Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw zbrodni


Motyw zbrodni w literaturze różnych epok. Omów na wybranych przykładach

Temat. Motyw zbrodni w literaturze różnych epok. Omów na wybranych przykładach.

Pod pojęciem zbrodni rozumiemy czyn człowieka, który jest szczególnie potępiany przez społeczeństwo. Najczęściej kojarzymy zbrodnię z zabójstwem, czyli pozbawieniem życia drugiej osoby lub grupy osób. Twórców od zawsze intrygowały zbrodnicze motywy, akt dokonania zbrodni, a także skutki jej popełnienia w świadomości zbrodniarza. W literaturze pięknej celem opisu popełnienia morderstwa nie była zazwyczaj chęć ukazania okrucieństwa czynu, atu agresji, opis szczegółów dotyczących wyglądu ofiary, ale próba wczucia się w psychikę bohatera, który porywa się na taki czyn lub chęć potępienia niecnego uczynku. Motyw zbrodni nie jest jednorodny. W literaturze spotkamy obrazy pojedynczych zbrodni, jak i przykłady masowych zbrodni oraz ludobójstwa. W swojej pracy ukażę najbardziej moim znaniem charakterystyczne rodzaje zbrodni odebrania drugiemu człowiekowi życia.

Jeden z pierwszych przykładów zbrodni odnajdujemy w Biblii i to na samym początku dziejów świata. Kain i Abel to dwaj bracia – synowie pierwszych rodziców. Bóg wyznaczył im role – pasterza i rolnika. Mamy tu do czynienia z jedną z najbardziej znanych historii o zazdrości i bratobójstwie. Powodem zbrodni była zawiść. Kain przepełniony gniewem za to, że ofiary Abla były bardziej cenione przez Boga dopuścił się morderstwa na bracie. Bóg ukarał go klątwą i wypędził z ojczyzny. Ponadto otrzymał znamię, które do końca jego dni świadczyć miało o zbrodni. Historia ta jest dowodem na to, że jeśli dopuścimy się czegoś złego, czekają nas konsekwencje w postaci „naznaczenia” piętnem tego co zrobiliśmy. Do końca nie „zmyjemy” z siebie przeszłości. Kara pochodząca od Boga, w większości przypadków jest efektem grzechu ludzkiego, a więc jest w pełni zasłużona.

Studium zbrodni, jakim nazywany często jest „Makbet”, doskonale obrazuje motyw zbrodni. Tytułowy bohater to postać tragiczna, która decyduje się na zabójstwo w celu zdobycia władzy. Na początku utworu pokazany jest jako waleczny rycerz wiernie służący królowi. Pewnego razu napotkane przypadkowo czarownice przepowiadają mu, że zostanie królem Szkocji. Od tamtej pory myśli tylko o tym i zaczyna się wahać, czy czekać aż wróżba sama się wypełni, czy też dopomóc odrobinę losowi, by osiągnąć cel. W walce między moralnymi wątpliwościami, a żądzą władzy dopomaga mu żona. Jest bezwzględna, nie dba o konsekwencje i działa z zimną krwią szczegółowo wszystko planując. Makbet wie, że realizacja tego czynu nieść będzie winę za zdradę władcy, pohańbienie kodeksu rycerskiego i przede wszystkim zamordowanie człowieka. Świadom jest, że może stracić honor, czyste sumienie i szacunek do samego siebie, ale jednocześnie zyska władzę, koronę, bogactwo oraz zaszczyty.

Krew króla nie dała się zmyć ani z rąk, ani z twarzy, ani ze sztyletów. Przez zbrodnie Makbet zamordował sen, sen, który nie będzie już snem tylko koszmarem – ciągłą myślą o zbrodni. Bohater lęka się o swoją przyszłość, za wszelką cenę pragnie bezpieczeństwa, przede wszystkim po to, aby uwolnić się od „straszliwych tortur sumienia”. Ujrzenie zakrwawionego ducha Banka jest objawem choroby umysłu. Makbet marzy o zbrodni, która przerwie ciąg morderstw, która będzie wyjściem z koszmaru i wyzwoleniem. Otrzymuje jednak przepowiednie dające złudne poczucie bezpieczeństwa. W finałowej bitwie uświadamia sobie, że zmarnował życie, że zasługuje jedynie na ludzką nienawiść. „Makbet” to historia człowieka, którego upadek na samo dno stał się karą za chorą ambicję, żądzę władzy i pychę. Makbet w sposób świadomy zaprzepaścił wyznawane wcześniej wartości. Wolna wola postępowania dodatkowo zwiększa winę bohatera. Makbet nie musiał kierować się proroctwem. Zabija Dukana nie dlatego, że musi zostać królem, lecz dlatego, że chce nic zostać. Po tym zabójstwie i jeszcze później mógłby zawrócić ze zbrodniczej drogi. Prawda, że staje się to coraz trudniejsze, ale właściwie nic prócz chęci bohatera ewentualności takiej nie wyklucza. Karą stają się także zaburzenia świadomości, majaczenia, halucynacje. Zbrodnia zniszczyła go do końca.

Ludowe postrzeganie problematyki związanej ze zbrodnią odnajdziemy w mickiewiczowskich „Balladach i romansach”, które opierają się w dużej mierze na wierzeniach prostego ludu. W balladzie „Świteź” na samym początku urzekające piękno jeziora skontrastowane zostało z tajemniczością i pełną grozy atmosferą otaczającą to miejsce. Tajemnica jeziora rozbudza ludzką ciekawość, w wyniku której zostaje podjęta wyprawa Pana na Płużynach, który postanowił rozwiązać zagadkę Świtezi. W obawie przed skutkami konfrontacji z tajemnymi siłami oddał się wcześniej pod boską opiekę sprowadzając księdza. Mieszkańcy Świtezi nie mieli prawa do penetrowania dna jeziora tylko i wyłącznie z powodu niezaspokojonej ciekawości. Poznanie okolicy stało się włamaniem do tajemnic natury. I zapewne spotkałaby ich za to należyta kara, gdyby nie opieka Boga, pod którą się oddali. Przyroda odpuściła ciekawskim mieszkańcom winy dzięki boskiej opatrzności. Ostatnią częścią ballady jest opowieść wyłowionej rusałki o historii zatopionego miasta. W dawnych czasach, kiedy Tuhan pospieszył z pomocą obleganemu w Nowogrodzie przez siły carskie Mendogowi, ruskie wojska napadły na Świteź, w której pozostały jedynie kobiety, starcy i dzieci. Stwórca wysłuchawszy zrozpaczonych próśb zatopił miasto a jego mieszkańców zamienił w kwiaty. Bóg karze awanturników za pomocą przyrody, bowiem, gdy zaczęli oni zbierać kwiaty, spotkała ich śmierć.

Innym przykładem wykorzystania motywu zbrodni są „Lilije”. Ta ballada także podejmuje problematykę moralną zbrodni, sumienia i odpowiedzialności za czyny. Centralną osoba utworu jest Pani. Wina jej, początkowo wynikająca z niewierności, zostaje spotęgowana do rozmiarów okrutnej, niesłychanej zbrodni. To już nie tylko zdrajczyni - to „męża zabójczyni żona”. Cały ciąg wypadków to jakby skrót przewodu sądowego. Właśnie jak na przewodzie sądowym, zanim nastąpi wyrok i kara, poznać musimy nie tylko samą zbrodnię, ale także życie wewnętrzne zabójczyni. Widzimy zatwardziałość grzesznicy, złą wolę, chłód serca, obojętność na głoś przestrogi. I stąd wyrasta w nas poczucie słuszności kary. Winowajczyni sama odczuwa wymiar tej kary już wcześniej, odczuwa jak wyrok własnego sumienia. Wyratować mogłaby ją szczera skrucha, jednak ona głucha na wyrzuty sumienia i niepomna przestróg pustelnika, brnie w grzechu coraz dalej. Toteż upiór działa jak konieczność zadośćuczynienia za zbrodnie.

Inny wizerunek zbrodni - morderstwa z premedytacją - odnajdziemy w powieści „Zbrodnia i kara” Fiodora Dostojewskiego. Rodion Raskolnikow, dwudziestotrzyletni były student prawa, znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej: nie stać go na kontynuowanie nauki, opłacenie czynszu czy nawet na regularne posiłki. Na początku wydawać by się mogło że to właśnie trudna sytuacja materialna głównego bohatera mogła popchnąć go do tak okrutnej zbrodni jaką było zamordowanie Alony Iwanowny oraz jej przyrodniej siostry Lizawiety. Jednak wrażenie to nie jest do końca właściwe. Rodion, przechadzając się po ulicach Sankt Petersburga, zauważa panującą wszędzie biedę i nierówność społeczną. Pierwszy zamysł na temat zabójstwa lichwiarki pojawia się w przemyśleniach Raskolnikowa po posłyszeniu rozmowy pewnego studenta z oficerem w szynku.

Obraz zbrodni ukazany przez Dostojewskiego jest jednak bardziej skomplikowany. Raskolnikow buntował się przeciwko porządkowi świata, potępiał go za niezgodność z rozumem. Uważał bowiem, że dobre i sensowne jest tylko to, co można racjonalnie matematycznie udowodnić. Bohater powieści wyznawał ideę, że postęp dziejowy to zasługa jednostek wybitnych, górujących w stadium rozwoju, tworzących wyższą klasę rodzaju ludzkiego. Pozostali także byli potrzebni gdyż tworzyli budulec i nawóz historii jednak ich poszczególne znaczenie było znikome. Rodion przypisuje siebie do pierwszej grupy, czyli tak zwanych nadludzi. Tu właśnie odnajdujemy właściwy motyw tej strasznej zbrodni. Raskolnikow, czując się jako ktoś wyjątkowy, uważa, że jest zdolny do zapewnienia innym szczęścia, mimo iż to, co planuje zrobić może być uznane za zbrodnie nie tylko przeciwko ogólnie pojętemu prawu, lecz także przeciwko zasadom moralnym. Zbrodniarz jednak decyduje się na zaplanowany czyn, wybierając w jego pojęciu „mniejsze zło”.

Po dokonaniu morderstwa Rodion przekonuje się, iż jak to powiedział „nie zabił człowieka lecz zabił zasadę”. Jednak zrozumiał, iż nie jest osobą aż nadto niezwykłą, jego końcowy rozrachunek okazał się absurdem. Chciał zabić „wesz”, tymczasem jedna zbrodnia pociągnęła za sobą inne dramatyczne wydarzenia - zabójstwo przyrodniej siostry Alony, Lizawiety, oraz śmierć matki zbrodniarza, która umiera zadręczona niepokojem o swego syna. Swoją klęskę Raskolnikow może tłumaczyć bardzo niefortunnym zbiegiem okoliczności, jednak w jego mniemaniu to praktyczne rezultaty są kryterium oceny danej teorii a nie tylko deklarowane cele. Jak wskazuje tytuł powieści każdej zbrodni towarzyszy kara, która dla Rodiona była bardzo dotkliwa. Zmagania z uporczywymi myślami, wyrzutami sumienia, cierpieniem, ciągłymi wspomnieniami wprowadzają bohatera w stan straszliwych katuszy. Stan ten prowadzi także do myśli samobójczych których zbrodniarz nigdy nie wypełnia. Depresja bohatera staje się coraz silniejsza i staje się uciążliwa dla otaczających go osób. Rodion do końca uświadamia sobie swoją klęskę. Konieczność ukrywania prawdy oraz próba obrony przed sędzią śledczym przekracza odporność psychiczną młodego człowieka. Ukojeniem dla zszarganej duszy zbrodniarza jest obecność i rozmowy z Sonią Marmieładową, która pokazuje drogę którą powinien wybrać Raskolnikow. Mimo iż nie była ona osobą wykształconą i nad wyraz inteligentną, jej słowa są niepomiernie mądrzejsze, niż płytkie rozumowanie Rodiona, które przyzwoliło na popełnienie zbrodni.

Obraz kata - ludobójcy został ukazany w kolejnej powieści którą chcę przywołać, a mianowicie w „Rozmowach z katem” Kazimierza Moczarskiego. Utwór opowiada prawdziwą historię niemieckiego oficera SS Jrgena Stroopa. Realizm książki jest o tyle duży, gdyż autor przez 255 dni przebywał w jednej celi z katem. Jako dla członka konspiracji polskiej spotkanie z wojennym przeciwnikiem mogło być bardzo trudne, jednak pisarz nie żałuje spędzonego w więzieniu czasu, gdyż pozwoliło mu to poznać dogłębnie psychikę Stroopa i umieścić jego portret w powieści, aby inni zainteresowani mogli tak, jak on przekonać się jaki naprawdę był kat oraz co było powodem wszystkich jego zbrodni.

Jrgen Stroop urodzony w Detmoldzie w księstwie Lippe w zachodnich Niemczech. Od dziecka uczono go szacunku do władzy i umiłowania do porządku oraz nienawiści do nieprzyjaciół, tą ostatnią cechę wpajał mu sam ojciec mówiąc między innymi (cytat 9). W nauce nie osiągał sukcesów, mimo iż był pracowity i pilny. Już wtedy młody Józef, bo takie imię otrzymał od rodziców, fascynował się wojskiem, dyscypliną w nim panującą i porządkiem. Sprzyjała temu panująca w rodzinnej miejscowości atmosfera gdzie żywy był kult germańskiej wojowniczej przeszłości symbolizowanej przez prawie 60 metrowy pomnik Hermanna Cheruska, który rozgromił nacierające rzymskie legiony. Nic nie zapowiadało kariery Stroopa, skończył szkołę podstawową i kursy zawodowe, po który rozpoczął pracę jako niższy urzędnik. Jrgen swoją wojskową karierę rozpoczął w pierwszej wojnie światowej jednak nie odniósł żadnych osobistych sukcesów, ranny we Francji powrócił do rodzinnej miejscowości. Tęsknił za wojskiem, dyscypliną, porządkiem, więc gdy rozwijać się zaczął ruch faszystowski Stroop wstąpił do organizacji. Bez zastrzeżeń zaakceptował całą faszystowską ideologię, wierzył, iż naród germański to rasa nadludzi. Dowódcy SS spostrzegli jego gorliwość w pełnieniu obowiązków i Jrgen bardzo szybko awansował w hierarchii. Po udanej akcji wywózki greckich Żydów bohater powieści przeniesiony zostaje do Polski, a dokładniej do Warszawy, gdzie ma zająć się likwidacją warszawskiego getta. Zadanie to jednak nie zostaje zrealizowane zgodnie z planem, początkowo akcja trwać miała 3 dni, jednak z powodu oporu akcja przeciągnęła się do 27 dni. W obrazie likwidacji getta odnajdujemy wiele zdarzeń, w których ukazana jest bezwzględność oraz brak uczuć Stroopa. Który bez skrupułów nakazuje palenie kolejnych domów w getcie, nie neguje strzelania przez swoich żołnierzy do tzw. spadochroniarzy czyli Żydów wyskakujących z okien płonących budynków.

Podstawą działań zbrodniarza jest wierność nazistowskiej ideologii która głosiła wyższość narodu germańskiego oraz konieczność likwidacji pozostałych ras czyli tzw. podludzi. Stroop nie jest osobą którą nazwać moglibyśmy „demonem zła”. Był średnio wykształcony, niezbyt obeznany z historią świata. Znał tylko to, co wpajało mu kierownictwo SS. Strop był człowiekiem przeciętnym lubiącym wykonywać rozkazy oraz otrzymywać pochwały od przełożonych. Swoje działania motywował przyczynianiem się do rozwoju własnej ojczyzny której chciał być wierny.

Jak wynika z przedstawionych przykładów literackich zbrodnie istnieją od czasu pojawienia się pierwszych ludzi na świecie. Popełniane były z różnych powodów: osobistych, społecznych, jako zemsta, dla poprawy własnej sytuacji bytowej lub ze strachu. Ich sprawcy działali kierowani emocjami, namową innych, albo po prostu w afekcie. Niektórzy, zabijając chcieli „naprawić społeczeństwo”. Temat zbrodni jest wciąż aktualny, wciąż podejmowany i z roku na rok coraz bardziej popularny. Mimo świadomości zła jakim jest zbrodnia, w otaczającym nas świecie coraz więcej słyszy się o popełnianych morderstwach, dlatego autorom poruszającym ten temat, nigdy nie zabraknie zbrodniczych tematów.

strona:    1    2    3    4    5  





Zbrodnia doskonała w literaturze i sztuce różnych epok. Przedstaw na przykładzie wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: „Człowiek może znieść bardzo dużo, lecz popełnia błąd sądząc, że potrafi znieść wszystko.”

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bogata w treści, przemyślana i dojrzała. Łączy w sobie wiele obrazów zbrodni w sposób unikalny. Nie sposób się przy niej nudzić.

Obrazy zbrodniarzy w literaturze. Zanalizuj złożoność psychiki morderców na przykładzie kilku wybranych bohaterów literackich.

Ocena:
20/20
Teza: Postępowanie człowieka w sytuacji wyboru wynika z wielu różnorodnych czynników społecznych i indywidualnych. Często przeważają decyzje niezgodne z przyjętymi przez ogół zasadami moralnymi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana i dojrzała. Ciekawa prezentacja w pps.

Motyw zbrodni w literaturze różnych epok. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Twórców od zawsze intrygowały zbrodnicze motywy, akt dokonania zbrodni, a także skutki jej popełnienia w świadomości zbrodniarza.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni wyczerpuje temat. Pokazuje wiele różnych aspektów zbrodni. Bogata literatura przedmiotu.

Zbrodnia jako sposób dojścia do władzy. Omów temat, analizując wybrane teksty kultury

Ocena:
20/20
Teza: Literatura pokazuje wielu bohaterów, którzy, aby zdobyć władzę, nie cofnęli się nawet przed najgorszymi zbrodniami.

Ocena opisowa nauczyciela: Realizacja tematu sprawna, dobrze dobrane lektury i argumenty.

Motyw zbrodni i kary. Przedstaw różne ujęcia problemu w poznanych utworach polskich i obcych różnych epok

Ocena:
20/20
Teza: Czy zawsze po zbrodni pojawia się kara?

Ocena opisowa nauczyciela: Ciekawa praca ukazująca złożoność tematu. Poprawna bibliografia i plan.

Od Makbeta do Zbrodni i kary. Literackie odbicie mrocznej strony duszy człowieka

Ocena:
20/20
Teza: Kiedy człowiek ulega mrocznej stronie swej duszy, zawsze prowadzi to do jego tragedii.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta, dobrze skomponowana, widać, że została uprzednio przemyślana.

Jak rodzą się zbrodniarze? Na podstawie analizy wybranych lektur wykaż, że literatura jest źródłem wiedzy o wpływie różnych czynników na degenerację jednostki

Ocena:
20/20
Teza: Czynniki, jakie wpłynęły na wybrane postaci, popychając je do zbrodni.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana, czytelna i przejrzysta. Zamknięta poprawną klamra kompozycyjną.

Dlaczego źli? Przedstaw wybrane kreacje literackie bohaterów, którzy krzywdzą innych.

Ocena:
20/20
Teza: Przedstawienie kreacji bohaterów literackich, którzy krzywdzą innych.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca obszerna, bogata w literackie przykłady.

Motyw zbrodni i kary w literaturze. Omów różne aspekty zagadnienia. odwołując się do wybranych przykładów

Ocena:
20/20
Teza: Motyw zbrodni i kary dzięki swemu bogactwu jest atrakcyjny dla twórców, budzi bowiem ciekawość odbiorców. Jego rola w utworze może być różnoraka, co pozwala na jego różnorodne wykorzystanie.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca szczegółowo pokazuje mechanizmy i powiązania rządzące zbrodnią i karą opisane w dziełach literackich.

Motyw zbrodni – służącej zdobywaniu i utrzymywaniu władzy w literaturze.

Ocena:
20/20
Teza: Twórcy nie tylko uwidaczniali problemy wynikające ze sprawowania władzy, ale i przestrzegali przed jej zgubnym wpływem na człowieka.

Ocena opisowa nauczyciela: Ciekawa prezentacja oparta na klasycznych dziełach poruszających problem zbrodni i władzy.

Portrety zbrodniarzy w literaturze różnych epok. Przedstaw zagadnienie na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Literatura przedstawia różne portrety zbrodniarzy. W dorobku epok literackich odnajdujemy różnorakie obrazy morderców, które możemy podzielić ze względu na wagę ich zbrodni oraz jej podłoże.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwie przedstawia trzy zbrodnicze osobowości. Poprawny język i bibliografia.

Wizerunki literackich zbrodniarzy. Przedstaw, odwołując się do wybranych lektur

Ocena:
19/20
Teza: Każda zbrodnia destrukcyjnie wpływa na psychikę zbrodniarza.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wyczerpująca porusza kwestię zbrodni i zbrodniarzy w literaturze. Poprawny język i styl wypowiedzi. Szczegółowy plan pracy.

Psychologiczne portrety morderców w literaturze i sztuce

Ocena:
19/20
Teza: Mordercy to ludzie burzący porządek etyczny świata, a ich różnorodne kreacje są przestrogą artystów, którzy swoimi dziełami wpisują się w odwieczną walkę dobra ze złem.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca dojrzała, ciekawe wnioski. Poprawny konspekt prezentacji.

Motywy i wątki charakterystyczne dla kryminału w literaturze popularnej i pięknej. Przedstaw na wybranych przykładach

Ocena:
18/20
Teza: Motywy kryminalne zarówno w literaturze popularnej, jak i wysokiej, pozostają niezmienne przez wiele lat.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w oryginalny sposób ukazuje motyw zbrodni oraz jej konsekwencji. Porównanie i wnioski poprawne. Drobne usterki językowe.

Oskarżeni przed sądem w literaturze. Przedstaw zagadnienie na podstawie wybranych lektur

Ocena:
18/20
Teza: Oskarżenia, rozprawy sądowe, osądy społeczne, ferowanie wyroków w literaturze występowały już od czasów antycznych i są obecne aż do czasów współczesnych. Pojawiają się najczęściej przy motywach zbrodni, winy czy kary.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca porusza ciekawy problem postawienia w stan oskarżenia. Ciekawie przedstawione literackie sylwetki oskarżonych, dojrzały język.

Rola motywu winy i kary. Przedstaw na przykładzie utworów literackich z rożnych epok.

Ocena:
18/20
Teza: Topos winy i kary od dawna obecny jest w literaturze, której cel to nie tylko opis, lecz również ocena tego zagadnienia. Interesowało się tym wielu wybitnych twórców, których głównym zamierzeniem było pokazanie, iż nieodłącznym elementem win

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ciekawa, w pełni ukazuje temat, opierając argumenty na poprawnie dobranej literaturze.

Psychologiczny wizerunek zbrodniarza. Przedstaw zagadnienie na wybranych przykładach literackich

Ocena:
18/20
Teza: Postacie zbrodniarzy ujmowane są na wiele sposobów, czasem ich postępowanie się potępia, czasem usprawiedliwia, ale zawsze ich psychikę poddaje się wnikliwej analizie.

Ocena opisowa nauczyciela: Temat przedstawiony na podstawie konwencjonalnych lektur. Poprawny język i konspekt wypowiedzi.

Zbrodnia i jej wpływ na życie bohaterów literackich. Przedstaw na podstawie wybranych lektur.

Ocena:
18/20
Teza: Zbrodnia wyniszcza stopniowo psychikę, tego, kto ją popełnił. Zły czyn nie pozostanie bez echa. Powróci, obracając się przeciwko oprawcy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca płynna, napisana poprawnym językiem. Zarówno bibliografia, jak i plan są poprawne.

Psychika bohaterów literackich, którzy popełnili zbrodnię. Omów na wybranych przykładach literackich

Ocena:
18/20
Teza: Bez względu na wszelkie motywy i okoliczności, zbrodnia nigdy nie wpływa całkowicie obojętnie na psychikę przestępców. Zawsze pozostawia nieodwracalny ślad, który w konsekwencji zmienia charakter zbrodniarza.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przeciętna. Literatura i ramowy plan poprawne.

Uniwersalizm motywu zbrodni i kary w literaturze

Ocena:
18/20
Teza: Przypadki opisane w literaturze jednoznacznie pokazują, że zbrodnia nie popłaca i należy szukać innych sposobów rozwiązywania problemów, czy realizacji swoich marzeń i dążeń.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w sposób prawidłowy realizuje założoną tezę. Poprawny język.

Zbrodnia i kara w literaturze i filmie. Przedstaw, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
17/20
Teza: Zbrodnia i kara ma archetypiczny wymiar i pojawia się w kulturze każdej epoki.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przeciętna. Zawiera wszystkie niezbędne elementy. Poprawny język.