Motyw buntu w literaturze. Przedstaw na podstawie postaci Giaura, Cezarego Baryki i Wertera.
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw buntu


Motyw buntu w literaturze. Przedstaw na podstawie postaci Giaura, Cezarego Baryki i Wertera.

Buntowanie się leży w ludzkiej naturze. Każdy z nas buntował się w swoim życiu przeciw czemuś, ponieważ nie ma takiej osoby, która zgodziłaby się na wszystko, co oferują bądź nakazują jej inni. A gdy na drodze człowieka pojawia się coś, co przeszkadza mu w byciu szczęśliwym, coś, co sprawia, że odczuwa on psychiczny dyskomfort, naturalnym jest pragnienie usunięcia tejże przeszkody. Z tego składa się całe nasze życie – z ciągłych starań o utrzymanie uczucia szczęśliwości. Przecież nawet, gdy stajemy w czyjejś obronie, to dlatego, że potrafimy wyobrazić sobie, jak dana osoba się czuje, i odczuć jej krzywdę jak własną – nie zgadzamy się na cierpienie, które przez chwilę stało się także naszym udziałem, dlatego zaczynamy działać. Można nawet zaryzykować stwierdzenie, że buntujemy się z potrzeby udoskonalenia siebie i świata wokół nas. Motyw buntu od dawna interesował pisarzy – był i wciąż pozostaje dla nich wyzwaniem: wszak za buntem stoją zwykle bardzo silne, długo nawarstwiające się emocje i wyzwaniem jest umiejętne opisanie, a później przedstawienie następstw ich ostatecznego wybuchu, wśród których częstym jest dopadające buntownika poczucie wyobcowania. W końcu zazwyczaj sprzeciwiamy się czemuś powszechnie przyjętemu i siłą rzeczy jesteśmy w tym osamotnieni. W swej pracy oprę się na losach trzech bohaterów, którzy znajdując się w odmiennych sytuacjach dali odmienne ujście swojej niezgodzie na otaczającą rzeczywistość.

Romantyzm – to epoka w której było najwięcej bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych. Jedną z literackich postaci, która wybiera drogę buntu jest główny bohater „Cierpień młodego Wertera”, Johanna Wolfganga Goethego. Nakreśla on schemat romantycznego bohatera – niepogodzonego ze światem oraz wyobcowanego. Cechy te tworzą powstały w literaturze nurt nazwany werteryzmem. Młody bohater jest przykładem postaci o ogromnej wrażliwości, która swoimi przeżyciami dzieli się z przyjacielem za pośrednictwem listów. Mimo, iż czuje pewną więź i sympatię do wiejskiej społeczności niewielkiej miejscowości Wahlheim, raczej izoluje się i szuka swojego miejsca pośród natury oraz ukojenia w literaturze. Świat dostrzega poprzez pryzmat marzeń, dlatego spotykając na swej drodze Lottę, zakochuje się w niej, widząc wyłącznie łączącą ich więź dusz. Jednak, gdy dowiaduje się, że jego wybranka jest zaręczona z kimś innym nie może się z tym pogodzić. Pozostawiony sam sobie w braku zrozumienia buntuje się przeciw niesprawiedliwemu światu. Uważa, że jego życie bez ukochanej nie ma sensu. Niemożność pogodzenia się z tą sytuacją doprowadza Wertera wręcz do obłędu. Coraz częściej miewa myśli samobójcze oraz egoistycznie pragnie Lottę tylko dla siebie. Odczuwa głęboko pojęty ból istnienia, nazywany Weltschmerz. Wprowadza go to w melancholijne stany apatii oraz świadomość wielkiej bezsilności. Wobec bezsensu ludzkiej egzystencji przyjął on postawę rezygnacji, bierności. Utrzymywał, że próba realizacji trudnych do osiągnięcia zamierzeń zawsze skończy się fiaskiem, dlatego też pozostawał w sferze marzeń, rozmyślań, zamiast dążyć do osiągnięcia szczęścia. Przyjęcie biernej postawy sprawiło, że znalazł on więcej czasu na rozczulanie się nad samym sobą, co prowadziło do nadwrażliwości, stanu depresyjnego, sprawiało, że większość postaw życiowych Wertera stała się wystudiowana, „na pokaz”. Ostatecznie Werter bezpowrotnie żegna się ze światem, w którym nie ma dla niego miejsca. Nie otrzymuje również żadnego wsparcia lub pomocy i w konsekwencji popełnia samobójstwo. Jak bardziej można być niepogodzonym ze światem jak odebrać sobie życie? Werter jest przykładem bohatera, który poprzez swą „niepraktyczność” nie pasuje do realiów, w których dane było mu żyć. Jego romantyczna wizja prawdziwej miłości zderza się z twardą rzeczywistością. Prezentuje on także bierną formę buntu, jest rozdarty wewnętrznie. Kotłujące się w nim emocje ostatecznie skłaniają go ku samozagładzie. Bunt Wertera to przykład sprzeciwu, który z buntu przeciwko wszystkiemu stał się buntem także przeciwko samemu buntującemu się.

Z całej plejady bohaterów romantycznych o takich cechach buntowników warto wspomnieć także Giaura – bohatera poetyckiej powieści George’a Byrona, bowiem posiada w pełni rozwinięte trzy następujące cechy: niepogodzenie się ze światem, zbuntowanie i wyobcowanie. Giaur jest typowym bohaterem byronicznym – buntuje się przeciwko panującej rzeczywistości, samotnie walczy o prawo do indywidualizmu. Nie znamy jego imienia i nazwiska, pochodzenia ani losów życia. Bunt jak wiadomo nie bierze się z niczego. Tak jest także w przypadku Giaura. Zakochany z wzajemnością w tureckiej brance Leili, jednej z żon baszy Hassana, przeżywa wiele dni „obfitych w rozkosz”. Gdy Hassan dowiaduje się o zdradzie swojej kochanki, rozkazuje tureckim obyczajem utopić ją w morzu w zawiązanym worku. Od tego momentu jego życie zmienia się, pała on jedynie chęcią zemsty na Hassanie i dokonuje tego. Wypowiada walkę niesprawiedliwości i panującej krzywdzie. Po dokonaniu zabójstwa na Hassanie żyje dalej jedynie po to , aby dożyć swoich dni, nie widzi dla siebie żadnej przyszłości. Giaur jest bohaterem wyobcowanym (przebywa wśród muzułmanów, obcych ludzi pod względem kultury i wyznania), stroni, odsuwa się od ludzi. Widać to po śmierci Leili, gdy nie chce przebywać wśród społeczeństwa, ponieważ to ono akceptowało karę, jaka spotkała jego ukochaną. Bohater świadomie wybiera drogę samotności, izolacji i cierpienia, gdyż uważa że tylko jednostki słabe się poddają. W swoim wyobcowaniu trwa już do końca swojego życia, wie, że nikt nie zrozumie jego cierpienia. Zakłada więc habit, lecz nie z powołania, czy chęci pokuty, tylko z pragnienia życia w odosobnieniu. Przestaje wierzyć w cokolwiek (choć przebywa wśród zakonników), odrzuca religię, buntując się tym samym przeciw Bogu. Podczas spowiedzi, która nie jest spowiedzią w religijnym znaczeniu tego słowa, lecz lirycznym monologiem - wyznaje, że zrobiłby wszystko tak samo: „żyłbym tak, jak żyłem”. Jego tragizm polega na tym, że zatracił się w chęci zemsty, która nie dała mu ukojenia ani pocieszenia.

Obraz buntu społecznego przedstawił z kolei Stefan Żeromski w „Przedwiośniu”. Powieść ukazuje historię dojrzewania Cezarego Baryki, historię jego uczuć i poszukiwań, budzenia się miłości do kraju rodziców, a następnie gorzkiego rozczarowania. Ideowa biografia Baryki to historia buntu młodego człowieka, który żyje w niełatwym dla niego okresie - wojny i czasów powojennych. Bunt Baryki uwidacznia się już w Baku, gdzie jako dziecko występuje przeciw rodzicom, pozwalając sobie na różne wybryki: opuszcza lekcje, włócząc się z kolegami po Baku, prowadzi nieustanne spory z nauczycielami. Jako młodzieniec dołącza do bakijskich rewolucjonistów, uczestniczy w pochodach, głosi entuzjastyczne hasła. Rewolucja to czas pierwszych, naiwnych ideologicznych fascynacji Baryki. Świadczą o tym jego słowa: „Rewolucja (…) jest to konieczność, wyższa ponad wszystko. Jest to prawo moralne”.

Świeżo upieczony towarzysz dał się porwać hasłom bolszewików do tego stopnia, że oddał im skarb zakopany przez ojca w ogrodzie – zabezpieczenie finansowe jego i matki. Przez długi czas pozostawał bezkrytyczny wobec postulatów oraz metod bolszewików. Dopiero z czasem następuje w jego życiu przebudzenie. Śmierć ukochanej matki sprawiła, że po raz pierwszy w życiu poczuł się naprawdę samotny, czuł, że nie ma już nikogo. Po wybuchu wojny tatarsko – ormiańskiej młody Cezary zostaje wcielony do armii. Obdarty, brudny i głodny snuje się bez celu po ruinach bakijskiego miasta. Młody chłopak poznaje wojnę i okrucieństwa rewolucji, gdy po zakończeniu wojny zostaje zatrudniony przy grzebaniu zwłok zmarłych. Poza tym codziennie jest świadkiem bezwzględnych mordów, gwałtów, znęcania się nad niewinnymi ludźmi. W jednej chwili dostrzega jej bezwzględność i okrucieństwo – na stosie trupów zauważa ciało pięknej ormiańskiej dziewczyny, która była jedną z setek tysięcy ofiar rewolucji. W tym momencie Cezary uświadamia sobie całą prawdę o jego pokoleniu, myślami zwraca się do nieżyjącej już dziewczyny: „Byłoż kiedy pokolenie podlejsze niż moje i twoje, męczennico?”.

Będąc w Warszawie Cezary nawiązuje znajomość z Szymonem Gajowcem i bierze udział w wojnie polsko – rosyjskiej. W wyniku tych doświadczeń dojrzewa, kształtuje się jego osobowość, charakter i światopogląd. Będąc dojrzałym mężczyzną Cezary występuje przeciw rzeczywistości nowej Polski, widząc niesprawiedliwość w wymarzonym państwie „szklanych domów”: wyzyskowi polskich chłopów, opieszałości władz. Cezary nie jest zwolennikiem ani komunizmu, ani rewolucji, jest uczuciowo związany z Polską i jednocześnie przeciwko tej Polsce zbuntowany. Za namową Antoniego Lulka – zagorzałego komunisty udaje się na zebranie. Zostaje jednak pokonany przez komunistycznych mówców, przerażony tym, co usłyszał, pobity, wyśmiany, upokorzony. Wypowiedziawszy całą masę zastrzeżeń wobec ich programu, oskarża następnie Szymona Gajowca i jego założenia. Cezary nie akceptuje braku działań polskich władz państwowych, ich opieszałości i bierności. Nie godzi się na propozycję ewolucyjną, nie popiera też rewolucji, ponadto dostrzega niedojrzałość klasy robotniczej i jej niezdolność do rządzenia krajem. Konsekwencją jest jego pochód na Belweder, będący manifestacją polskich robotników. Baryka odłącza się jednak od szeregu, co świadczy o braku poparcia dla każdej z grup: „Baryka wyszedł z szeregu robotników i parł oddzielnie, wprost na ten szary mur żołnierzy – na czele zbiedzonego tłumu.”

To przyłączenie się do manifestacji pokazuje, że młody buntownik nie osiągnął jeszcze pełnej dojrzałości, że wciąż się miota, nie potrafi sformułować własnego pozytywnego programu naprawy Polski. Ostateczne odłączenie Baryki pokazuje go jednak jako jednostkę, która w przyszłości podejmie trud znalezienia własnej koncepcji naprawczej. Baryka – samotnik i indywidualista – wychodzi przed tłum, bo jest już gotowy do samodzielnej pracy. Młody buntownik przeżywa również osobiste dramaty: niespełniona miłość do Laury dopełnia cierpień. Cezary traci to, co pokochał: dom, rodziców, miłość, przeżywa gorycz, zawód i rozczarowanie. Jak każdy buntownik ponosi ofiary.

Bunt jest następstwem niezgody na obserwowaną rzeczywistość, gwałtownym przejawem niepogodzenia z otaczającym światem. Dochodzi do niego, gdy – jak stwierdził Albert Camus – „w człowieku zwycięża jego idea”, gdy nie jest on już w stanie dłużej tłumić wzbierających w sobie emocji. Tu nasuwa się kolejny wniosek – bunt jest skutkiem silnych uczuć i przez to nierzadko wiedzie buntownika w ślepy zaułek, z czego nie zawsze zdaje on sobie sprawę, do końca przekonany o swoich racjach.

Motyw buntu w literaturze to moim zdaniem temat – rzeka, nie sposób w tak krótkim czasie zawrzeć wszystkich przejawów buntu. Bunt literacki ma swoje odzwierciedlenie w rzeczywistości – ludzie buntowali się zawsze i jedno jest pewne – będą robić to nadal, bowiem świat nigdy nie wyda nam się wystarczająco dobry. Dopóki na świat przychodzić będą buntownicy, dopóty będzie się on rozwijał – ich wrażliwość otwiera nam bowiem oczy na kwestie, które zawsze wydawały się nam już dawno rozstrzygnięte i oczywiste. Idąc pod prąd, buntownicy zmuszają nas do myślenia i przez to do dokonywania zmian.

strona:    1    2    3    4  





Niepogodzeni ze światem. Zanalizuj źródła i formy buntu bohaterów literackich odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jest zjawiskiem złożonym, ma różne przyczyny i przyjmuje różne formy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Prezentowane argumenty potwierdzają tok myślenia autora. Utwory dobrane z rozmysłem. Styl wypowiedzi poprawny

Różne kreacje bohatera zbuntowanego w literaturze. Omów zagadnienie analizując wybrane teksty

Ocena:
20/20
Teza: Próba odnalezienia różnic i cech wspólnych bohaterów zbuntowanych na przykładzie literatury różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dobra. Autor odnalazł w literaturze najbardziej charakterystyczne obrazy bohaterów zbuntowanych, a zderzenie tych postaci prowadzi do interesujących wniosków.

Buntownicy w literaturze różnych epok i filmie

Ocena:
20/20
Teza: W historii filmu i literatury możemy odnaleźć różnorodne obrazy buntowników. Wszystkich ich łączy niezgoda na zastaną rzeczywistość, a dzieli forma i źródła buntu.

Ocena opisowa nauczyciela: 20 punktów - prezentacja poprawnie skonstruowana. Ciekawy dobór argumentów, rozbudowane wnioski. Na uwagę zasługują starannie dobrane cytaty.

Młodzi gniewni. Czy są światu potrzebni? Rozważania oprzyj na tekstach literackich i zjawiskach kulturowych

Ocena:
20/20
Teza: Buntownicy zmieniając przestrzeń wokół siebie, zmieniają świat. Są światu bardzo potrzebni.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dojrzała. Argumentacja przeprowadzona wzorowo. Zapadające w pamięć wnioski. Brawo. 20 punktów.

Motyw buntu w literaturze. Przedstaw na podstawie postaci Giaura, Cezarego Baryki i Wertera.

Ocena:
20/20
Teza: Trzech bohaterów – Werter, Giaur i Baryka – daje odmienne ujście swojej niezgodzie na otaczającą rzeczywistość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Poprawna konstrukcja i wnioski.

Bunt jako przykład aktywnej postawy wobec świata. Rozwiń temat na przykładzie wybranych utworów literackich.

Ocena:
20/20
Teza: „ A ludzie mych wierszy słuchając powstają I wilki wychodzą żenującą zgrają...Powołał mnie Pan. Na bunt”

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. W pełni realizuje założenia.

Bunt i ofiara - świadectwo wrażliwości, konieczność, przejaw szaleństwa. Mój sąd o wybranych bohaterach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Buntownicy są jednymi z nielicznych ludzi, którzy potrafią iść pod wiatr życiowych problemów i uparcie dążyć do postawionych sobie celów, często płacąc za to wysoką cenę.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca kompletna, ciekawie ukazane argumenty i wnioski.

Bunt i pokora jako sposoby zachowań człowieka wobec Boga. Przedstaw ich literackie ujęcia, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: W literaturze odnajdujemy wiele obrazów zachowań buntowniczych i pokornych względem Boga.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca konsekwentnie realizuje temat. W pełni poprawna argumentacja.

Niepogodzeni ze światem. Przedstaw wybrane sylwetki bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych na podstawie analizy utworów z dwóch epok literackich

Ocena:
20/20
Teza: W wyniku odmienności bohaterowie niepogodzeni ze światem często są niezrozumiani i odrzucani.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oparta jest na epoce romantyzmu i dwudziestolecia międzywojennego. Pokazuje złożoność i różnorodność wykorzystania motywu buntu.

Bunt jako odwieczne pragnienie wolności. Omów na przykładach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jest naturalną reakcją na próbę ograniczenia lub odebrania wolności.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w ciekawy sposób pokazuje złożoność problemu wolnosci i różne jej aspekty.

Bunt wielkiego indywidualisty. Analizując postawy różnych bohaterów literackich z różnych epok, porównaj portrety buntowników

Ocena:
20/20
Teza: Losy wielkich indywidualności literackich, które stać było na przeciwstawienie się innym, zamanifestowanie swej niezgody na otaczającą rzeczywistość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca pokazuje kilku ciekawych, odmiennych bohaterów, którzy nie bali się powiedzieć - nie. Poprawny plan i bibliografia.

Różne źródła i formy buntu. Omów zagadnienia, poddając analizie odpowiednio wybrane przykłady literackie z dwóch/trzech wybranych epok. Uwzględnij kontekst historyczny i literacki.

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jako jedna z najgwałtowniejszych reakcji na rzeczywistość. Zaprezentowanie różnych rodzajów buntu, poddając analizie odpowiednio wybrane przykłady literackie z dwóch/trzech wybranych epok literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wyczerpująco realizuje temat. Poprawnie dobrane argumenty i czytelnie przedstawione wnioski.

Przedstaw jak postać buntownika jest kreowana w literaturze i innych dziedzinach sztuki

Ocena:
20/20
Teza: Literatura i sztuka od wieków fascynowały się postaciami buntowników i często przestawiały ich portrety.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w ciekawy sposób realizuje temat. Ukazuje bardzo różnorodne formy buntu.

Bunt młodych w różnych epokach literackich. Omów jego przyczyny i konsekwencje na wybranych przykładach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Przykłady literackie pokazują, że chociaż bunt wynika często ze szlachetnych pobudek, zazwyczaj kończy się klęską bohatera.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja napisana w przystępny sposób, oparta na lekturach z rożnych epok. Konsekwentna argumentacja i wnioski.

Bunt wobec Boga jako postawa bohatera literackiego. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Istota i sens buntu bohaterów literackich wobec Boga.

Ocena opisowa nauczyciela: Dobrze skonstruowana prezentacja, liczne odwołania do literatury, dogłębna analiza problemu. Język i styl wypowiedzi poprawny.

Dlaczego się buntują? Przedstaw literackie portrety bohaterów niepokornych i niepogodzonych ze światem.

Ocena:
19/20
Teza: Bunt jako podstawa egzystencji wielu bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Dobrze dobrana bibliografia, ciekawy wybór argumentów. Język i styl wypowiedzi wymaga dopracowania

Aby istnieć, człowiek musi się buntować (A. Camus). Omów źródła i sens buntu na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Bunt jest niezgodą na zastaną rzeczywistość. Tylko jednostki silne, a jednocześnie wrażliwe są zdolne do buntu.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dojrzała, ciekawe wnioski, rozbudowane argumenty. Język i styl wypowiedzi poprawny.

Czy młodzi buntownicy są światu potrzebni? Omów problem na wybranych przykładach z literatury

Ocena:
19/20
Teza: Przyczyną buntu bohaterów literackich jest ich sprzeciw na zastaną rzeczywistość. Młodzi buntownicy są światu bardzo potrzebni, gdyż to oni dają sygnał do zmian.

Ocena opisowa nauczyciela: Wypowiedź rozbudowana, dogłębna analiza problemu. Można popracować nad ciekawszym wstępem.

Dlaczego się buntują? Omów przyczyny buntu bohaterów literackich

Ocena:
19/20
Teza: Przyczyn buntu jest tak wiele, jak wielu jest buntowników.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dobra. Trafne argumenty, umiejętnie dobrane cytaty, ciekawe podsumowanie

Prometeusz i szatan. Motyw buntu w literaturze różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Motyw buntu był często wykorzystywany przez pisarzy różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo obszerna. Szczegółowo omawia poszczególne utwory. Bogata bibliografia.

Literackie sposoby kreowania bohaterów zbuntowanych. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Portrety bohaterów zbuntowanych, których sprzeciw miał głębsze znaczenie.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta, ciekawa literatura przedmiotu. Płynny język wypowiedzi.

Różne źródła buntu w literaturze romantycznej

Ocena:
19/20
Teza: Romantyczny bunt miał wiele źródeł i wiele różnorodnych konsekwencji.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca obszernie ukazuje różne źródła buntu w literaturze romantycznej. Poprawny konspekt pracy.

Bunt jako forma sprzeciwu na panującą rzeczywistość, omów na przykładach.

Ocena:
19/20
Teza: Bohaterowie, którzy mieli odwagę zbuntować się przeciwko otaczającej ich rzeczywistości.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w zwięzły i logiczny sposób ukazuje wybrane przykłady buntowników.

Przedstaw różne formy manifestacji buntu romantycznego w wybranych utworach

Ocena:
19/20
Teza: Poszczególni bohaterowie romantyczni buntowali się przeciw Bogu, światu, uczuciom, zaborcy czy niesprawiedliwości zastanej rzeczywistości.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przedstawia różne rodzaje romantycznego buntu.

Niepogodzeni ze światem. Przedstaw literackie portrety bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych

Ocena:
18/20
Teza: Buntownik jako silny indywidualista.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Szczegółowo opisane losy wybranych buntowników uzupełniają ciekawe cytaty.

Buntownik z wyboru. Różne kreacje bohatera zbuntowanego w literaturze różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Buntownik, który walczy w słusznej sprawie, jest zawsze zwycięzcą.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra. Koncepcja pracy przemyślana. Na uwagę zasługuje duża liczba trafnych cytatów.

Na wybranych przykładach literackich przedstaw problem konfliktu pokoleń

Ocena:
18/20
Teza: Bunt sprzyja toczeniu nieustannej wojny miedzy młodością i starością, ale to także prowadzi do rozwoju i postępu ludzkości.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna i przejrzysta praca. Dobrze dobrana literatura przedmiotu i podmiotu.

Bohater cierpiący, zbuntowany, niezgadzający się na otaczający go świat. Przedstaw temat na wybranych przykładach literackich.

Ocena:
18/20
Teza: Bohater cierpiący, zbuntowany i niezgadzający się na otaczający świat jest zdeterminowany, a pomimo tego, nie zawsze wygrywa.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, dobrze skonstruowana. Momentami można popracować nad stylem, pogłębić zawarte argumenty.

Bohater zbuntowany. Przedstaw i porównaj literackie portrety bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych odwołując się do wybranych przykładów z literatury

Ocena:
17/20
Teza: Bunt jest jednym z ważniejszych motywów w literaturze. Można odnaleźć wiele cech wspólnych niepogodzonych ze światem bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Dobra analiza wybranych postaci literackich, udana próba porównania ich najważniejszych cech. Język wypowiedzi wymaga wygładzenia.

Bunt jako wyraz aktywnej postawy wobec świata. Przedstaw na wybranych przykładach literackie portrety bohaterów zbuntowanych iwyalienowanych

Ocena:
17/20
Teza: Bunt wynika z potrzeby zmiany, udoskonalenia siebie i świata.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna, dobry dobór argumentów. Pogłębienia wymaga jedynie zakończenie.