Bunt jako przykład aktywnej postawy wobec świata. Rozwiń temat na przykładzie wybranych utworów literackich.
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw buntu


Bunt jako przykład aktywnej postawy wobec świata. Rozwiń temat na przykładzie wybranych utworów literackich.

„ A ludzie mych wierszy słuchając powstają
I wilki wychodzą żenującą zgrają...
Powołał mnie Pan. Na bunt”.

/ S. Grochowiak, Święty Szymon Słupnik/



Czym jest bunt? Sposobem na manifestację swoich poglądów, metodą na wywalczenie zmian, naruszenie dawnego porządku, układów, czy chociażby przyzwyczajeń. Jednym kojarzy się z rewolucjami – tymi krwawymi i obyczajowymi, innym z fermentem, twórczym ożywieniem, które wywołuje pozytywne zmiany, a jeszcze innym ze sprzeciwem wobec wrogów, tradycji, czy stereotypów. Każdy przeciwko czemuś lub komuś się buntuje, dlatego mottem mojej pracy są słowa S. Grochowiaka „Powołał mnie Pan. Na bunt”. Jesteśmy narodem, który zawsze lubił i lubi się buntować. Jest on niejako wpisany w naszą ludzką naturę. Rodzaj buntu z pewnością uzależniony jest od światopoglądu epoki, w której żył bohater, wynika z pewnej ideologii. Ja, w swojej prezentacji, omówię bunt przeciw Bogu, władzy, totalitaryzmowi oraz jako sposób na uratowanie ludzkości.
Zanim przedstawię bunt jako aktywną postawę wobec świata, należy określić kim jest buntownik. Jest on osobą zazwyczaj młodą, dumną, gotową poświęcić swoje życie dla idei. Zazwyczaj jest poważny, ponieważ poważnie traktuje swoją życiową misję, jest również samotny i najczęściej płci męskiej. Literatura rzadko opowiada o dziewczynach buntowniczkach. Z tych najbardziej znanych można wymienić Antygonę, którą omówię, Joannę d’Arc, czy Grażynę, jednak ilościowo nikną wobec ilości męskich buntowników. Jedno jest pewne – buntownik wie, w jakim celu i dla jakiej idei się buntuje.
Silnym motywem w literaturze jest bunt przeciwko Bogu. Relacja człowiek – Bóg zaznaczała się w niej od początku istnienia, a bunt w pewnym momencie urastał do rangi programu epoki, czy danej twórczości. Już w renesansie cień buntu odnaleźć możemy w Trenach J. Kochanowskiego, które wyrażają niezgodę na śmierć ukochanej córki Orszulki. W obliczu śmierci najbliższej osoby, wszystkie ideały i poglądy poety okazały się złudne i nieważne, a Bóg przestał być najważniejszy. Już w trenie I widać wyraźnie kryzys światopoglądu poety, jego rozdarcie i rozpacz:
„Nie wiem, co lżej: czy w smutku jawnie żałować, czyli się z przyrodzeniem gwałtem mocować?”.

W trenie X zawarł Kochanowski wątpliwości i pytania ściśle związane z problemami religijnymi, a mianowicie z życiem pozagrobowym. Pisze:

„Urszulko moja wdzięczna, gdzieś mi się podziała? W którą stronę, w którąś się krainę udała?”

Poeta poszukiwał córki w wielu miejscach, ale nigdzie jej nie mógł znaleźć. Nastąpiło zanegowanie wszystkich religii, zarówno mitologii, chrześcijaństwa, jak i wiary w reinkarnację. Poeta popadł w zwątpienie i niewiarę. W ten sposób zbuntował się przeciwko wierze w Boga i wszystkiemu, co było z nim związane. Po pewnym czasie i etapie buntu Kochanowski próbował przezwyciężyć swoją samotność dostrzegając przemijalność wszystkiego, co ziemskie, jednak pomimo prób, nic nie potrafiło doprowadzić go do wewnętrznej równowagi. Poeta nigdy nie przestał być samotny, strata dziecka poczyniła nieodwracalne spustoszenia w światopoglądzie ojca. Z czasem próbował się pogodzić ze stratą, co przyniosło mu ulgę. Uświadomił sobie, że Urszulkę może mieć zawsze w sercu, zamiast buntu pojawiła się u niego pokora.
Wzorem ponadczasowego buntownika stał się Konrad z III części Dziadów A. Mickiewicza. Zbuntował się przeciwko tyranii caratu i niewoli ojczyzny oraz w rezultacie przeciwko Bogu. Jest to najsilniejszy bunt tego rodzaju w literaturze. Konrad postawił się na równi z Bogiem. Bohater, w imieniu cierpiącego narodu, podjął samotną, prometejską walkę z Bogiem, domagał się od niego „rządu dusz”, ponieważ wierzył, że siłą swego uczucia wyzwoli ukochany naród z niewoli. Dążył do sprowokowania Boga do dyskusji, a gdy ten się nie odzywał, bluźnił jeszcze bardziej. Mówił:

„ Ja czuję nieśmiertelność, nieśmiertelność tworzę,
Cóż ty większego mogłeś zrobić – Boże?”.

Kierowała się nim pycha i buta. Twierdził, iż jest lepszy od innych, wyrażał poczucie własnej wartości, negował cały dorobek wszystkich myślicieli każdej z epok. Miał świadomość wyjątkowości siebie, wyjątkowości chwili, w której „walczył” z Bogiem, bo mówił:

„Nie czuliby własnego szczęścia, własnej mocy
Jak ja dziś czuję w tej samotnej nocy:
Kiedy sam śpiewam w sobie, śpiewam samemu sobie”.

Konrad był jednostką nieprzeciętną, uzurpował sobie analizę Boga, co było bluźniercze. Bohater przypominał mitycznego Prometeusza, który chciał uszczęśliwić cały naród. Uosabiał się z narodem, z jego cierpieniami:

„Nazywam się Milijon, bo za miliony
Kocham i cierpię katusze”.
„Ja i ojczyzna to jedno”

Konrad czuł pogardę dla małości człowieka. Brakowało w nim samokrytycyzmu i pokory. Jego świat zaczynał się i kończył na samym sobie. Uważał się za centrum kosmosu, dbając o to, tworzył swój obraz potęgi stwarzającej. W rezultacie bohater przegrał swoją walkę z Bogiem. Bóg okazał się nieugięty, nie odpowiedział Konradowi na jego zarzuty. W momencie, gdy ten chciał nazwać Boga carem, został ukarany za swoją pychę, dumę, butę i zarozumiałość i bunt. Po jego duszę przyszedł Szatan, od którego później został uwolniony dzięki egzorcyzmom księdza Piotra.
Najpotężniejszym przeciwnikiem zbuntowanych zawsze było zło, które objawiało się pod różnymi postaciami – jako wojna, zaraza, lęk śmierci, czy okrucieństwo władzy. Wielcy etycy literatury, tacy jak G. Orwell, A. Camus, czy Sofokles nawoływali do aktywnej postawy przeciwko takiemu złu, dlatego konstruowali swoje postacie – buntowników, którzy realizowali ich zamierzenia. Przykład buntu jednostki przeciwko władzy, przeciwko rozkazowi pomijającemu uczucia i wierzenia obywatela przedstawia Antygona, tytułowa bohaterka utworu Sofoklesa. Była ona córą rodu Labdakidów, Edypa i Jokasty. Zbuntowała się przeciwko rozkazowi króla Kreona, który jednego z jej braci, który bronił miasta, kazał pogrzebać z honorami, a drugiego haniebnie rzucić sępom na pożarcie, ponieważ okazał się zdrajcą. Antygona nie mogła tego znieść, nie godziła się na taka niesprawiedliwość. Kochała brata, szanowała bogów i zwyczaj swojej religii. Osobiście pochowała Polinejka i zapłaciła za to życiem. W swojej walce o racje była samotna, nie pomogła jej nawet siostra Ismena. Bohaterka sama również zadała sobie śmierć nie czekając na spełnienie wyroku. Bunt Antygony przeciwko Kreonowi nadał sens jej istnieniu.
Bunt przeciwko totalitaryzmowi, a dokładnie przeciwko jednej z jego ideologii – komunizmowi przedstawił G. Orwell w Folwarku zwierzęcym. Autor bardzo dokładnie przedstawił prawdy ogólne dotyczące wzajemnych układów na płaszczyźnie władza – społeczność zniewolona przez system. Na folwarku pana Jonesa stopniowo pogarszały się warunki życia zwierząt, którymi właściciel nie interesował się, a które były całkowicie od niego uzależnione. Ich tragiczną sytuację uświadomił zwierzętom dopiero stary knur Major, który zaproponował im wyzwolenie się spod panowania człowieka – jedynego wroga i źródła wszelkich nieszczęść. Major ustalił zasadę równości wszystkich zwierząt, solidarność między nimi oraz zakazał upodabniania się do ludzi, czy wykonywania typowo ludzkich czynności. Ich wspólnym hymnem i znakiem jedności była pieśń „Zwierzęta Anglii”, którą również zaproponował knur. Zwierzęta żyły nadzieją na wybuch powstania. W końcu inicjatywę przejęły najmądrzejsze na folwarku świnie, liderami zostali Snowball i Napoleon. Stworzono reguły postępowania nazwane Animalizmem, a kiedy pan Jones przesadził w zaniedbywaniu swoich podopiecznych, doszło do oficjalnego buntu, który przygotowywany był od dawna. Pierwszym krokiem było zniszczenie wrot spichlerza, aby zwierzęta mogły się w końcu porządnie najeść. Doszło do pojedynku z ludźmi w rezultacie którego musieli oni opuścić folwark i zwierzęta zostały same. Zniszczyły atrybuty niewoli, zaśpiewały swój hymn i poszły odpoczywać. Przez następne dni zwierzęta żyły radosne i szczęśliwe według ustalonych nowych zasad. Z czasem jednak wszystko uległo zmianie. Elita rządząca chciała władzy bezwzględnej, bunt okazał się być mało konstruktywny i właściwie zwierzęta znowu stały się zniewolone i ubezwłasnowolnione.
Bunt, który miał być sposobem na uratowanie ludzkości przedstawił A. Camus w Dżumie. Powieść jest swoistą wykładnią moralnego nakazu walki ze złem. Camus proponował przyjąć postawę aktywną wobec epidemii, wobec wojny. Zło pod tą, czy inną postacią może się w każdej chwili odrodzić, „bakcyl dżumy” nie umiera i tylko aktywność, ciągła gotowość buntu może uratować ludzkość. Bohaterem, który realizował te założenia był Doktor Rieux - buntownik i moralista. Rieux to spokojny, żonaty lekarz mieszkający i pracujące w Oranie. Jego ciężko chora żona przebywała poza miastem. Był on człowiekiem niezwykle prawym, wiernym swoim zasadom, kodeksowi etyki lekarskiej, ale przede wszystkim kodeksowi ludzkiemu. Jako lekarz niósł pomoc pacjentom, jako człowiek wypowiadał wojnę złu – swoją aktywną postawą, walką z chorobą, która przyjmuje w powieści symboliczny wymiar. Doktor Bernard Rieux przyjął postawę społecznika Judyma, który za wszelką cenę chciał pomagać innym. Swój zawód traktował jak powołanie, jako misję niesienia pomocy potrzebującym. Gdy zobaczył zdychające szczury-oznakę zbliżającej się dżumy, jego pierwszą reakcją było zdziwienie. Doktor od początku przyjął postawę aktywną. Leczył ludzi oraz namawiał innych lekarzy do działań profilaktycznych. Zdecydowanie walczył z zarazą. Z czasem ogarnęło go przygnębienie wywołane bezsilnością. Na samym końcu uległ zobojętnieniu, a jego wrażliwość stępieniu. Altruizm, poświęcenie, walka wbrew logice nauczyły go pokory i skromności oraz radości ze szczęścia innych. Doktor Rieux uważał, że nie wolno popadać w odrętwienie, należy trzeźwo myśleć i umieć przewidywać. Przyjął postawę czujności i o nią cały czas apelował. Doktor Rieux to buntownik, który wzbudza szacunek – nie jest posągowym bohaterem, nie odrzucał współpracy innych, wiódł zwykłe życie, a gdy nadchodziła epidemia – wszystkie swoje siły poświęcił, by z nią walczyć. Bunt u niego przejawia się w aktywnej postawie przeciw złu świata, w walce o istnienie człowieka
Bunt jest nieodłączną częścią natury ludzkiej. Bierze się z potrzeby doskonalenia siebie i świata. Jest siłą, która ożywia, rodzi arcydzieła, nowe ustroje, ale i zabija – starą władzę, niekiedy ludzką godność. Czasami wiedzie on w ślepe uliczki, ale zawsze ma jakiś głębszy sens wynikający z ideologii, jaką wyznaje buntownik. Jest podstawą istnienia człowieka, bo jak powiedział A. Camus: „Aby istnieć, człowiek musi się buntować”. Dziś buntujemy się przeciwko pokoleniu naszych rodziców, dziadków, pradziadków, przeciwko ustawom sejmu, drożyźnie w sklepach, przeciwko Bogu, śmierci, wyścigowi szczurów...Jest to jednak cichy bunt, bardziej nasz wewnętrzny niż taki na szeroką skalę, który porywa serca, porusza umysły i zostaje na zawsze w pamięci innych.

strona:    1    2    3    4    5  





Niepogodzeni ze światem. Zanalizuj źródła i formy buntu bohaterów literackich odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jest zjawiskiem złożonym, ma różne przyczyny i przyjmuje różne formy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Prezentowane argumenty potwierdzają tok myślenia autora. Utwory dobrane z rozmysłem. Styl wypowiedzi poprawny

Różne kreacje bohatera zbuntowanego w literaturze. Omów zagadnienie analizując wybrane teksty

Ocena:
20/20
Teza: Próba odnalezienia różnic i cech wspólnych bohaterów zbuntowanych na przykładzie literatury różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dobra. Autor odnalazł w literaturze najbardziej charakterystyczne obrazy bohaterów zbuntowanych, a zderzenie tych postaci prowadzi do interesujących wniosków.

Buntownicy w literaturze różnych epok i filmie

Ocena:
20/20
Teza: W historii filmu i literatury możemy odnaleźć różnorodne obrazy buntowników. Wszystkich ich łączy niezgoda na zastaną rzeczywistość, a dzieli forma i źródła buntu.

Ocena opisowa nauczyciela: 20 punktów - prezentacja poprawnie skonstruowana. Ciekawy dobór argumentów, rozbudowane wnioski. Na uwagę zasługują starannie dobrane cytaty.

Młodzi gniewni. Czy są światu potrzebni? Rozważania oprzyj na tekstach literackich i zjawiskach kulturowych

Ocena:
20/20
Teza: Buntownicy zmieniając przestrzeń wokół siebie, zmieniają świat. Są światu bardzo potrzebni.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dojrzała. Argumentacja przeprowadzona wzorowo. Zapadające w pamięć wnioski. Brawo. 20 punktów.

Motyw buntu w literaturze. Przedstaw na podstawie postaci Giaura, Cezarego Baryki i Wertera.

Ocena:
20/20
Teza: Trzech bohaterów – Werter, Giaur i Baryka – daje odmienne ujście swojej niezgodzie na otaczającą rzeczywistość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Poprawna konstrukcja i wnioski.

Bunt jako przykład aktywnej postawy wobec świata. Rozwiń temat na przykładzie wybranych utworów literackich.

Ocena:
20/20
Teza: „ A ludzie mych wierszy słuchając powstają I wilki wychodzą żenującą zgrają...Powołał mnie Pan. Na bunt”

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. W pełni realizuje założenia.

Bunt i ofiara - świadectwo wrażliwości, konieczność, przejaw szaleństwa. Mój sąd o wybranych bohaterach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Buntownicy są jednymi z nielicznych ludzi, którzy potrafią iść pod wiatr życiowych problemów i uparcie dążyć do postawionych sobie celów, często płacąc za to wysoką cenę.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca kompletna, ciekawie ukazane argumenty i wnioski.

Bunt i pokora jako sposoby zachowań człowieka wobec Boga. Przedstaw ich literackie ujęcia, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: W literaturze odnajdujemy wiele obrazów zachowań buntowniczych i pokornych względem Boga.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca konsekwentnie realizuje temat. W pełni poprawna argumentacja.

Niepogodzeni ze światem. Przedstaw wybrane sylwetki bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych na podstawie analizy utworów z dwóch epok literackich

Ocena:
20/20
Teza: W wyniku odmienności bohaterowie niepogodzeni ze światem często są niezrozumiani i odrzucani.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oparta jest na epoce romantyzmu i dwudziestolecia międzywojennego. Pokazuje złożoność i różnorodność wykorzystania motywu buntu.

Bunt jako odwieczne pragnienie wolności. Omów na przykładach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jest naturalną reakcją na próbę ograniczenia lub odebrania wolności.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w ciekawy sposób pokazuje złożoność problemu wolnosci i różne jej aspekty.

Bunt wielkiego indywidualisty. Analizując postawy różnych bohaterów literackich z różnych epok, porównaj portrety buntowników

Ocena:
20/20
Teza: Losy wielkich indywidualności literackich, które stać było na przeciwstawienie się innym, zamanifestowanie swej niezgody na otaczającą rzeczywistość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca pokazuje kilku ciekawych, odmiennych bohaterów, którzy nie bali się powiedzieć - nie. Poprawny plan i bibliografia.

Różne źródła i formy buntu. Omów zagadnienia, poddając analizie odpowiednio wybrane przykłady literackie z dwóch/trzech wybranych epok. Uwzględnij kontekst historyczny i literacki.

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jako jedna z najgwałtowniejszych reakcji na rzeczywistość. Zaprezentowanie różnych rodzajów buntu, poddając analizie odpowiednio wybrane przykłady literackie z dwóch/trzech wybranych epok literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wyczerpująco realizuje temat. Poprawnie dobrane argumenty i czytelnie przedstawione wnioski.

Przedstaw jak postać buntownika jest kreowana w literaturze i innych dziedzinach sztuki

Ocena:
20/20
Teza: Literatura i sztuka od wieków fascynowały się postaciami buntowników i często przestawiały ich portrety.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w ciekawy sposób realizuje temat. Ukazuje bardzo różnorodne formy buntu.

Bunt młodych w różnych epokach literackich. Omów jego przyczyny i konsekwencje na wybranych przykładach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Przykłady literackie pokazują, że chociaż bunt wynika często ze szlachetnych pobudek, zazwyczaj kończy się klęską bohatera.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja napisana w przystępny sposób, oparta na lekturach z rożnych epok. Konsekwentna argumentacja i wnioski.

Bunt wobec Boga jako postawa bohatera literackiego. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Istota i sens buntu bohaterów literackich wobec Boga.

Ocena opisowa nauczyciela: Dobrze skonstruowana prezentacja, liczne odwołania do literatury, dogłębna analiza problemu. Język i styl wypowiedzi poprawny.

Dlaczego się buntują? Przedstaw literackie portrety bohaterów niepokornych i niepogodzonych ze światem.

Ocena:
19/20
Teza: Bunt jako podstawa egzystencji wielu bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Dobrze dobrana bibliografia, ciekawy wybór argumentów. Język i styl wypowiedzi wymaga dopracowania

Aby istnieć, człowiek musi się buntować (A. Camus). Omów źródła i sens buntu na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Bunt jest niezgodą na zastaną rzeczywistość. Tylko jednostki silne, a jednocześnie wrażliwe są zdolne do buntu.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dojrzała, ciekawe wnioski, rozbudowane argumenty. Język i styl wypowiedzi poprawny.

Czy młodzi buntownicy są światu potrzebni? Omów problem na wybranych przykładach z literatury

Ocena:
19/20
Teza: Przyczyną buntu bohaterów literackich jest ich sprzeciw na zastaną rzeczywistość. Młodzi buntownicy są światu bardzo potrzebni, gdyż to oni dają sygnał do zmian.

Ocena opisowa nauczyciela: Wypowiedź rozbudowana, dogłębna analiza problemu. Można popracować nad ciekawszym wstępem.

Dlaczego się buntują? Omów przyczyny buntu bohaterów literackich

Ocena:
19/20
Teza: Przyczyn buntu jest tak wiele, jak wielu jest buntowników.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dobra. Trafne argumenty, umiejętnie dobrane cytaty, ciekawe podsumowanie

Prometeusz i szatan. Motyw buntu w literaturze różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Motyw buntu był często wykorzystywany przez pisarzy różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo obszerna. Szczegółowo omawia poszczególne utwory. Bogata bibliografia.

Literackie sposoby kreowania bohaterów zbuntowanych. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Portrety bohaterów zbuntowanych, których sprzeciw miał głębsze znaczenie.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta, ciekawa literatura przedmiotu. Płynny język wypowiedzi.

Różne źródła buntu w literaturze romantycznej

Ocena:
19/20
Teza: Romantyczny bunt miał wiele źródeł i wiele różnorodnych konsekwencji.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca obszernie ukazuje różne źródła buntu w literaturze romantycznej. Poprawny konspekt pracy.

Bunt jako forma sprzeciwu na panującą rzeczywistość, omów na przykładach.

Ocena:
19/20
Teza: Bohaterowie, którzy mieli odwagę zbuntować się przeciwko otaczającej ich rzeczywistości.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w zwięzły i logiczny sposób ukazuje wybrane przykłady buntowników.

Przedstaw różne formy manifestacji buntu romantycznego w wybranych utworach

Ocena:
19/20
Teza: Poszczególni bohaterowie romantyczni buntowali się przeciw Bogu, światu, uczuciom, zaborcy czy niesprawiedliwości zastanej rzeczywistości.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przedstawia różne rodzaje romantycznego buntu.

Niepogodzeni ze światem. Przedstaw literackie portrety bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych

Ocena:
18/20
Teza: Buntownik jako silny indywidualista.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Szczegółowo opisane losy wybranych buntowników uzupełniają ciekawe cytaty.

Buntownik z wyboru. Różne kreacje bohatera zbuntowanego w literaturze różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Buntownik, który walczy w słusznej sprawie, jest zawsze zwycięzcą.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra. Koncepcja pracy przemyślana. Na uwagę zasługuje duża liczba trafnych cytatów.

Na wybranych przykładach literackich przedstaw problem konfliktu pokoleń

Ocena:
18/20
Teza: Bunt sprzyja toczeniu nieustannej wojny miedzy młodością i starością, ale to także prowadzi do rozwoju i postępu ludzkości.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna i przejrzysta praca. Dobrze dobrana literatura przedmiotu i podmiotu.

Bohater cierpiący, zbuntowany, niezgadzający się na otaczający go świat. Przedstaw temat na wybranych przykładach literackich.

Ocena:
18/20
Teza: Bohater cierpiący, zbuntowany i niezgadzający się na otaczający świat jest zdeterminowany, a pomimo tego, nie zawsze wygrywa.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, dobrze skonstruowana. Momentami można popracować nad stylem, pogłębić zawarte argumenty.

Bohater zbuntowany. Przedstaw i porównaj literackie portrety bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych odwołując się do wybranych przykładów z literatury

Ocena:
17/20
Teza: Bunt jest jednym z ważniejszych motywów w literaturze. Można odnaleźć wiele cech wspólnych niepogodzonych ze światem bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Dobra analiza wybranych postaci literackich, udana próba porównania ich najważniejszych cech. Język wypowiedzi wymaga wygładzenia.

Bunt jako wyraz aktywnej postawy wobec świata. Przedstaw na wybranych przykładach literackie portrety bohaterów zbuntowanych iwyalienowanych

Ocena:
17/20
Teza: Bunt wynika z potrzeby zmiany, udoskonalenia siebie i świata.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna, dobry dobór argumentów. Pogłębienia wymaga jedynie zakończenie.