Czy młodzi buntownicy są światu potrzebni? Omów problem na wybranych przykładach z literatury
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw buntu


Czy młodzi buntownicy są światu potrzebni? Omów problem na wybranych przykładach z literatury

Bunt towarzyszy człowiekowi od zarania dziejów, jest wpisany w jego naturę. Można buntować się przeciw obyczajom, Bogu, władzy, systemowi czy w końcu przeciw najbliższemu otoczeniu. Przyczyn buntu jest więc wiele, jednak jego sens pozostaje niezmienny – niezgoda i protest wobec zastanej sytuacji.

Począwszy od starożytności aż do czasów współczesnych, motyw buntu młodych gniewnych poruszany był przez pisarzy w kolejnych epokach. Temat buntu ma swoje realizacje już w „Biblii”: buntowali się młodzi rodzice – Adam i Ewa, morderca Kain czy budowniczowie wieży Babel. Z kolei Kartezjusz powiedział kiedyś: „Buntuję się, więc jestem”. Ja postaram się Państwu przedstawić motyw młodych gniewnych w literaturze na podstawie wybranych dzieł trzech epok: romantyzmu, pozytywizmu i XX - lecia międzywojennego oraz zaprezentować przyczyny, sens ich buntu i ofiary.

Wielki romantyczny wieszcz Adam Mickiewicz jako poeta przełomu wieków występuje przeciw światu ojców – klasyków i ludzi oświecenia. Pragnie odciąć się od „wieku oświecenia”, czyli od „wieku rozumu” i „wieku filozofów”. Racjonalizm, empiryzm, klasycyzm – głównie przeciwko tym prądom umysłowym przeciwstawia Mickiewicz nowy, zmysłowy sposób poznawania świata. Romantyczny wieszcz odrzuca oświeceniowy ład, harmonię, kanony i konwencje, a zapoczątkowuje epokę romantyzmu – czas wielkiej poezji, uczuć, marzeń, intuicji, twórczej wyobraźni. W „Odzie do młodości” nawołuje do burzenia starych, skostniałych form rzeczywistości, buntuje się przeciw klasykom, ich „szkiełku i oku”. Podmiot liryczny w imię wartości wspólnoty młodych występuje przeciw racjonalizmowi mędrców, egoizmowi i lękowi starców, bowiem podstawą konstrukcji wiersza jest kontrast pomiędzy światem młodych i starych: „Bez serc, bez ducha to szkieletów ludy” – tak mówi o przedstawicielach świata starych. W ich kontekście pojawia się obraz starca z pokrytym zmarszczkami czołem, który pochylony już wiekiem:

„Takie widzi świata koło,
Jakie tępymi zakreśla oczy”.

Świat starych to pokryty mgłą „obszar gnuśności zalany odmętem”. Opisując go, poeta sięga nawet po elementy brzydoty i mówi, że pokrywają go „wody trupie”. To świat martwy, świat ludzi ospałych, bezczynnych. Zarzuca się im egoizm, porównuje do „płaza w skorupie”, który:
„sam sobie sterem, żeglarzem, okrętem”

W „Odzie do młodości” to młodość jest dynamiczna, pełna entuzjazmu, gotowa zmienić oblicze świata:
„Razem młodzi przyjaciele!...
W szczęściu wszystkiego są wszystkich cele;
Jednością silni, rozumni szałem”

„Oda do młodości” jest więc wyrazem buntu nie tylko młodego poety, ale i młodego romantyka.

Mickiewicz po powstaniu listopadowym , w którym nie brał udziału czuł moralny dług wobec Polaków. Za próbę rozliczenia się poety ze swoją przeszłością uważa się arcydramat romantyczny, jakim są „Dziady cz.III”. W utworze tym pojawia się kolejny młody gniewny – postać skrajnie indywidualna, przekonana o swojej wyjątkowości. Jest jednym z młodych spiskowców, przetrzymywanych w klasztorze ojców bazylianów. Ta jednostka przechodzi symboliczną przemianę: z Gustawa- romantycznego kochanka przeobraża się w Konrada – bojownika o sprawę narodową. Bohater prezentuje się jako postać osamotniona i wyjątkowa, co określa nadludzka skala wrażliwości, cierpień i poetyckiego talentu. Poczucie wyższości i samotnictwa jest podkreślone dodatkowo przestrzenią więziennej celi. Konrad staje się uosobieniem i reprezentantem całego narodu, wszystkich jego cierpień, utożsamia się z ojczyzną, mówi: „Ja i ojczyzna to jedno” oraz „Nazywam się Milijon, bo za miliony kocham i cierpię katusze”. Porażony klęską narodowej sprawy śpiewa buntowniczą pieśń zemsty, wzywając do krwawego odwetu na wrogu „z Bogiem i choćby mimo Boga”.
W „Wielkiej Improwizacji” bunt Konrada przybiera większą formę – jest to bunt metafizyczny skierowany przeciw porządkowi świata i jego twórcy Bogu, oskarżonemu o panujące w historii zło. Wyzywa Boga na pojedynek dlatego, że ten rządzi światem bez miłości, że ze spokojem patrzy na ból i poniżenie ludzi. Dlatego domaga się otrzymania od Boga „rządu dusz”:
„Jeśli mnie nad duszami równą władzę nadasz,
Ja bym mój naród jak pieśń żywą stworzył,
I większe niźli Ty zrobiłbym dziwo,
Zanuciłbym pieśń szczęśliwą!”

Tak więc bunt Konrada ma mu zapewnić władzę nad ludzkimi uczuciami, by wreszcie mógł uczynić ten świat szczęśliwszym. Jako największy twórca na ziemi i prometejski buntownik podejmuje rozprawę z uosabiającym rozum Bogiem. Ale i tę walkę musi przegrać. Konrad ponosi ponadto kolejne ofiary: bunt, zwątpienie i rozpacz okazują się występkiem moralnym, są nacechowane pychą. Główny bohater jest też o krok od popełnienia bluźnierstwa. Czystość intencji i patriotyzm stwarzają jednak możliwość ocalenia go.

Kolejnym przykładem młodego buntownika, tym razem w literaturze europejskiej, jest Raskolnikow – bohater „Zbrodni i kary” Dostojewskiego. Rodion buntuje się przeciw ładowi społecznemu i moralnemu, nie potrafi zaakceptować tego, że jedni mają pieniądze, a inni nie. Jego bunt wynika ponadto z wyznawanej przez niego teorii „nadczłowieka” – bohater uważa się za jednostkę wybitną i dla takich jednostek domaga się specjalnych praw. Myślę, że warto głębiej przeanalizować motywację postępowania głównego bohatera, który przecież nie bez przyczyny dokonał tak strasznego czynu, jakim jest morderstwo. Przyczyn buntu należy się doszukiwać już w dzieciństwie Rodiona – jako mały chłopiec był świadkiem wielu ludzkich cierpień i okrutnych zdarzeń. Będąc studentem prawa musi zmagać się z ciągłym brakiem pieniędzy a nawet głodem. Małe obskurne pomieszczenie, w którym spędza większą część dnia, brudne petersburskie uliczki, miejskie zakamarki, gdzie bohater na każdym kroku zauważa nierówność społeczną, biedę, upadek moralny, nie pozostały bez wpływu na psychikę i postrzeganie świata przez dojrzewającego młodego człowieka. Tak jak bohater romantyczny ma on poczucie odpowiedzialności za taki stan rzeczy. Także trudna sytuacja rodzinna pogłębia zagubienie i świadomość sytuacji bez wyjścia. Znajomość prostytutki Soni i jej ojca - alkoholika Marmieładowa oraz podsłuchana rozmowa w szynku dwóch studentów na temat starej lichwiarki, uświadamiają Rodinowi niesprawiedliwość świata i budzą poczucie solidarności ze skrzywdzonymi i upodlonymi. To wszystko sprawia, że w trakcie rozmów ze śledczym Porfirym Raskolnikow ujawnia założenia swojej teorii. Rodion chciał stworzyć nową prawdę. Podzielił ludzi na zwykłych i niezwykłych. Raskolnikow uznawał wyższość jednostek wybitnych, które odrzucają wszelkie istniejące prawa i tworzą nową moralność. Uważa, że człowiek wyjątkowy ma prawo do popełniania zbrodni w imię wyższych wartości, szczęścia społecznego. Zły czyn, jeśli posłuży ludzkości, z czasem uzyska legitymację moralną. Dlatego Rodion pragnie sprawdzić swoją teorię w praktyce. Chcąc zapewnić godny byt ludziom, popełnia zbrodnię: zabija starą lichwiarkę Alonę Iwanownę, według niego – „wesz społeczną”. Zdobyte kosztowności pragnie przeznaczyć na pomoc biednym ludziom – wtedy jego zbrodnia będzie miała sens. Po dokonaniu zbrodni Raskolnikow zaczyna się jednak zmagać z uporczywymi myślami i wyrzutami sumienia, czuje wstręt do samego siebie. Teoria okazała się zawodna – nie ujmowała przeżyć i uczuć. Jego bunt sprawił, że stał się ofiarą własnej zbrodni. Raskolnikow przegrał walkę nie tylko z prawem, ale przede wszystkim z samym sobą. Cierpienie i udręka, jakich doznaje są dowodem, iż nie traci on wrażliwości i serca. Pomoc innym ludziom oraz wyrzuty sumienia stają się dla niego początkiem drogi do duchowego odrodzenia. Za swoją zbrodnię musi odpokutować – pobyt na Syberii, Ewangelia i miłość Soni sprawiają, że rozpoczyna się w nim moralna odnowa oraz budzi się nadzieja:

„ Tu zaczyna się już nowa historia, historia stopniowego
odradzania się człowieka, stopniowego przechodzenia z
jednego świata do drugiego, poznawania nowej, nieznanej
dotychczas rzeczywistości”

Obraz buntu społecznego przedstawił również Stefan Żeromski w „Przedwiośniu”. Powieść ukazuje historię dojrzewania Cezarego Baryki, historię jego uczuć i poszukiwań, budzenia się miłości do kraju rodziców, a następnie gorzkiego rozczarowania. Ideowa biografia Baryki to historia buntu młodego człowieka, który żyje w niełatwym dla niego okresie - wojny i czasów powojennych. Bunt Baryki uwidacznia się już w Baku, gdzie jako dziecko występuje przeciw rodzicom, pozwalając sobie na różne wybryki: opuszcza lekcje, włócząc się z kolegami po Baku, prowadzi nieustanne spory z nauczycielami. Jako młodzieniec dołącza do bakijskich rewolucjonistów, uczestniczy w pochodach, głosi entuzjastyczne hasła. Rewolucja to czas pierwszych, naiwnych ideologicznych fascynacji Baryki. Świadczą o tym jego słowa:

„Rewolucja (…) jest to konieczność, wyższa ponad wszystko. Jest to prawo moralne.”

Świeżo upieczony towarzysz dał się porwać hasłom bolszewików do tego stopnia, że oddał im skarb zakopany przez ojca w ogrodzie – zabezpieczenie finansowe jego i matki. Przez długi czas pozostawał bezkrytyczny wobec postulatów oraz metod bolszewików. Dopiero z czasem następuje w jego życiu przebudzenie. Śmierć ukochanej matki sprawiła, że po raz pierwszy w życiu poczuł się naprawdę samotny, czuł, że nie ma już nikogo. Po wybuchu wojny tatarsko – ormiańskiej młody Cezary zostaje wcielony do armii. Obdarty, brudny i głodny snuje się bez celu po ruinach bakijskiego miasta. Młody chłopak poznaje wojnę i okrucieństwa rewolucji, gdy po zakończeniu wojny zostaje zatrudniony przy grzebaniu zwłok zmarłych. Poza tym codziennie jest świadkiem bezwzględnych mordów, gwałtów, znęcania się nad niewinnymi ludźmi. W jednej chwili dostrzega jej bezwzględność i okrucieństwo – na stosie trupów zauważa ciało pięknej ormiańskiej dziewczyny, która była jedną z setek tysięcy ofiar rewolucji. W tym momencie Cezary uświadamia sobie całą prawdę o jego pokoleniu, myślami zwraca się do nieżyjącej już dziewczyny:

„Byłoż kiedy pokolenie podlejsze niż moje i twoje, męczennico?” .

Będąc w Warszawie Cezary nawiązuje znajomość z Szymonem Gajowcem i bierze udział w wojnie polsko – rosyjskiej. W wyniku tych doświadczeń dojrzewa, kształtuje się jego osobowość, charakter i światopogląd. Będąc dojrzałym mężczyzną Cezary występuje przeciw rzeczywistości nowej Polski, widząc niesprawiedliwość w wymarzonym państwie „szklanych domów”: wyzyskowi polskich chłopów, opieszałości władz. Cezary nie jest zwolennikiem ani komunizmu, ani rewolucji, jest uczuciowo związany z Polską i jednocześnie przeciwko tej Polsce zbuntowany. Za namową Antoniego Lulka – zagorzałego komunisty udaje się na zebranie. Zostaje jednak pokonany przez komunistycznych mówców, przerażony tym, co usłyszał, pobity, wyśmiany, upokorzony. Wypowiedziawszy całą masę zastrzeżeń wobec ich programu, oskarża następnie Szymona Gajowca i jego założenia. Cezary nie akceptuje braku działań polskich władz państwowych, ich opieszałości i bierności. Nie godzi się na propozycję ewolucyjną, nie popiera też rewolucji, ponadto dostrzega niedojrzałość klasy robotniczej i jej niezdolność do rządzenia krajem. Konsekwencją jest jego pochód na Belweder, będący manifestacją polskich robotników. Baryka odłącza się jednak od szeregu, co świadczy o braku poparcia dla każdej z grup:

„Baryka wyszedł z szeregu robotników i parł oddzielnie, wprost na ten szary mur
żołnierzy – na czele zbiedzonego tłumu.”

To przyłączenie się do manifestacji pokazuje, że młody buntownik nie osiągnął jeszcze pełnej dojrzałości, że wciąż się miota, nie potrafi sformułować własnego pozytywnego programu naprawy Polski. Ostateczne odłączenie Baryki pokazuje go jednak jako jednostkę, która w przyszłości podejmie trud znalezienia własnej koncepcji naprawczej. Baryka – samotnik i indywidualista – wychodzi przed tłum, bo jest już gotowy do samodzielnej pracy. Młody buntownik przeżywa również osobiste dramaty: niespełniona miłość do Laury dopełnia cierpień. Cezary traci to, co pokochał: dom, rodziców, miłość, przeżywa gorycz, zawód i rozczarowanie. Jak każdy buntownik ponosi ofiary.

Po przeanalizowaniu sylwetek bohaterów i twórców literackich doszłam do wniosku, że każda z tych postaci buntuje się na swój sposób przeciw temu, co stare: w przypadku „Ody do młodości” Adama Mickiewicza jest to bunt przeciwko klasykom i ich pojmowaniu świata, Konrad buntuje się przeciwko Bogu, natomiast Raskolnikow i Baryka to buntownicy przeciw niesprawiedliwości społecznej. Zarówno Konrad, Raskolnikow jak i Cezary Baryka są młodymi gniewnymi, na których postępowaniu w dużej mierze zaważyły sytuacja w kraju, otoczenie i czasy, w których przyszło im żyć. Dlatego przyczyny ich buntu są podobne – niezgoda i protest wobec zastanej sytuacji, poczucie solidarności z pokrzywdzonymi, działanie w imię szczęścia społecznego. Jednak w przeciwieństwie do głównego bohatera „Przedwiośnia” Konrad i Rodion uważają się za jednostki wybitne, niezwykłe, są przekonani o swej wyjątkowości i misji jaką mają do spełnienia. Nie utożsamiają się z tymi, o których dobro walczą, ponieważ czują się lepsi od „zwykłych” ludzi. To, co łączy przedstawionych już wcześniej przeze mnie bohaterów jest z pewnością niezwykła wrażliwość, empatia, odwaga, zapał, działanie w dobrej intencji, a z drugiej strony brak rozwagi, doświadczenia, skłonność do brawury i ryzyka. Wszyscy oni ponoszą konsekwencje swego buntu i ofiary: utratę wartości, bliskich, samotność, być może nawet śmierć. Ich bunt sprawia, że trzeba zacząć myśleć, podjąć trud refleksji nad różnymi ważnymi zagadnieniami, by móc z nimi polemizować. Analizując życiorysy literackich młodych gniewnych doszłam do wniosku, iż ich bunt nierzadko z różnych przyczyn i pobudek, miał jednak sens – mimo, że często nie wpływa bezpośrednio na zmianę sytuacji, na pewno nie pozostanie niezauważony, ponieważ każdy bunt zmusza do myślenia. Motyw buntu w literaturze to moim zdaniem temat – rzeka, nie sposób w tak krótkim czasie zawrzeć wszystkich przejawów buntu. Bunt literacki ma swoje odzwierciedlenie w rzeczywistości – ludzie buntowali się zawsze i jedno jest pewne – będą robić to nadal, bowiem świat nigdy nie wyda nam się wystarczająco dobry.

Swoją wypowiedź postanowiłam zakończyć słowami piosenki Jacka Kaczmarskiego, która jako hymn Solidarności i symbol walki z reżimem, zapisała się w sercu każdego, nawet młodego Polaka. W piosence autor nawołuje, by „wyrwać murom zęby krat, zerwać kajdany i połamać bat”. Ja myślę, że chodziło bardziej o przełamanie barier niewolących duszę, wolne sumienie i ustrój poniżający człowieka. Dlatego właśnie utwór ten jest ponadczasowy i uniwersalny dla wszystkich pokoleń:

„Wyrwij murom zęby krat!
Zerwij kajdany, połam bat!
A mury runą, runą, runą
I pogrzebią stary świat!”

strona:    1    2    3    4    5    6    7  





Niepogodzeni ze światem. Zanalizuj źródła i formy buntu bohaterów literackich odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jest zjawiskiem złożonym, ma różne przyczyny i przyjmuje różne formy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Prezentowane argumenty potwierdzają tok myślenia autora. Utwory dobrane z rozmysłem. Styl wypowiedzi poprawny

Różne kreacje bohatera zbuntowanego w literaturze. Omów zagadnienie analizując wybrane teksty

Ocena:
20/20
Teza: Próba odnalezienia różnic i cech wspólnych bohaterów zbuntowanych na przykładzie literatury różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dobra. Autor odnalazł w literaturze najbardziej charakterystyczne obrazy bohaterów zbuntowanych, a zderzenie tych postaci prowadzi do interesujących wniosków.

Buntownicy w literaturze różnych epok i filmie

Ocena:
20/20
Teza: W historii filmu i literatury możemy odnaleźć różnorodne obrazy buntowników. Wszystkich ich łączy niezgoda na zastaną rzeczywistość, a dzieli forma i źródła buntu.

Ocena opisowa nauczyciela: 20 punktów - prezentacja poprawnie skonstruowana. Ciekawy dobór argumentów, rozbudowane wnioski. Na uwagę zasługują starannie dobrane cytaty.

Młodzi gniewni. Czy są światu potrzebni? Rozważania oprzyj na tekstach literackich i zjawiskach kulturowych

Ocena:
20/20
Teza: Buntownicy zmieniając przestrzeń wokół siebie, zmieniają świat. Są światu bardzo potrzebni.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dojrzała. Argumentacja przeprowadzona wzorowo. Zapadające w pamięć wnioski. Brawo. 20 punktów.

Motyw buntu w literaturze. Przedstaw na podstawie postaci Giaura, Cezarego Baryki i Wertera.

Ocena:
20/20
Teza: Trzech bohaterów – Werter, Giaur i Baryka – daje odmienne ujście swojej niezgodzie na otaczającą rzeczywistość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Poprawna konstrukcja i wnioski.

Bunt jako przykład aktywnej postawy wobec świata. Rozwiń temat na przykładzie wybranych utworów literackich.

Ocena:
20/20
Teza: „ A ludzie mych wierszy słuchając powstają I wilki wychodzą żenującą zgrają...Powołał mnie Pan. Na bunt”

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. W pełni realizuje założenia.

Bunt i ofiara - świadectwo wrażliwości, konieczność, przejaw szaleństwa. Mój sąd o wybranych bohaterach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Buntownicy są jednymi z nielicznych ludzi, którzy potrafią iść pod wiatr życiowych problemów i uparcie dążyć do postawionych sobie celów, często płacąc za to wysoką cenę.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca kompletna, ciekawie ukazane argumenty i wnioski.

Bunt i pokora jako sposoby zachowań człowieka wobec Boga. Przedstaw ich literackie ujęcia, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: W literaturze odnajdujemy wiele obrazów zachowań buntowniczych i pokornych względem Boga.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca konsekwentnie realizuje temat. W pełni poprawna argumentacja.

Niepogodzeni ze światem. Przedstaw wybrane sylwetki bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych na podstawie analizy utworów z dwóch epok literackich

Ocena:
20/20
Teza: W wyniku odmienności bohaterowie niepogodzeni ze światem często są niezrozumiani i odrzucani.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oparta jest na epoce romantyzmu i dwudziestolecia międzywojennego. Pokazuje złożoność i różnorodność wykorzystania motywu buntu.

Bunt jako odwieczne pragnienie wolności. Omów na przykładach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jest naturalną reakcją na próbę ograniczenia lub odebrania wolności.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w ciekawy sposób pokazuje złożoność problemu wolnosci i różne jej aspekty.

Bunt wielkiego indywidualisty. Analizując postawy różnych bohaterów literackich z różnych epok, porównaj portrety buntowników

Ocena:
20/20
Teza: Losy wielkich indywidualności literackich, które stać było na przeciwstawienie się innym, zamanifestowanie swej niezgody na otaczającą rzeczywistość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca pokazuje kilku ciekawych, odmiennych bohaterów, którzy nie bali się powiedzieć - nie. Poprawny plan i bibliografia.

Różne źródła i formy buntu. Omów zagadnienia, poddając analizie odpowiednio wybrane przykłady literackie z dwóch/trzech wybranych epok. Uwzględnij kontekst historyczny i literacki.

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jako jedna z najgwałtowniejszych reakcji na rzeczywistość. Zaprezentowanie różnych rodzajów buntu, poddając analizie odpowiednio wybrane przykłady literackie z dwóch/trzech wybranych epok literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wyczerpująco realizuje temat. Poprawnie dobrane argumenty i czytelnie przedstawione wnioski.

Przedstaw jak postać buntownika jest kreowana w literaturze i innych dziedzinach sztuki

Ocena:
20/20
Teza: Literatura i sztuka od wieków fascynowały się postaciami buntowników i często przestawiały ich portrety.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w ciekawy sposób realizuje temat. Ukazuje bardzo różnorodne formy buntu.

Bunt młodych w różnych epokach literackich. Omów jego przyczyny i konsekwencje na wybranych przykładach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Przykłady literackie pokazują, że chociaż bunt wynika często ze szlachetnych pobudek, zazwyczaj kończy się klęską bohatera.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja napisana w przystępny sposób, oparta na lekturach z rożnych epok. Konsekwentna argumentacja i wnioski.

Bunt wobec Boga jako postawa bohatera literackiego. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Istota i sens buntu bohaterów literackich wobec Boga.

Ocena opisowa nauczyciela: Dobrze skonstruowana prezentacja, liczne odwołania do literatury, dogłębna analiza problemu. Język i styl wypowiedzi poprawny.

Dlaczego się buntują? Przedstaw literackie portrety bohaterów niepokornych i niepogodzonych ze światem.

Ocena:
19/20
Teza: Bunt jako podstawa egzystencji wielu bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Dobrze dobrana bibliografia, ciekawy wybór argumentów. Język i styl wypowiedzi wymaga dopracowania

Aby istnieć, człowiek musi się buntować (A. Camus). Omów źródła i sens buntu na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Bunt jest niezgodą na zastaną rzeczywistość. Tylko jednostki silne, a jednocześnie wrażliwe są zdolne do buntu.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dojrzała, ciekawe wnioski, rozbudowane argumenty. Język i styl wypowiedzi poprawny.

Czy młodzi buntownicy są światu potrzebni? Omów problem na wybranych przykładach z literatury

Ocena:
19/20
Teza: Przyczyną buntu bohaterów literackich jest ich sprzeciw na zastaną rzeczywistość. Młodzi buntownicy są światu bardzo potrzebni, gdyż to oni dają sygnał do zmian.

Ocena opisowa nauczyciela: Wypowiedź rozbudowana, dogłębna analiza problemu. Można popracować nad ciekawszym wstępem.

Dlaczego się buntują? Omów przyczyny buntu bohaterów literackich

Ocena:
19/20
Teza: Przyczyn buntu jest tak wiele, jak wielu jest buntowników.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dobra. Trafne argumenty, umiejętnie dobrane cytaty, ciekawe podsumowanie

Prometeusz i szatan. Motyw buntu w literaturze różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Motyw buntu był często wykorzystywany przez pisarzy różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo obszerna. Szczegółowo omawia poszczególne utwory. Bogata bibliografia.

Literackie sposoby kreowania bohaterów zbuntowanych. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Portrety bohaterów zbuntowanych, których sprzeciw miał głębsze znaczenie.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta, ciekawa literatura przedmiotu. Płynny język wypowiedzi.

Różne źródła buntu w literaturze romantycznej

Ocena:
19/20
Teza: Romantyczny bunt miał wiele źródeł i wiele różnorodnych konsekwencji.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca obszernie ukazuje różne źródła buntu w literaturze romantycznej. Poprawny konspekt pracy.

Bunt jako forma sprzeciwu na panującą rzeczywistość, omów na przykładach.

Ocena:
19/20
Teza: Bohaterowie, którzy mieli odwagę zbuntować się przeciwko otaczającej ich rzeczywistości.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w zwięzły i logiczny sposób ukazuje wybrane przykłady buntowników.

Przedstaw różne formy manifestacji buntu romantycznego w wybranych utworach

Ocena:
19/20
Teza: Poszczególni bohaterowie romantyczni buntowali się przeciw Bogu, światu, uczuciom, zaborcy czy niesprawiedliwości zastanej rzeczywistości.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przedstawia różne rodzaje romantycznego buntu.

Niepogodzeni ze światem. Przedstaw literackie portrety bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych

Ocena:
18/20
Teza: Buntownik jako silny indywidualista.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Szczegółowo opisane losy wybranych buntowników uzupełniają ciekawe cytaty.

Buntownik z wyboru. Różne kreacje bohatera zbuntowanego w literaturze różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Buntownik, który walczy w słusznej sprawie, jest zawsze zwycięzcą.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra. Koncepcja pracy przemyślana. Na uwagę zasługuje duża liczba trafnych cytatów.

Na wybranych przykładach literackich przedstaw problem konfliktu pokoleń

Ocena:
18/20
Teza: Bunt sprzyja toczeniu nieustannej wojny miedzy młodością i starością, ale to także prowadzi do rozwoju i postępu ludzkości.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna i przejrzysta praca. Dobrze dobrana literatura przedmiotu i podmiotu.

Bohater cierpiący, zbuntowany, niezgadzający się na otaczający go świat. Przedstaw temat na wybranych przykładach literackich.

Ocena:
18/20
Teza: Bohater cierpiący, zbuntowany i niezgadzający się na otaczający świat jest zdeterminowany, a pomimo tego, nie zawsze wygrywa.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, dobrze skonstruowana. Momentami można popracować nad stylem, pogłębić zawarte argumenty.

Bohater zbuntowany. Przedstaw i porównaj literackie portrety bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych odwołując się do wybranych przykładów z literatury

Ocena:
17/20
Teza: Bunt jest jednym z ważniejszych motywów w literaturze. Można odnaleźć wiele cech wspólnych niepogodzonych ze światem bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Dobra analiza wybranych postaci literackich, udana próba porównania ich najważniejszych cech. Język wypowiedzi wymaga wygładzenia.

Bunt jako wyraz aktywnej postawy wobec świata. Przedstaw na wybranych przykładach literackie portrety bohaterów zbuntowanych iwyalienowanych

Ocena:
17/20
Teza: Bunt wynika z potrzeby zmiany, udoskonalenia siebie i świata.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna, dobry dobór argumentów. Pogłębienia wymaga jedynie zakończenie.