Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw rodziny


Rodzice i dzieci. Przedstaw relacje między rodzicami i dziećmi na wybranych przykładach literackich i filmowych.

Temat. Rodzice i dzieci. Przedstaw relację między rodzicami i dziećmi na wybranych przykładach literackich i filmowych.

W literaturze spotykamy bardzo różnorodne kreacje rodziców i dzieci. Ich wzajemne relacje zależą w dużym stopniu od modelu rodziny, która może być matriarchalna, patriarchalna, pozbawiona ojca lub matki. Głównym tematem literackim i filmowym jest sztuka dobrego wychowania. Nie każdy rodzic jest w stanie mu podołać, nie każdego cechuje tak silna odpowiedzialność i dojrzałość. Relacje rodzinne powinny opierać się na wzajemnej miłości, trosce, szacunku i wyrozumiałości, jednak, jak pokazują wybrane przeze mnie teksty, często braknie w domach tych wartości, a życie rodzinne staje się piekłem. Cierpią z tego powodu, głównie dzieci, które mniej świadome, nie potrafią w pełni zrozumieć problemów rodziców. Czasem jednak zbyt pobłażliwe wychowanie może doprowadzić do odwrotnych skutków – dzieci odwracają się od rodziców. W swojej prezentacji ukażę, jak trudne i wielowarstwowe mogą stać się związki łączące dzieci z rodzicami.

„Ojciec Goriot” Balzaca to utwór będący studium źle zrozumianej miłości ojcowskiej. Tytułowy Jan Joachim Goriot, kiedy po siedmiu latach małżeństwa traci ukochaną żonę, wszystkie swoje uczucia skupia na dwóch córeczkach, Anastazji i Delfinie. Właśnie wtedy zaczyna się tragedia ojca, który nie zdaje sobie sprawy z błędów wychowawczych, jakie stale popełnia. Dorastające panienki nie wiedzą, że trzeba się dzielić z innymi, szanować uczucia drugiego człowieka. Traktują ojca jak automat do spełniania marzeń. Goriot ubóstwia je i umacnia ich dumę i ambicje, rozpieszcza zbytkiem. Stara się o to, by odpowiednio wyszły za mąż. Córki zaczynają wstydzić się ojca, który jest żywym symbolem ich niskiego pochodzenia, a zięciowie nie chcą go u siebie przyjmować. Goriot wprowadza się do pensjonatu pani Vauquer , gdzie zajmuje pokoje o różnym standardzie, aż do najbardziej nędznego. Oszczędzone pieniądze oddaje córkom, których potrzeby stale rosną. Ciągle nie zauważa nikczemności i wyrachowania własnych dzieci. Winą za wszystko obarcza niegodziwych zięciów. Jedyną radością tego biedaka jest patrzenie na córki, choć te wielkie „damy” odwiedzają go tylko wtedy, gdy chcą od niego wydostać pieniądze. Do ich mieszkań ojciec Goriot wchodzi ukradkiem - kuchennymi schodami. Ale i te odwiedziny zdarzają się zbyt rzadko. Sam siebie oszukuje: „Jestem szczęśliwym ojcem”. Sposób pojmowania szczęścia przez Goriota zupełnie rozmija się z podstawowymi zasadami moralnymi. Jego sposób przeżywania miłości ojcowskiej, bezgraniczna ofiarność na rzecz córek , które nim gardzą , odpychają go i wykorzystują, to dowody jego dziwnego zaślepienia, uczuciowej patologii. Bez trudu można zauważyć, że Goriot traci poczucie godności, rezygnuje z zaspokajania podstawowych potrzeb, w ogóle nie myśli o sobie, nie planuje ponownego założenia rodziny, wyrzeka się pracy, oddaje wszelkie wartościowe przedmioty, niczego nie pragnie ani nie potrzebuje.

Córki niegodziwie wykorzystują miłość ojcowską Goriota i przed tym zrujnowanym, schorowanym człowiekiem grają komedię, by go ograbić do reszty. Anastazja i Delfina dbają wyłącznie o swoje interesy. Opuszczają ojca i moralnie zabijają. Przyczyniają się też bezpośrednio do jego apopleksji i zgonu. W końcowej partii powieści konający Goriot daremnie oczekuje przyjścia córek. Balzak wznosi się w tych scenach na wyżyny prawdziwego tragizmu, stwarzając w postaci Goriota jakby ucieleśniony wyrzut sumienia, jakby ostrzeżenie dla wszystkich niewdzięcznych dzieci, które zapominają o swoich obowiązkach wobec rodziców. Balzak przedstawił zatem model rodziny nieszczęśliwej z powodu braku uczuć łączących ojca i córki. Rodzina Goriota jest niepełna – nie ma w niej matki. Ojciec nie potrafi nauczyć córek najważniejszego – miłości. Rodzina, w której nie pielęgnuje się uczuć, nie ma szans na przetrwanie.

Z kolei „Moralność pani Dulskiej” Gabrieli Zapolskiej to dramat ukazujący życie mieszczańskiej, galicyjskiej rodziny, w której dominuje i rządzi żona i matka – Aniela Dulska. Główna bohaterka rozpoczyna dzień od budzenia całego domu i zapędzania wszystkich do wykonywania ich codziennych zajęć. Wydziela mężowi cygara i codziennie po dwadzieścia centów na kawiarnię. Przeziębionej, chorowitej Meli matka poleca rozgrzewający okład z plastra używanego już wcześniej przez ojca i każe jej się myć w zimnej wodzie. Przy kupowaniu biletów tramwajowych dla córek próbuje oszukać konduktora na kilka groszy. Aniela Dulska pomimo swojego skąpstwa, obłudy , hipokryzji i wielu innych negatywnych cech ma o sobie jak najlepsze mniemanie. Wielokrotnie utwierdza bowiem samą siebie i swoich najbliższych o własnej wyjątkowej pozycji w rodzinie: „z torbami poszlibyśmy, żeby nie ja…”. Pieniądze są źródłem władzy Dulskiej nad mężem i dziećmi. Nawet bowiem w przypadku najbliższej rodziny nie ma mowy o jakichkolwiek więzach uczuciowych. Tytułowa bohaterka nie zna potrzeb dzieci i nie interesują jej one. Wszystko musi tylko dobrze wyglądać z zewnątrz: dziewczynki powinny umieć grać na pianinie, zachowywać się skromnie, „bo cnota to skarb dziewczęcia”. Natomiast syn – Zbyszko - powinien się „wyszumieć” i lepiej jeśli to robi „w czterech ścianach własnego domu”. Matka przymyka oczy na romans ze służącą, rzekomo w imię dobra syna.

Mąż Anieli – Felicjan – wydaje się być zaprzeczeniem wszystkich jej cech. Jest cichy, spokojny, zamknięty w sobie, nieśmiały. Biernie podporządkowuje się żonie, z otoczeniem porozumiewa się za pomocą gestów. Wbrew pozorom jest takim samym hipokrytą i oportunistą jak pozostali członkowie rodziny. Konformizm, wygodnictwo, a może i zwykłe tchórzostwo każą mu się pogodzić z podrzędną, nieco może ośmieszającą, pozycją w domu. Nie jest to jednak pozycja niewygodna – zapewnia Felicjanowi „święty spokój”, pewność co do zaspokojenia wszelkich potrzeb życiowych, bezpieczeństwo i …doskonałą izolację od wszelkich problemów. W kwestiach moralnych Dulski niczym nie różni się od swojej żony. Gdy dowiaduje się o wstrętnej intrydze uknutej przez „mamcię” dla zatrzymania Zbyszka w domu i o tragicznych skutkach synowskiego romansu – nie zdobywa się na żaden gest czy komentarz, nie mówiąc o jakiejkolwiek próbie ingerencji. Jest egoistą. Jego okrzyk: „A niech was wszyscy diabli!!!” ostatecznie dowodzi braku zainteresowania dla problemów rodzinnych. Dulski - zdominowany i psychicznie stłamszony przez swoją małżonkę – nie potrafi przyjąć na siebie odpowiedzialności za rodzinę. Jego bunt przybrał objawy chorobowe. Felicjan nie rozmawia także z dziećmi, nie interesuje się synem, córkami, a co gorsza dzieci wcale nie próbują nawiązać kontaktu z ojcem.

Dzieci Dulskich: Mela, Hesia i Zbyszko to ofiary wychowania w mieszczańskim, kołtuńskim otoczeniu. Obie córki Dulskiej, pomimo odmiennych charakterów, są całkowicie zdominowane przez matkę i podporządkowane jej. Zwłaszcza Mela – naiwna, ciepła, dobra, gotowa rozdawać miłość i łaknąca miłości – boi się matki i nie chce się jej narazić. Hesia natomiast, która jest ordynarna, prostacka i pewna siebie, ma do Dulskiej stosunek krytyczny, często ją przedrzeźnia. Ponieważ matka z nią nie rozmawia, dziewczyna wypytuje kucharkę o erotyczne przygody z czasów młodości. Próbuje też podpytać brata o jego nocne wypady. Hesia jest bardzo podobna do matki, najprawdopodobniej kiedy dorośnie, będzie taka sama.

Syn Dulskich odgrywa w dramacie ważną rolę jako sprawca komplikacji burzących spokojne i unormowane życie rodzinne. Jest inteligentny. Nie znosi rodzinnego domu z jego duszną atmosferą, ucieka z niego, woli własne, kawiarniane towarzystwo. Brzydzi się kołtunerią, zakłamaniem, wygłaszaniem tyrad moralnych i mówieniem stale o Bogu przez matkę. Ma pretensje do losu, że uczynił go Dulskim. Według Zbyszka jest to piętno, determinujące całe dalsze życie człowieka. Rozumie, że mówienie matki o moralności to tylko teoretyczny płaszczyk. Krytycznie ocenia też postępowanie Dulskiej z mężem i sposób wychowania córek. Jednakże odebrane wychowanie, jak i osobowość matki, są tak silne, że w momencie przełomowym – problem uznania dziecka Hanki – zdaje się na swoją ciotkę i Dulską, które pokierują jego postępowaniem.

Dulscy są przykładem rodziny matriarchalnej. Ich bytowanie jest pozbawione radości, a im samym brak wartości, którymi mogliby się kierować. W domu panuje nieprzyjemna atmosfera, ciągle wybuchają spory, konflikty, stale słychać wrzaski, brak przytulności i rodzinnego ciepła. Nie ma w tym domu serdecznych rozmów, cichych zwierzeń, przyjaznych gestów. Dulscy to rodzina zdegenerowana, nie łączą ich żadne uczucia. Żyją razem, ale właściwie wygląda na to, że każdy prowadzi oddzielne życie.

Bohaterka powieści psychologicznej Marii Kuncewiczowej „Cudzoziemka” - Róża Żabczyńska jest przykładem złej żony i matki. Róża urodzona i wychowywana w Taganrogu w Rosji uległa złym wpływom w domu rodzinnym. Zabrakło tam szacunku, jakim powinni darzyć się rodzice, aby dziecko mogło czuć akceptację potrzebną do prawidłowego rozwoju. Stosunek ojca do matki wyrażał się w słowach: „Paskuda! ja dobrze widział w klubie, jakie u was ze sztabskapitanem Borejkinem szli sztuki pod stołem – pfuj. Ta suczka z przeciwka i to u niej wstydu gdzie! więcej.” Słysząc to dziewczynka „czuła się szkaradna, przepadała po kątach, rzucała na wszystkich pełne winy spojrzenia, za skarby świata nie zerknęłaby w lustro.” Mimo wszystko Róża uważała lata spędzone z rodzicami za najszczęśliwsze.

Rezygnując ze swych marzeń o karierze śpiewaczki na rzecz nauki gry na skrzypcach, zamieszkała z tante Louise. Zmienione imię mające wpłynąć pozytywnie na karierę Róży sprawiło, iż czuła się samotna i nieszczęśliwa. Nie potrafiła w pełni zaakceptować nowej sytuacji. Wszędzie spotykała się z poczuciem odrębności. Młodzieńcza miłość zakończyła się zawodem, który pogłębił stan osamotnienia. Trauma, jaką przeżyła, wpłynęła na jej dalsze życie. Małżeństwo zawarła z rozsądku, bez miłości. Powielając schemat wyniesiony z własnego domu, poniżała męża. W atmosferze kłótni, wyrzutów i oskarżeń dzieci nie wiodły szczęśliwego życia. Eveline była dla Kazia, Władysia i Marty matką zaborczą, dominującą. Cechowała ją potrzeba górowania nad dziećmi, kontrolowana ich potrzeb, zachowań, a nawet poglądów. Wpływ mężczyzn na życie tej kobiety sprawił, że uczuciowo mocniej była związana ze swymi synami. Z chwilą śmierci Kazia najstarszy syn znalazł się w centrum uwagi matki. Podważanie i krytykowanie jego wyborów, sprawiło, że szukał wśród kobiet, takiej, która zapewniłaby mu ciepło matczynej miłości. Z kolei Marta była przez rodzicielkę lekceważona. Z chwilą odkrycia muzycznego talentu Róża spostrzegła w córce możliwość spełnienia własnych ambicji. Marta, spragniona miłości, akceptacji i zainteresowania - jak ongiś Róża - pozwalała na kierowanie swoim życiem. Doprowadziło ja to do zawarcia nieszczęśliwego małżeństwa. Schemat mógłby być powielany jeszcze przez wiele pokoleń, lecz Róża przed śmiercią zrozumiała, że: „Ani ambicja, ani sztuka, ani podróże, ani bogactwo – uśmiech jest niezbędny do życia. Taki uśmiech, który z sytego serca płynie.”

Współczesność skupia się głównie na nieszczęśliwych rodzinach. Wśród nich odnaleźć możemy rodziny patologiczne, w których przemoc jest stosowana systematycznie, rodzice uzależnieni są od alkoholu bądź innych używek, a obowiązki rodzicielskie często są zaniedbywane. Reżyserzy poruszają także problem rodzin niepełnych, co przedstawię przywołując film „Kochankowie mojej mamy”. Mama kilkuletniego Rafała, w której postać doskonale wcieliła się Krystyna Janda, najczęściej przebywa w towarzystwie mężczyzn. Często zdarza się, że syn opiekuje się matką, która wraca do domu w stanie nietrzeźwym. Sam niejednokrotnie idzie do szkoły głodny i podkrada kolegom kanapki. Przyłapany - musi przyprowadzić matkę na rozmowę z nauczycielką. Na spotkaniu z dyrektorem impulsywna mama broni Rafała i decyduje się przenieść go do innej szkoły, którą załatwia częsty bywalec w ich domu - pan Witek. Nowym znajomym mamy jest zdradzany przez żonę pan Staszek, ale ani on, ani inni adoratorzy nie znajdują u Rafała akceptacji jako potencjalni ojczymowie. W kamienicy jedyną zaprzyjaźnioną osobą mamy jest starsza pani Lena, zajmująca się handlem alkoholem. Po scysji z polonistką posądzającą Rafała o niesamodzielną pracę po raz kolejny chłopiec zmienia szkołę. Po wigilii matka ma kryzys alkoholowy. Zaniepokojony Rafał wyrzuca z domu wszystkie używki. Rano przychodzi milicja z decyzją zabrania go do domu dziecka. Chłopak bardzo przeżywa rozstanie z matką, ale uczy się dobrze. Odwiedza go pani Lena i pan Witek. Gdy pewnego dnia przyjeżdża do domu, w swoim pokoju zastaje ulokowanego Witka. Zawiedziony i rozgoryczony, wraca do domu dziecka. W dniu zakończenia roku szkolnego mama zjawia się w ślubnej sukni – wychodzi za mąż za pana Witka. Po początkowym silnym buncie Rafał akceptuje nową sytuację rodzinną. Historia ta ukazuje, że mimo rodzinnych kłopotów finansowych i alkoholowych, należy starać się o godne życie.

Na podstawie powieści Wojciecha Kuczoka „Gnój” powstał film Magdaleny Piekorz pt. „Pręgi”. Jest to współczesny dramat psychologiczny opowiadający o dojrzewaniu do ojcostwa. Głównym tematem filmu są relacje ojca i syna, jednak nie tylko w chwili ich trwania. Obraz traktuje również o wpływie wychowania na późniejsze jego życie. Pierwsza część filmu rozgrywa się w Polsce, w biednej miejscowości w latach osiemdziesiątych. Głównym bohaterem jest dwunastoletni Wojtek, który po śmierci matki mieszka razem z ojcem. Rodzic wyznaje bardzo surowe zasady i pragnie wychować syna na silnego mężczyznę. Nie potrafi okazywać uczuć, przez co jego wysiłki wychowawcze przynoszą wręcz odwrotne skutki. Stosuje przemoc fizyczną – między innymi używa do bicia syna pejcza. Karze go za każde, nawet drobne przewinienie, z przekonaniem, że dobrze wychowuje syna. Tak naprawdę go kocha, tylko nie umie tego okazać, zamiast bycia przykładem budzi w nim strach i niechęć, a nawet nienawiść. Druga część filmu pokazuje widzom już trzydziestoletniego Wojtka. Jest samodzielnym, dojrzałym człowiekiem, ma własne pasje, jednak izoluje się od otoczenia. Nosi maskę człowieka niewrażliwego i cynicznego, lecz tak naprawdę cechuje go wielka wrażliwość. Żyje sam, bo tak łatwiej i bezpieczniej. Nie ma rodziny, więc nie staje przed problemem powielenia błędów ojca. Dopiero kobieta i prawdziwa miłość pozwalają mu przełamać koszmar dzieciństwa. Początkowo „Pręgi” miały być opowieścią o relacji chłopca i ojca, ale to rozwijało się tak niesamowicie, że twórcy postanowili opowiedzieć, co dzieje się z dorosłym bohaterem.

Jednym z zadań literatury jest ukazywanie wad istniejących w społeczeństwie. Moim zdaniem powyższe przykłady służą zwróceniu czytelników uwagi na dramaty, które mogą dziać się wokół nich, za ścianą mieszkań, w sąsiedztwie. Takie sytuacje to patologie, które nie powinny mieć miejsca, jednak ich powszechność w literaturze świadczy jak bardzo jest to zjawisko rozległe. Niezależnie od czasu powstania utworu relacje pomiędzy dziećmi a rodzicami pozostają niezmienne. Jeśli opierają się na pozytywnych wartościach, takich jak miłość, zrozumienie i szacunek, pozwalają budować pozytywne kontakty, uczą otwartości i optymizmy. Jeśli jednak towarzyszy im przemoc, niechęć, obojętność, agresja, lub przeciwnie bezwzględne i bezwarunkowe uwielbienie, prowadzi to do powstania negatywnych wzorców i utrwalaniu ich w przyszłych pokoleniach.

strona:    1    2    3    4    5  





Scharakteryzuj różne ujęcia motywu rodziny w wybranych utworach XIX wieku

Ocena:
20/20
Teza: W literaturze spotykamy bardzo różnorodne modele rodziny.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta. Napisana poprawnym językiem. Właściwa kolejność argumentów i wnioski.

Przedstaw, scharakteryzuj i oceń różne portrety małżeństw ukazane w literaturze

Ocena:
20/20
Teza: Istnieje duża różnorodność konstruowania portretów małżeństw i ich roli w utworach literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta, zawiera bogatą bibliografię, dzięki czemu ukazana zostaje różnorodność związków małżeńskich. Autorka odwołuje się do kilku epok. Sprawny literacki język.

Obrazy małżeństw i rodzin w literaturze. Omów różnorodne ujęcia motywu na podstawie wybranych tekstów literackich trzech epok.

Ocena:
20/20
Teza: Podobieństwa i różnice w ujęciu motywu małżeństwa i rodziny w trzech epokach literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca szczegółowo opisuje relacje rodzinne i wzory małżeństw w trzech epokach literackich. Poprawny styl wypowiedzi.

Rodzice i dzieci. Przedstaw relacje między rodzicami i dziećmi na wybranych przykładach literackich i filmowych.

Ocena:
20/20
Teza: Głównym tematem literackim i filmowym jest sztuka dobrego wychowania.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwa, ciekawe przykłady literackie i filmowe. Bogata argumentacja i konsekwentna konstrukcja treści.

Rodzina i jej społeczne funkcje. Zaprezentuj temat, odwołując się do wybranych przykładów z literatury

Ocena:
20/20
Teza: Obok rodzin szczęśliwych, w których poszczególni członkowie szanują się i darzą miłością spotykamy rodziny pozbawione tych wartości, które nie spełniają swoich funkcji.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bogata w przykłady, przemyślana i godna polecenia. Płynny język wypowiedzi, poprawna kompozycja.

Rodzina dawniej i dziś. Porównaj modele rodzin, odwołując się do dzieł literackich i filmowych.

Ocena:
20/20
Teza: Czy dawna i współczesna rodzina wygląda tak samo?

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Poprawna bibliografia, bogaty plan pracy.

Rodzice i dzieci w utworach literackich różnych epok. Na wybranych przykładach przedstaw związki uczuciowe i konflikty postaw

Ocena:
20/20
Teza: Relacje rodzinne powinny opierać się na wzajemnej miłości, trosce, szacunku i wyrozumiałości, jednak, jak pokazują wybrane przeze mnie teksty, często braknie w domach tych wartości, rodzą się konflikty, a życie rodzinne staje się piekłem.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca kompletna, napisana płynnym stylem, oparta na bogatych przykładach.

Motyw cierpienia rodzicielskiego. Omów wybrane teksty literackie i przykłady z innych dziedzin sztuki

Ocena:
20/20
Teza: Literatura od najdawniejszych czasów obsadzała wśród swoich bohaterek postaci rodziców.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca obszerna. Szczegółowo ukazuje temat, koncentrując się na portretach rodziców w obliczu śmierci ich dziecka.

Motyw nieszczęśliwej rodziny w literaturze. Omów przyczyny i skutki nieszczęścia

Ocena:
20/20
Teza: Mimo iż podstawowy model rodziny przetrwał wieki, to jednak w różnych epokach występowały odmienne problemy, które dzieliły poszczególnych członków rodziny.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca konkretna, ukazująca różne wizerunki nieszczęśliwych rodzin. Poprawna bibliografia i styl wypowiedzi.

Ewolucja modelu życia rodzinnego w odwołaniu do wybranych dzieł literackich

Ocena:
20/20
Teza: Podstawowe funkcje rodziny nie uległy przez lata zmianom, które utrwalała na swoich kartach literatura.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat, ukazując jak zmieniało się przez wieki postrzeganie rodziny. Poprawny plan i bibliografia.

Wizerunki ojców w literaturze. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Opiekuńcza oraz wychowawcza funkcja ojca, przedmiotem zainteresowania polskiej i światowej literatury.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca rzetelnie przygotowana, odwołująca się do wielu różnych wizerunków ojca. Przemyślane zakończenie.

Motyw rodziny w literaturze polskiej i światowej. Analizując wybrane teksty, porównaj różne ujęcia motywu rodziny

Ocena:
20/20
Teza: Jak pokazują przykłady literackie, więcej jest obrazów rodzin z problemami.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca konkretna, przedstawiona teza dogłębnie udowodniona.

Dom i rodzina jako motyw literacki. Omów różne sposoby jego ujęcia na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Twórcy literatury, świadomi, jak wielką rolę w egzystencji każdego odgrywa dom i rodzina, często sięgali po związane z nimi motywy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni wyczerpuje temat. Poprawna bibliografia i ramowy plan pracy.

Jakie znaczenie ma dom i rodzina w życiu człowieka? Zaprezentuj funkcjonowanie tego motywu, odnosząc się do utworów różnych epok literackich

Ocena:
20/20
Teza: Autorzy, analizując mechanizmy tworzące rodzinny dom, szeroko opisywali jego znaczenie.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca konkretna, na temat, zawiera właściwą analizę poprawnie dobranych dzieł.

Literatura XX wieku o domu i rodzinie - serio i prześmiesznie. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Zarówno śmieszne, jak i poważne obrazy rodzinnego domu wiele mówią o świadomości i wartościach wyznawanych przez ich mieszkańców.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca napisana płynnym językiem. Ciekawe przykłady, w pełni zrealizowany temat.

Przedstaw dramat rodziców po utracie dziecka na podstawie wybranych utworów literackich

Ocena:
20/20
Teza: Różne literackie ujęcia rozpaczy po stracie dziecka.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawnie skonstruowana, poszczególne wątki konsekwentnie zrealizowane.

Różne ujęcia motywu rodziny w literaturze. Omów je, odwołując się do wybranych tekstów literackich

Ocena:
20/20
Teza: Literackie kreacje rodzin dostarczają czytelnikom bogatych wzorców.

Ocena opisowa nauczyciela: Bardzo przejrzysta i przekrojowa praca.

Motyw cierpienia rodziców po stracie dziecka. Omów na wybranych przykładach.

Ocena:
20/20
Teza: Przedstawienie literackich portretów rodziców cierpiących po utracie dziecka.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca obszernie i przekrojowo ukazuje literackie zapisy rozpaczy rodziców w obliczu utraty swych potomków.

Archetyp uczuć rodzicielskich w literaturze różnych epok

Ocena:
20/20
Teza: Archetyp uczuć rodzicielskich silnie zmieniał się od antyku po czasy współczesne.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w ciekawy sposób pokazuje jak zmieniał się archetyp uczuć rodzicielskich od przykładów wyidealizowanych po współczesne utwory skupiające się na zerwaniu więzów w rodzinie.

Wizerunek rodzica cierpiącego po stracie dziecka

Ocena:
20/20
Teza: Przedstawienie literackich przykładów rodziców cierpiących po stracie dziecka.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo obszerna i szczegółowa, oparta na bogatej i ciekawej literaturze. Poprawna prezentacja pps.

Życie rodzinne w Nocach i dniach Marii Dąbrowskiej i telenowelach współczesnych

Ocena:
20/20
Teza: Przedstawienie życia rodzinnego w „Nocach i dniach” Marii Dąbrowskiej i telenowelach współczesnych.

Ocena opisowa nauczyciela: Ciekawy temat, trafna analiza problemu. Oryginalna teza i wnioski.

Porównanie ujęcia motywu domu rodzinnego w serialu telewizyjnym, filmie i literaturze

Ocena:
20/20
Teza: Dzieła literackie i filmowe dokumentują najważniejsze procesy i zmieniające się relacje jakie zachodzą w przestrzeni rodzinnego domu.

Ocena opisowa nauczyciela: Świetna praca oparta na bogatym materiale. Przemyślana i konsekwentna kompozycja.

Różne sposoby kreowania obrazu rodziny i ich funkcje w utworach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Literackie typowe, choć odmienne modele rodzin i ich rola w poszczególnych utworach.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja zgrabnie napisana, ukazuje różnorodność funkcji jakie pełni motyw rodziny.

Tęsknota za szczęściem rodzinnym – odwieczny motyw literacki. Omów motyw na przykładach wybranych utworów literackich

Ocena:
20/20
Teza: W literaturze ukazane zostały pozytywne rodziny, w których panowało szczęście, jak i takie, w których bohaterowie mogli jedynie za szczęściem rodzinnym tęsknić.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bogata w literackie przykłady z różnych epok. Poprawna kompozycja i ramowy plan pracy.

Obraz rodziny w literaturze. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Literatura dostarcza nam różnorodne modele rodzin.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra. Temat potraktowany przekrojowo. Autor skupia się na wybranych modelach rodziny, prezentując ich wady i zalety.

Motyw rodziny w literaturze. Omów różne modele relacji rodzinnych na wybranych przykładach z literatury krajowej i światowej

Ocena:
19/20
Teza: Relacje rodzinne nie są łatwe do zbudowania, więc w literaturze nie ma wiele przykładów wyidealizowanych rodzin.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przemyślana. Poprawny język i styl wypowiedzi. Do dopracowania wnioski.

Motyw nieudanych małżeństw w literaturze. Rozwiń problem na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Na przestrzeni kolejnych epok literackich małżeństwo było realizowane zgodnie z panującym światopoglądem.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwa i przemyślana. Bogata bibliografia.

Wpływ domu rodzinnego na kształtowanie osobowości człowieka. Omów na wybranych przykładach literackich i własnych doświadczeniach

Ocena:
19/20
Teza: Występująca w domu rodzinnym miłość jest warunkiem przekazania młodym ludziom określonego systemu wartości oraz tradycji kształtujących osobowość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, w pełni zrealizowany temat i uargumentowana teza.

Obraz domu rodzinnego w literaturze. Przedstaw, opierając się na wybranych przykładach z rożnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Relacje pomiędzy członkami domostw są często wykorzystywane do przedstawienia mentalności przedstawicieli danej epoki, a także ich sposobu postrzegania świata.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ukazuje na właściwie dobranych przykładach jak różnie może zostać wykorzystany motyw rodzinnego domu. Poprawny język, dobrze uargumentowana teza.

Konflikty rodzinne w wybranych dramatach. Przedstaw, odwołując się do wybranych utworów z różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Dramat poprzez swoją szczególną formę i dialogowość stanowi od wieków niewyczerpany sposób na ukazanie rodzinnych konfliktów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta, logiczny wstęp i zakończenie. Poprawny styl wypowiedzi.

Omów rolę domu rodzinnego w życiu bohaterów wybranych dzieł literackich

Ocena:
19/20
Teza: We wszystkich odwołujących się do motywu rodzinnego domu utworach podkreślana jest waga stosunków panujących w rodzinie i mich wpływu na samopoczucie jej członków.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni realizuje temat.

Model polskiej rodziny w świetle wybranych utworów literackich

Ocena:
19/20
Teza: Choć model polskiej rodziny zmieniał się w zależności od epoki historycznej zazwyczaj dominowała w nim tradycja i wzajemny szacunek.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oparta na polskiej literaturze. Pokazuje jak w zależności od czasów historycznych rodzina postrzegana była przez wybranych autorów.

Czy dom i rodzina mogą stać się przewodnią ideą w życiu człowieka? Rozważ zagadnienie, odwołując się do wybranych lektur

Ocena:
19/20
Teza: Czy rzeczywiście dla każdego dom i rodzina to najważniejsze elementy w życiu?

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna, przemyślana prezentacja.

Zaprezentuj relacje między ojcami i synami na wybranych przykładach z literatury

Ocena:
18/20
Teza: Zdrowe relacje między rodzicami a dziećmi są możliwe niezależnie od czasu, w jakim przyszło żyć bohaterom literackim.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Ciekawe podejście, dobrze dobrane argumenty. Na uwagę zasługuje poprawna bibliografia.

Piekło rodzinnego życia. Przedstaw problem na wybranych przykładach literackich

Ocena:
18/20
Teza: Literatura często odnosi się do motywu nieszczęśliwych i tragicznych rodzin.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ukazuje różne powody dla których rodzinny dom przypomina piekło. Poprawnie dobrane argumenty. Dobrze zbudowany konspekt pracy.

Rodzina jako miejsce ludzkich dramatów. Omów temat, wykorzystując współczesne utwory literackie i filmowe

Ocena:
18/20
Teza: Współcześnie dominują obrazy patologicznych rodzin.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła i spójna.

Portrety rodziców i dzieci w utworach literackich różnych epok

Ocena:
17/20
Teza: Wzajemne stosunki między rodzicami i ich potomkami, cechują się na tyle rozbudowaną gamą tworzących je odczuć i emocji, że stały się częstym tematem utworów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, logicznie uargumentowana teza.

Porównanie różnych wizerunków życia rodzinnego w literaturze i sztuce

Ocena:
17/20
Teza: Dobre relacje rodzinne są trudne do zbudowania, jednak są podstawą szczęścia każdego człowieka.

Ocena opisowa nauczyciela: Pomysł dobry, wykonanie nieco słabsze. Poprawna bibliografia i plan pracy.