Różne przyczyny i konsekwencje wyboru zła przez bohaterów literackich. Przedstaw zagadnienie na wybranych przykładach
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw dobra i zła


Różne przyczyny i konsekwencje wyboru zła przez bohaterów literackich. Przedstaw zagadnienie na wybranych przykładach

Chociaż literatura stara się pokazywać pozytywne wybory bohaterów, zgodne z sumieniem i sprawiedliwością, to jednak nie unika również przedstawiania postaci negatywnych. Zło w literaturze jest czasem jest spersonifikowane i występuje pod postacią szatana, diabła, czy chociażby kuszącego w raju Ewę węża. Innym razem zło jest symbolem i może oznaczać wojnę, system totalitarny, zniewolenie czy też własne słabości i żądze. Ludzie najczęściej wybierają zło skuszeni obietnicami posiadania władzy, mądrości, wiecznej młodości czy szczęścia. Niektórzy decydują się oddać nawet swoją duszę. Literatura przekonuje nas, że za wybór zła niegodziwców spotka zasłużona kara, zaś ci, którzy do końca wierzą w sprawiedliwość najczęściej zostają nagrodzeni. Zawsze odnoszą zwycięstwo moralne. W swojej prezentacji przedstawię bohaterów, którzy, mając wybór między dobrem a złem, podejmują najgorsze decyzje.

Prarodzice ludzkości - biblijny Adam i Ewa mogli żyć w raju, w Edenie stworzonym przez Boga. Była to kraina szczęścia i dostatku, jednak należało respektować Boże zakazy. Pierwsi ludzie jednak złamali boski zakaz, sięgając po owoc z Drzewa Wiadomości Dobrego i Złego. Uczynili to pod wpływem węża - kusiciela, archetypu zła. Tak więc u korzeni zła legł grzech pierworodny, który biblijny Adam i Ewa wybrali w sytuacji absolutnie wolnego wyboru. Ulegli pokusie zła. Następstwem pierwszego upadku człowieka, czyli biblijnych prarodziców ludzkości jest konieczność ciągłego dokonywania wyborów i świadomość odpowiedzialności za ten wybór.

Tytułowy bohater dramatu Szekspira „Makbet” był rycerzem idealnym, wyróżniał się walecznością, wiernością królowi. Jego uczynki były sprawiedliwe, mężne i godne naśladowania. Chęć władzy wzbudziła w Makbecie przepowiednia trzech czarownic, które spotkał na wrzosowisku wraz z Bankiem. Czarownice przepowiedziały Makbetowi panowanie w zamku Glamis, hrabstwie Kawdoru i wreszcie królowanie w całej Szkocji, natomiast Bankowi – że ma zostać ojcem królów. Pierwsza część przepowiedni szybko się spełnia i Makbet postanawia przyspieszyć objęcie tronu poprzez zabójstwo króla Dukana, który jest jego krewnym i przyjacielem. Makbet jest panem własnej woli, kiedy mówi „chce los uczynić mnie władcą, niech to stanie się bez przyczynienia mego”. Uśpione dotąd własne ambicje, a zwłaszcza żony Lady Makbet, popychają Makbeta do pierwszej zbrodni na gościu w jego domu. Przyczyną wyboru zła jest niepohamowana żądza władzy. Raz naruszywszy fundamentalne zasady etyczne Makbet wzorowy dotąd rycerz średniowieczny, staje się zbrodniarzem, krwawym tyranem, znienawidzonym przez naród. Dla ukrycia pierwszej zbrodni ze strachu przed zdemaskowaniem popełnia następne.

Jest przekonany o swojej nieprzeciętności, a przeświadczenie to opiera na przepowiedniach wiedźm. Nie potrafi polegać na własnej sile charakteru i trwałych wartościach, niezależnych od okoliczności. U progu życia Makbet uświadamia sobie, że z własnej woli, z żądzy władzy, stał się ofiarą losu, który jednak postawił go w sytuacji wyboru: między dobrem czyli dochowaniem wierności kodeksowi rycerskiemu, a złem czyli krwawym, zbrodniczym osiągnięciem wymarzonego celu. Oceniając Makbeta trzeba wziąć pod uwagę wpływ jaki na jego decyzje miały wiedźmy i jego żona, ale na pewno przepowiednia w żaden sposób nie usprawiedliwia Makbeta i nie umniejsza ciężaru jego winy. Bohater Szekspira kuszony możliwością kariery, zdobycia władzy, popełnia straszliwe zbrodnie, których jest świadom, podobnie jak zdaje sobie sprawę z ich skutków. Sytuacja tragiczna Makbeta rozgrywa się w jego psychice, czytelnik dramatu Szekspira obserwuje skutki psychomachii (walki wewnętrznej człowieka), w której zło wygrywa z dobrem ludzkiej natury. Tak więc Makbet to nie ofiara fatum, nieuchronnego przeznaczenia, lecz człowiek, który musi ponieść odpowiedzialność za świadomy wybór zła. Według mnie los Makbeta to ostrzeżenie dla wszystkich żądnych władzy i dążących do niej drogą zbrodni.

Innym utworem, który koresponduje z treścią Szekspirowskiego „Makbeta” jest „Balladyna” Juliusza Słowackiego. Tytułowa bohaterka żyje w nędznej chacie wraz z matką i siostrą Aliną. Jest osoba leniwą i egoistyczną, nie darzy matki głębszym uczuciem. Gdy staje przed możliwością poślubienia króla Kirkora, dopuszcza się zbrodni. Panią na zamku miała zostać ta z sióstr, która uzbiera więcej malin. Balladyna czuje się zagrożona i zabija siostrę. Chęć objęcia władzy i posiadania majątku bierze górę nad siostrzaną miłością. Jej wygórowane ambicje doprowadzają do utraty przez nią wszelkich zasad moralnych. Jednak Balladyna nie zmienia się w żądną krwi morderczynię, cały czas prowadzi dialog ze swoim sumieniem, które się w niej obudziło. Mimo wyrzutów sumienia Balladyna nie poprzestaje na jednej zbrodni. Pierwsze morderstwo pociąga za sobą inne, chęć uzyskania władzy całkowitej oraz strach przed wydaniem jej występków jest motorem napędowym. Balladyna zabija męża, kochanka, wspólnika a nawet doprowadza do śmierci matki. Gdy Balladyna osiąga już wszystko i pozostaje sama na polu walki postanawia zmienić swe postępowanie. Chce być dobrą i sprawiedliwą władczynią, pomaga biednym i żebrakom. Pod naciskiem ludu, Balladyna zostaje zmuszona do wydawania wyroków jako sędzia. Pierwsza sprawa dotyczy Kostryna, lekarz informuje Balladynę, iż został on otruty i domaga się sprawiedliwego i surowego wyroku na zbrodniarzu. Balladyna skazuje zbrodniarza, czyli tak naprawdę siebie. Druga sprawa dotyczy morderstwa Aliny o którym donosi Filon, ostatnia oskarżycielką jest matka Balladyny, która narzeka na wyrodną córkę. Nie wyjawia jednak jej imienia nawet na torturach. Balladyna wydała trzy wyroki śmierci i każdy z nich był wyrokiem skierowanym w nią samą. Umiera rażona boskim piorunem. Ostatnia scena utworu ukazuje tragizm postaci i pewien paradoks – Balladyna po raz pierwszy jest uczciwa i wydaje sprawiedliwe wyroki i właśnie od tych wyroków ginie, jednak gdyby nie wydała sprawiedliwych wyroków, byłaby złym władcą.

Zło to zagadnienie, które występuje w cyklu „Ballady i romanse” Adama Mickiewicza, a także II części „Dziadów”, które są ściśle związane z ludową moralnością. Podczas obrzędu przywoływania błąkających się dusz pojawia się Widmo Złego Pana, reprezentujące kategorię duchów ciężkich. Zostaje przywołane przez Guślarza poprzez zapalenie wódki – rytuał ognia. Duchy ciężkie to duchy, które za życia popełniły największy z grzechów – grzech przeciwko społeczeństwu, przeciwko drugiemu człowiekowi. Widmo budzi przerażenie ludzi zebranych w kaplicy. Ma blade lico, a „w gębie” dym i błyskawice. Oczy widma świecą jak węgle w popiele, a z rozczochranych włosów sypią się iskry. To właściciel wioski, który zmarł trzy lata wcześniej. Zły Pan był bezlitosny i okrutny. Przyczynił się do śmierci swoich poddanych, których dusze, zmienione w drapieżne ptaki, towarzyszą mu w wędrówce po zaświatach. Pragnie, aby jego dusza opuściła ciało, żeby nie musiał błąkać się po ziemi. Warunkiem zbawienia jest, by przynajmniej jeden z dawnych poddanych nakarmił go i napoił. Prosi zebranych na obrzędzie o małą miarkę wody i dwa ziarna pszenicy. Ludzie nie mogą mu jednak pomóc. Za każdym razem dusze poddanych wyszarpują Widmu jedzenie. Odchodzi, pouczając żywych:
„Sprawiedliwe zrządzenie Boże!
Bo kto nie był ni razu człowiekiem,
Temu człowiek nic nie pomoże”.
Konsekwencją wyboru zła i grzechów popełnionych na ziemi jest skazanie na głód i wieczną tułaczkę.

W „Zbrodni i karze” Fiodor Dostojewski pokazuje przemianę Rodiona Raskolnikowa. Główny bohater to przykład osoby nietuzinkowej, o chłodnym, niecierpliwym umyśle. Szuka on odpowiedzi na podstawowe pytanie: skąd bierze się niesprawiedliwość na świecie? To człowiek, któremu nie można odmówić entuzjazmu dla dobra i paradoksalnie, dobrego serca. Pozostaje nihilistą, ale w sposób najszczerszy. W imię honoru, prawdy, realnego pożytku. Zostaje zauroczony ideą, w jego przekonaniu doskonałą.

Charakterystyka ta wydaje się być niedorzeczna, zważając na czyn popełniony przez Rodiona. Postanowił on jednak popełnić morderstwo, jakby na to nie patrzeć ze szlachetnych pobudek. Zrabowane lichwiarce pieniądze, zaplanował rozdać osobom potrzebującym. Uznał, że ich życie warte jest wiele więcej niż kobiety, którą uważał za wesz żerującą jedynie na ludzkim nieszczęściu i nędzy. Uważał też, że wina, jaka będzie na nim ciążyła po dokonaniu morderstwa, zostanie zgładzona poprzez pomoc biednym. Ponadto, ważne w motywacji Raskolnikowa było przeświadczenie o słuszności jego filozofii, polegającej na tym, że jednostki wybitne posiadają prawo do nieetycznych zachowań, wobec szczytnego celu. Jest to również człowiek, który chce w życiu kierować się sercem.

Praktycznie od razu po dokonaniu morderstwa, a tak naprawdę morderstw, bo zabił także siostrę lichwiarki, która wróciła nieoczekiwanie do domu, zaczęły go dręczyć wątpliwości, strach, niepewność, beznadziejność. Długo trwały jego męki. Przed wypełnieniem misternie zaplanowanych działań, był pewny siebie, wierzył, że tak dobrze przygotowany, nie może zostać zdemaskowany. Z czasem jednak traci to przekonanie. Bardzo dużo czasu musiało minąć zanim Raskolnikow zdecydował się przyznać do tego co zrobił. Gdy nareszcie uporządkował wszystkie swoje sprawy oddał się w ręce sprawiedliwości. Kara przyszła szybko. Został zesłany na Syberię do ciężkich robót. Nie bez powodu w powieści pojawia się wątek dotyczący wskrzeszenia biblijnego Łazarza. Rodion ma bowiem wiele wspólnego z tą właśnie postacią.

Sonia staje się przewodniczką Rodiona przez jego drogę prowadzącą do zmartwychwstania, do jego własnej, duchowej apokatastazy. Dlatego czytając opowieść o Łazarzu zwraca szczególną uwagę na cechy wspólne obu postaci. Rodion wypełnił swój plan. Sprawdził treść własnej filozofii. Poniósł za to zasłużoną karę i zmartwychwstał. Otrzymał nowe życie u boku ukochanej osoby. Soni udało się przeprowadzić Raskolnikowa przez drogę do gwiazd, do jasności, do Boga w myśl słów św. Piotra: „Łaska jest potężniejsza niż grzech i upadek. Wszyscy umierają wskutek upadku Adama i zmartwychwstaną w Chrystusie, który odda ojcu całe stworzenie”.

Postać bezwzględnego kata - ludobójcy została ukazana w „Rozmowach z katem” Kazimierza Moczarskiego. Utwór opowiada prawdziwą historię niemieckiego oficera SS Jrgena Stroopa. Realizm książki jest o tyle duży, gdyż autor przez 255 dni przebywał w jednej celi z oprawcą. Spotkanie z wojennym przeciwnikiem pozwoliło mu to poznać dogłębnie psychikę Stroopa i umieścić jego portret w powieści, aby inni zainteresowani mogli tak, jak on przekonać się jaki naprawdę był kat oraz co było powodem wszystkich jego zbrodni.

Jrgen Stroop od dziecka uczony był szacunku do władzy i umiłowania do porządku oraz nienawiści do nieprzyjaciół. Tę ostatnią cechę wpajał mu sam ojciec mówiąc między innymi: „Bij synku, nieprzyjaciół jak najmocniej i bez litości, tak jak ja prałem wrogów Vaterlandu”. W nauce nie osiągał sukcesów, mimo iż był pracowity i pilny. Już wtedy fascynował się wojskiem, dyscypliną w nim panującą i porządkiem. Sprzyjała temu panująca w rodzinnej miejscowości atmosfera gdzie żywy był kult germańskiej wojowniczej przeszłości symbolizowanej przez prawie 60 metrowy pomnik Hermanna Cheruska, który rozgromił nacierające rzymskie legiony. Jrgen swoją wojskową karierę rozpoczął w pierwszej wojnie światowej jednak nie odniósł żadnych osobistych sukcesów, ranny we Francji powrócił do rodzinnej miejscowości. Tęsknił za wojskiem, dyscypliną, porządkiem, więc gdy rozwijać się zaczął ruch faszystowski Stroop wstąpił do organizacji. Bez zastrzeżeń zaakceptował całą faszystowską ideologię, wierzył, iż naród germański to rasa nadludzi. Dowódcy SS spostrzegli jego gorliwość w pełnieniu obowiązków i Jrgen bardzo szybko awansował w hierarchii. Po udanej akcji wywózki greckich Żydów bohater powieści przeniesiony zostaje do Polski, a dokładniej do Warszawy, gdzie ma zająć się likwidacją warszawskiego getta. Zadanie to jednak nie zostaje zrealizowane zgodnie z planem, początkowo akcja trwać miała 3 dni, jednak z powodu oporu akcja przeciągnęła się do 27 dni. W obrazie likwidacji getta odnajdujemy wiele zdarzeń, w których ukazana jest bezwzględność oraz brak uczuć Stroopa. Bohater bez skrupułów nakazuje palenie kolejnych domów w getcie, nie zabrania strzelania przez swoich żołnierzy do „spadochroniarzy” czyli Żydów wyskakujących z okien płonących budynków. Swoje działania popierał słowami: „Kto chciał być wtedy prawdziwym człowiekiem, to znaczy silnym, musiał działać jak ja”.

Podstawą działań zbrodniarza jest wierność nazistowskiej ideologii która głosiła wyższość narodu germańskiego oraz konieczność likwidacji pozostałych ras czyli tzw. podludzi. Stroop nie jest osobą którą nazwać moglibyśmy „demonem zła”. Był średnio wykształcony, niezbyt obeznany z historią świata. Znał tylko to, co wpajało mu kierownictwo SS. Strop był człowiekiem przeciętnym lubiącym wykonywać rozkazy oraz otrzymywać pochwały od przełożonych. Swoje działania motywował przyczynianiem się do rozwoju własnej ojczyzny której chciał być wierny. Wobec niepodważalnych dowodów zbrodni Sąd Wojewódzki w Warszawie skazał Stroopa na karę śmierci przez powieszenie. Został stracony 6 marca 1952 w więzieniu mokotowskim.

Jak widać na przykładzie przedstawionych utworów zło nigdy nie miało i nie ma jednej twarzy. Jest nieodłącznym składnikiem ludzkiego życia, a człowiek już od momentu popełnienia pierwszego grzechu przez Adama i Ewę musi wybierać. Tylko od jego wychowania, wartości, siły charakteru zależy, czy podda się złu, ulegając pokusie, czy też zwycięży w nim to co szlachetne i prawe. Pokazane przykłady uświadamiają, jak wiele wokół czeka możliwości zbłądzenia i jak wielu bohaterów poddało się swoim słabościom. Za dokonany wybór każda z przedstawionych postaci poniosła zasłużona karę.

strona:    1    2    3    4    5  





Człowiek walczący ze złem. Omów na podstawie wybranych postaci literackich

Ocena:
20/20
Teza: Trudno mówić o jednym obliczu zła, dlatego w literaturze motyw zła i walki z nim jest tak szeroko wykorzystany.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana, argumenty właściwie dobrana. Logiczne określenie problemu i wnioski. Bogata bibliografia.

Przyczyny i konsekwencje przyjmowania przez człowieka różnych postaw wobec zła. Omów temat, odwołując się do wybranych utworów literackich

Ocena:
20/20
Teza: W literaturze przedstawione zostały różnorodne motywacje ludzi w zetknięciu ze złem i konsekwencje dokonanych wyborów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca obszernie i szczegółowo analizuje pracę. Poprawny konspekt i bibliografia.

Motyw zła w literaturze. Omów działanie tego motywu

Ocena:
20/20
Teza: Zło to przeciwieństwo dobra, coś niepożądanego, co nie powinno istnieć, a niezmiennie towarzyszy człowiekowi od zarania dziejów ludzkości.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ukazuje różnorodność wizerunków zła. Na uwagę zasługuje bogata bibliografia i poprawnie skonstruowany konspekt. Cieszy logika wywodu.

Bohater negatywny w literaturze. Scharakteryzuj wybrane postacie i określ ich rolę w kilku utworach z różnych epok.

Ocena:
20/20
Teza: Bohater negatywny wzbogaca treść utworu, czyni go ciekawszym i wykorzystując zasadę kontrastu wzmacnia jego przekaz.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w sprawny i horyzontalny sposób ukazuje problem bohatera negatywnego. Poprawny język i styl wypowiedzi.

Analizując wybrane utwory literackie, omów funkcje śmierci i zła w baśniach, bajkach i mitach

Ocena:
20/20
Teza: Zło i śmierć podstawowymi elementami baśniowego, bajkowego i mitycznego świata.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Ciekawe przykłady literatury podmiotowej, przemyślana kompozycja.

Walka dobra ze złem jako temat dzieł literackich. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Literatura często odwołuje się do motywu walki dobra ze złem.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca świetnie realizuje temat, pokazując wieloaspektowość walki dobra i zła.

Ludzie godni i nikczemni w literaturze. Scharakteryzuj postawy, odwołując się do wybranych przykładów z literatury

Ocena:
20/20
Teza: Mimo iż większość czytelników pragnie w życiu postępować tak jak godni bohaterowie, często intrygują i przyciągają ich złe postacie.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zawiera ciekawe wnioski. Poprawny styl i sposób prowadzenia argumentacji.

Przyczyny zła na świecie. Przeanalizuj refleksje twórców literatury rozstrzygających jeden z najważniejszych problemów ludzkości

Ocena:
20/20
Teza: Trudno mówić o jednym obliczu zła, dlatego w literaturze motyw przyczyn zła na świecie jest tak szeroko wykorzystany.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa, wykorzystuje kilka ważnych lektur. Poprawna bibliografia i plan pracy.

Człowiek zdeterminowany przez zło. Zanalizuj problem, charakteryzując wybrane postacie literackie z utworów o tematyce związanej z II wojną światową

Ocena:
20/20
Teza: Podczas wojny wszechobecne cierpienie, śmierć, pragnienie przeżycia za wszelką cenę determinowały przede wszystkim katów, ale nieraz i ofiary, które zatracały ludzkie odruchy, stając się podobnymi do zwierząt.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana, pokazuje jak w różny sposób wszechobecne podczas wojny zło może wpływać na człowieka.

Bohater walczący ze złem. Przedstaw na przykładzie wybranych utworów literackich

Ocena:
20/20
Teza: Bohaterowie, którzy nie poddali się w walce ze złem.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Konkretne przykłady postaci walczących ze złem.

Czarny charakter. Bohater negatywny w dziełach literackich różnych epok. Na wybranych przykładach omów funkcje bohatera negatywnego.

Ocena:
20/20
Teza: Funkcje bohatera negatywnego – dydaktyzm, kontrast, prowokacja do refleksji nad systemem wartości.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w zupełności wyczerpuje temat i realizuje zapisana tezę.

Od Makbeta do Zbrodni i kary. Literackie odbicie mrocznej strony duszy człowieka

Ocena:
20/20
Teza: Kiedy człowiek ulega mrocznej stronie swej duszy, zawsze prowadzi to do jego tragedii.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta, dobrze skomponowana, widać, że została uprzednio przemyślana.

Zło jest wynikiem opętania duszy przez namiętność. Potwierdź lub zaneguj prawdziwość niniejszego stwierdzenia, prezentując bohaterów czyniących zło

Ocena:
20/20
Teza: Kiedy dusza człowieka zostaje opętana przez namiętność, zawsze prowadzi to do jego jego klęski.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca świadczy o kompetencjach piszącego. Konsekwentnie zrealizowany temat.

Różne pojęcia motywu zła w literaturze, filmie i sztuce. Omów zagadnienie odwołując się do wybranych przykładów.

Ocena:
20/20
Teza: Artyści ukazują zło na wiele sposobów, ale zazwyczaj w opozycji do dobra, przypominając o wolnej woli człowieka.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ukazuje różne oblicza zła w literaturze, sztuce i filmie. Przedstawia zło jako motyw diabła, jako kreację, sztukę (podnieta) oraz jako narzędzie totalitaryzmu. Bogata prezentacja multimedialna.

Motyw kuszenia w literaturze i sztuce. Przedstaw na przykładzie wybranych dzieł

Ocena:
20/20
Teza: Różnorodne realizacje motywu kuszenia w literaturze oraz sztuce.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat.

Dlaczego źli? Przedstaw wybrane kreacje literackie bohaterów, którzy krzywdzą innych.

Ocena:
20/20
Teza: Przedstawienie kreacji bohaterów literackich, którzy krzywdzą innych.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca obszerna, bogata w literackie przykłady.

Walka dobra ze złem. Omów na wybranych przykładach literackich i filmowych

Ocena:
20/20
Teza: Trudny wybór między dobrem a złem w utworach literackich i filmowych.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat.

Walka dobra ze złem w literaturze i filmie

Ocena:
20/20
Teza: Motyw walki dobra ze złem jest przedstawiany w tekstach kultury w niezwykle różnorodny sposób.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana, wyczerpująca temat. Odwołuje się zarówno do przykładów literackich, jak i filmowych.

Przedstaw różne ujęcia motywu światła i ciemności. Odwołaj się do wybranych przykładów

Ocena:
20/20
Teza: Symbolika światła i ciemności opiera się na dychotomii dobro – zło.

Ocena opisowa nauczyciela: Wnikliwa analiza występowania w literaturze motywu ciemności i światłości.

Motyw zła w literaturze. Omów na wybranych przykładach.

Ocena:
20/20
Teza: Trudno mówić o jednym obliczu zła, dlatego w literaturze motyw zła i walki z nim jest tak szeroko wykorzystany.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w wieloaspektowy sposób ukazuje wykorzystywany w literaturze motyw zła.

Zmaganie dobra ze złem. Przedstaw zagadnienie, odwołując się do literatury romantycznej

Ocena:
20/20
Teza: W obserwacji zmagań dobra i zła ważną role odegrała literatura romantyczna, ukazując różne ich aspekty.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni realizuje temat.

Problem narkomanii. Zaprezentuj zagadnienie, odwołując się do wybranych dzieł literackich i filmowych

Ocena:
20/20
Teza: W jaki sposób bohaterowie literaccy i filmowi radzą sobie z nałogiem?

Ocena opisowa nauczyciela: Ciekawa i pouczająca prezentacja oparta na poprawnie dobranych tekstach kultury.

Różne przyczyny i konsekwencje wyboru zła przez bohaterów literackich. Przedstaw zagadnienie na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Literatura nie unika przedstawiania postaci negatywnych i wyborów przez nich dokonywanych.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawny styl wypowiedzi, dobrze dodane lektury. Logiczna konstrukcja pracy.

Różne wcielenia diabła w literaturze

Ocena:
19/20
Teza: Postać diabła była i jest natchnieniem dla rzeszy pisarzy, którzy przedstawiają go w swych utworach w różnoraki sposób.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zawiera wszelkie niezbędne informacje, pokazuje różnorodność szatańskich postaci w różnych epokach

Scharakteryzuj różne postawy człowieka w obliczu nieszczęścia. Odwołaj się do wybranych utworów

Ocena:
19/20
Teza: W literaturze często możemy odnaleźć jednostkowe reakcje człowieka na nieszczęście.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni poprawna - ciekawe i niejednorodne przykłady odbierania przez człowieka nieszczęścia.

Zdolność odróżniania dobra od zła dana ludziom to ich przekleństwo? Skomentuj decyzje wybranych bohaterów literackich

Ocena:
19/20
Teza: Właściwa zdolność odróżniania dobra od zła jest błogosławieństwem.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni poprawna.Ciekawe postawienie problemu i wnioski.