Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw buntu


Buntownicy w literaturze różnych epok i filmie

Zarówno w literaturze jak i w filmie często spotykamy się ze zjawiskiem buntu. Wizerunki zbuntowanych różnią się względem siebie – charakterem, celem, postawą. Jednakże wszystkie mają jedną wspólną cechę – poprzez swoje działania próbują przeciwstawić się uciskowi, który ich ogranicza. Aby dobrze zrozumieć ich działania, w pierwszej kolejności musimy odpowiedzieć na bardzo ważne pytanie. Czym właściwie jest bunt? Otóż bunt, wg koncepcji Roberta Mertona, oznacza sposób przystosowania jednostki poprzez odrzucenie celów społecznych grupy oraz środków ich realizacji i zastąpienie ich własnymi. Nie sposób się z tym nie zgodzić. Jednakże trzeba zaznaczyć, iż owa definicja jest bardzo powierzchowna. Merton nie uwzględnia bowiem psychiki zbuntowanego. Tutaj z pomocą przychodzi Camus, który stawia bardzo odważną tezę „Buntuję się, więc jestem”. To ewidentne nawiązanie do Kartezjusza nie jest przypadkowe. Jak podkreśla sam autor „w naszym doświadczeniu codziennym bunt odgrywa tę samą rolę co cogito w porządku myśli – jest pierwszą oczywistością”. Ale kim właściwie jest człowiek zbuntowany? Jest to „Człowiek, który mówi: nie”. Tutaj nasuwa się kolejne pytanie – jaka jest zawartość tego „nie”? Nie można tego jednoznacznie określić, gdyż to, co przez nie rozumiemy, różni się w zależności od tego przeciwko czemu występuje dana jednostka.

Klasycznym przykładem bohatera zbuntowanego jest Holden Caulfield, główny bohater kultowej powieści J.D. Salingera Buszujący w Zbożu. Na pierwszy rzut oka zdaje się być kolejnym wulgarnym, ordynarnym nastolatkiem, negatywnie nastawionym do otaczającego go świata. Pierwsze wrażenie jest jednak mylne. Holden zyskuje przy „bliższym poznaniu”. Uzewnętrznia się jego wrażliwa natura. Przekonujemy się, że gniew jest tylko maską. Jako buntownik występuje on przede wszystkim przeciwko dorastaniu. Uważa, iż świat dorosłych jest udawany, sztuczny i pełen pozorów. Dzieciństwo zaś to idylliczny okres, w którym panują zasady naturalności i autentyzmu. Dorosłość postrzega jako „upadek z klifu”. Holden wyraźnie krytykuje kulturę masową do tego stopnia, iż swojego brata, który pracuje w Hollywood, nazywa prostytutką. Pragnie się odizolować, uciec od formy, która go otacza. Sposobem na uchronienie się przed zakłamaniem i wyjałowieniem miała być ucieczka w nieznane którą to zaproponował swojej koleżance Sally. Ta jednak bardzo sceptycznie podeszła do propozycji chłopca i w rezultacie wyjazd nie doszedł do skutku.

Książka jest kwintesencją młodzieńczego buntu. Jednak wiąże się z nią pewien paradoks. Albert Einstein kiedyś powiedział „Aby ukarać mnie za moją pogardę dla autorytetów, los sprawił, że sam stałem się autorytetem.”. W podobnej sytuacji znajduje się Holden. Chłopiec, który szydził z kultury masowej, wręcz nią gardził, sam stał się symbolem popkultury. Bunt przeciw społecznemu konformizmowi zapoczątkował hipisowską rewoltę oraz stał się inspiracją dla wielu dzieł literackich, filmowych oraz muzycznych. O czym to świadczy? Salinger w „Buszującym w Zbożu” stworzył wizerunek zbuntowanego – idola, który swoją nonszalancją i indywidualizmem, wcale nie mając tego na uwadze, inspiruje innych do działania.

Innym przykładem zbuntowanego jest Józio – główny bohater „Ferdydurke” Witolda Gombrowicza. Cechują go: błyskotliwość, spryt oraz inteligencja. Czuje się zniewolony przez formy narzucane przez innych. Podobnie jak Holden dostrzega fałszywość ludzkiej natury, brak autentyzmu i naturalności. Jednak jak w przypadku Buszującego w Zbożu naturalność miała prawo bytu, tak Józio jednoznacznie podważa jej istnienie. Stwierdza, że „nie ma ucieczki przed gębą, jak tylko w inną gębę.” Nawet idealizowane przez Caulfielda dzieciństwo w oczach bohatera Ferdydurke jest kolejną gębą narzuconą nam przez społeczeństwo. Józio przeciwstawia się takiemu stanowi rzeczy. Jednakże każda forma buntu przeciwko „gębie” kończy się „kupą”. Co to oznacza? Bunt przeciwko deformacji musi być beznadziejny a jego rezultat z góry skazany na niepowodzenie. Jaki jest więc cel tej, z pozoru, bezsensownej walki? Otóż istotą nie jest sama walka, a wnioski z niej płynące. Józio akceptuje istnienie formy, bowiem nie ma przed nią ucieczki, ale jednocześnie wypowiada jej wojnę. Uczy się obnażać, demaskować kolejne gęby, walczy z nimi.

Gombrowicz w „Ferdydurke” kreuje wizerunek buntownika – nauczyciela, który swoimi działaniami wskazuje nam drogę. Nie ma tu miejsca na nonszalancję, swobodę i przypadkowość, którymi emanował bohater Salingera. Mamy zaś do czynienia z dojrzałością i mentorstwem. Każdy krok jest przemyślany i podparty dogłębną analizą otoczenia.

Bardzo ciekawy wizerunek zbuntowanego prezentuje nam Jerzy Pilch w opowiadaniu „Moje pierwsze samobójstwo”. Różni się on od tego, jaki serwowali nam Salinger i Gombrowicz. Zarówno Józio, jak i Holden otwarcie wyrażali swój sprzeciw, ich „nie” było zauważalne. Pilch zaś ukazuje nam coś zupełnie innego - bunt, który rozgrywa się w świadomości bohatera. Gniew, który nigdy nie ujrzał światła dziennego. Owszem.... Piotr, główny bohater opowiadania, mówi „nie” formie, czując, że ta go ogranicza. Jednakże jego sprzeciw ma charakter czysto platoniczny. Pragnął pokazać, że nie zgadza się z „gębą” narzuconą mu przez rodziców. Temu uzewnętrznieniu służyć miało, skrzętnie od wielu dni przygotowywane, samobójstwo. Pragnął zadrwić z formy, uwolnić się od konwenansów. W tym miejscu uwydatnia się zdecydowana różnica pomiędzy Piotrem a Holdenem i Józiem. Ten pierwszy nie miał woli walki. W przypadku Piotra wszystko rozgrywało się wirtualnie. Wprawdzie powziął pewne kroki w celu realizacji swego planu, jednak nie miał siły i odwagi, aby stanąć naprzeciw problemowi. W końcowym zdaniu opowiadania bohater tak charakteryzuje swój bunt: „historia mojego pierwszego samobójstwa jest też opowieścią o tym, jak alkohol po raz pierwszy w życiu zabrał mi wolność. Mam na myśli – rzecz jasna – alkohol występujący z trzewi mojego starego”. Tym samym potwierdzają się słowa Józia, iż „nie ma ucieczki przed gębą, jak tylko w inną gębę”. Przykre jest jednak to, że Piotr nie zdołał uciec nawet od pierwszej gęby...

Kreowany w tym opowiadaniu wizerunek buntownika zdecydowanie odbiega od znanego nam stereotypu, bowiem opiera się na wcześniej wspomnianym buncie platonicznym. Bohater wprawdzie dostrzega rzeczy, które są nie do przyjęcia, jednak brak mu odwagi, żeby się im przeciwstawić. Określanie Piotra mianem buntownika jest trochę jak „stąpanie po kruchym lodzie”. Piotr niczym szczególnym się nie wykazał a zagłębiając się w temat dojdziemy do wniosku, że w głębi duszy każdy z nas jest buntownikiem. Jednak musimy być świadomi bariery jaka dzieli buntownika platonicznego od tych wcześniej prezentowanych – bariery przejścia od zamiarów do czynów.

Kolejny przykład zbuntowanego to Erik Ponti, główny bohater filmu Mikael’a Halstrom’a „Zło”. Jego bunt ma charakter rozwijający się. Przemienia się on ze skrajnie agresywnego, opartego na gniewie i przemocy, w dojrzały, niezłomny. Bodźcem do sprzeciwu Erika jest patologia z jaką spotyka się w swoim rodzinnym domu. Maltretowany przez ojczyma, swoje negatywne emocje wyładowuje na, niejednokrotnie, słabszych kolegach. Jego postawa jest naganna, co kończy się wydaleniem ze szkoły. Jednak los daje mu drugą szansę. Trafia do elitarnego liceum z internatem, gdzie indywidualizm jest, mówiąc delikatnie, nietolerowany. Jest tam ustalona pewna hierarchia. Starsi uczniowie sprawują władzę nad młodszymi, zaś każde nieposłuszeństwo jest surowo karane. Erik sprzeciwia się takiemu stanowi rzeczy. Nie robi tego jednak dla siebie. Występuje w imieniu innych. Wyciągnąwszy wnioski ze swoich poprzednich buntowniczych doświadczeń, przyjmuje zupełnie inną postawę. Tłamsi gniew i podejmuje błyskotliwą, inteligentną walkę z oprawcami. Wykazuje się ogromnym intelektem i umiejętnością analizowania sytuacji. Jest wytrzymały. Jego postawa inspiruje innych do działań. Jednakże mają one tragiczny finał. Jego najlepszy przyjaciel, Pierre, opuszcza szkołę, gdyż nie jest w stanie znieść poniżeń oraz wszechogarniającej brutalności. Pontiego również nie omijają liczne zniewagi, które w późniejszym czasie przybrały formę tortur (czego wyraz mamy na prezentowanym obrazku). Oprawcy posuwają się do najbardziej brutalnych kroków, aby go upokorzyć. Erik pozostaje jednak niezłomy. „Raczej umrzeć stojąc, niż żyć na kolanach” (cytat_01) pisał Camus. Krytyczne chwile przychodzą, gdy skonfiskowany zostaje list od jego ukochanej, niegdyś kucharki w szkole Erika. W liście pisze ona, iż spodziewa się dziecka zaś Erik jest jego ojcem. Sprawa zostaje zgłoszona do dyrektora, który wydala Pontiego ze szkoły zaś list chowa w szufladzie biurka. Motyw listu jest znamienny. Wiadomość od ukochanej miała dla bohatera tak duże znaczenie, iż postanawia powziąć kroki w celu jego odzyskania. Skutki są o wiele bardziej zaskakujące niż byśmy się tego spodziewali. Nie dość, że Erik odzyskuje drogą mu rzecz, to zostaje z powrotem przyjęty do szkoły.

Wizerunek zbuntowanego ukazany w filmie Halstroma jest niejako polemiką z tym ukazanym w „Moim Pierwszym Samobójstwie”. Sprzeciw jest wyrazisty. Odbija się głębokim echem. Erik kreowany jest na buntownika idealnego, kompletnego. Łączy w sobie elementy wszystkich przedstawionych wcześniej przypadków – pasję Holdena, inteligencję Józia oraz cierpliwość Piotra. Ma on również jedną charakterystyczną cechę, która wyróżnia go spośród innych mianowicie niezłomność.

Ostatnim już przykładem jest John Keating, ekscentryczny nauczyciel języka angielskiego, jeden z czołowych bohaterów filmu Petere’a Wier’a „Stowarzyszenie Umarłych Poetów”. Jest on bodaj najciekawszym z prezentowanych wizerunków, właśnie ze względu na wcześniej wspomniany ekscentryzm. Jego mottem życiowym jest horacjańskie „Carpe Diem”. Keating sprzeciwia się narzucaniu młodym ludziom „gęb”. „Bo nie ma nic gorszego od nauczycieli osobiście sympatycznych, zwłaszcza jeśli przypadkiem mają osobiste zdanie” (cytat_06) pisał Gombrowicz. Takim niewątpliwie był John. Jego działania były spontaniczne acz przemyślane. Inspirował. Na swoich zajęciach zmuszał uczniów do samodzielnego myślenia. Znamienną jest lekcja, podczas której wszyscy studenci musieli wygłosić własny poemat.

Keating nie był wyłącznie mentorem. Był również człowiekiem czynu. Stał się wzorem o czym świadczy fakt, iż uczniowie zwracali się do niego „Kapitanie, mój Kapitanie” (cytat_02). Jego niekonwencjonalne metody pracy nie podobały się jednak przełożonym. Gdy doszło do tragedii, jeden z uczniów popełnia samobójstwo, winą obarczony zostaje Keating. Nikt nie dostrzega jednak wymowy tej śmierci. Była ona protestem. Neil najpierw dał przykład wyzwolenia się z więzów formy poprzez udział w przedstawieniu, gdy jednak ta dopadła go, powziął radykalne środki. Bunt ukazany w „Stowarzyszeniu Umarłych Poetów” idealnie odzwierciedla cytat z „Buszującego w Zbożu” – „Dla człowieka niedojrzałego znamienne jest, że pragnie on wzniośle umrzeć za jakąś sprawę;” – Neil (cytat_04); dla niedojrzałego zaś – że pragnie skromnie dla niej żyć.” – Keating. (cytat_05)

Wizerunek zbuntowanego kreowany w filmie Petere’a Weir’a stanowi połączenie najistotniejszych cech wszystkich wcześniej prezentowanych buntowników. Wydawać by się mogło, że tym samym nie ma w nim żadnego nowatorstwa. Czy aby na pewno? Keating jest buntownikiem wzorcowym, dojrzałym i ewidentnie oryginalnym, a dzięki swej postawie wyróżniającym się z całego grona. Jestem przekonany, iż z tłumu buntowników John Keating vel Kapitan byłby pierwszym, na którego zwrócilibyśmy uwagę.

Jak państwo widzą wizerunki zbuntowanych różnią się względem siebie. Nie tylko zawartością „nie”, o którym wspominałem na początku. Każdego z nich należy traktować indywidualnie, gdyż ich postawa, sposób w jaki swój sprzeciw uzewnętrzniają jest niepowtarzalny. Mamy buntowników wyrazistych, gniewnych, momentami ordynarnych i brutalnych oraz spokojnych, cierpliwych i opanowanych. Zdecydowanie różnią się charakterem, który jest główną przyczyną ewidentnych różnic pomiędzy poszczególnym wizerunkami zbuntowanych. Pomimo tego są kwestie, w których wszystkie te wizerunki znajdują wspólny język. Pierwszą z nich jest wspominane już przeze mnie wielokrotnie – „nie”. Każdy z nich dostrzegł problem, z którym nie mógł się zgodzić. Drugą kwestią są słowa Alberta Camus „Buntuję się, więc jestem”. Bunt stanowi o egzystencji naszych bohaterów. Daje im cel, poczucie misji. Wszyscy odnoszą wrażenie , i słusznie, iż ich sprzeciw odciśnie się piętnem zarówno na ich własnym życiu, jak i na życiu innych, gdyż „ruch bunt nie jest w swej istocie ruchem egoistycznym. Może mieć determinacje egoistyczne”.(cytat_03)

strona:    1    2    3    4    5    6  





Niepogodzeni ze światem. Zanalizuj źródła i formy buntu bohaterów literackich odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jest zjawiskiem złożonym, ma różne przyczyny i przyjmuje różne formy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Prezentowane argumenty potwierdzają tok myślenia autora. Utwory dobrane z rozmysłem. Styl wypowiedzi poprawny

Różne kreacje bohatera zbuntowanego w literaturze. Omów zagadnienie analizując wybrane teksty

Ocena:
20/20
Teza: Próba odnalezienia różnic i cech wspólnych bohaterów zbuntowanych na przykładzie literatury różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dobra. Autor odnalazł w literaturze najbardziej charakterystyczne obrazy bohaterów zbuntowanych, a zderzenie tych postaci prowadzi do interesujących wniosków.

Buntownicy w literaturze różnych epok i filmie

Ocena:
20/20
Teza: W historii filmu i literatury możemy odnaleźć różnorodne obrazy buntowników. Wszystkich ich łączy niezgoda na zastaną rzeczywistość, a dzieli forma i źródła buntu.

Ocena opisowa nauczyciela: 20 punktów - prezentacja poprawnie skonstruowana. Ciekawy dobór argumentów, rozbudowane wnioski. Na uwagę zasługują starannie dobrane cytaty.

Młodzi gniewni. Czy są światu potrzebni? Rozważania oprzyj na tekstach literackich i zjawiskach kulturowych

Ocena:
20/20
Teza: Buntownicy zmieniając przestrzeń wokół siebie, zmieniają świat. Są światu bardzo potrzebni.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dojrzała. Argumentacja przeprowadzona wzorowo. Zapadające w pamięć wnioski. Brawo. 20 punktów.

Motyw buntu w literaturze. Przedstaw na podstawie postaci Giaura, Cezarego Baryki i Wertera.

Ocena:
20/20
Teza: Trzech bohaterów – Werter, Giaur i Baryka – daje odmienne ujście swojej niezgodzie na otaczającą rzeczywistość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Poprawna konstrukcja i wnioski.

Bunt jako przykład aktywnej postawy wobec świata. Rozwiń temat na przykładzie wybranych utworów literackich.

Ocena:
20/20
Teza: „ A ludzie mych wierszy słuchając powstają I wilki wychodzą żenującą zgrają...Powołał mnie Pan. Na bunt”

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. W pełni realizuje założenia.

Bunt i ofiara - świadectwo wrażliwości, konieczność, przejaw szaleństwa. Mój sąd o wybranych bohaterach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Buntownicy są jednymi z nielicznych ludzi, którzy potrafią iść pod wiatr życiowych problemów i uparcie dążyć do postawionych sobie celów, często płacąc za to wysoką cenę.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca kompletna, ciekawie ukazane argumenty i wnioski.

Bunt i pokora jako sposoby zachowań człowieka wobec Boga. Przedstaw ich literackie ujęcia, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: W literaturze odnajdujemy wiele obrazów zachowań buntowniczych i pokornych względem Boga.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca konsekwentnie realizuje temat. W pełni poprawna argumentacja.

Niepogodzeni ze światem. Przedstaw wybrane sylwetki bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych na podstawie analizy utworów z dwóch epok literackich

Ocena:
20/20
Teza: W wyniku odmienności bohaterowie niepogodzeni ze światem często są niezrozumiani i odrzucani.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oparta jest na epoce romantyzmu i dwudziestolecia międzywojennego. Pokazuje złożoność i różnorodność wykorzystania motywu buntu.

Bunt jako odwieczne pragnienie wolności. Omów na przykładach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jest naturalną reakcją na próbę ograniczenia lub odebrania wolności.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w ciekawy sposób pokazuje złożoność problemu wolnosci i różne jej aspekty.

Bunt wielkiego indywidualisty. Analizując postawy różnych bohaterów literackich z różnych epok, porównaj portrety buntowników

Ocena:
20/20
Teza: Losy wielkich indywidualności literackich, które stać było na przeciwstawienie się innym, zamanifestowanie swej niezgody na otaczającą rzeczywistość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca pokazuje kilku ciekawych, odmiennych bohaterów, którzy nie bali się powiedzieć - nie. Poprawny plan i bibliografia.

Różne źródła i formy buntu. Omów zagadnienia, poddając analizie odpowiednio wybrane przykłady literackie z dwóch/trzech wybranych epok. Uwzględnij kontekst historyczny i literacki.

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jako jedna z najgwałtowniejszych reakcji na rzeczywistość. Zaprezentowanie różnych rodzajów buntu, poddając analizie odpowiednio wybrane przykłady literackie z dwóch/trzech wybranych epok literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wyczerpująco realizuje temat. Poprawnie dobrane argumenty i czytelnie przedstawione wnioski.

Przedstaw jak postać buntownika jest kreowana w literaturze i innych dziedzinach sztuki

Ocena:
20/20
Teza: Literatura i sztuka od wieków fascynowały się postaciami buntowników i często przestawiały ich portrety.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w ciekawy sposób realizuje temat. Ukazuje bardzo różnorodne formy buntu.

Bunt młodych w różnych epokach literackich. Omów jego przyczyny i konsekwencje na wybranych przykładach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Przykłady literackie pokazują, że chociaż bunt wynika często ze szlachetnych pobudek, zazwyczaj kończy się klęską bohatera.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja napisana w przystępny sposób, oparta na lekturach z rożnych epok. Konsekwentna argumentacja i wnioski.

Bunt wobec Boga jako postawa bohatera literackiego. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Istota i sens buntu bohaterów literackich wobec Boga.

Ocena opisowa nauczyciela: Dobrze skonstruowana prezentacja, liczne odwołania do literatury, dogłębna analiza problemu. Język i styl wypowiedzi poprawny.

Dlaczego się buntują? Przedstaw literackie portrety bohaterów niepokornych i niepogodzonych ze światem.

Ocena:
19/20
Teza: Bunt jako podstawa egzystencji wielu bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Dobrze dobrana bibliografia, ciekawy wybór argumentów. Język i styl wypowiedzi wymaga dopracowania

Aby istnieć, człowiek musi się buntować (A. Camus). Omów źródła i sens buntu na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Bunt jest niezgodą na zastaną rzeczywistość. Tylko jednostki silne, a jednocześnie wrażliwe są zdolne do buntu.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dojrzała, ciekawe wnioski, rozbudowane argumenty. Język i styl wypowiedzi poprawny.

Czy młodzi buntownicy są światu potrzebni? Omów problem na wybranych przykładach z literatury

Ocena:
19/20
Teza: Przyczyną buntu bohaterów literackich jest ich sprzeciw na zastaną rzeczywistość. Młodzi buntownicy są światu bardzo potrzebni, gdyż to oni dają sygnał do zmian.

Ocena opisowa nauczyciela: Wypowiedź rozbudowana, dogłębna analiza problemu. Można popracować nad ciekawszym wstępem.

Dlaczego się buntują? Omów przyczyny buntu bohaterów literackich

Ocena:
19/20
Teza: Przyczyn buntu jest tak wiele, jak wielu jest buntowników.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dobra. Trafne argumenty, umiejętnie dobrane cytaty, ciekawe podsumowanie

Prometeusz i szatan. Motyw buntu w literaturze różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Motyw buntu był często wykorzystywany przez pisarzy różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo obszerna. Szczegółowo omawia poszczególne utwory. Bogata bibliografia.

Literackie sposoby kreowania bohaterów zbuntowanych. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Portrety bohaterów zbuntowanych, których sprzeciw miał głębsze znaczenie.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta, ciekawa literatura przedmiotu. Płynny język wypowiedzi.

Różne źródła buntu w literaturze romantycznej

Ocena:
19/20
Teza: Romantyczny bunt miał wiele źródeł i wiele różnorodnych konsekwencji.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca obszernie ukazuje różne źródła buntu w literaturze romantycznej. Poprawny konspekt pracy.

Bunt jako forma sprzeciwu na panującą rzeczywistość, omów na przykładach.

Ocena:
19/20
Teza: Bohaterowie, którzy mieli odwagę zbuntować się przeciwko otaczającej ich rzeczywistości.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w zwięzły i logiczny sposób ukazuje wybrane przykłady buntowników.

Przedstaw różne formy manifestacji buntu romantycznego w wybranych utworach

Ocena:
19/20
Teza: Poszczególni bohaterowie romantyczni buntowali się przeciw Bogu, światu, uczuciom, zaborcy czy niesprawiedliwości zastanej rzeczywistości.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przedstawia różne rodzaje romantycznego buntu.

Niepogodzeni ze światem. Przedstaw literackie portrety bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych

Ocena:
18/20
Teza: Buntownik jako silny indywidualista.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Szczegółowo opisane losy wybranych buntowników uzupełniają ciekawe cytaty.

Buntownik z wyboru. Różne kreacje bohatera zbuntowanego w literaturze różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Buntownik, który walczy w słusznej sprawie, jest zawsze zwycięzcą.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra. Koncepcja pracy przemyślana. Na uwagę zasługuje duża liczba trafnych cytatów.

Na wybranych przykładach literackich przedstaw problem konfliktu pokoleń

Ocena:
18/20
Teza: Bunt sprzyja toczeniu nieustannej wojny miedzy młodością i starością, ale to także prowadzi do rozwoju i postępu ludzkości.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna i przejrzysta praca. Dobrze dobrana literatura przedmiotu i podmiotu.

Bohater cierpiący, zbuntowany, niezgadzający się na otaczający go świat. Przedstaw temat na wybranych przykładach literackich.

Ocena:
18/20
Teza: Bohater cierpiący, zbuntowany i niezgadzający się na otaczający świat jest zdeterminowany, a pomimo tego, nie zawsze wygrywa.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, dobrze skonstruowana. Momentami można popracować nad stylem, pogłębić zawarte argumenty.

Bohater zbuntowany. Przedstaw i porównaj literackie portrety bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych odwołując się do wybranych przykładów z literatury

Ocena:
17/20
Teza: Bunt jest jednym z ważniejszych motywów w literaturze. Można odnaleźć wiele cech wspólnych niepogodzonych ze światem bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Dobra analiza wybranych postaci literackich, udana próba porównania ich najważniejszych cech. Język wypowiedzi wymaga wygładzenia.

Bunt jako wyraz aktywnej postawy wobec świata. Przedstaw na wybranych przykładach literackie portrety bohaterów zbuntowanych iwyalienowanych

Ocena:
17/20
Teza: Bunt wynika z potrzeby zmiany, udoskonalenia siebie i świata.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna, dobry dobór argumentów. Pogłębienia wymaga jedynie zakończenie.