Akceptujemy karty:

akceptowalne karty

Payu:

płatności
szybki kontakt
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw powstania


Motyw powstań narodowych w literaturze i sztuce. Omów, odwołując się do wybranych przykładów.

Ocena punktowa: 18/20
Liczba stron: 4
Bibliografia: TAK
Ramowy plan: TAK

Multimedia:
Grafiki



Określenie problemu:

Powstania: listopadowe i styczniowe jako największe zrywy narodowowyzwoleńcze zmierzające do odzyskania niepodległości przez Polskę.

Historia naszego państwa wielokrotnie stawiała przed Polakami zadanie walki o niepodległość. Do analizy wybrałem dwa największe zrywy narodowe XIX wieku: powstanie listopadowe z 1830 i styczniowe z 1863 roku. Największe, ponieważ trwały najdłużej ze wszystkich powstań narodowych. Wybuchły w czasie gdy nie było naszego państwa na mapie politycznej świata. Szanse powodzenia ich już od początku były nikłe. Przygotowywane, wybuchły w niesprzyjających okolicznościach.



Jedno i drugie miało duże znaczenie. Polacy stawili czoła największej potędze militarnej Europy. Powstanie Obok politycznych skutków miały ogromny wpływ na twórców literatury i malarstwa wielu pokoleń oraz kształtowanie świadomości narodowej. Powstanie styczniowe kończyło epokę romantycznych zrywów i dało początek nowoczesnemu narodowi i hasłom pozytywistycznym.



Pod wpływem klęski powstania listopadowego i toczącej się na emigracji dyskusji nad jej przyczynami powstał Kordian Juliusza Słowackiego. Tym dramatem włączył się poeta do narodowych rozważań dotyczących przyczyn upadku powstania. Odpowiedź zawarł autor w „Przygotowaniu”. Poeta ocenia jego przywódców, polityków, posłów na sejm oraz korpus oficerski. Są to ludzie w podeszłym wieku, toteż cechuje ich ostrożność w działaniu kult szlachetczyzny, kunktatorstwo w stosunku do wroga. Żaden z nich nie nadaje się na przywódcę narodu walczącego o niepodległość. Generał Józef Chłopicki ma „sprzeczne z naturą nazwisko” a więc nie ma zamiaru szukać pomocy wśród chłopów a przede wszystkim jest za stary i nieudolny w działaniu. „Stary – jakby ojciec dzieci, Nie do boju, nie do trudu”.


Z atramentu Talleyranda, pojawia się książę Adam Czartoryski. Jego dyplomatyczne zabiegi o uzyskanie poparcia dla powstania na Zachodzie okazały się bezowocne. Jest to jedyna postać, dla której autor znalazł słowa uznania „ mimo czary wyszedł jakiś człowiek godny”. Natomiast Jan Skrzynecki został skrytykowany jako ten, który zlekceważył plany poprzednika, unikał walki z wrogiem. Autor krytycznie przedstawił postać Juliana Ursyna Niemcewicza „starzec jak skowronek zastygły pod wspomnień bryłą” Poeta zarzuca mu konserwatyzm. Także Joachim Lelewel przywódca emigracyjnego, Komitetu Narodowego Polskiego nie znalazł uznania w oczach Słowackiego. Lelewel posiadał dużą wiedzę książkową, ale tracił czas na rozpamiętywania „czy lepiej kiedy jest król? Czy kiedy go nie ma?, podczas gdy Polska jako państwo nie istnieje. Z zarzutami jawnej zdrady spotkał się dyktator ostatniej fazy powstania generał Jan Krukowiecki. To on doprowadził do poddania Warszawy Rosjanom.

strona:    1    2    3    4