Chłop, jego życie i praca. Zaprezentuj na podstawie wybranych utworów literackich
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw wsi


Chłop, jego życie i praca. Zaprezentuj na podstawie wybranych utworów literackich

Motyw chłopa jest tematem ważnym i często podejmowanym w dziełach literatury polskiej. Pisarze na przestrzeni wieków różnie przedstawiali obraz człowieka pracującego na wsi, pokazując zarówno jego codzienność, zmartwienia i troski, jak i chwile odpoczynku i biesiady. Najważniejszą rzeczą dla każdego mieszkańca wsi jest ziemia, z którą nieodłącznie związana jest praca. To ona zajmuje większość czasu, to jej poświęcone są myśli chłopów. Cykl pracy na wsi wyznaczany jest przez pory roku, to natura decyduje o czasie wzmożonego wysiłku, a także chwilach odpoczynku, dlatego niektórzy, idealizując wieś starają się podkreślić panującą harmonię i bliskość przyrody. Inni autorzy skupiają się na ukazaniu ciężkiej pracy i wyzysku rolników. W swojej pracy ukażę różnorodne kreacje chłopów i obrazy ich życia.

Przykładem utworu, który opisuje życie chłopów jest renesansowe dzieło Jana Kochanowskiego pt. „Pieśń świętojańska o Sobótce”. Autor uczynił świętojańską Sobótkę punktem wyjścia do napisania cyklu sielankowych pieśni. Całość współtworzą opowieści dwunastu panien, które biorą udział w uroczystości odbywającej się w wigilię świętego Jana tj. 23 czerwca. Panny podejmują różne tematy, ale przede wszystkim sławią urok wiejskiego życia. Życie na wsi jest spokojne, dostatnie i sprzężone z rytmem natury. Chłop pomimo ciężkiej pracy, którą musi wykonywać codziennie jest bardzo szczęśliwy, spełniony i zadowolony. W jego życiu jest miejsce na pracę, ale również na zabawę. Egzystencja chłopska jest silnie połączona z wiarą w Boga. Stwórca wynagradza temu człowiekowi ciężką pracę dając mu obfite plony. Panna XII śpiewa: „Jemu sady obradzają, Jemu pszczoły miód dawają”. Uprawa ziemi daje chłopu wielką satysfakcję i zadowolenie. Gwarantem szczęścia jest również życie w zgodzie z naturą. To ona decyduje o rytmie dnia chłopa i jego zajęciach. Chłop ma czas na taniec, biesiadowanie i odpoczynek, kiedy stodoły są już pełne, a wszystkie prace skończone. Panna VI śpiewa: „A kiedy z pola zbierzemy, Tam dopiero odpoczniemy”. Cytat ten obrazuje harmonię życia wiejskiego. Chłopi pomagają sobie, współgrają, co ułatwia im życie. Panna XII doskonale przedstawia życie na wsi oraz mentalność chłopską. Zaczyna od stwierdzenia, iż może jej nie starczyć czasu na przedstawienie wszystkich zalet życia na wsi. Chwali uczciwość chłopów, dzięki której są hojnie obdarzeni dobrami przez naturę. Mieszkaniec wsi dzięki swojej pracy może utrzymać całą rodzinę. Kochanowski mówi również o harmonii w wiejskiej rodzinie. Każdy ma swoje miejsce od najmłodszych lat, rodzice wpajają dzieciom szacunek do starszych, pracy i samych siebie oraz skromność: „A niedorośli wnukowie, Chyląc się ku starszej głowie, Wykną przestawać na male.”.

Taki właśnie idylliczny obraz wsi i chłopa przedstawia Kochanowski. Może wynikać to z osobistych doświadczeń poety, który po trudach dworskiego życia zamieszkał w Czarnolesie. Tam mógł wreszcie poczuć się wolny od zobowiązań i poznać życie chłopa. Warto zaznaczyć, że Kochanowski chłopem nie był. Był szlachcicem i z zupełnie innej perspektywy patrzył na życie chłopskie.

Zupełnie inny obraz wsi i życia chłopów przedstawił Szymon Szymonowic w „Żeńcach”. To utwór, który daje realistyczny obraz życia chłopów. Przedstawia typową sytuację: pracę podczas żniw pod nadzorem ekonoma – Starosty. Opis trudu chłopskiego życia autor włożył w usta dwóch bohaterek: Oluchny i Pietruchy, które jednocześnie uczestniczą w wydarzeniach, obserwują i komentują. Bardzo znaczący jest fragment: „Już południe przychodzi, a my jeszcze żniemy; Gdy tego chce urzędnik, że tu pomdlejemy? Głodnemu jako żywo syty nie wygodzi! On nad nami z maczugą pokrząkając, chodzi, A nie wie, jako ciężko z sierpami po zagonie Ciągać się”. Słowa te wypowiada Oluchna, która zwraca tym samym uwagę na przepaść dzielącą panów i chłopów. Praca Starosty i jego sytuacja życiowa jest zupełnie inna od bytu chłopa. Życie na wsi to przede wszystkim praca w pocie czoła w nieludzkich warunkach, wyzysk chłopów, konflikty międzyludzkie, przemoc fizyczna ze strony ekonomów. Chłopi muszą pracować od rana do wieczora bez wytchnienia zbyt długo i w pocie czoła. Pietrucha mówi: „Słoneczko, śliczne oko, dnia oko pięknego! Nie jesteś ty zwyczajów starosty naszego. Ty wstajesz, kiedy twój czas, jemu się zda mało” i przedstawia w ten sposób nieludzkie traktowanie chłopów. Ludzie ze wsi są przestraszeni, boją się okrucieństwa i bólu, nie chcą być bici i poniżani, jednak przyjmują życie z pokorą i próbują w jakiś sposób przypodobać się panom. Pietrucha mówi: „Nie gadaj głosem, aby nie usłyszał tego: Abo nie widzisz bicza za pasem u niego? Prędko nas nim namaca! Zły frymark – za słowo Bicz na grzbiecie, a jam nań nie barzo gotowa. Lepiej złego nie drażnić; ja go abo chwalę, Abo mu pochlebuję i tak grzbiet mam w cale”. Starosta również wąsy, gdy zwołuje pracowników na obiad nie pozwala zapomnieć, że to on ustala zasady pracy i czas na odpoczynek.

Szymonowic w utworze przedstawił niedolę warstwy chłopskiej. Chłopi są wykorzystywani, uciskani, przestraszeni, boją się wyrażać własne zdanie, podporządkowują się bogatszym i widać wielka przepaść dzielącą bogatą warstwę społeczną od chłopów. Utwór to sielanka, ale nietypowa. Mimo, że ukazuje prawdziwy obraz stosunków społecznych z początków XVII w. to elementy gatunkowe łagodzą wymowę utworu. Typowe dla sielanki, co występuje w tym dziele to: miejsce akcji, bohaterowie, język adekwatny do akcji, życie dostosowane do natury, uniezależnienie od niej. Nietypowe dla sielanki jest ukazywanie braku harmonii międzyludzkiej, cierpienia, wyzysku i przemocy fizycznej.

Inne problemy życia na wsi ukazał Bolesław Prus w „Placówce”. Tam widzimy znaczącą symbiozę pomiędzy panem a chłopem. Mieszkańcy wsi oprócz swojej podstawowej pracy ochoczo dorabiają we dworze, wykonując rozmaite drobne prace za przysłowiowe „co łaska”. Nie zmieniało to faktu, że chłopi byli pełni obaw i podejrzliwości w stosunku do dziedzica, o czym świadczy zasada: „Chłop Panu, a Pan chłopu zawsze musi robić na przekór”. Widać to dobrze przy próbie sprzedania Ślimakowi wymarzonej łąki za bardzo niewielką kwotę. Ślimak odmawia, nie ze względu na strach przed żoną, ale z braku zaufania do dworu. Pokolenie gospodarza bardzo mocno uznawało hierarchię społeczną. Przy każdym kontakcie z panami czuli się gorsi, podejmowali ich za kolana, kłaniali się w pas zdejmując czapkę. Ku przerażeniu Ślimaka całkiem nowe pokolenie chłopów reprezentował jego syn Jędrek. Urodził się po uwłaszczeniu, wyzbywając się kompleksów i przyjmując równość stanów za fakt. Pogardliwie odnosił się do dziedziców i miał zastrzeżenia, czy aby na pewno im należy się jakakolwiek ziemia, bo przecież oni nie plamią się żadną pracą. A praca była w życiu chłopów najważniejsza. Fenomenem „Placówki” jest to, że ukazuje ona prace nie jako arkadyjską wizję łatwego i lekkiego zajęcia. Stare nawyki i tradycje pracy zmuszały Ślimaka do ciągłej walki o pieniądze. Ziemia z roku na rok stawała się bardziej jałowa i dawała mniej plonów. Pola są niszczone przez deszcz, susze, grad. Stary sprzęt niszczy się. Praca nie jest tu szczęściem, a obowiązkiem, który trzeba wypełnić. Dlatego największą radością dla człowieka jest odpoczynek.

Najbardziej znanym utworem poświęconym krajobrazowi polskiej wsi i problemowi życia i pracy chłopa jest powieść Władysława Stanisława Reymonta. Czteroczęściowy utwór nazywany jest chłopską epopeją, ponieważ podobnie jak „Pan Tadeusz” czy „Nad Niemnem” przedstawia całokształt ówczesnej społeczności, wraz z jej kulturą i tradycją, skupiają się głównie na warstwie ludzi żyjących z pracy na roli. Sam tytuł dzieła Reymonta pozwala przypuszczać, że głównym tematem podjętym na jego kartach są losy przedstawicieli najniższej warstwy społecznej – chłopów. Reymont ukazuje pełen obraz życia mieszkańców wsi Lipce na przełomie dziesięciu miesięcy, obejmują więc wszystkie cztery pory roku. Jest to o tyle istotne, że autor stara się zwrócić uwagę czytelnika na fakt, że w niewielkich wsiach, takich jak Lipce, pory roku są podstawowym wyznacznikiem życia. To właśnie rytm natury scalony z rytmem obrzędowo - liturgicznym tworzą ramy powieści. Na ich tle ukazane zostały losy chłopskiej gromady oraz jej stosunki z dworem i kościołem.

Miernikiem bogactwa chłopów jest ziemia. Instynkt biologiczny wyraża się w bezwzględnej żądzy jej posiadania. Mieć ziemię znaczy lepiej żyć, lepiej jeść, być lepiej ubranym. Chęć posiadania ziemi powoduje konflikty, które pojawiają się nie tylko w relacjach rodzinnych, jak ma to miejsce w przypadku Macieja Boryny i jego syna Antka, ale także w relacjach z „dworem”, czyli właścicielem wsi. Majątek dzieli społeczność na trzy grupy: bogaczy, średniozamożnych i biedaków. Do najbogatszych mieszkańców należy Maciej Boryna, Kowal, Ksiądz i Młynarz. Mimo pozornej solidarności tej grupy, tak naprawdę między nimi trwa ciągła walka. Każdy z nich chce zachować jak najwięcej wpływów, dlatego każdego rodzaju konkurencje traktuje jak atak na własna niezależność. Grupa średniozamożnych gospodarzy to najliczniejsza gromada z mieszkańców Lipiec. Stanowią oni trzon społeczności, są strażnikami starego obyczaju, kultury ludowej. Ziemi jest mało, walka o nią, a co za tym idzie o pozycję we wsi staje się nierzadko ważniejsza niż rodzina. Najmniej liczą się we wsi chłopi, którzy nie posiadają ziemi i najmują się do pracy przy roli bogatszych gospodarzy jak między innymi Agata, której losy całkowicie zaprzeczają arkadyjskiemu postrzeganiu życia na wsi. Agata nie posiadała niczego, nawet własnego domu. W okresie wiosny i lata, kiedy mogła pomóc przy obrządku mieszkała u swoich krewnych, którzy jednak traktowali ją jak tanią siłę roboczą, która na dodatek nie mogła się zbytnio przydać, ze względu na wiek. Dlatego też, kiedy nadchodziła jesień Agata wyruszała na żebry, żeby zarobić na coś do jedzenia, odciążyć rodzinę, której nie mogła pomóc w pracy przy gospodarstwie, a przy okazji zdobyć pieniądze, którymi mogłaby zapłacić krewnym za „utrzymywanie” jej kiedy wróci na wiosnę, czy na zapłacenie księdzu za godziwy pogrzeb. Mimo swojego ciężkiego losu Agata nie narzekała - pogodziła się z tym, co ją spotyka. Nie miała przecież innego wyjścia. Wielu mieszkańców Lipiec, po przepisaniu ziemi na dzieci poszło na tzw. „wycug”. Nie mając ziemi, nie mieli już właściwie czego szukać wśród gromady. Stawali się balastem.

Niezmienną od lat zasadą panującą na wsi jest podporządkowanie rytmu życia, a przede wszystkim czasu pracy zmienności pór roku. Dzień zaczyna się wraz ze wschodem słońca, a kończy gdy słońce zachodzi. Rodzaj zajęć wykonywanych w polu, a nawet przy domu jest uzależniony od pory dnia i pory roku. Ponieważ urodzaj zależy od natury, chłopi szanują ją jako „nieposkromioną” siłę i podporządkowują się jej, widząc w takim zachowaniu jedyną nadzieję na godne życie. Mieszkańcy Lipiec podporządkowani są naturze. Tak jak i ona żyją powtarzalnym rytmem. Przyroda narzuca im pracę, reguluje odpoczynek. Na jesieni gospodarze orzą pola i sieją zboże, w zimie mają wymuszony odpoczynek od prac polowych, dlatego zajmują się sprawami domu, urządzają wesela jak Boryna i Jagna. Wiosna to czas sadzenia warzyw, pielęgnowania ich, aby w lecie móc zebrać plony. Od zasad natury nie ma odstępstw, chłopi doskonale o tym wiedza, dlatego podporządkowują się jej. Rozumieją jej tajemnicę. Z przyrodą nierozerwalnie łączy się przemijanie, dlatego śmierć dla mieszkańców Lipiec jest czymś zrozumiałym, koniecznym. Najpiękniej umiera stary Boryna. On, największy gospodarz zostaje zabrany przez śmierć wprost z pola, w czasie siewu. Odejście jednego człowieka nie jest dramatem. Natura to wiecznie obracające się koło. Na puste miejsce przychodzi kolejna osoba. Macieja zastępuje jego syn Antek, Kubę, który umiera w trakcie wesela Boryny z Jagą, Pietrek, a żebraczy kij po Agacie przejmuje stary Bylica, który nie chce być ciężarem dla swojej rodziny. Także samopoczucie mieszkańców zależy od pogody i od natury. Reymont opisuje pewien deszczowy dzień, kiedy to cała wieś wydawała się jakby wyludniona, ludzie byli zmęczeni i niechętnie podejmowali jakiekolwiek kontakty z sąsiadami.

Reymontowscy chłopi cierpią biedę i głód, praca na roli nie jest zabawą, ale ciężką harówką. Jako przykład może posłużyć praca jaką wykonuje na swojej roli Szymek - brat Jagny. Ziemia, którą posiada nie jest dobrej jakości, ale liczy się to, że jest jego własnym kawałkiem roli, który stawia go wyżej w hierarchii społecznej i pozwala na lepsze życie. Reymont opisuje jak jeden młody chłopak trudzi się przy przygotowaniu kawałka swojego pola na zasiew. Nie jest to praca łatwa, zwłaszcza, że Szymek pokłóciwszy się z matką nie może i nie chce liczyć na czyjąkolwiek pomoc. Wiedział, że on i jego ukochana Nastusia nie będą mieli łatwego życia, jednak się nie poddał, a postawienie własnego domu i przygotowanie kawałka pola okupił bardzo ciężką pracą. Jednak mieszkańcy Lipiec nie poświęcają się wyłącznie pracy. Karczma starego Żyda to miejsce zabawy. Tu również przychodzą wszyscy, aby spotkać się, wypić i potańczyć. Odbywają się tu poważne rozmowy i postanowienia, ale przede wszystkim jest to miejsce odpoczynku i radości, które także pozwala zapomnieć o codziennych problemach. Inną formą rozrywki jest jarmark, na który wybierają się prawie wszyscy mieszkańcy.

Twórcy na przestrzeni wieków różnie podchodzili do tematu chłopa. Kochanowski przedstawił wieś jako Arkadię. Wynika to z jego stoickiej filozofii, biografii i obserwacji Czarnolasu. Szymon Szymonowic ukazał wyzysk chłopów, ich uciemiężenie i niesprawiedliwość. Kochanowski nie zauważył niedoli chłopa, co chciał zobrazować Szymonowic. Prus pragnął przedstawić chłopa w sposób naturalistyczny. Jego wieś stała się przestrzenią klarowności naturalnych praw życia, czystości instynktów i autentyzmu „gatunkowego”. Prus dążył do tego, by wywyższyć wieś chłopską z jej zdrowiem moralnym nad zepsucie dworu i miasta. Naturalizm pozytywistyczny wpłynął również na twórców młodopolskich. Reymont w swoim dziele nie ubarwiał, nie krytykował ani nie oceniał chłopów i ich życia, ich mentalności. Przedstawił ich w pełni obiektywnie, dlatego to jego obraz życia i pracy chłopa należy uznać za najbardziej wiarygodny. W życiu rolnika, tak samo jak w życiu każdego, istnieją chwile szczęścia i okresy smutku. Na pozór proste życie naznaczone jest ciągłą i ciężką pracą. Na szczęście współczesna wieś zdecydowanie różni się od ukazanej przeze mnie w prezentacji.

strona:    1    2    3    4    5  





Motyw wsi. Przedstaw różne jego ujęcia na przykładzie wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Literatura dostarcza nam wiele obrazów wsi - od renesansowych sielanek, po młodopolski realizm. Możemy jednak łatwo wychwycić różnice i podobieństwa poszczególnych wizji wsi

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dojrzała, przemyślana konstrukcja, poprawny język, bogata bibliografia.

Różnorodność obrazów wsi i sposobów jej przedstawiania w literaturze polskiej i światowej

Ocena:
20/20
Teza: Literackie wizje wsi ścierają się ze sobą. Jaki jest jej prawdziwy obraz?

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Temat potraktowany przekrojowo. Ewolucja obrazowania wsi celnie ukazana przez kolejne argumenty.

Porównaj literacką i malarską wizję wsi zaprezentowaną w „Chłopach” W. Reymonta i obrazach J. Chełmońskiego

Ocena:
20/20
Teza: Powieść Reymonta i obrazy Chełmońskiego we wnikliwy sposób przedstawiają obraz młodopolskiej wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwie porównuje oba obrazy wsi. Poprawna bibliografia i plan pracy. Dobry język wypowiedzi.

Na podstawie wybranych utworów przedstaw obraz wsi od renesansu do Młodej Polski

Ocena:
20/20
Teza:

Ocena opisowa nauczyciela: Przejrzysta prezentacja napisana sprawnym językiem. Poprawna konstrukcja i logiczny podział pracy.

Chłop, jego życie i praca. Zaprezentuj na podstawie wybranych utworów literackich

Ocena:
20/20
Teza: Najważniejszą rzeczą dla każdego mieszkańca wsi jest ziemia, z którą nieodłącznie związana jest praca.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wyczerpująco realizuje temat. Poprawna bibliografia i ramowy plan pracy.

Sposób prezentacji wsi i chłopów w dziełach twórców Młodej Polski. Omów zagadnienie na podstawie analizy wybranych utworów z literatury i malarstwa

Ocena:
20/20
Teza: Zarówno poeci, pisarze, jak i malarze Młodej Polski w swych dziełach utrwalali różne oblicza wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobrze skonstruowana, wizje malarskie i literackie przeplatają się. Ciekawy i bogaty opis młodopolskiej wsi.

Wyidealizowany i naturalistyczny obraz polskiej wsi. Omów różne sposoby ukazania wsi na podstawie wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Naturalizm i idealizm odmienne sposoby literackiego kreowania obrazu wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana, bogata w treści.

Zbadaj sposób przedstawienia i funkcjonowania motywu wsi i jej mieszkańców, odwołując się do wybranych przykładów literatury polskiej XIX i XX wieku

Ocena:
20/20
Teza: Wiek XIX i XX skoncentrował się głównie na problemach trawiących polskich mieszkańców wsi, nie uniknął również bezkrytycznej fascynacji wiejskim życiem i kulturą.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni zgodna z tematem. Przejrzyste przykłady i argumenty, poprawne wnioski.

Wieś jako temat literacki w twórczości pisarzy Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego. Przedstaw problem, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Niedola i zacofanie cywilizacyjne wsi jako główne tematy utworów Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w szczegółowy sposób opisuje polską wieś. Spójne ujęcie tematu, zgodne z tezą.

Impresjonistyczne i realistyczne obrazy wsi na podstawie literatury i malarstwa

Ocena:
20/20
Teza: Impresjonizm i realizm znacznie różnią się, ze względu na używanie różnych środków artystycznej ekspresji.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni wyczerpuje temat. Ukazuje bogate przykłady, przede wszystkim literackie.

Różne ujęcia obrazu wsi polskiej w literaturze wybranych epok. Omów zagadnienie, dobierając odpowiednie przykłady

Ocena:
20/20
Teza: Dwa główne kierunki w ukazywaniu wsi: wieś jako Arkadia i miejsce idealne oraz wieś realna, z opisem prawdziwego życia chłopa.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni poprawna. Rozbudowana argumentacja.

Chłopi i życie wiejskie w twórczości S. Wyspiańskiego, W. Reymonta i S. Żeromskiego

Ocena:
20/20
Teza: Poszczególne literackie obrazy polskiej wsi wiele różni, ale dzięki temu uzyskujemy szeroką panoramę chłopskiej egzystencji.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni realizuje temat.

Wieś polska w ujęciu J. Kasprowicza, S. Wyspiańskiego, W. S. Reymonta. Omów temat na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Różnorodne kreacje wiejskiego życia na polskiej wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana. W pełni ukazuje obrazy wsi i chłopów zaznaczone w temacie. Bogata bibliografia.

Wieś spokojna i wesoła czy ponura i przerażająca? Zaprezentuj różne spojrzenia na przestrzeń i społeczność wsi w dziełach literackich różnych epok.

Ocena:
20/20
Teza: Wieś polską opisuje się albo jako sielankową krainę, albo jako ponurą i smutną. Tymczasem wieś polska nie jest ani tak, ani taka – jest różnorodna i ciekawa.

Ocena opisowa nauczyciela: Bardzo przejrzysta prezentacja, oparta głównie na utworach poetyckich. Treść dokładnie odpowiada tezie.

Literacki portret chłopa. Ukaż różnorodne obrazy chłopa i wsi w oparciu o wybrane przykłady z polskiej literatury

Ocena:
19/20
Teza: Każdy z obrazów polskiej wsi prezentuje inną stronę wiejskiego życia.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Autor swobodnie porusza się po literaturze zarówno staropolskiej, jak i współczesnej.

Obraz wsi w literaturze wybranej epoki literackiej

Ocena:
19/20
Teza: Literatura młodopolska dostarcza nam wielu realistycznych obrazów wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca dobra. Poprawny styl wypowiedzi, barwny język, konstrukcja prezentacji przemyślana. Obszerna treść.

Wieś jako temat literatury i sztuki. Zaprezentuj różne obrazy wsi na podstawie wybranych utworów literackich i dzieł malarskich

Ocena:
19/20
Teza: Dwa obrazy wsi w literaturze polskiego renesansu i działach sztuki późniejszych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Bogate słownictwo, dogłębna analiza. Dobór materiałów wskazuje na głęboką analizę literatury.

Nurt wiejski w literaturze okresu realizmu i naturalizmu. Analizując celowo wybrane utwory literatury polskiej omów stylistykę i funkcję tego nurtu.

Ocena:
19/20
Teza: Artyści pragnąc zwrócić uwagę na los chłopów, wykorzystali panujące w literaturze kierunki: naturalizm i realizm.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwie analizuje temat. Poprawny język i styl wypowiedzi. Dobry konspekt prezentacji.

Analizując wybrane utwory literatury romantyzmu i Młodej Polski, omów inspirującą rolę kultury ludowej dla pisarzy tych epok.

Ocena:
19/20
Teza: Kultura ludowa była inspiracją dla pisarzy romantyzmu i Młodej Polski.

Ocena opisowa nauczyciela: Szczegółowa i rozbudowana praca. Ciekawe przykłady, logiczny wywód.

Ludowość i ludomania. Omów różne sposoby nawiązywania do folkloru i życia ludu w twórczości literackiej

Ocena:
19/20
Teza: W twórczości literackiej możemy odnaleźć wiele utworów, których tematyka skupia się na wsi, na życiu, tradycjach i obyczajach jej mieszkańców.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca konkretna, napisana poprawnym stylem.

Obraz wsi w literaturze i innych dziedzinach sztuki. Dokonaj analizy porównawczej wybranych dzieł

Ocena:
19/20
Teza: Wieś – kolebka kultury, oaza spokoju, miejsce kojarzące się z biedą, ubóstwem, ale także z tradycją, obyczajami.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła, w pełni realizuje temat. Na uwagę zasługuje spójność wypowiedzi.

Na podstawie wybranych utworów literatury staropolskiej, zrekonstruuj różnorodne obrazy wsi i jej mieszkańców

Ocena:
19/20
Teza: Motyw wsi funkcjonuje w literaturze polskiej od jej początku jednak dość szczegółowo występuje dopiero od okresu renesansu.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, odnosi się głównie do renesansowych sielanek. Przedstawia zarówno sielskie obrazy wsi, jak i realistyczne.

Społeczność wiejska utrwalona w literaturze polskiej. Omów na trzech wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Charakterystyka społeczności wiejskiej na przykładzie trzech wybranych utworów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przedstawia bogatą panoramę polskiej wsi w utworach Młodej Polski.

Wieś w literaturze i sztuce. Omów na podstawie utworów i dzieł malarskich różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Wieś nie zawsze nadążała za postępem cywilizacyjnym. XIX i XX wiek, to okres ogromnych przemian na wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra. Autorka skupia się na bardzo barwnych obrazach polskiej wsi. Na uwagę zasługuje bogata bibliografia.

Porównaj różne wizje wsi, analizując wybrane przykłady literackie

Ocena:
18/20
Teza: Pomimo upływu lat możemy odnaleźć wiele elementów wspólnych w obrazowaniu wsi przez twórców literatury.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ma formę mocno rozbudowanego konspektu. Doskonała na powtórki. Argumenty przemyślane, odważne wnioski.

Różnorodne sposoby prezentacji wsi i chłopów w dziełach kultury wybranej epoki

Ocena:
18/20
Teza: Twórcy Młodej Polski nie oparli się zjawiskom chłopomanii, ich wizje wsi nie zawsze odpowiadały prawdzie.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Konstrukcja prezentacji prawidłowa. Na uwagę zasługują cytaty i ciekawe wnioski. Język wypowiedzi wymaga "wygładzenia".

Obraz wsi polskiej ukazany w literaturze i malarstwie różnych epok

Ocena:
17/20
Teza: Od sielanki do realizmu. Różne obrazy wsi ukazane w dziełach kultury różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przeciętna. Język wypowiedzi wymaga dopracowania. Na uwagę zasługuje dobór cytatów.