Akceptujemy karty:

akceptowalne karty

Payu:

płatności
szybki kontakt
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw Polski i Polaków


Polskie wady narodowe w literaturze różnych epok literackich. Omów sposoby ich przedstawiania na wybranych utworach literackich

Ocena punktowa: 20/20
Liczba stron: 5
Bibliografia: TAK
Ramowy plan: TAK

Multimedia:
brak



Określenie problemu:

Poprzez przedstawianie narodowych przywar twórcy polscy nie pragnęli obrazić swych rodaków, ale podkreślić błędy jakie popełniają by uniknąć ich na przyszłość.

Jednym z ważnych tematów, jakie od wieków podejmowali pisarze i poeci poszczególnych epok, była ojczyzna i mieszkający w niej rodacy. Pisarze różnie postrzegali kraj i jego mieszkańców, i, w zależności od własnych postaw, orientacji ideowych i politycznych, formułowali oceny, które wyrażali na kartach swoich utworów. Literackie rozmowy o Polsce to głównie rozważania o przeszłości ojczyzny (narodowych tradycjach, ale i krytycznie ocenianej anachronicznej polskości), jej teraźniejszości i przyszłości, o zaletach, ale przede wszystkim wadach rodaków, o ich narodowym charakterze. Poprzez przedstawianie narodowych przywar twórcy polscy nie pragnęli obrazić swych rodaków, ale podkreślić błędy jakie popełniają by uniknąć ich na przyszłość. W swojej prezentacji ukażę kilka charakterystycznych wad, które w większości nie zmieniły się mimo upływu kolejnych wieków.



W dawnych epokach najwięcej win twórcy przypisują polskiej szlachcie. Pyszna szlachta w siedemnastowiecznej Rzeczypospolitej czuła się wyróżnioną grupą społeczną i identyfikowała się wyłącznie ze swoją warstwą, zamiast, jak wymaga patriotyzm - ze swoim narodem i ojczyzną. Z prawdziwym mistrzostwem i zachowaniem wszelkich realiów nakreślił obraz życia szlachecko - ziemiańskiego barokowy twórca - Wacław Potocki - w wierszu „Nierządem Polska stoi”. Już w pierwszych słowach autor sugeruje, że gdyby znalazł się w przedstawianych czasach przodek, natychmiast pragnąłby uciec:
„Nierządem, powiedział ktoś dawno, Polska stoi;

Gdyby dziś pojźrał z grobu po ojczyźnie swojej,

zawołałby co gardła: Wracam znowu skadem,

Żebym tak srogim z Polską nie ginął nierzadem!”

Potocki postrzegał negatywny wpływ wad szlachty na sytuację polityczną i społeczną całego państwa, co stało się powodem rozprężenia. Co roku zmieniają się prawa i konstytucje. Prawo jest niesprawiedliwe wobec obywateli: surowe dla ludzi ubogich lub niskiego stanu, a pobłażliwe dla możnych. Tylko najuboższa szlachta zmuszona jest do płacenia podatków, dlatego często bankrutuje i emigruje do obcych krajów. Tak rządzone państwo wymaga gruntownej naprawy, inaczej grozi mu zagłada. Poeta obwinia szlachtę za warcholstwo, pieniactwo i prywatę. Wiersz jest wołaniem o zmianę postępowania, apelem do pysznej szlachty, aby wzbudziła w sobie choć odrobinę patriotyzmu. Potocki wykazuje dużą troskę o dobro kraju i nawołuje do czujności, bowiem widzi niebezpieczeństwo grożące ze strony silnych sąsiadów, nawet utratę wolności ojczyzny, dlatego ostrzega przed tym rodaków.

strona:    1    2    3    4    5