Sposób prezentacji wsi i chłopów w dziełach twórców Młodej Polski. Omów zagadnienie na podstawie analizy wybranych utworów z literatury i malarstwa
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw wsi


Sposób prezentacji wsi i chłopów w dziełach twórców Młodej Polski. Omów zagadnienie na podstawie analizy wybranych utworów z literatury i malarstwa

Problematyka wiejska w epoce Młodej Polski miała znaczenie szczególne. Wiązało się to między innymi z modą na ludomanię i zafascynowaniem folklorem wiejskim, jak i związkiem poszczególnych twórców z wsią, czy też wiejskim pochodzeniem. Zarówno poeci, pisarze, jak i malarze w swych dziełach utrwalali różne oblicz wsi. Jedni dostrzegali jej piękno, harmonię wiejskiego życia, doceniali wartość pracy, inni skupiali się na przedstawieniu zacofania i nędzy chłopów, jeszcze inni pisali o rolnikach jako o warstwie społecznej, która ma do odegrania ważną rolę. Dzięki takiemu zainteresowaniu, czytając młodopolskie utwory możemy odtworzyć nastrój i realia ówczesnego wiejskiego życia. W swej prezentacji ukaże niektóre jego odsłony.

Swą fascynację życiem wiejskim i jego prostotą ukazał w sonecie „Kartoflisko” Leopold Staff. Już sam tytuł wzbudza w czytelniku dysonans – jak wybitny poeta może w swoim sonecie – utworze zakładającym podniosłą tematykę - opisywać tak przyziemną rzecz jak kartoflisko? Jednak treść wiersza udowadnia, że w codziennej pracy na roli można odnaleźć coś niepowtarzalnego, godnego poetyckiego utrwalenia. Staff dowodził, że życie zwykłych ludzi też bywa cudem i możliwością ujawnienia harmonii panującej w świecie. Staff bohaterem utworu czyni pracujące przy zbieraniu bulw ziemniaczanych chłopki, ubrane w „barwiste wełniaki”. Swoją pracę wykonują z mozołem i pilnie, mimo niesprzyjających warunków atmosferycznych – są przemoczone do suchej nitki. Podmiot liryczna zwrócił szczególną uwagę na jesienny pejzaż opisując chmarę wron, kłębiących się nad głowami kobiet, mgłę i pole. Co ciekawe opisał również rytmiczny dźwięk, jaki wydaj wrzucane do blaszanych wiader ziemniaki. Chociaż ogólny widok może wydawać się szary i przygnębiający, to z wiersza wyraźnie emanują pozytywne emocje. Podmiot liryczny wydaje się być zachwycony kobietami i środowiskiem, w jakim przyszło im pracować.

Nawiązując do tematu pracy na roli, wspomnę o obrazach Józefa Chełmońskiego Stanisława Witkiewicza noszących taki sam tytuł - „Oracz”. Na obrazie autora „Babiego lata” na pierwszym planie widzimy bosego chłopa kierującego parą bydła, zaprzęgniętą do pługu. Mimo dość wczesnej pory – na dalszym planie widzimy, że dopiero świta - część ziemi jest już przeorana. Oznacza to, że chłop musiał wstać wcześnie rano. Obraz jest typową sceną rodzajową ukazującą pracę na wsi. W podniesionych lekko rękach i skupionej postaci chłopa widzimy wysiłek, jaki wkłada on w uprawę ziemi. Trud wykonywanych czynności widzimy także w zaprzęgniętych zwierzętach: ich pochylone głowy, wygięte grzbiety, napięte mięśnie i para dmuchająca z nozdrzy dopełnia obrazu kierującego nimi mężczyzny. Patrząc na ten obraz, widząc na dalszym planie kontury wsi pogrążone we mgle, ma się wrażenie, że cały świat wciąż śpi, tylko para bydła, chłop i ptak przelatujący nad nimi wykonują swoje codzienne czynności, jak gdyby nigdy nic. Choć przedstawiona czynność nie jest niczym specjalnym, dzieło przywodzi nastrój zachwytu i podziwu. Mimo utrzymania obrazu w konwencji realizmu światło i barwa tworzą swoistą nastrojowość ukazującą sielankę wsi polskiej. Niemal identycznie pracę chłopa przedstawił Witkiewicz, Na jego płótnie parę wołów zastąpiły konie, jest środek dnia. Obraz różni również kompozycja – chłop podchodzi z pługiem pod wzniesienie, co dodatkowa wzmaga wysiłek zarówno zwierząt, jak i orzącego. Wspólnymi elementami na obrazach są otaczające pług ptaki i oddalone zarysy wsi. Mimo zaprezentowanego trudu pracy chłopskiej obrazy nie kładą nacisku na sam wysiłek, ale na podkreślenie wartości pracy wykonywanej na wsi.

Utwór „W chałupie” Jana Kasprowicza należy do cyklu „Obrazki natury” powstałego w okresie Młodej Polski. W wierszu wieś to miejsce biedy, zacofania, trudnych warunków egzystencji człowieka. Jego opis wsi jest bardzo naturalistyczny. Kasprowicz dba o szczegóły, przedstawia świat ze skrajnym obiektywizmem, ogranicza komentarz odautorski do minimum. Autor bardzo dokładnie opisuje wiejską izbę, w zasadzie jest to beznamiętny spis znajdujących się w niej przedmiotów i opis dwóch kobiet. Wyraźnie unika wyrażanie swojego stosunku uczuciowego do przedstawionej rzeczywistości. Już przy czytaniu pierwszych słów wiersza uderza brzydota każdego opisywanego szczegółu. Okno, przez które podmiot liryczny zagląda do środka, jest zapowiedzią tego, co znajduje się we wewnątrz – szyba jest stłuczona, otwór okienny zakryto szmatą. Wewnątrz chałupy ubóstwo jest jeszcze bardziej porażające – naczynia są pokryte sadzą. Dopełnieniem tego obrazu nędzy są resztki bardzo skromnego posiłku, na który składały się kartofle i zgęstniała zupa. W izbie znajdują się dwie kobiety, najprawdopodobniej są to matka i córka. Starsza drzemie przy piecu, młodsza „pod strzępem kołdry na słomie” śni o paniczu z fabryki, co stanowi tylko smutne zaakcentowanie nędzy, egzystencji i beznadziejności losu dziewczyny. Przedstawiona sytuacja, która rozgrywa się u nędznej izbie, pokazuje beznadziejność losu dziewczyny i nędzę egzystencji jej i jej matki.

Utworem najpełniej opisującym życie na wsi są „Chłopi” Władysława Reymonta. Powieść ta została nazwana epopeją chłopską, ponieważ przedstawia całą panoramę życia mieszkańców wsi, na przykładzie Lipiec. Osada ta wygląda jak typowa polska wioska. Jej centralnym punktem jest kościół, znajduje się tu karczma, młyn, cmentarz kuźnia i kilkadziesiąt chałup. Pisarz przedstawił wewnętrzną strukturę i hierarchię społeczności, odsłonił prawa organizujące życie gromady. Centrum tej przestrzeni jest zagroda Boryny. Ukazał najważniejszą jednostkę, jaką jest rodzina, tajemnice jej życia. U Reymonta jest to rodzina rodowa, patriarchalna, wymagającą podporządkowania się starszym.

Kolejną sprawą organizująca życie mieszkańców Lipiec jest majątek. Dzieli on społeczność na trzy grupy: bogaczy, średniozamożnych i biedaków. Do najbogatszych mieszkańców należy Maciej Boryna, Kowal, Ksiądz i Młynarz. Mimo pozornej solidarności tej grupy, tak naprawdę między nimi trwa ciągła walka. Każdy z nich chce zachować jak najwięcej wpływów, dlatego każdego rodzaju konkurencje traktuje jak atak na własna niezależność. Grupa średniozamożnych gospodarzy to najliczniejsza gromada z mieszkańców Lipiec. Stanowią oni trzon społeczności, są strażnikami starego obyczaju, kultury ludowej. Chociaż pozornie wydaje się, że żyją spokojnie i bezpiecznie, tak naprawdę ich egzystencja to ciągła walka z tym, aby nie spaść do grupy biedaków, do których należą m.in. Kozłowie. Najubożsi mieszkańcy wsi mają bardzo ciężkie życie. Nie mając własnej ziemi, aby przeżyć muszą wynajmować się do pracy u innych lub radzić sobie różnymi nie zawsze legalnymi sposobami jak np. Bartek kradnie, a Magda bierze z przytułków sieroty i je wychowuje, za co dostaje pieniądze. Największym upadkiem jest los żebraczy, który najczęściej podejmują starzy i schorowani jak np. Bylica. Pomimo podziału społeczności na grupy mieszkańcy potrafią się zjednoczyć. Miejscami takiej solidarności jest kościół i karczma. Do świątyni chodzą wszyscy Lipczanie bez względu na status majątkowy. Karczma starego Żyda to miejsce zabawy. Tu również przychodzą wszyscy, aby spotkać się, wypić i potańczyć. Odbywają się tu poważne rozmowy i postanowienia, ale przede wszystkim jest to miejsce odpoczynku i radości, które także pozwala zapomnieć o codziennych problemach. Inną formą rozrywki jest jarmark, na który wybierają się prawie wszyscy mieszkańcy.

Najważniejszą kwestią dla wszystkich mieszkańców wsi jest ziemia, która oznacza dla nich godną egzystencję. Pisarz doskonale wyczuł, że jest ona sensem życia, najistotniejszą sprawą dla wszystkich bez względu na wiek. Takie poważne podejście społeczności do kwestii ziemi generowało konflikty. Młodzi, tacy jak Antek Boryna czy Szymek Pacześ walczyli ze starszymi o ojcowiznę, czyli o możliwość godnego i samodzielnego życia. Starsze pokolenie nie chcąc zejść na dalszy plan, stać się bezużytecznym broniło się przed oddaniem roli jak najdłużej. Dla nich najstraszniejszą rzeczą, która spotkała m.in. Jagustynkę, było „pójście na wycug”, wynajmowanie się innym do pracy, aby przeżyć. Mieszkańcy Lipiec podporządkowani są jednej kwestii – naturze. Tak jak i ona żyją powtarzalnym rytmem. Przyroda narzuca im pracę, reguluje odpoczynek. Na jesieni gospodarze orzą pola i sieją zboże, w zimie mają wymuszony odpoczynek od prac polowych, dlatego zajmują się sprawami domu, urządzają wesela jak Boryna i Jagna. Wiosna to czas sadzenia warzyw, pielęgnowania ich, aby w lecie móc zebrać plony. Od zasad natury nie ma odstępstw, chłopi doskonale o tym wiedza, dlatego podporządkowują się jej. Rozumieją jej tajemnicę. Z przyrodą nierozerwalnie łączy się przemijanie, dlatego śmierć dla mieszkańców Lipiec jest czymś zrozumiałym, koniecznym. Reymont ukazał wieś odchodzącą, przemijającą. Nie jest to portret konkretnej osady, ale synteza polskiej wsi II połowy XIX wieku. Wszystko, co dzieje się w Lipcach, dzieje się też w każdej innej miejscowości. Tak samo wyglądają prace chłopów, ich problemy, radości, nadzieje. Pisarz przedstawił w powieści warunki życia, wewnętrzną strukturę i hierarchię wiejskiej społeczności. Odsłonił główne prawa organizujące życie gromady. Unaocznił to, że człowiek wsi jest cząstka natury. Najistotniejszą dla niego rzeczą jest ziemia. Ukazał nam życie chłopa od podszewki, jego dni szczęścia, smutku i ciężkiej pracy.

Związek życia na wsi z natura odnajdziemy na obrazie Chełmońskiego „Bociany”. Płótno nazywane bywa „uświęconym symbolem polskości”.O mitotwórczej randze tej poetyckiej, choć być może nazbyt sentymentalnej wizji życia chłopów - mieszkańców polskiej wsi decyduje epickie ujęcie motywu, a także nasycenie go treściami emocjonalnymi. Z obrazu emanuje ciepło uczucia z jakim Chełmoński zawsze spoglądał na życie chłopa i jego ciężką, lecz zbożną pracę, która nie dawała im niestety dostatecznej stabilizacji. Obraz jest dowodem na to, że wieś to azyl spokoju. Na płótnie widzimy ojca odpoczywającego po pracy, spożywającego posiłek przyniesiony przez syna. Obie postacie wpatrzone są w lecące bociany. Nastrój obrazu jest melancholijny, spokojny, emanuje zapachem pięknego wiejskiego lata. To właśnie skłaniający do refleksji odlot dzikich ptaków współgra z cyklicznością pór roku ukazaną w powieści Reymonta.

Realistyczne spojrzenie na wieś i jej mieszkańców przynosi także dramat Stanisława Wyspiańskiego Wesele. Jednak nawet tutaj pojawia się wizja wsi jako sielanki widoczna w słowach dziennikarza: „Niech na całym świecie wojna, byle polska wieś zaciszna, byle polska wieś spokojna.” Tym razem jednak jest to już tylko prywatny pogląd osoby nieznającej realiów życia. Tymczasem bowiem chłopi, a zwłaszcza Czepiec są zorientowani w sprawach rozgrywających się nie tylko w Polsce, ale i na całym świecie. Już na początku zauważamy więc antagonizm pomiędzy chłopstwem a inteligencją, który nie pozwoli na zjednoczenie tych dwóch grup społecznych w walce o wspólne dobro – Polskę. Mieszkańcy wsi bowiem ze swoimi gorącymi temperamentami są gotowi do powstania narodowowyzwoleńczego. Kiedy tylko Czepiec dowiaduje się, że się ono szykuje, przybiega do Gospodarza z kosą w rękach, na wzór Głowackiego i innych chłopów walczących w bitwie pod Racławicami. Okazuje się jednak, że inteligencja, która miała przewodzić temu zrywowi, a zwłaszcza Gospodarz, którego legendarny bard Wernyhora mianował przywódcą, nie jest przygotowana do tego czynu. Ciągle zbyt wiele różni te dwie grupy społeczne, żeby można było myśleć o wspólnym działaniu. W myślach pozostaje przede wszystkim pamięć o rabacji galicyjskiej, w czasie której zginęli przodkowie Gospodarza i Pana Młodego, a w której uczestniczył Dziad, jeden ze starszych mieszkańców Bronowic. Najlepiej sytuację tę opisują słowa Radczyni wypowiedziane do wiejskiej gospodyni Kliminy: „Wyście sobie, a my sobie. Każden sobie rzepkę skrobie.”

Jak widać na podstawie zaprezentowanych utworów, mimo tego samego okresu literackiego, w którym powstały omówione utwory, wizja wsi i jej mieszkańców znacznie się różni. Spotykamy się z krytyką warstwy chłopów, która wytyka ich egoizm i porywczość, ale także z podkreśleniem wartości pracy na roli. W gospodarstwie Boryny oglądać możemy zamożną wieś, zaś w wierszu Kasprowicza nędzną chatę wiejską i marzenia o lepszej przyszłości. Przykłady te pokazują, jak bardzo zróżnicowane w okresie Młodej Polski było życie na wsi. Dzięki tak szerokiemu krajobrazowi chłopskiego życia w literaturze i malarstwie możemy wyobrazić sobie jak ono wyglądało i odpowiedzieć sobie na pytanie – czy chcielibyśmy przenieść się do tamtych czasów i realiów, czy też zdecydowanie nie.

strona:    1    2    3    4  





Motyw wsi. Przedstaw różne jego ujęcia na przykładzie wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Literatura dostarcza nam wiele obrazów wsi - od renesansowych sielanek, po młodopolski realizm. Możemy jednak łatwo wychwycić różnice i podobieństwa poszczególnych wizji wsi

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dojrzała, przemyślana konstrukcja, poprawny język, bogata bibliografia.

Różnorodność obrazów wsi i sposobów jej przedstawiania w literaturze polskiej i światowej

Ocena:
20/20
Teza: Literackie wizje wsi ścierają się ze sobą. Jaki jest jej prawdziwy obraz?

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Temat potraktowany przekrojowo. Ewolucja obrazowania wsi celnie ukazana przez kolejne argumenty.

Porównaj literacką i malarską wizję wsi zaprezentowaną w „Chłopach” W. Reymonta i obrazach J. Chełmońskiego

Ocena:
20/20
Teza: Powieść Reymonta i obrazy Chełmońskiego we wnikliwy sposób przedstawiają obraz młodopolskiej wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwie porównuje oba obrazy wsi. Poprawna bibliografia i plan pracy. Dobry język wypowiedzi.

Na podstawie wybranych utworów przedstaw obraz wsi od renesansu do Młodej Polski

Ocena:
20/20
Teza:

Ocena opisowa nauczyciela: Przejrzysta prezentacja napisana sprawnym językiem. Poprawna konstrukcja i logiczny podział pracy.

Chłop, jego życie i praca. Zaprezentuj na podstawie wybranych utworów literackich

Ocena:
20/20
Teza: Najważniejszą rzeczą dla każdego mieszkańca wsi jest ziemia, z którą nieodłącznie związana jest praca.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wyczerpująco realizuje temat. Poprawna bibliografia i ramowy plan pracy.

Sposób prezentacji wsi i chłopów w dziełach twórców Młodej Polski. Omów zagadnienie na podstawie analizy wybranych utworów z literatury i malarstwa

Ocena:
20/20
Teza: Zarówno poeci, pisarze, jak i malarze Młodej Polski w swych dziełach utrwalali różne oblicza wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobrze skonstruowana, wizje malarskie i literackie przeplatają się. Ciekawy i bogaty opis młodopolskiej wsi.

Wyidealizowany i naturalistyczny obraz polskiej wsi. Omów różne sposoby ukazania wsi na podstawie wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Naturalizm i idealizm odmienne sposoby literackiego kreowania obrazu wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana, bogata w treści.

Zbadaj sposób przedstawienia i funkcjonowania motywu wsi i jej mieszkańców, odwołując się do wybranych przykładów literatury polskiej XIX i XX wieku

Ocena:
20/20
Teza: Wiek XIX i XX skoncentrował się głównie na problemach trawiących polskich mieszkańców wsi, nie uniknął również bezkrytycznej fascynacji wiejskim życiem i kulturą.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni zgodna z tematem. Przejrzyste przykłady i argumenty, poprawne wnioski.

Wieś jako temat literacki w twórczości pisarzy Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego. Przedstaw problem, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Niedola i zacofanie cywilizacyjne wsi jako główne tematy utworów Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w szczegółowy sposób opisuje polską wieś. Spójne ujęcie tematu, zgodne z tezą.

Impresjonistyczne i realistyczne obrazy wsi na podstawie literatury i malarstwa

Ocena:
20/20
Teza: Impresjonizm i realizm znacznie różnią się, ze względu na używanie różnych środków artystycznej ekspresji.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni wyczerpuje temat. Ukazuje bogate przykłady, przede wszystkim literackie.

Różne ujęcia obrazu wsi polskiej w literaturze wybranych epok. Omów zagadnienie, dobierając odpowiednie przykłady

Ocena:
20/20
Teza: Dwa główne kierunki w ukazywaniu wsi: wieś jako Arkadia i miejsce idealne oraz wieś realna, z opisem prawdziwego życia chłopa.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni poprawna. Rozbudowana argumentacja.

Chłopi i życie wiejskie w twórczości S. Wyspiańskiego, W. Reymonta i S. Żeromskiego

Ocena:
20/20
Teza: Poszczególne literackie obrazy polskiej wsi wiele różni, ale dzięki temu uzyskujemy szeroką panoramę chłopskiej egzystencji.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni realizuje temat.

Wieś polska w ujęciu J. Kasprowicza, S. Wyspiańskiego, W. S. Reymonta. Omów temat na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Różnorodne kreacje wiejskiego życia na polskiej wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana. W pełni ukazuje obrazy wsi i chłopów zaznaczone w temacie. Bogata bibliografia.

Wieś spokojna i wesoła czy ponura i przerażająca? Zaprezentuj różne spojrzenia na przestrzeń i społeczność wsi w dziełach literackich różnych epok.

Ocena:
20/20
Teza: Wieś polską opisuje się albo jako sielankową krainę, albo jako ponurą i smutną. Tymczasem wieś polska nie jest ani tak, ani taka – jest różnorodna i ciekawa.

Ocena opisowa nauczyciela: Bardzo przejrzysta prezentacja, oparta głównie na utworach poetyckich. Treść dokładnie odpowiada tezie.

Literacki portret chłopa. Ukaż różnorodne obrazy chłopa i wsi w oparciu o wybrane przykłady z polskiej literatury

Ocena:
19/20
Teza: Każdy z obrazów polskiej wsi prezentuje inną stronę wiejskiego życia.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Autor swobodnie porusza się po literaturze zarówno staropolskiej, jak i współczesnej.

Obraz wsi w literaturze wybranej epoki literackiej

Ocena:
19/20
Teza: Literatura młodopolska dostarcza nam wielu realistycznych obrazów wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca dobra. Poprawny styl wypowiedzi, barwny język, konstrukcja prezentacji przemyślana. Obszerna treść.

Wieś jako temat literatury i sztuki. Zaprezentuj różne obrazy wsi na podstawie wybranych utworów literackich i dzieł malarskich

Ocena:
19/20
Teza: Dwa obrazy wsi w literaturze polskiego renesansu i działach sztuki późniejszych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Bogate słownictwo, dogłębna analiza. Dobór materiałów wskazuje na głęboką analizę literatury.

Nurt wiejski w literaturze okresu realizmu i naturalizmu. Analizując celowo wybrane utwory literatury polskiej omów stylistykę i funkcję tego nurtu.

Ocena:
19/20
Teza: Artyści pragnąc zwrócić uwagę na los chłopów, wykorzystali panujące w literaturze kierunki: naturalizm i realizm.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwie analizuje temat. Poprawny język i styl wypowiedzi. Dobry konspekt prezentacji.

Analizując wybrane utwory literatury romantyzmu i Młodej Polski, omów inspirującą rolę kultury ludowej dla pisarzy tych epok.

Ocena:
19/20
Teza: Kultura ludowa była inspiracją dla pisarzy romantyzmu i Młodej Polski.

Ocena opisowa nauczyciela: Szczegółowa i rozbudowana praca. Ciekawe przykłady, logiczny wywód.

Ludowość i ludomania. Omów różne sposoby nawiązywania do folkloru i życia ludu w twórczości literackiej

Ocena:
19/20
Teza: W twórczości literackiej możemy odnaleźć wiele utworów, których tematyka skupia się na wsi, na życiu, tradycjach i obyczajach jej mieszkańców.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca konkretna, napisana poprawnym stylem.

Obraz wsi w literaturze i innych dziedzinach sztuki. Dokonaj analizy porównawczej wybranych dzieł

Ocena:
19/20
Teza: Wieś – kolebka kultury, oaza spokoju, miejsce kojarzące się z biedą, ubóstwem, ale także z tradycją, obyczajami.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła, w pełni realizuje temat. Na uwagę zasługuje spójność wypowiedzi.

Na podstawie wybranych utworów literatury staropolskiej, zrekonstruuj różnorodne obrazy wsi i jej mieszkańców

Ocena:
19/20
Teza: Motyw wsi funkcjonuje w literaturze polskiej od jej początku jednak dość szczegółowo występuje dopiero od okresu renesansu.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, odnosi się głównie do renesansowych sielanek. Przedstawia zarówno sielskie obrazy wsi, jak i realistyczne.

Społeczność wiejska utrwalona w literaturze polskiej. Omów na trzech wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Charakterystyka społeczności wiejskiej na przykładzie trzech wybranych utworów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przedstawia bogatą panoramę polskiej wsi w utworach Młodej Polski.

Wieś w literaturze i sztuce. Omów na podstawie utworów i dzieł malarskich różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Wieś nie zawsze nadążała za postępem cywilizacyjnym. XIX i XX wiek, to okres ogromnych przemian na wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra. Autorka skupia się na bardzo barwnych obrazach polskiej wsi. Na uwagę zasługuje bogata bibliografia.

Porównaj różne wizje wsi, analizując wybrane przykłady literackie

Ocena:
18/20
Teza: Pomimo upływu lat możemy odnaleźć wiele elementów wspólnych w obrazowaniu wsi przez twórców literatury.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ma formę mocno rozbudowanego konspektu. Doskonała na powtórki. Argumenty przemyślane, odważne wnioski.

Różnorodne sposoby prezentacji wsi i chłopów w dziełach kultury wybranej epoki

Ocena:
18/20
Teza: Twórcy Młodej Polski nie oparli się zjawiskom chłopomanii, ich wizje wsi nie zawsze odpowiadały prawdzie.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Konstrukcja prezentacji prawidłowa. Na uwagę zasługują cytaty i ciekawe wnioski. Język wypowiedzi wymaga "wygładzenia".

Obraz wsi polskiej ukazany w literaturze i malarstwie różnych epok

Ocena:
17/20
Teza: Od sielanki do realizmu. Różne obrazy wsi ukazane w dziełach kultury różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przeciętna. Język wypowiedzi wymaga dopracowania. Na uwagę zasługuje dobór cytatów.