczając dom swojego rodziciela, ponieważ tam nawet słudzy mieli się lepiej niż on. Postanowił powrócić na łono rodziny i z pokorą wyznać swoje winy. Gdy tylko ojciec zobaczył swego syna, tak się ucieszył, że zorganizował na jego cześć wielkie przyjęcie. Drugi syn, który był wierny ojcu, nie umiał pojąć radości ojca. Domagał się wyjaśnienia. Ojciec odpowiedział mu: „Moje dziecko, ty zawsze jesteś przy mnie i wszystko moje należy do ciebie. A trzeba się weselić i cieszyć z tego, że ten brat twój był umarły, a znów ożył; zginął, a odnalazł się”. Wybaczającym Ojcem jest sam Bóg, który zawsze czeka na powrót grzesznika i raduje się z jego nawrócenia. Jest także symbolem dobroci i mądrości. Przypowieść ta ma za zadanie ukazać pełnię bożego miłosierdzia, ojciec jest utożsamiany z Bogiem który przebacza grzechy swojemu synowi. Przypowieść ta, na co zwraca uwagę Jan Paweł II, skupia swoja uwagę na dobrach materialnych, których zasób syn otrzymał od ojca opuszczając dom, jednak ważniejsza od nich była godność syna w domu ojca, którą ten syn zatracił. Mówiąc: „Iluż to najemników mojego ojca ma pod dostatkiem chleba, a ja tu z głodu ginę”, zdawał się nie uświadamiać sobie tego, jednak pod tymi słowami kryje się dramat utraconej godności, zmarnowanego synostwa. Jednak gdy poczucie utraty godności w nim dojrzewa, decyduje się na krok upokarzający, powrót do ojca, który jest spowodowany poczuciem głębokiej straty, nie tylko w sensie materialnym. Syn marnotrawny przechodzi tutaj przemianę, pod wpływem ciężkiej próby zaczął widzieć siebie i swoje czyny w całej prawdzie, wypełniła go pokora, dzięki czemu przyznał się do własnego grzechu. Poszerzył się jego zakres postrzegania dobra i zła, co katolicy nazywają nawróceniem.


strona:    1    2    3    4