Literackie sposoby kreowania bohaterów zbuntowanych. Omów na wybranych przykładach
Pogotowie maturalne: Motywy literackie - Motyw buntu


Literackie sposoby kreowania bohaterów zbuntowanych. Omów na wybranych przykładach

W eseju filozoficznym pt. „Człowiek zbuntowany” Albert Camus nazywa bunt momentem, w którym w człowieku zwycięża jego idea, w którym on sam jednostkowo się wyzwala, co pozwala mu na sprzeciw. Żaden myślący człowiek nie potrafi przejść obok zła, obłudy, fałszu obojętnie. Przeciętni ludzie powiedzą niesprawiedliwości „nie” i na tym kończy się ich sprzeciw. Ale tylko niektórzy zdolni są do prawdziwego buntu, podejmują konkretne działania, które dla nich są ostatecznością i nie potrafią żyć bez idei zmieniania otaczającego nas świata na lepsze. Bunt jest niejako sensem ich egzystencji. Ludzie sprzeciwiali się władzy, niesprawiedliwości społecznej, boskim prawom i religii czy innym ludziom. Bunt zawsze zrodzony jest z cierpienia, ucisku lub niezgody na otaczający świat. Zawsze wnosi zmiany, stwarza nową jakość, nawet jeśli nie prowadzi do poprawy, to otwiera innym ludziom oczy na daną sprawę, którzy być może zastanowią się nad własnym życiem i pójdą drogą jaką obrał sobie pierwszy buntownik. W swojej prezentacji ukażę bohaterów zbuntowanych, których sprzeciw miał głębsze znaczenie.

Jednym z pierwszych twórców, który podjął się zagadnienia buntu i moim zdaniem przedstawił je w sposób bardzo przekonywający, jest starożytny grecki dramatopisarz Sofokles, autor „Antygony”. Tytułowa bohaterka tej tragedii daje wyjątkowy przykład nieugiętej woli – religijna pobożność i siostrzana miłość każą jej pochować zwłoki brata, Polinejkesa, pomimo zakazu Kreona i kary śmierci grożącej za jego złamanie. Młoda dziewczyna od początku jest w swym buncie zupełnie sama. Nie może liczyć nawet na własną siostrę Ismenę, gdyż jak innym Tebańczykom jej także brak odwagi, by jawnie opowiedzieć się przeciw królowi. Mimo to Antygona nie ugina się, a gdy wściekły Kreon zapytuje ją: „I śmiałaś wbrew (…) stanowieniom działać?”, daje niezapomnianą odpowiedź:
„Nie Zeus to przecież obwieścił to prawo
Ni wola Diki, podziemnych bóstw siostry,
Taką ród ludzki związała ustawą.
A nie mniemałam, by ukaz twój ostry
Tyle miał wagi i siły w człowieku,
Aby mógł łamać święte prawa boże.
Które są wieczne i trwają od wieku,
Że ich początku nikt zbadać nie może.
Ja więc nie chciałam ulęknąć się człeka
I za złamanie praw tych kiedyś bogom
Zdawać tam sprawę. Bom śmierci ja pewna
Nawet bez twego ukazu; a jeśli
Wcześniej śmierć przyjdzie, za zysk to poczytam.
Bo komu przyszło żyć wśród nieszczęść tylu,
Jakżeby w śmierci zysku nie dopatrzył?
Tak więc nie mierzi mnie śmierci ta groźba,
Lecz mierziłoby mnie braterskie ciało
Nie pogrzebane. Tak, śmierć mnie nie straszy;
A jeśli głupio działać ci się zdaję,
Niech mój nierozum za nierozum staje.”
Zatem Antygona w żadnym momencie nie bierze pod uwagę możliwości ustąpienia Kreonowi dla ocalenia własnego życia, ale jak zauważa Robert Flacelière w swojej „Historii literatury greckiej”: „Gdy jednak zostanie sama z chórem złożonym z tebańskich mędrców, da się ponieść bólowi i długo będzie śpiewać własny tren. (…) Czy można powiedzieć, że słabnie, że chwieje się jej wola? Na pewno nie (…) Ale Sofokles wiedział, że nawet najwięksi herosi mogą zadrżeć przed śmiercią, nie przestając jednocześnie z całą odwagą stawiać jej czoła. Antygona jednak wzbudza w nas bardziej litość aniżeli podziw, ponieważ jej dusza, chociaż w swej głębi jest niewzruszona, pozostaje tak przejmująca i ludzka.” Niepogodzona ze światem, na który przyszła, by „współkochać, nie współnienawidzić”, Antygona popełnia samobójstwo, nie doczekawszy się zmiany wyroku Kreona.

Romantyzm to epoka określana mianem „czasów burzy i naporu”, w której bunt był nie tylko obowiązkiem, z czasem stał się również modą. Źródeł buntu Konrada z III części „Dziadów” Adama Mickiewicza należy szukać w kontekście wydarzeń historycznych i politycznych, jakimi były upadek powstania listopadowego i związane represje oraz wzrost terroru. Nonkonformizm wieszcza przekłada się na kreację romantycznego bohatera i z całą siłą ujawnia się w „Wielkiej Improwizacji”. Konrad-poeta zamknięty w więziennej celi podejmuje prometejską walkę z Bogiem, o swój naród, będący w niewoli. Buntuje się przeciwko martyrologii Polaków i ich krzywdzie sprowadzonej przez carski aparat terroru. Pełen pychy i egoizmu mówi: „Ja chcę mieć władzę, jaką Ty posiadasz, Ja chcę duszami władać, jak Ty nimi władasz”. Jego bunt zrodził się więc również z przekonania o własnej niezwykłości. Pełen egzaltacji monolog mógłby zakończyć się bluźnierstwem, gdyby nie omdlenie bohatera. Konrad to indywidualista i samotnik, a jego bunt ma charakter zarówno mistyczny jak i przyziemny. O uniwersalności dzieła Mickiewicza świadczy fakt, iż zakaz jego wystawiania na deskach teatru spotkał się w 1968 roku z silnym oporem społeczeństwa i zapoczątkował tzw. wydarzenia marcowe, będące przejawem buntu wobec komunistycznej władzy.

Kolejnym buntownikiem jakiego pragnę opisać jest Artur, bohater dramatu Sławomira Mrożka „Tango”. Mrożek w swym dramacie uzyskał iście przerażający efekt. Ukazał wrogi, nieprzyjazny świat rozbrzmiewający ironicznym echem. Bohaterzy „Tanga” znaleźli się w dziwnym teatrze życia. Teatr ów wypełniony jest zniekształconymi i przejaskrawionymi rolami. Postacie występujące w dramacie są więźniami swoich ról. Główny bohater utworu - Artur jest niewolnikiem swojego buntu. Sprzeciw Artura wydaje się być jak najbardziej słuszny, nie satysfakcjonuje go jednak gdyż młody buntownik zdaje sobie sprawę, że w nowoczesnym świecie - „Już nic nie jest możliwe, ponieważ wszystko jest możliwe” - jak sam powiedział. Wszystkie normy i konwencje złamało pokolenie ojca Artura- Stomila. Pokolenie to bunt utożsamiło z postępem, nową wartością dynamiczną, czyli „zawsze pozytywnie choćby negatywnie” jak powiedział Stomil. Artur pragnie buntować się przeciwko rodzinie. Jednak doskonale wie, że jego sprzeciw pozbawiony jest sensu, gdyż jak sam powiedział „Namawiacie mnie do antykonformizmu, który zmienia się od razu w konformizm”. Bunt stał się wyjściem poza normy, które stało się normą. Regułą świata Mrożka jest brak schematów, który stał się schematem i wzorcem postępowań. Artur żyje w świecie, w którym nie ma zakazów wszystko jest dozwolone co jest moralnym przymusem do niemoralności. Jednak jak się można buntować przeciw anarchistycznej swobodzie skoro wolność ta żąda protestu, gdyż ten jest ostoją czasów nowoczesnych o które tak zaciekle walczyło pokolenie rodziców bohatera? W buncie Artura tkwi paradoks: sprzeciwiając się (za namową rodziców) ich woli, zachowuje status quo nowoczesnej, mrożkowskiej rzeczywistości. Toteż jakikolwiek bunt jest akceptacją współczesnego świata. Artur zmuszony był wymyślić quasi-bunt, dzięki któremu zmieniłby otaczający go świat. Bohater postanowił zakotwiczyć swą rodzinę w historii i w uniwersalnym i ponadczasowym porządku świata, nadać jej formę, której się pozbawiła, by odnaleźć swoją tożsamość. Początkowo chciał dokonać tego, obnażając prawdę o romansie Eleonory z Edkiem i zmuszając ojca do zabicia kochanków. Następnie chciał przywrócić rodzinie normy moralne za sprawą swego ślubu z Alą. Niestety bunt Artura skończył się tragicznie. Artur został zamordowany przez Edka, który wprowadził rządy silnej ręki. Choć sprzeciw Artura był słuszny, był także pełen paradoksów. Bohater spróbował walczyć o przywrócenie formy jednak przegrał z despotyzmem i władzą silnej ręki.

Kolejny przykład buntu wynika z faktu, iż trudno jest zachować tożsamość w konformistycznym, zmaterializowanym świecie. Holden Caufield – bohater powieści Davida Salingera pt. „Buszujący w zbożu” to postać niezwykła. Czytelnik poznaje go kiedy po raz kolejny zostaje wyrzucony ze szkoły. Nastolatek nie potrafi przystosować się do otaczającej go rzeczywistości. Jest osobą bardzo inteligentną, choć nie lubi się uczyć. Chłopak buntuje się wobec schematycznych wzorów, narzuconych przez rodziców. Nie chce realizować marzeń ojca – prawnika i studiować na prestiżowej uczelni Yale. Holden podejmuje spontaniczną decyzję o ucieczce ze szkoły i kilka dni błąka się po ulicach Nowego Jorku. Paradoksalnie, będąc częścią skomercjalizowanego miasta, buntuje się przeciwko zasadom tam panującym. Wyraża pogardę dla tzw. ”wyścigu szczurów”: „Większość ludzi ma bzika na punkcie samochodów. Martwią się najlżejszym zadrapaniem lakieru, ustawicznie gadają o tym, ile mil przejechali na jednym galonie benzyny, a ledwie kupią sobie nowiuteńki wóz, już zaczynają myśleć, jak by tu go zamienić na jeszcze nowszy. To wreszcie wcale nie znaczy, żebym przepadał za starymi wozami. W ogóle samochody mnie guzik obchodzą. Wolałbym mieć konia. Koń ma w sobie przynajmniej coś ludzkiego.” Przeciwstawia się wszechobecnej konsumpcji: „Cholerne pieniądze. Zawsze w końcu człowiekowi ością w gardle staną.” Jego bunt przeciwko światu dorosłych, obłudzie, zakłamaniu stanowi przejaw heroizmu i nie jest typowym buntem okresu dorastania. Siedemnastolatek przebywając z prostytutkami, stara się zrozumieć dlaczego nie akceptuje go konformistyczne społeczeństwo. Chłopak chce przed nim ochronić również siostrę- małą Pheobe. Ważną sceną, podkreślającą dojrzałość bohatera jest rozmowa z siostrą na temat przyszłości. Holden zwierza się jej, iż chciałby zostać buszującym w zbożu i chronić dzieci przed upadkiem z urwiska. Bunt Holdena został zapoczątkowany przez obserwację rzeczywistości, w której nie ma miejsca na indywidualizm: „Vinson wciąż tylko napominał, żeby „ujednolicać” i „upraszczać”. A przecież nie ze wszystkim tak można. Chcę przez to powiedzieć, że pewnych spraw człowiek nie może ujednolicić, uprościć, i tylko dlatego, że ktoś mu tak nakazuje.”

Bunt, który miał być sposobem na uratowanie ludzkości przedstawił Albert Camus w „Dżumie”. Powieść jest swoistą wykładnią moralnego nakazu walki ze złem. Camus proponował przyjąć postawę aktywną wobec epidemii, wobec wojny. Zło pod tą, czy inną postacią może się w każdej chwili odrodzić, „bakcyl dżumy” nie umiera i tylko aktywność, ciągła gotowość buntu może uratować ludzkość. Bohaterem, który realizował te założenia był Doktor Rieux - buntownik i moralista. Rieux to spokojny, żonaty lekarz mieszkający i pracujące w Oranie. Jego ciężko chora żona przebywała poza miastem. Był on człowiekiem niezwykle prawym, wiernym swoim zasadom, kodeksowi etyki lekarskiej, ale przede wszystkim kodeksowi ludzkiemu. Jako lekarz niósł pomoc pacjentom, jako człowiek wypowiadał wojnę złu – swoją aktywną postawą, walką z chorobą, która przyjmuje w powieści symboliczny wymiar. Doktor Bernard Rieux przyjął postawę społecznika Judyma, który za wszelką cenę chciał pomagać innym. Swój zawód traktował jak powołanie, jako misję niesienia pomocy potrzebującym. Gdy zobaczył zdychające szczury – oznakę zbliżającej się dżumy, jego pierwszą reakcją było zdziwienie. Doktor od początku przyjął postawę aktywną. Leczył ludzi oraz namawiał innych lekarzy do działań profilaktycznych. Zdecydowanie walczył z zarazą. Z czasem ogarnęło go przygnębienie wywołane bezsilnością. Na samym końcu uległ zobojętnieniu, a jego wrażliwość stępieniu. Altruizm, poświęcenie, walka wbrew logice nauczyły go pokory i skromności oraz radości ze szczęścia innych. Doktor Rieux uważał, że nie wolno popadać w odrętwienie, należy trzeźwo myśleć i umieć przewidywać. Przyjął postawę czujności i o nią cały czas apelował. Doktor Rieux to buntownik, który wzbudza szacunek – nie jest posągowym bohaterem, nie odrzucał współpracy innych, wiódł zwykłe życie, a gdy nadchodziła epidemia – wszystkie swoje siły poświęcił, by z nią walczyć. Bunt u niego przejawia się w aktywnej postawie przeciw złu świata, w walce o istnienie człowieka.

Podsumowując moje rozważania, źródeł buntu jest niemalże tyle ilu buntowników. Przykłady literackie przeze mnie ukazane wskazują na ich różnorodność. Silny sprzeciw może mieć swój początek w wydarzeniach osobistych, ale także może być rozpatrywany w kontekście historycznym. Często postawę nonkonformistyczną kształtuje również otoczenie. Stworzone przeze mnie portrety buntowników są oczywiście uproszczone, gdyż bunt to zjawisko złożone, które z założenia nie podlega usystematyzowaniu. Wokół tematów związanych z buntem panuje wiele stereotypów, a każda epoka literacka dostarcza nowych powodów do sprzeciwu. Jednak czynnikiem łączącym wszystkie postawy jest fakt, iż bunt to podstawa do rozwoju nie tylko społeczeństwa, ale przede wszystkim jednostki. Buntownicy XXI w. mają utrudnione zadanie. Muszą szukać nowych sposobów na wyrażanie swoich poglądów, aby móc zmieniać zastaną rzeczywistość i pozostawić świat lepszym.

strona:    1    2    3    4    5  





Niepogodzeni ze światem. Zanalizuj źródła i formy buntu bohaterów literackich odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jest zjawiskiem złożonym, ma różne przyczyny i przyjmuje różne formy.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo dobra. Prezentowane argumenty potwierdzają tok myślenia autora. Utwory dobrane z rozmysłem. Styl wypowiedzi poprawny

Różne kreacje bohatera zbuntowanego w literaturze. Omów zagadnienie analizując wybrane teksty

Ocena:
20/20
Teza: Próba odnalezienia różnic i cech wspólnych bohaterów zbuntowanych na przykładzie literatury różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dobra. Autor odnalazł w literaturze najbardziej charakterystyczne obrazy bohaterów zbuntowanych, a zderzenie tych postaci prowadzi do interesujących wniosków.

Buntownicy w literaturze różnych epok i filmie

Ocena:
20/20
Teza: W historii filmu i literatury możemy odnaleźć różnorodne obrazy buntowników. Wszystkich ich łączy niezgoda na zastaną rzeczywistość, a dzieli forma i źródła buntu.

Ocena opisowa nauczyciela: 20 punktów - prezentacja poprawnie skonstruowana. Ciekawy dobór argumentów, rozbudowane wnioski. Na uwagę zasługują starannie dobrane cytaty.

Młodzi gniewni. Czy są światu potrzebni? Rozważania oprzyj na tekstach literackich i zjawiskach kulturowych

Ocena:
20/20
Teza: Buntownicy zmieniając przestrzeń wokół siebie, zmieniają świat. Są światu bardzo potrzebni.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dojrzała. Argumentacja przeprowadzona wzorowo. Zapadające w pamięć wnioski. Brawo. 20 punktów.

Motyw buntu w literaturze. Przedstaw na podstawie postaci Giaura, Cezarego Baryki i Wertera.

Ocena:
20/20
Teza: Trzech bohaterów – Werter, Giaur i Baryka – daje odmienne ujście swojej niezgodzie na otaczającą rzeczywistość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w pełni realizuje temat. Poprawna konstrukcja i wnioski.

Bunt jako przykład aktywnej postawy wobec świata. Rozwiń temat na przykładzie wybranych utworów literackich.

Ocena:
20/20
Teza: „ A ludzie mych wierszy słuchając powstają I wilki wychodzą żenującą zgrają...Powołał mnie Pan. Na bunt”

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna. W pełni realizuje założenia.

Bunt i ofiara - świadectwo wrażliwości, konieczność, przejaw szaleństwa. Mój sąd o wybranych bohaterach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Buntownicy są jednymi z nielicznych ludzi, którzy potrafią iść pod wiatr życiowych problemów i uparcie dążyć do postawionych sobie celów, często płacąc za to wysoką cenę.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca kompletna, ciekawie ukazane argumenty i wnioski.

Bunt i pokora jako sposoby zachowań człowieka wobec Boga. Przedstaw ich literackie ujęcia, odwołując się do wybranych utworów

Ocena:
20/20
Teza: W literaturze odnajdujemy wiele obrazów zachowań buntowniczych i pokornych względem Boga.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca konsekwentnie realizuje temat. W pełni poprawna argumentacja.

Niepogodzeni ze światem. Przedstaw wybrane sylwetki bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych na podstawie analizy utworów z dwóch epok literackich

Ocena:
20/20
Teza: W wyniku odmienności bohaterowie niepogodzeni ze światem często są niezrozumiani i odrzucani.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca oparta jest na epoce romantyzmu i dwudziestolecia międzywojennego. Pokazuje złożoność i różnorodność wykorzystania motywu buntu.

Bunt jako odwieczne pragnienie wolności. Omów na przykładach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jest naturalną reakcją na próbę ograniczenia lub odebrania wolności.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w ciekawy sposób pokazuje złożoność problemu wolnosci i różne jej aspekty.

Bunt wielkiego indywidualisty. Analizując postawy różnych bohaterów literackich z różnych epok, porównaj portrety buntowników

Ocena:
20/20
Teza: Losy wielkich indywidualności literackich, które stać było na przeciwstawienie się innym, zamanifestowanie swej niezgody na otaczającą rzeczywistość.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca pokazuje kilku ciekawych, odmiennych bohaterów, którzy nie bali się powiedzieć - nie. Poprawny plan i bibliografia.

Różne źródła i formy buntu. Omów zagadnienia, poddając analizie odpowiednio wybrane przykłady literackie z dwóch/trzech wybranych epok. Uwzględnij kontekst historyczny i literacki.

Ocena:
20/20
Teza: Bunt jako jedna z najgwałtowniejszych reakcji na rzeczywistość. Zaprezentowanie różnych rodzajów buntu, poddając analizie odpowiednio wybrane przykłady literackie z dwóch/trzech wybranych epok literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca wyczerpująco realizuje temat. Poprawnie dobrane argumenty i czytelnie przedstawione wnioski.

Przedstaw jak postać buntownika jest kreowana w literaturze i innych dziedzinach sztuki

Ocena:
20/20
Teza: Literatura i sztuka od wieków fascynowały się postaciami buntowników i często przestawiały ich portrety.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w ciekawy sposób realizuje temat. Ukazuje bardzo różnorodne formy buntu.

Bunt młodych w różnych epokach literackich. Omów jego przyczyny i konsekwencje na wybranych przykładach literackich

Ocena:
20/20
Teza: Przykłady literackie pokazują, że chociaż bunt wynika często ze szlachetnych pobudek, zazwyczaj kończy się klęską bohatera.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja napisana w przystępny sposób, oparta na lekturach z rożnych epok. Konsekwentna argumentacja i wnioski.

Bunt wobec Boga jako postawa bohatera literackiego. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Istota i sens buntu bohaterów literackich wobec Boga.

Ocena opisowa nauczyciela: Dobrze skonstruowana prezentacja, liczne odwołania do literatury, dogłębna analiza problemu. Język i styl wypowiedzi poprawny.

Dlaczego się buntują? Przedstaw literackie portrety bohaterów niepokornych i niepogodzonych ze światem.

Ocena:
19/20
Teza: Bunt jako podstawa egzystencji wielu bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Dobrze dobrana bibliografia, ciekawy wybór argumentów. Język i styl wypowiedzi wymaga dopracowania

Aby istnieć, człowiek musi się buntować (A. Camus). Omów źródła i sens buntu na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Bunt jest niezgodą na zastaną rzeczywistość. Tylko jednostki silne, a jednocześnie wrażliwe są zdolne do buntu.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dojrzała, ciekawe wnioski, rozbudowane argumenty. Język i styl wypowiedzi poprawny.

Czy młodzi buntownicy są światu potrzebni? Omów problem na wybranych przykładach z literatury

Ocena:
19/20
Teza: Przyczyną buntu bohaterów literackich jest ich sprzeciw na zastaną rzeczywistość. Młodzi buntownicy są światu bardzo potrzebni, gdyż to oni dają sygnał do zmian.

Ocena opisowa nauczyciela: Wypowiedź rozbudowana, dogłębna analiza problemu. Można popracować nad ciekawszym wstępem.

Dlaczego się buntują? Omów przyczyny buntu bohaterów literackich

Ocena:
19/20
Teza: Przyczyn buntu jest tak wiele, jak wielu jest buntowników.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja bardzo dobra. Trafne argumenty, umiejętnie dobrane cytaty, ciekawe podsumowanie

Prometeusz i szatan. Motyw buntu w literaturze różnych epok

Ocena:
19/20
Teza: Motyw buntu był często wykorzystywany przez pisarzy różnych epok.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca bardzo obszerna. Szczegółowo omawia poszczególne utwory. Bogata bibliografia.

Literackie sposoby kreowania bohaterów zbuntowanych. Omów na wybranych przykładach

Ocena:
19/20
Teza: Portrety bohaterów zbuntowanych, których sprzeciw miał głębsze znaczenie.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca przejrzysta, ciekawa literatura przedmiotu. Płynny język wypowiedzi.

Różne źródła buntu w literaturze romantycznej

Ocena:
19/20
Teza: Romantyczny bunt miał wiele źródeł i wiele różnorodnych konsekwencji.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca obszernie ukazuje różne źródła buntu w literaturze romantycznej. Poprawny konspekt pracy.

Bunt jako forma sprzeciwu na panującą rzeczywistość, omów na przykładach.

Ocena:
19/20
Teza: Bohaterowie, którzy mieli odwagę zbuntować się przeciwko otaczającej ich rzeczywistości.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca w zwięzły i logiczny sposób ukazuje wybrane przykłady buntowników.

Przedstaw różne formy manifestacji buntu romantycznego w wybranych utworach

Ocena:
19/20
Teza: Poszczególni bohaterowie romantyczni buntowali się przeciw Bogu, światu, uczuciom, zaborcy czy niesprawiedliwości zastanej rzeczywistości.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja przedstawia różne rodzaje romantycznego buntu.

Niepogodzeni ze światem. Przedstaw literackie portrety bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych

Ocena:
18/20
Teza: Buntownik jako silny indywidualista.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Szczegółowo opisane losy wybranych buntowników uzupełniają ciekawe cytaty.

Buntownik z wyboru. Różne kreacje bohatera zbuntowanego w literaturze różnych epok

Ocena:
18/20
Teza: Buntownik, który walczy w słusznej sprawie, jest zawsze zwycięzcą.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja dobra. Koncepcja pracy przemyślana. Na uwagę zasługuje duża liczba trafnych cytatów.

Na wybranych przykładach literackich przedstaw problem konfliktu pokoleń

Ocena:
18/20
Teza: Bunt sprzyja toczeniu nieustannej wojny miedzy młodością i starością, ale to także prowadzi do rozwoju i postępu ludzkości.

Ocena opisowa nauczyciela: Poprawna i przejrzysta praca. Dobrze dobrana literatura przedmiotu i podmiotu.

Bohater cierpiący, zbuntowany, niezgadzający się na otaczający go świat. Przedstaw temat na wybranych przykładach literackich.

Ocena:
18/20
Teza: Bohater cierpiący, zbuntowany i niezgadzający się na otaczający świat jest zdeterminowany, a pomimo tego, nie zawsze wygrywa.

Ocena opisowa nauczyciela: Praca poprawna, dobrze skonstruowana. Momentami można popracować nad stylem, pogłębić zawarte argumenty.

Bohater zbuntowany. Przedstaw i porównaj literackie portrety bohaterów zbuntowanych i wyobcowanych odwołując się do wybranych przykładów z literatury

Ocena:
17/20
Teza: Bunt jest jednym z ważniejszych motywów w literaturze. Można odnaleźć wiele cech wspólnych niepogodzonych ze światem bohaterów literackich.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna. Dobra analiza wybranych postaci literackich, udana próba porównania ich najważniejszych cech. Język wypowiedzi wymaga wygładzenia.

Bunt jako wyraz aktywnej postawy wobec świata. Przedstaw na wybranych przykładach literackie portrety bohaterów zbuntowanych iwyalienowanych

Ocena:
17/20
Teza: Bunt wynika z potrzeby zmiany, udoskonalenia siebie i świata.

Ocena opisowa nauczyciela: Prezentacja poprawna, dobry dobór argumentów. Pogłębienia wymaga jedynie zakończenie.