Zbadaj sposób przedstawienia i funkcjonowania motywu wsi i jej mieszkańców, odwołując się do wybranych przykładów literatury polskiej XIX i XX wieku
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw wsi


Zbadaj sposób przedstawienia i funkcjonowania motywu wsi i jej mieszkańców, odwołując się do wybranych przykładów literatury polskiej XIX i XX wieku

Wieś jest tematem żywo interesującym pisarzy na przestrzeni wieków. Popularność tego motywu wiąże się z bogatym kolorytem i dużą ilością wątków związanych z wiejskim życiem. Warto zaznaczyć, że wieś w literaturze nie była tematem jednolitym, ale postrzegano ją i ujmowano na wiele różnych sposobów. Wiek XIX i XX skoncentrował się głównie na problemach trawiących polskich chłopów. Nie zabrakło też momentów bezkrytycznego zachłyśnięcia się wiejskimi krajobrazami i społecznością. Nie sposób omówić wszystkich dzieł ukazujących obraz wsi i jej mieszkańców, dlatego w dalszej części mojej pracy postaram się przedstawić kilka najważniejszych, moim zdaniem pozycji odzwierciedlających wybrany temat.

Wieś w literaturze to jednak nie tylko arkadia, miejsce szczęśliwe i bezpieczne. Zupełniej inaczej postrzega ją m. in. Bolesław Prus w pozytywistycznej noweli pt. „Antek”. Dla niego jest to miejsce potrzebujące ratunku, gdzie żyją biedni, na których warto skupić uwagę. Zainteresowanie Prusa i innych pisarzy doby pozytywizmu wsią oraz jej problemami wynika z ideologii tej epoki. Realistyczne opisy zacofania i ciemnoty chłopskiej miały przekonać, że praca u podstaw, czyli szerzenie oświaty w najniższych i najbiedniejszych warstwach społecznych jest ważną i potrzebną ideą. Antek, tytułowy bohater noweli urodził się w ubogiej chłopskiej rodzinie we wsi nad Wisłą. Było to dziecko ciekawe świata, którego największą pasją stały się wiatraki. Tragizm chłopca polega na tym, że jego talent, którym jest struganie różnych przedmiotów w drewnie, a także ciekawość świata nie zostają zauważone i zaakceptowane przez otoczenie. Wieś Antka to miejsce zacofania, ciemnoty i ciężkiej pracy, gdzie nikt nie ma czasu na zajęcie się chłopcem i jego marzeniami. Kiedy po raz pierwszy dziecko widzi pracujący młyn po drugiej stronie rzeki i z ciekawością pyta matki, co to jest, ta zniecierpliwiona najpierw odpowiada, że wiatrak, nie wyjaśniając czym ona jest, a potem krzyczy na niego, żeby pilnował swojej pracy. Przez mieszkańców wsi postrzegany jest jako odmieniec, ponieważ cały jego czas pochłania pasja – struganie wiatraków. Nie potrafi się skupić na wypasaniu zwierząt, ani na żadnej innej pracy w gospodarstwie. Dla matki zainteresowania chłopca zrobią z niego darmozjada skazanego na ludzki śmiech i kpiny. Jego talent nie może się rozwijać z powodu otoczenia, w jakim żyje Antek. Przez część społeczeństwa nie jest on zauważany, przez inną część nie jest doceniany, a przez jeszcze inną jest rozmyślnie tłamszony. Kowal, widząc w chłopcu konkurencję, odsunął go od pracy w kuźni. Zamiast pielęgnować talent i chwalić Antka, ten najpierw dziwił się, że jest taki bystry, a potem przeniósł go do prac w ogrodzie.

Kolejnym obrazem przedstawiającym upadłą, pozytywistyczną wieś jest jedna z najbardziej wstrząsających scen w całej noweli. Mowa tu o chorobie i śmierci młodszej siostry chłopca – Rozalki. Kiedy dziecko zachorowało, matka wygrzebując pieniądze ze skrzyni poprosiła o pomoc Grzegorzową, „wielką znachorkę.” Postać ta, to uosobienie ciemnoty i zabobonu. Leczenie dziewczynki polegało na opluciu podłogi wokół chorej, posmarowaniu jej sadłem, a w końcu na włożenia dziecka do gorącego pieca na trzy zdrowaśki. Wiara kobiet, matki w zdolności znachorki, Grzegorzowej w uzdrawiającą moc Matki Boskiej skończyła się katastrofą. Zabobonność kompletnie wyłączyła zdroworozsądkowe myślenie. Paradoksalnie jedyną logicznie rozumującą postacią była pogrążona w gorączce Rozalka, która błagała matkę, aby ta nie wkładała jej do pieca, bo zginie. Reakcja kobiety - nazwała ja głupią i powiedziała, że robi to dla jej dobra, oraz tłumaczenie znachorki, że nie ona ponosi winę za śmierć dziecka, ale choroba, która za szybko z niej wychodziła, świadczą o życiu kobiet w kompletnym zacofaniu. Trudne położenie mieszkańców wsi potęgowała jeszcze wszechobecna bieda. Prus wspomina, że życie rodziny Antka było bardzo ciężkie. Po oddaniu części pieniędzy do gminy, reszta zarobku wystarczała jedynie na nędzną egzystencję. Codziennym posiłkiem był barszcz chleba i kartofle, a mięso tak wielkim rarytasem, że jedzono je raz do roku, na Wielkanoc.

Inne problemy życia na wsi ukazał Prus w „Placówce”. Tam widzimy znaczącą symbiozę pomiędzy panem a chłopem. Mieszkańcy wsi oprócz swojej podstawowej pracy ochoczo dorabiają we dworze, wykonując rozmaite drobne prace za przysłowiowe „co łaska”. Nie zmieniało to faktu, że chłopi byli pełni obaw i podejrzliwości w stosunku do dziedzica, o czym świadczy zasada: „Chłop Panu, a Pan chłopu zawsze musi robić na przekór”. Widać to dobrze przy próbie sprzedania Ślimakowi wymarzonej łąki za bardzo niewielką kwotę. Ślimak odmawia, nie ze względu na strach przed żoną, ale z braku zaufania do dworu. Pokolenie gospodarza bardzo mocno uznawało hierarchię społeczną. Przy każdym kontakcie z panami czuli się gorsi, podejmowali ich za kolana, kłaniali się w pas zdejmując czapkę. Ku przerażeniu Ślimaka całkiem nowe pokolenie chłopów reprezentował jego syn Jędrek. Urodził się po uwłaszczeniu, wyzbywając się kompleksów i przyjmując równość stanów za fakt. Pogardliwie odnosił się do dziedziców i miał zastrzeżenia, czy aby na pewno im należy się jakakolwiek ziemia, bo przecież oni nie plamią się żadną pracą. A praca była w życiu chłopów najważniejsza. Fenomenem „Placówki” jest to, że ukazuje ona prace nie jako arkadyjską wizję łatwego i lekkiego zajęcia. Stare nawyki i tradycje pracy zmuszały Ślimaka do ciągłej walki o pieniądze. Ziemia z roku na rok stawała się bardziej jałowa i dawała mniej plonów. Pola są niszczone przez deszcz, susze, grad. Stary sprzęt niszczy się. Praca nie jest tu szczęściem, a obowiązkiem, który trzeba wypełnić. Dlatego największą radością dla człowieka jest odpoczynek.

Realistyczne ukazanie wsi przez Prusa miało na celu zwrócenie uwagi społeczeństwa na problemy nękające jej mieszkańców. Autor chciał, aby zrozumiano, że mieszkają tam ludzie, którzy potrzebują pomocy. Wieś to nędza, trudne życie wypełnione ciężką pracą, jednak najstraszniejsze w niej jest brak perspektyw. Zabobonność, ciemnota, zacofanie, niechęć do zmiany stylu życia łamią karierę zdolnych dzieci. Liczy się tylko praca, to aby być użytecznym. Nie ma tam miejsca na szczęście i radość.

Utworem najpełniej opisującym życie na wsi są „Chłopi” Władysława Reymonta. Powieść ta została nazwana epopeją chłopską, ponieważ przedstawia całą panoramę życia mieszkańców wsi, na przykładzie Lipiec. Osada ta wygląda jak typowa polska wioska. Jej centralnym punktem jest kościół, znajduje się tu karczma, młyn, cmentarz kuźnia i kilkadziesiąt chałup. Pisarz przedstawił wewnętrzną strukturę i hierarchię społeczności, odsłonił prawa organizujące życie gromady. Centrum tej przestrzeni jest zagroda Boryny. Ukazał najważniejszą jednostkę, jaką jest rodzina, tajemnice jej życia. U Reymonta jest to rodzina rodowa, patriarchalna, wymagającą podporządkowania się starszym.

Kolejną sprawą organizująca życie mieszkańców Lipiec jest majątek. Dzieli on społeczność na trzy grupy: bogaczy, średniozamożnych i biedaków. Do najbogatszych mieszkańców należy Maciej Boryna, Kowal, Ksiądz i Młynarz. Mimo pozornej solidarności tej grupy, tak naprawdę między nimi trwa ciągła walka. Każdy z nich chce zachować jak najwięcej wpływów, dlatego każdego rodzaju konkurencje traktuje jak atak na własna niezależność. Grupa średniozamożnych gospodarzy to najliczniejsza gromada z mieszkańców Lipiec. Stanowią oni trzon społeczności, są strażnikami starego obyczaju, kultury ludowej. Chociaż pozornie wydaje się, że żyją spokojnie i bezpiecznie, tak naprawdę ich egzystencja to ciągła walka z tym, aby nie spaść do grupy biedaków, do których należą m.in. Kozłowie. Najubożsi mieszkańcy wsi mają bardzo ciężkie życie. Nie mając własnej ziemi, aby przeżyć muszą wynajmować się do pracy u innych lub radzić sobie różnymi nie zawsze legalnymi sposobami jak np. Bartek kradnie, a Magda bierze z przytułków sieroty i je wychowuje, za co dostaje pieniądze. Największym upadkiem jest los żebraczy, który najczęściej podejmują starzy i schorowani jak np. Bylica. Pomimo podziału społeczności na grupy mieszkańcy potrafią się zjednoczyć. Miejscami takiej solidarności jest kościół i karczma. Do świątyni chodzą wszyscy Lipczanie bez względu na status majątkowy. Karczma starego Żyda to miejsce zabawy. Tu również przychodzą wszyscy, aby spotkać się, wypić i potańczyć. Odbywają się tu poważne rozmowy i postanowienia, ale przede wszystkim jest to miejsce odpoczynku i radości, które także pozwala zapomnieć o codziennych problemach. Inną formą rozrywki jest jarmark, na który wybierają się prawie wszyscy mieszkańcy.

Najważniejszą kwestią dla wszystkich mieszkańców wsi jest ziemia, która oznacza dla nich godną egzystencję. Pisarz doskonale wyczuł, że jest ona sensem życia, najistotniejszą sprawą dla wszystkich bez względu na wiek. Takie poważne podejście społeczności do kwestii ziemi generowało konflikty. Młodzi, tacy jak Antek Boryna czy Szymek Pacześ walczyli ze starszymi o ojcowiznę, czyli o możliwość godnego i samodzielnego życia. Starsze pokolenie nie chcąc zejść na dalszy plan, stać się bezużytecznym broniło się przed oddaniem roli jak najdłużej. Dla nich najstraszniejszą rzeczą, która spotkała m.in. Jagustynkę, było „pójście na wycug”, wynajmowanie się innym do pracy, aby przeżyć. Mieszkańcy Lipiec podporządkowani są jednej kwestii – naturze. Tak jak i ona żyją powtarzalnym rytmem. Przyroda narzuca im pracę, reguluje odpoczynek. Na jesieni gospodarze orzą pola i sieją zboże, w zimie mają wymuszony odpoczynek od prac polowych, dlatego zajmują się sprawami domu, urządzają wesela jak Boryna i Jagna. Wiosna to czas sadzenia warzyw, pielęgnowania ich, aby w lecie móc zebrać plony. Od zasad natury nie ma odstępstw, chłopi doskonale o tym wiedza, dlatego podporządkowują się jej. Rozumieją jej tajemnicę. Z przyrodą nierozerwalnie łączy się przemijanie, dlatego śmierć dla mieszkańców Lipiec jest czymś zrozumiałym, koniecznym. Reymont ukazał wieś odchodzącą, przemijającą. Nie jest to portret konkretnej osady, ale synteza polskiej wsi II połowy XIX wieku. Wszystko, co dzieje się w Lipcach, dzieje się też w każdej innej miejscowości. Tak samo wyglądają prace chłopów, ich problemy, radości, nadzieje. Pisarz przedstawił w powieści warunki życia, wewnętrzną strukturę i hierarchię wiejskiej społeczności. Odsłonił główne prawa organizujące życie gromady. Unaocznił to, że człowiek wsi jest cząstka natury. Najistotniejszą dla niego rzeczą jest ziemia. Ukazał nam życie chłopa od podszewki, jego dni szczęścia, smutku i ciężkiej pracy.

Realistyczne spojrzenie na wieś i jej mieszkańców przynosi także dramat Stanisława Wyspiańskiego Wesele. Jednak nawet tutaj pojawia się wizja wsi jako sielanki widoczna w słowach dziennikarza: „Niech na całym świecie wojna, byle polska wieś zaciszna, byle polska wieś spokojna.” Tym razem jednak jest to już tylko prywatny pogląd osoby nieznającej realiów życia. Tymczasem bowiem chłopi, a zwłaszcza Czepiec są zorientowani w sprawach rozgrywających się nie tylko w Polsce, ale i na całym świecie. Już na początku zauważamy więc antagonizm pomiędzy chłopstwem a inteligencją, który nie pozwoli na zjednoczenie tych dwóch grup społecznych w walce o wspólne dobro – Polskę. Mieszkańcy wsi bowiem ze swoimi gorącymi temperamentami są gotowi do powstania narodowowyzwoleńczego. Kiedy tylko Czepiec dowiaduje się, że się ono szykuje, przybiega do Gospodarza z kosą w rękach, na wzór Głowackiego i innych chłopów walczących w bitwie pod Racławicami. Okazuje się jednak, że inteligencja, która miała przewodzić temu zrywowi, a zwłaszcza Gospodarz, którego legendarny bard Wernyhora mianował przywódcą, nie jest przygotowana do tego czynu. Ciągle zbyt wiele różni te dwie grupy społeczne, żeby można było myśleć o wspólnym działaniu. W myślach pozostaje przede wszystkim pamięć o rabacji galicyjskiej, w czasie której zginęli przodkowie Gospodarza i Pana Młodego, a w której uczestniczył Dziad, jeden ze starszych mieszkańców Bronowic. Najlepiej sytuację tę opisują słowa Radczyni wypowiedziane do wiejskiej gospodyni Kliminy: „Wyście sobie, a my sobie. Każden sobie rzepkę skrobie.”

Ostatnią lekturą w mojej prezentacji jest „Konopielka” - Edwarda Redlińskiego. Jest to powieść pełna zaskakujących sytuacji, niespodzianek i rubasznego humoru, która, oprócz wywoływania śmiechu, zmusza do głębokich refleksji. Upadek Taplarskich obyczajów ludowych poprzedzały zadziwiające zjawiska przyrodnicze. Dziwnie zachowanie cielaka, duch młócący ziarno oraz tajemniczy wędrowiec. Autor przedstawił wieś na tle bardzo ważnego dla nich wydarzenia - mianowicie osuszenia bagna, doprowadzenia elektryczności i otwarcia szkoły. Wszystko co do tej pory robili ulegnie zmianie. Trzeba porzucić stare przyzwyczajenia, a nawet tradycje i sposób myślenia w duchu nowego i lepszego świata. Z początku Kaziukowie są nieufnie nastawieni do osoby, która przekonuje do rewolucyjnych zmian – nauczycielki, która nieświadomie przewraca ustalony porządek w chacie gospodarzy. Niby się nie starają, a jednak robią w domu wszytko zgodnie z jej oczekiwaniami. Młoda i wykształcona nauczycielka próbuje zmienić nawet jadane potrawy i wprowadzić miejskie obyczaje. Kaziuk walczy jak może z postępem cywilizacyjnym, ale zaczyna powoli przechodzić na jej stronę, tłumaczy sobie: „Nie tyle żal starego, ale strach przed nowym”. Największą jego obawę wzbudzała utrata autorytetu, którym darzyła go rodzina. Niestety nauczycielka tym co robiła sprawiała, że coraz bardziej stawał się on zachwiany. Kobieta nauczyła dzieci wiejskie czytać, zrobiła z ziemi okrągłą kulę, negowała mit o złotym koniu i jeszcze w dziwny sposób zadawała się z mężczyzną. Nic dziwnego, że Kaziuk spadł z drzewa, jak to wszystko zobaczył. Bo to przecież koniec świata!

Motyw rustykalny jest obecny w wielu utworach literackich. Możemy w nich dostrzec wieś ukazaną z wielu różnych perspektyw i w różnorodny sposób – czasem poważny, zmuszający do refleksji i pochylenia się nad problemami wsi, czasem groteskowy, nie pozbawiony jednak autentycznej troski o sytuację rolników. Jak widać szczególnie przełomowe momenty w życiu wiejskiej społeczności, takie jak uwłaszczenie czy elektryfikacja, to niemałe wyzwanie dla poszczególnych bohaterów. Duża liczba utworów, w których wieś odgrywa znaczną rolę uzmysławia nam, że wieś jest to temat ważny. Pisarze koncentrujący się na tym motywie chce zwrócić naszą uwagę na osadę i to, co się w niej dzieje. Z jednej strony pragnie przedstawić nam jej uroki, a z drugiej unaocznić dręczące ją problemy. Warto zauważyć, że różnice w pokazywaniu osady wynikały głównie z potrzeb bieżącej epoki. Jak widać polska wieś to inny, fascynujący świat, dlatego pragnie się ocalić jej odmienna kulturę i wartości, powtarzając za Wyspiańskim:
„Niech na całym świecie wojna,
byle polska wieś zaciszna,
byle polska wieś spokojna”.

strona:    1    2    3    4    5    6  





Motyw wsi. Przedstaw różne jego ujęcia na przykładzie wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Literatura dostarcza nam wiele obrazów wsi - od renesansowych sielanek, po młodopolski realizm. Możemy jednak łatwo wychwycić różnice i podobieństwa poszczególnych wizji wsi

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dojrzała, przemyślana konstrukcja, poprawny język, bogata bibliografia.

Różnorodność obrazów wsi i sposobów jej przedstawiania w literaturze polskiej i światowej

Ocena:
20/20
Teza: Literackie wizje wsi ścierają się ze sobą. Jaki jest jej prawdziwy obraz?

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Temat potraktowany przekrojowo. Ewolucja obrazowania wsi celnie ukazana przez kolejne argumenty.

Porównaj literacką i malarską wizję wsi zaprezentowaną w „Chłopach” W. Reymonta i obrazach J. Chełmońskiego

Ocena:
20/20
Teza: Powieść Reymonta i obrazy Chełmońskiego we wnikliwy sposób przedstawiają obraz młodopolskiej wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwie porównuje oba obrazy wsi. Poprawna bibliografia i plan pracy. Dobry język wypowiedzi.

Na podstawie wybranych utworów przedstaw obraz wsi od renesansu do Młodej Polski

Ocena:
20/20
Teza:

Ocena opisowa nauczyciela: Przejrzysta prezentacja napisana sprawnym językiem. Poprawna konstrukcja i logiczny podział pracy.

Chłop, jego życie i praca. Zaprezentuj na podstawie wybranych utworów literackich

Ocena:
20/20
Teza: Najważniejszą rzeczą dla każdego mieszkańca wsi jest ziemia, z którą nieodłącznie związana jest praca.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wyczerpująco realizuje temat. Poprawna bibliografia i ramowy plan pracy.

Sposób prezentacji wsi i chłopów w dziełach twórców Młodej Polski. Omów zagadnienie na podstawie analizy wybranych utworów z literatury i malarstwa

Ocena:
20/20
Teza: Zarówno poeci, pisarze, jak i malarze Młodej Polski w swych dziełach utrwalali różne oblicza wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobrze skonstruowana, wizje malarskie i literackie przeplatają się. Ciekawy i bogaty opis młodopolskiej wsi.

Wyidealizowany i naturalistyczny obraz polskiej wsi. Omów różne sposoby ukazania wsi na podstawie wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Naturalizm i idealizm odmienne sposoby literackiego kreowania obrazu wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana, bogata w treści.

Zbadaj sposób przedstawienia i funkcjonowania motywu wsi i jej mieszkańców, odwołując się do wybranych przykładów literatury polskiej XIX i XX wieku

Ocena:
20/20
Teza: Wiek XIX i XX skoncentrował się głównie na problemach trawiących polskich mieszkańców wsi, nie uniknął również bezkrytycznej fascynacji wiejskim życiem i kulturą.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni zgodna z tematem. Przejrzyste przykłady i argumenty, poprawne wnioski.

Wieś jako temat literacki w twórczości pisarzy Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego. Przedstaw problem, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Niedola i zacofanie cywilizacyjne wsi jako główne tematy utworów Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w szczegółowy sposób opisuje polską wieś. Spójne ujęcie tematu, zgodne z tezą.

Impresjonistyczne i realistyczne obrazy wsi na podstawie literatury i malarstwa

Ocena:
20/20
Teza: Impresjonizm i realizm znacznie różnią się, ze względu na używanie różnych środków artystycznej ekspresji.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni wyczerpuje temat. Ukazuje bogate przykłady, przede wszystkim literackie.

Różne ujęcia obrazu wsi polskiej w literaturze wybranych epok. Omów zagadnienie, dobierając odpowiednie przykłady

Ocena:
20/20
Teza: Dwa główne kierunki w ukazywaniu wsi: wieś jako Arkadia i miejsce idealne oraz wieś realna, z opisem prawdziwego życia chłopa.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni poprawna. Rozbudowana argumentacja.

Chłopi i życie wiejskie w twórczości S. Wyspiańskiego, W. Reymonta i S. Żeromskiego

Ocena:
20/20
Teza: Poszczególne literackie obrazy polskiej wsi wiele różni, ale dzięki temu uzyskujemy szeroką panoramę chłopskiej egzystencji.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja w pełni realizuje temat.

Wieś polska w ujęciu J. Kasprowicza, S. Wyspiańskiego, W. S. Reymonta. Omów temat na wybranych przykładach

Ocena:
20/20
Teza: Różnorodne kreacje wiejskiego życia na polskiej wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przemyślana. W pełni ukazuje obrazy wsi i chłopów zaznaczone w temacie. Bogata bibliografia.

Wieś spokojna i wesoła czy ponura i przerażająca? Zaprezentuj różne spojrzenia na przestrzeń i społeczność wsi w dziełach literackich różnych epok.

Ocena:
20/20
Teza: Wieś polską opisuje się albo jako sielankową krainę, albo jako ponurą i smutną. Tymczasem wieś polska nie jest ani tak, ani taka – jest różnorodna i ciekawa.

Ocena opisowa nauczyciela: Bardzo przejrzysta prezentacja, oparta głównie na utworach poetyckich. Treść dokładnie odpowiada tezie.

Literacki portret chłopa. Ukaż różnorodne obrazy chłopa i wsi w oparciu o wybrane przykłady z polskiej literatury

Ocena:
19/20
Teza: Każdy z obrazów polskiej wsi prezentuje inną stronę wiejskiego życia.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Autor swobodnie porusza się po literaturze zarówno staropolskiej, jak i współczesnej.

Obraz wsi w literaturze wybranej epoki literackiej

Ocena:
19/20
Teza: Literatura młodopolska dostarcza nam wielu realistycznych obrazów wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca dobra. Poprawny styl wypowiedzi, barwny język, konstrukcja prezentacji przemyślana. Obszerna treść.

Wieś jako temat literatury i sztuki. Zaprezentuj różne obrazy wsi na podstawie wybranych utworów literackich i dzieł malarskich

Ocena:
19/20
Teza: Dwa obrazy wsi w literaturze polskiego renesansu i działach sztuki późniejszych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Bogate słownictwo, dogłębna analiza. Dobór materiałów wskazuje na głęboką analizę literatury.

Nurt wiejski w literaturze okresu realizmu i naturalizmu. Analizując celowo wybrane utwory literatury polskiej omów stylistykę i funkcję tego nurtu.

Ocena:
19/20
Teza: Artyści pragnąc zwrócić uwagę na los chłopów, wykorzystali panujące w literaturze kierunki: naturalizm i realizm.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wnikliwie analizuje temat. Poprawny język i styl wypowiedzi. Dobry konspekt prezentacji.

Analizując wybrane utwory literatury romantyzmu i Młodej Polski, omów inspirującą rolę kultury ludowej dla pisarzy tych epok.

Ocena:
19/20
Teza: Kultura ludowa była inspiracją dla pisarzy romantyzmu i Młodej Polski.

Ocena opisowa nauczyciela: Szczegółowa i rozbudowana praca. Ciekawe przykłady, logiczny wywód.

Ludowość i ludomania. Omów różne sposoby nawiązywania do folkloru i życia ludu w twórczości literackiej

Ocena:
19/20
Teza: W twórczości literackiej możemy odnaleźć wiele utworów, których tematyka skupia się na wsi, na życiu, tradycjach i obyczajach jej mieszkańców.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca konkretna, napisana poprawnym stylem.

Obraz wsi w literaturze i innych dziedzinach sztuki. Dokonaj analizy porównawczej wybranych dzieł

Ocena:
19/20
Teza: Wieś – kolebka kultury, oaza spokoju, miejsce kojarzące się z biedą, ubóstwem, ale także z tradycją, obyczajami.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca zwięzła, w pełni realizuje temat. Na uwagę zasługuje spójność wypowiedzi.

Na podstawie wybranych utworów literatury staropolskiej, zrekonstruuj różnorodne obrazy wsi i jej mieszkańców

Ocena:
19/20
Teza: Motyw wsi funkcjonuje w literaturze polskiej od jej początku jednak dość szczegółowo występuje dopiero od okresu renesansu.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, odnosi się głównie do renesansowych sielanek. Przedstawia zarówno sielskie obrazy wsi, jak i realistyczne.

Społeczność wiejska utrwalona w literaturze polskiej. Omów na trzech wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Charakterystyka społeczności wiejskiej na przykładzie trzech wybranych utworów.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przedstawia bogatą panoramę polskiej wsi w utworach Młodej Polski.

Wieś w literaturze i sztuce. Omów na podstawie utworów i dzieł malarskich różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Wieś nie zawsze nadążała za postępem cywilizacyjnym. XIX i XX wiek, to okres ogromnych przemian na wsi.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra. Autorka skupia się na bardzo barwnych obrazach polskiej wsi. Na uwagę zasługuje bogata bibliografia.

Porównaj różne wizje wsi, analizując wybrane przykłady literackie

Ocena:
18/20
Teza: Pomimo upływu lat możemy odnaleźć wiele elementów wspólnych w obrazowaniu wsi przez twórców literatury.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca ma formę mocno rozbudowanego konspektu. Doskonała na powtórki. Argumenty przemyślane, odważne wnioski.

Różnorodne sposoby prezentacji wsi i chłopów w dziełach kultury wybranej epoki

Ocena:
18/20
Teza: Twórcy Młodej Polski nie oparli się zjawiskom chłopomanii, ich wizje wsi nie zawsze odpowiadały prawdzie.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Konstrukcja prezentacji prawidłowa. Na uwagę zasługują cytaty i ciekawe wnioski. Język wypowiedzi wymaga "wygładzenia".

Obraz wsi polskiej ukazany w literaturze i malarstwie różnych epok

Ocena:
17/20
Teza: Od sielanki do realizmu. Różne obrazy wsi ukazane w dziełach kultury różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przeciętna. Język wypowiedzi wymaga dopracowania. Na uwagę zasługuje dobór cytatów.