Bunt i ofiara - świadectwo wrażliwości, konieczność, przejaw szaleństwa. Mój sąd o wybranych bohaterach literackich
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw buntu


Bunt i ofiara - świadectwo wrażliwości, konieczność, przejaw szaleństwa. Mój sąd o wybranych bohaterach literackich

Buntujemy się przez całe życie, niezależnie od wieku. Bunt podnosimy naprawdę w bardzo różnych sprawach. Historia świata i ludzkości jest miejscem, gdzie wielu buntowników pozostawiło po sobie ślad, często pozytywny. Buntownicy to silni psychicznie indywidualiści. Są jednymi z nielicznych ludzi, którzy potrafią iść pod wiatr życiowych problemów i uparcie dążyć do postawionych sobie celów, często płacąc za to wysoką cenę. Literatura pokazuje jak wiele istnieje powodów niezgody na zastaną rzeczywistość. Jedni buntują się z konieczności – zmusza ich do tego życiowa sytuacja, która nie pozwala wybrać innej drogi. Z kolei innych do sprzeciwu popycha szaleństwo lub nadwrażliwość – nie mogą obojętnie przejść obok spraw, które budzą w nich wewnętrzny dysonans. W swojej pracy ukażę co popychało poszczególnych bohaterów do buntu i ocenię ich działanie.

Mitologicznym buntownikiem, który złożył ofiarę ze swojego cierpienia był Prometeusz. Syn Japeta i nimfy Klimenie buntuje się przeciwko wszechwładzy Zeusa, który nienawidzi ludzi i nie pozwala im pomagać. Według wierzeń Greków tytan stworzył człowieka lepiąc go „z gliny pomieszanej ze łzami (…) duszę dał mu z ognia niebieskiego”. Prometeusz widząc, że czyny człowieka są nieświadome i bezładne, zakrada się do wielkiego spichlerza ognia niebieskiego, wykrada ogień z Olimpu i przynosi go ludziom. Mądry tytan uczy człowieka umiejętnego używania ognia, sztuk i rzemiosł. Zostaje za to okrutnie ukarany: Zeus karze przykuć go do skały, gdzie ogromny orzeł wyjada mu wątrobę, która mu wciąż odrasta. Prometeusz jest nieśmiertelny – cierpi więc straszliwe, wieczne męki. Ten mityczny bohater buntuje się przeciwko bogu w imię dobra człowieka. Jego niepogodzenie się z niesprawiedliwym systemem Zeusa, z wszechwładzą bogów, motywuje go do czynu, do buntu. Prometeusz to uosobienie buntu, podejmowanego w odosobnieniu, z myślą o innych. Jego walka z Zeusem jest godna podziwu przez to, że w swoim buncie jest całkowicie wyobcowany, działa sam, nikt mu nie pomaga. Od imienia tego bohatera przyjęło się określenie postawy prometejskiej. Jej fundamentem jest szlachetne pragnienie „ulepszania świata” w trosce o los drugiego człowieka. Postać Prometeusza ukazuje, iż droga postępu ludzkości łączy się z cierpieniem, bólem, poświęceniem i wyrzeczeniami. Jego ofiara zasługuje na uznanie, ponieważ sprzeciwił się niesprawiedliwości w imię dobra ludzkości.

Tytułowa bohaterka tragedii antycznej Sofoklesa „Antygona” musi wybrać między prawem boskim, a świeckim. Obaj jej bracia nie żyją, a dziewczyna ma pozwolenie na pochowanie tylko jednego z nich. Antygona próbuje przekonać Kreona, że nie może sądzić ludzi po śmierci, ponieważ oni podlegają już tylko wyrokom boskim. Staje przed bardzo trudnym wyborem. Być posłuszną wobec Boga czy króla? Znajduje się w trudnej sytuacji, jakkolwiek by nie postąpiła zostanie ukarana. Dochodzi tu do skrzyżowania dwóch równorzędnych racji między, którymi staje młoda dziewczyna. Szarpana emocjami i uczuciami musi podjąć jakąś decyzję. Podejmuje decyzję słuszną z własnym sumieniem. Poświęciła się, pochowała brata, a jednocześnie złamała zakaz Kreona. Nie boi się kary, którą poniesie za ten czyn. Jest silną osobowością, ma swoje priorytety w życiu i nimi się kieruje. Jej bunt był podyktowany miłością do brata. Wybrała samotną drogę buntu, ale pozostała wierna sobie. Wolała „raczej umrzeć stojąc, niż żyć na kolanach”. Kocha obu braci tak samo i nie widzi powodu dlaczego miałaby pochować tylko jednego z nich. Z jej wnętrza płynie poczucie obowiązku, aby zapewnić pochówek obu braciom. Myślenie Kreona polega na chłodnej kalkulacji, w której nie ma miejsca na jakiekolwiek uczucia. Sfera uczuć jest dla niego bardzo odległym tematem, którego nie umie zrozumieć. Inaczej patrzy na to narzeczona następcy tronu. Ona kieruje się uczuciami, jakimi darzyła obu braci, a także wielką pobożnością, w jakiej została wychowana. Przykazań boskich nie próbuje analizować, ani tym bardziej sprzeciwiać się im, ponieważ skoro są to przykazania boskie to muszą być dobre dla ludzi. Kreon zaślepiony przez pychę i władzę przegrał w sferze, której nigdy nie chciał do siebie dopuścić, mianowicie pokonał go strach o życie własnego dziecka. Król w końcu zrozumiał, że żadne racje nie są tak ważne, aby przez nie łamać prawa boskie. W efekcie Kreon odnosi zwycięstwo jako władca, bo udowadnia, że jego prawo tryumfuje nad Antygoną, która zostaje przykładnie ukarana, jednak moralne zwycięstwo należy do Antygony.

Inne są przyczyny buntu Kordiana, który wynika z wielkiego patriotyzmu. Bohater pozostał sam, ponieważ jego zamiar wydał się innym zbyt śmiały i zbyt radykalny. Już samo imię tej postaci nasuwa skojarzenia z pewnymi pojęciami. Łacińskie cor, cordis oznacza „serce”. „Kordiaczny” charakteryzuje osobę swarliwą, czupurną, zaś „kordiak”, „kordiała” to śmiałek. Po połączeniu tych określeń powstaje obraz kogoś buntowniczego, aktywnego, a zarazem niesłychanie wrażliwego. Bohater dramatu Juliusza Słowackiego jest zarażony romantyczną „chorobą wieku”. Przedwcześnie dojrzały już jako dziecko skłonny jest do refleksji. Wyobraźnia rysuje przed nim obrazy przyszłej klęski. Nieodwzajemniona miłość do kuzynki Laury powoduje osamotnienie. Podróże po Europie oraz wizyta u papieża ukazują upadek wartości moralnych w świecie, zaś romans z Wiolettą utwierdza Kordiana w przekonaniu, że światem rządzi pieniądz. Podróż, której celem było odnalezienie sensu życia kończy się symboliczną sceną na Mont Blanc. Tutaj dochodzi do przełomu światopoglądowego bohatera. Bunt przeciwko bierności rodaków oraz bezlitosnym rządom cara przybiera wielki rozmiar. Przyszły spiskowiec ma wrażenie własnej mocy, potęgi, mówi: „Jam jest posąg człowieka, na posągu świata”. Pragnie wlać w społeczeństwo swój entuzjazm, co wyrażają słowa: „Mogęż siłą uczucia serce moje nalać, | Aby się czuciem na tłumy rozciekło, | I przepełniło serca nad brzegi, | I popłynęło rzeką pod trony – obalać?” Chce stanąć na czele narodu i wspólnie walczyć o wolność. Krzycząc: „Polska Winkelriedem narodów!” nakłada na Ojczyznę niezwykle ważny obowiązek. Ona powinna mobilizować i przodować na drodze do uwolnienia spod dominacji Rosji. Jej zadaniem jest przyjąć na siebie pierwsze ciosy, by dać innym szansę wyzwolenia. Gdy idea Kordiana spotyka się z oporem większości polskiego społeczeństwa sam postanawia zabić cara, jednak w drodze do komnaty pokonuje go strach przed powziętym zamiarem królobójstwa. Emocje związane z podjętym czynem sprowadzają na niego szaleństwo. Dręczący go Strach i Imaginacja powodują, że nie realizuje swojego zamierzenia i w konsekwencji trafia do szpitala psychiatrycznego. Mimo iż ideały Kordiana były słuszne, uważam, że porywanie się w pojedynkę na cara było istnym szaleństwem.

Inny romantyk – Adam Mickiewicz po powstaniu listopadowym, w którym nie brał udziału czuł moralny dług wobec Polaków. Za próbę rozliczenia się poety ze swoją przeszłością uważa się arcydramat romantyczny, jakim są „Dziady cz.III”. W utworze tym pojawia się postać skrajnie indywidualna, przekonana o swojej wyjątkowości. Jest jednym z młodych spiskowców, przetrzymywanych w klasztorze ojców bazylianów. Ta jednostka przechodzi symboliczną przemianę: z Gustawa - romantycznego kochanka przeobraża się w Konrada – bojownika o sprawę narodową. Bohater prezentuje się jako postać osamotnioną i wyjątkowa, co określa nadludzka skala wrażliwości, cierpień i poetyckiego talentu. Poczucie wyższości i samotnictwa jest podkreślone dodatkowo przestrzenią więziennej celi. Konrad staje się uosobieniem i reprezentantem całego narodu, wszystkich jego cierpień, utożsamia się z ojczyzną, mówi: „Ja i ojczyzna to jedno” oraz „Nazywam się Milijon, bo za miliony kocham i cierpię katusze”. Porażony klęską narodowej sprawy śpiewa buntowniczą pieśń zemsty, wzywając do krwawego odwetu na wrogu „z Bogiem i choćby mimo Boga”.
W „Wielkiej Improwizacji” bunt Konrada przybiera większą formę – jest to bunt metafizyczny skierowany przeciw porządkowi świata i jego twórcy Bogu, oskarżonemu o panujące w historii zło. Wyzywa Boga na pojedynek dlatego, że ten rządzi światem bez miłości, że ze spokojem patrzy na ból i poniżenie ludzi. Dlatego domaga się otrzymania od Boga „rządu dusz”:
„Jeśli mnie nad duszami równą władzę nadasz,
Ja bym mój naród jak pieśń żywą stworzył,
I większe niźli Ty zrobiłbym dziwo,
Zanuciłbym pieśń szczęśliwą!”

Tak więc bunt Konrada ma mu zapewnić władzę nad ludzkimi uczuciami, by wreszcie mógł uczynić ten świat szczęśliwszym. Jako największy twórca na ziemi i prometejski buntownik podejmuje rozprawę z uosabiającym rozum Bogiem. Ale i tę walkę musi przegrać. Konrad ponosi ponadto kolejne ofiary: bunt, zwątpienie i rozpacz okazują się występkiem moralnym, są nacechowane pychą. Główny bohater jest też o krok od popełnienia bluźnierstwa. Czystość intencji i patriotyzm stwarzają jednak możliwość ocalenia go. Przykład Konrada pokazuje, że skrajne poświęcenie, nawet w imę szlachetnych wartości może doprowadzić do szaleństwa i klęski.

Pozytywny bunt, podjęty w dobrej wierze zaobserwować można na kartach utworu Stefana Żeromskiego „Ludzie bezdomni”. Doktor Judym w przeciwieństwie do Raskolnikowa wybiera drogę pomocy. To człowiek, który nie ogranicza się do wykonywania swych zawodowych obowiązków. Wie jak trudna jest sytuacja klasy robotniczej, na jakie niebezpieczeństwo narażeni są ci ludzie, dlatego dąży do aktywnej solidarności z nimi. Jest przekonany, że bycie lekarzem to w pewnym sensie dar, który daje możliwość wpływania na ludzi, a tym samym na poprawę ich życia. Niezależnie od warunków w jakich się znajduje, czy to prowadząc własną przychodnię, pracując w ośrodku w Cisach, czy podczas pobytu w Zagłębiu, zawsze angażuje w działanie całego siebie. „Judym od pierwszej chwili ogarnięty jest pasją pracy społecznej, jego marzenia i pomysły obracają się wokół poprawy losu nędzarzy i wyzyskiwanych.” Jego dzieciństwo upływało w ciężkich warunkach, nie tylko pod względem finansowym. Wytrwała praca pozwoliła mu osiągnąć coś w życiu, przynajmniej częściowo zrealizować cele. Bohater ma poczucie, że pomagając innym spłaca dawny dług wobec losu. W jego przekonaniu zadanie lekarza to nie tylko przywrócenie pacjenta do zdrowia. Zdaje sobie sprawę z tego, że dla poprawy stanu zdrowotności proletariatu konieczne jest najpierw polepszenie warunków życia tych ludzi. Doktor Judym walczy sam, nie ma wsparcia innych lekarzy, którzy nie widzą potrzeby wykraczania poza to, co lekarz robić powinien. Nie widać także aktywności ze strony społeczeństwa. Jedyną osobą jaka chce pomóc jest Joasia. Bohater jednak odrzuca nie tylko jej ofiarę, ale także miłość. Rezygnuje z rodzinnego, wspólnego życia, ponieważ chce całkowicie oddać się pracy, a poza tym boi się, aby nie zostać zwykłym dorobkiewiczem. Mówi: „Muszę to oddać, com wziął. Ten dług przeklęty... Nie mogę mieć ani ojca, ani matki, ani żony, ani jednej rzeczy, którą bym przycisnął do serca z miłością, dopóki z oblicza ziemi nie znikną te podłe zmory. Muszę wyrzec się szczęścia.” Wybiera bezkompromisowe poświęcenie. Z jednaj strony bunt Judyma zasługuje na podziw, działa z słusznych pobudek, z konieczności i dzięki społecznej wrażliwości, jednak jego poświęcenie, polegające na odrzuceniu ukochanej Joanny Podborskiej i wybranie „bezdomności” są moim zdaniem przesadą.

Na podjęcie walki z nie zawsze sprawiedliwym losem, przeważnie decydowały pewne wydarzenia – mocne akcenty, które działając na ponadprzeciętną wrażliwość wybitnej jednostki i zmuszały ją do buntu. Tak też jest w przypadku Jeana Tarrou, bohatera „Dżumy”, Alberta Camus. Sytuacją, która zmieniła życie bohatera jest widok skazanego przez jego ojca -prokuratora w jednym z miast- na śmierć człowieka, który wydawał się być zupełnie bezbronny. Tarrou ucieka z domu i poprzysięga sobie, że od tej pory będzie walczył z karą śmierci. W Oranie jest osobą obcą. Mimo swojego pogodnego ducha i sympatycznego usposobienia na swój sposób przeżywa tragedię, która dotknęła miasto. Traktuje dżumę jako zło, które jego zdaniem jest w każdym człowieku. Buntuje się przeciwko śmierci, uważa, że nikt nie ma prawa odbierać drugiemu człowiekowi życia, nawet za cenę najwyższej prawdy czy idei. Pomaga zarażonym w Oranie, ponieważ uznaje, że nie udzielenie pomocy potrzebującym jest akceptowaniem zła. Na przekór wszystkim przeciwnością pragnie zostać świętym, lecz bez Boga, w którego nie wierzy. Przejawia altruistyczną postawę, buntuje się dla dobrej sprawy i bezinteresownie ratuje ludzkie życie. Niestety w momencie, gdy dżuma wydaje się ustępować, Jean Tarrou poprzez nieuwagę sam zaraża się chorobą i umiera. Wywiera to duży wpływ na otoczenie, a zwłaszcza na zachwyconego jego postawą doktora Rieux.

Człowiek buntował się od zawsze i to, że buntować się nie przestanie, bowiem zawsze znajdzie się odpowiedni powód, dla którego należy się sprzeciwić komuś lub czemuś. Bunt pozwala człowiekowi się rozwijać, stwarzać nowe idee, nie pozostawać biernym choćby wobec zła, cierpienia. Choć wielu buntownikom, nie udaje się osiągnąć swoich celów, za jakiś czas pojawia się inny, kto zdoła zrealizować plany poprzedników. Prawdopodobnie człowiek ten zmieni losy ludzkości, wybawi z opresji, da ogień wykradziony z Olimpu. Dlatego właśnie każdy sprzeciw zasługuje na uznanie. To, co łączy przedstawionych przeze mnie bohaterów jest z pewnością niezwykła wrażliwość, empatia, odwaga, zapał, działanie w dobrej intencji, z drugiej strony niektórym postaciom brak rozwagi czy dystansu do własnych idei. Wszyscy oni ponoszą konsekwencje swego buntu i ofiary: utratę wartości, bliskich, samotność, być może nawet śmierć. Ich bunt sprawia, że trzeba zacząć myśleć, podjąć trud refleksji nad różnymi ważnymi zagadnieniami, by móc z nimi polemizować.

strona:    1    2    3    4  





Niepogodzeni ze światem. Zanalizuj źródła i formy buntu bohaterów literackich odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jest zjawiskiem złożonym, ma różne przyczyny i przyjmuje różne formy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Prezentowane argumenty potwierdzają tok myślenia autora. Utwory dobrane z rozmysłem. Styl wypowiedzi poprawny

Różne kreacje bohatera zbuntowanego w literaturze. Omów zagadnienie analizując wybrane teksty

Ocena:
20/20
Teza: Próba odnalezienia różnic i cech wspólnych bohaterów zbuntowanych na przykładzie literatury różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dobra. Autor odnalazł w literaturze najbardziej charakterystyczne obrazy bohaterów zbuntowanych, a zderzenie tych postaci prowadzi do interesujących wniosków.

Buntownicy w literaturze różnych epok i filmie

Ocena:
20/20
Teza: W historii filmu i literatury możemy odnaleźć różnorodne obrazy buntowników. Wszystkich ich łączy niezgoda na zastaną rzeczywistość, a dzieli forma i źródła buntu.

Ocena opisowa nauczyciela: 20 punktów - prezentacja poprawnie skonstruowana. Ciekawy dobór argumentów, rozbudowane wnioski. Na uwagę zasługują starannie dobrane cytaty.

Młodzi gniewni. Czy są światu potrzebni? Rozważania oprzyj na tekstach literackich i zjawiskach kulturowych

Ocena:
20/20
Teza: Buntownicy zmieniając przestrzeń wokół siebie, zmieniają świat. Są światu bardzo potrzebni.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dojrzała. Argumentacja przeprowadzona wzorowo. Zapadające w pamięć wnioski. Brawo. 20 punktów.

Motyw buntu w literaturze. Przedstaw na podstawie postaci Giaura, Cezarego Baryki i Wertera.

Ocena:
20/20
Teza: Trzech bohaterów – Werter, Giaur i Baryka – daje odmienne ujście swojej niezgodzie na otaczającą rzeczywistość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Poprawna konstrukcja i wnioski.

Bunt jako przykład aktywnej postawy wobec świata. Rozwiń temat na przykładzie wybranych utworów literackich.

Ocena:
20/20
Teza: „ A ludzie mych wierszy słuchając powstają I wilki wychodzą żenującą zgrają...Powołał mnie Pan. Na bunt”

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. W pełni realizuje założenia.

Bunt i ofiara - świadectwo wrażliwości, konieczność, przejaw szaleństwa. Mój sąd o wybranych bohaterach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Buntownicy są jednymi z nielicznych ludzi, którzy potrafią iść pod wiatr życiowych problemów i uparcie dążyć do postawionych sobie celów, często płacąc za to wysoką cenę.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca kompletna, ciekawie ukazane argumenty i wnioski.

Bunt i pokora jako sposoby zachowań człowieka wobec Boga. Przedstaw ich literackie ujęcia, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: W literaturze odnajdujemy wiele obrazów zachowań buntowniczych i pokornych względem Boga.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca konsekwentnie realizuje temat. W pełni poprawna argumentacja.

Niepogodzeni ze światem. Przedstaw wybrane sylwetki bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych na podstawie analizy utworów z dwóch epok literackich

Ocena:
20/20
Teza: W wyniku odmienności bohaterowie niepogodzeni ze światem często są niezrozumiani i odrzucani.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oparta jest na epoce romantyzmu i dwudziestolecia międzywojennego. Pokazuje złożoność i różnorodność wykorzystania motywu buntu.

Bunt jako odwieczne pragnienie wolności. Omów na przykładach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jest naturalną reakcją na próbę ograniczenia lub odebrania wolności.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w ciekawy sposób pokazuje złożoność problemu wolnosci i różne jej aspekty.

Bunt wielkiego indywidualisty. Analizując postawy różnych bohaterów literackich z różnych epok, porównaj portrety buntowników

Ocena:
20/20
Teza: Losy wielkich indywidualności literackich, które stać było na przeciwstawienie się innym, zamanifestowanie swej niezgody na otaczającą rzeczywistość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca pokazuje kilku ciekawych, odmiennych bohaterów, którzy nie bali się powiedzieć - nie. Poprawny plan i bibliografia.

Różne źródła i formy buntu. Omów zagadnienia, poddając analizie odpowiednio wybrane przykłady literackie z dwóch/trzech wybranych epok. Uwzględnij kontekst historyczny i literacki.

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jako jedna z najgwałtowniejszych reakcji na rzeczywistość. Zaprezentowanie różnych rodzajów buntu, poddając analizie odpowiednio wybrane przykłady literackie z dwóch/trzech wybranych epok literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wyczerpująco realizuje temat. Poprawnie dobrane argumenty i czytelnie przedstawione wnioski.

Przedstaw jak postać buntownika jest kreowana w literaturze i innych dziedzinach sztuki

Ocena:
20/20
Teza: Literatura i sztuka od wieków fascynowały się postaciami buntowników i często przestawiały ich portrety.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w ciekawy sposób realizuje temat. Ukazuje bardzo różnorodne formy buntu.

Bunt młodych w różnych epokach literackich. Omów jego przyczyny i konsekwencje na wybranych przykładach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Przykłady literackie pokazują, że chociaż bunt wynika często ze szlachetnych pobudek, zazwyczaj kończy się klęską bohatera.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja napisana w przystępny sposób, oparta na lekturach z rożnych epok. Konsekwentna argumentacja i wnioski.

Bunt wobec Boga jako postawa bohatera literackiego. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Istota i sens buntu bohaterów literackich wobec Boga.

Ocena opisowa nauczyciela: Dobrze skonstruowana prezentacja, liczne odwołania do literatury, dogłębna analiza problemu. Język i styl wypowiedzi poprawny.

Dlaczego się buntują? Przedstaw literackie portrety bohaterów niepokornych i niepogodzonych ze światem.

Ocena:
19/20
Teza: Bunt jako podstawa egzystencji wielu bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Dobrze dobrana bibliografia, ciekawy wybór argumentów. Język i styl wypowiedzi wymaga dopracowania

Aby istnieć, człowiek musi się buntować (A. Camus). Omów źródła i sens buntu na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Bunt jest niezgodą na zastaną rzeczywistość. Tylko jednostki silne, a jednocześnie wrażliwe są zdolne do buntu.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dojrzała, ciekawe wnioski, rozbudowane argumenty. Język i styl wypowiedzi poprawny.

Czy młodzi buntownicy są światu potrzebni? Omów problem na wybranych przykładach z literatury

Ocena:
19/20
Teza: Przyczyną buntu bohaterów literackich jest ich sprzeciw na zastaną rzeczywistość. Młodzi buntownicy są światu bardzo potrzebni, gdyż to oni dają sygnał do zmian.

Ocena opisowa nauczyciela: Wypowiedź rozbudowana, dogłębna analiza problemu. Można popracować nad ciekawszym wstępem.

Dlaczego się buntują? Omów przyczyny buntu bohaterów literackich

Ocena:
19/20
Teza: Przyczyn buntu jest tak wiele, jak wielu jest buntowników.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dobra. Trafne argumenty, umiejętnie dobrane cytaty, ciekawe podsumowanie

Prometeusz i szatan. Motyw buntu w literaturze różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Motyw buntu był często wykorzystywany przez pisarzy różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo obszerna. Szczegółowo omawia poszczególne utwory. Bogata bibliografia.

Literackie sposoby kreowania bohaterów zbuntowanych. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Portrety bohaterów zbuntowanych, których sprzeciw miał głębsze znaczenie.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta, ciekawa literatura przedmiotu. Płynny język wypowiedzi.

Różne źródła buntu w literaturze romantycznej

Ocena:
19/20
Teza: Romantyczny bunt miał wiele źródeł i wiele różnorodnych konsekwencji.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca obszernie ukazuje różne źródła buntu w literaturze romantycznej. Poprawny konspekt pracy.

Bunt jako forma sprzeciwu na panującą rzeczywistość, omów na przykładach.

Ocena:
19/20
Teza: Bohaterowie, którzy mieli odwagę zbuntować się przeciwko otaczającej ich rzeczywistości.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w zwięzły i logiczny sposób ukazuje wybrane przykłady buntowników.

Przedstaw różne formy manifestacji buntu romantycznego w wybranych utworach

Ocena:
19/20
Teza: Poszczególni bohaterowie romantyczni buntowali się przeciw Bogu, światu, uczuciom, zaborcy czy niesprawiedliwości zastanej rzeczywistości.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przedstawia różne rodzaje romantycznego buntu.

Niepogodzeni ze światem. Przedstaw literackie portrety bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych

Ocena:
18/20
Teza: Buntownik jako silny indywidualista.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Szczegółowo opisane losy wybranych buntowników uzupełniają ciekawe cytaty.

Buntownik z wyboru. Różne kreacje bohatera zbuntowanego w literaturze różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Buntownik, który walczy w słusznej sprawie, jest zawsze zwycięzcą.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra. Koncepcja pracy przemyślana. Na uwagę zasługuje duża liczba trafnych cytatów.

Na wybranych przykładach literackich przedstaw problem konfliktu pokoleń

Ocena:
18/20
Teza: Bunt sprzyja toczeniu nieustannej wojny miedzy młodością i starością, ale to także prowadzi do rozwoju i postępu ludzkości.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna i przejrzysta praca. Dobrze dobrana literatura przedmiotu i podmiotu.

Bohater cierpiący, zbuntowany, niezgadzający się na otaczający go świat. Przedstaw temat na wybranych przykładach literackich.

Ocena:
18/20
Teza: Bohater cierpiący, zbuntowany i niezgadzający się na otaczający świat jest zdeterminowany, a pomimo tego, nie zawsze wygrywa.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, dobrze skonstruowana. Momentami można popracować nad stylem, pogłębić zawarte argumenty.

Bohater zbuntowany. Przedstaw i porównaj literackie portrety bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych odwołując się do wybranych przykładów z literatury

Ocena:
17/20
Teza: Bunt jest jednym z ważniejszych motywów w literaturze. Można odnaleźć wiele cech wspólnych niepogodzonych ze światem bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Dobra analiza wybranych postaci literackich, udana próba porównania ich najważniejszych cech. Język wypowiedzi wymaga wygładzenia.

Bunt jako wyraz aktywnej postawy wobec świata. Przedstaw na wybranych przykładach literackie portrety bohaterów zbuntowanych iwyalienowanych

Ocena:
17/20
Teza: Bunt wynika z potrzeby zmiany, udoskonalenia siebie i świata.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna, dobry dobór argumentów. Pogłębienia wymaga jedynie zakończenie.