Akceptujemy karty:

akceptowalne karty

Payu:

płatności
szybki kontakt
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw samotności


Samotność bohatera romantycznego i współczesnego. Porównaj je

Ocena punktowa: 20/20
Liczba stron: 5
Bibliografia: TAK
Ramowy plan: TAK

Multimedia:
brak



Określenie problemu:

Bohaterowie samotni występują na przestrzeni całej literatury, jednak szczególnie wyraziste postacie odnaleźć możemy w epoce romantyzmu i współczesności.

„Żaden człowiek nie jest samotną wyspą” - to aż nazbyt dobrze znany cytat nieco mniej znanego Johna Donne’a. A jednak często wydaje się, że powyższe stwierdzenie jest fałszywe. Samotność to nie tylko brak innych ludzi, poczucie pustej przestrzeni wokół nas. Nie tylko brak miłości czy przyjaźni. To – najogólniej rzecz ujmując – każdy rodzaj wyobcowania. Mieszczą się wówczas w tym pojęciu i nieszczęśliwi kochankowie, i rodzinne czarne owce, i schizofrenicy, i tyrani, i artyści awangardowi i wreszcie zwykli ludzie, którzy w codziennym dniu nie potrafią odnaleźć kogoś, do kogo warto byłoby się odezwać lub choćby wspólnie pomilczeć. Samotnym można być także wśród ludzi. A może przede wszystkim? Bohaterowie samotni występują na przestrzeni całej literatury, jednak szczególnie wyraziste postacie odnaleźć możemy w epoce romantyzmu i współczesności. Czy łączą ich wspólne cechy? W swojej prezentacji postaram się zaprezentować kilka wybranych postaci, a następnie odpowiedzieć na to pytanie.


Najlepszym przykładem z romantycznej literatury opisującej samotność jest postać Konrada z III części „Dziadów” Adama Mickiewicza. Romantyzm, z którego pochodzi dramat, to epoka nieszczęśliwej miłości oraz walki narodowo – wyzwoleńczej. Samotność to typowa cecha bohatera romantycznego. Polska w owych czasach była pod zaborami, a jej mieszkańcy za wszelką cenę pragnęli wyzwolić swój kraj. Także Konrad chciał walczyć, dokonała się w nim metamorfoza z nieszczęśliwego kochanka przeistoczył się w patriotę, wyzbył się egoizmu i pragną poświęcić altruistycznej walce. Bohater uważa się za przywódcę narodu polskiego, chce go poprowadzić do walki. Przyjmując postawę prometejską, Konrad pragnie bezinteresownie poświęcać się dla ludzi, aby ich uszczęśliwić. Władysław Łysiak zauważył: „Samotność jest ceną wielkości i nie ma od tego ucieczki.” Tak też było w przypadku głównego bohatera, Konrad przekonany o swojej wyjątkowości decyduje się na samotną walkę. Wierzył, że tylko on może poprowadzić naród polski do zwycięstwa i że został do tego wybrany.



Bohater uważający się za idealnego poetę wieszcza w „Wielkiej Improwizacji” daje upust swojemu natchnieniu i wygłasza monolog. Jego wypowiedź przepełniona jest pychą, bohater odczuwa wyższość nad innymi ludźmi. W przypływie natchnienia wygłasza swoje poglądy na temat Boga i miłości. W początkowych fragmentach bohater wychwala samotność, jego zdaniem tylko człowiek wyobcowany może wsłuchać się w swoje myśli i dobrze je zrozumieć. Tylko poprzez samotne działanie można osiągnąć cel. Konrad mówi także, że człowiek jest samotny przez całe życie, towarzyszy mu jedynie cień. W dalszej części bohater zrównuje się z Bogiem, a potem wywyższa ponad niego. Czuje przypływ mocy i energii, jest przekonany o własnej nieśmiertelności. „Śpiewam samemu sobie.” –Przytoczony cytat świadczy o samotności bohatera, który tworzy jedynie dla siebie, a jedynym odbiorcą może być Bóg.

strona:    1    2    3    4    5